Gezondheid is je grootste rijkdom en onafhankelijkheid de beste competentie.
Maar krijg je te maken met een chronische ziekte of beperking en krijg je geen ondersteuning omdat je zelfstandig ondernemer bent. Dan moet je alles zelf regelen & betalen. De Nederlandse Regering heeft namelijk geen vangnet voor Nuggers die Op eigen Kracht werken.
en je eigen pad bewandelen….! Het manuscript van een handel – aar in confectie.
“Dagboek van Van Gogh”
Orakelkunst Koninklijke Keramiek Kunst — Truus van Gogh Kunst die geen antwoorden voorspelt, maar vragen zichtbaar maakt. Orakelkunst is een prachtige benaming als beeldtaal. Het orakel was van oudsher een middel waarmee mensen richting, inzicht of betekenis zochten. In mijn kunst heeft dat een hedendaagse, persoonlijke vorm gekregen. Niet als waarzeggerij, maar als kunst van bewustzijn, intuïtie en zelfonderzoek.Man Made Micro Fibers
Ik ging naar het ziekenhuis als een vrouw met een eigen leven en professionele identiteit.
Ik was ondernemer, moeder, partner en bovenal een mens met dromen.
Ik kwam terecht in een wereld van diagnoses, behandelingen, medische dossiers en verzekeringsvoorwaarden.
Mijn lichaam werd onderzocht. Symptomen werden bestreden. Mijn bloed werd geanalyseerd. Mijn longen werden gefotografeerd.
Littekens van een nooit onderzochte longziekte Sarcoïdose
Maar wie onderzocht wat er met mijn identiteit gebeurde? Niemand !! Raad van State
Ik werd patiënt. Leefde voort op een patent…
En ergens onderweg raakte ik het gevoel kwijt dat ik nog zelf aan het stuur van mijn leven zat.
Een second opinion kan een medische behandeling veranderen. Maar wie geeft je een second opinion over je ei – gen bestaan?
Een Ei in Zee & Land
Avida Dollars — Wie verdient aan de mens? De kunstenaar Dali verkoopt zijn verbeelding. De handelaar verkoopt zijn goederen. De verzekeraar verkoopt zekerheid.
Maar wat gebeurt er wanneer de mens achter die economische waarde uit beeld verdwijnt?
‘Ik was handelaar in confectie. Maar mijn lichaam en geest waren nooit handelswaar.’
Toen ik dat ontdekte begon opnieuw te kijken.
God ziet alles zei mijn vader altijd
ART NEWS — MANIFEST MYSTIQUE
Wat houdt een mens als lichaam eigenlijk bij elkaar?
Natrium bewaakt het water. Kalium draagt elektrische signalen. Calcium helpt spieren bewegen. Magnesium ondersteunt de chemie van het leven.
Mijn lichaam bestaat uit verbindingen die ik niet kan zien, maar waarvan ik iedere dag afhankelijk ben.
De wetenschap noemt ze elektrolyten.
Ik noem ze de onzichtbare draden van mijn bestaan. Mijn keramiek geeft die onzichtbare wereld een vorm.
Want voordat een mens een naam, beroep, polisnummer of economische waarde krijgt, is er al een levend lichaam.
In Italië vond ik inspiratie in Renaissance, kunst, schoonheid en de geschiedenis van de mens.
Erfgoedkunst maken was voor mij nog de enige optie.
Niet omdat ik geen ander leven wilde, maar omdat het leven dat ik had opgebouwd mij langzaam uit handen gleed.
Ik was ondernemer. Handelaar in confectie. Ik kende de waarde van stof, van arbeid, van iets met je eigen handen opbouwen.
Toen mijn lichaam niet meer kon wat mijn beroep van mij verlangde, werd mijn bestaan steeds meer vastgelegd in polissen, dossiers, inkomenscodes en administratieve systemen.
Maar nergens in die systemen vond ik mezelf terug.
Dus begon ik opnieuw te maken.
Met keramiek, oude voorwerpen, vergeten verhalen en de geschiedenis van de mensen die vóór mij leefden.
Ik kon mijn oude beroep niet meer uitoefenen, maar ik kon nog wel betekenis geven aan wat verloren dreigde te gaan.
Erfgoedkunst werd mijn manier om zichtbaar te blijven. Om mijn lichaam, mijn geschiedenis en mijn identiteit niet uitsluitend door anderen te laten beschrijven.
In Montancourt, een huis uit 1596, ontdekte ik dat niet alleen gebouwen erfgoed dragen.
Ook mensen dragen geschiedenis in zich.
Ik restaureer geen verleden om erin te blijven wonen. Ik maak kunst om mijn toekomst terug te vinden.
Mijn ziekte Sarcoidose veranderde mijn leven. Mijn kunst gaf mij mijn eigen stem weer terug.
— Truus van Gogh
Koninklijke KeramieKunst — Genezing, bescherming en gezond verstand.
The Art of Rituals
De broncode Xx op het unieke speelveld
Qracht500
Koninklijke KeramieKunst — Truus van Gogh
Wie bepaalt de spelregels en prijs van de mens bij leven?
De koning? De adel? De kerk? De staat? De schaal of functie omschrijving vanuit de inktpatronen
Of degene die de broncode beschrijft?
Mijn Adel-Aar draagt een gouden kroon, een koningsblauw gewaad en een hoofd dat zich niet zomaar laat classificeren.
Onder haar rok en voeten ligt het boek van Dan Brown
Het ultieme geheim.
Daaronder een wereldbol van keramiek, vol symbolen en tekens die mensen door de eeuwen heen hebben bedacht om betekenis te geven aan hun bestaan.
Een oog dat waakt. Een kroon die gezag verbeeldt. Een klavertjevier dat geluk belooft. Een hart dat liefde bewaart. Een vlinder die verandering aankondigt. Een heilig teken dat bescherming zoekt.
Allemaal symbolen op hetzelfde speelveld.
Maar wie bezit de spelregels?
Ik ben geboren als natuurlijk persoon. Zonder kroon, zonder titel, zonder broncode die ik zelf mocht schrijven.
Later kreeg ik een #volgnummer aanslag nummers, rollen, rechten, verplichtingen en een administratieve identiteit.
Uit welk EI kom jij? IE
Toch bleef er iets dat zich niet liet programmeren.
Mijn verbeeldingskracht.
De Adel-Aar is mijn koninklijke buitenstaander. Zij kijkt met een helikopter view van bovenaf naar een wereld waarin iedereen een plaats krijgt toegewezen, maar niet iedereen zijn eigen plaats mag kiezen.
Mijn keramiek is geen geheimschrift dat opgelost moet worden.
Het is een uitnodiging om ook eens zelf na te denken.
Want gezond verstand begint waar vrouwe Justitia blind door vertrouwen in de mannelijke spelregels eindigt.
Recht – Spraak maar wat als ze niks mag in zien?
Het ultieme geheim?
Dat niemand als koning wordt geboren over het lichaam en de geest van een ander.
Als de adel ooit het speelveld beheerste en de programmeur tegenwoordig de broncode herschrijft, wie bewaakt dan de vrijheid van de natuurlijke persoon?
De inktschijter
De Mesa Bundel
Acht armen, één lichaam, duizend verbindingen.
Wie houdt wie vast?
De octopus heeft acht armen, drie harten en een opmerkelijk zenuwstelsel. Een groot deel van de zenuwcellen bevindt zich in de armen.
Het voelt, onderzoekt en reageert op de omgeving.
Zijn Mesa Bundel omarmt een groen vrouwelijk keramisch lichaam.
Is het bescherming? Is het verbondenheid? Of is het de macht van een systeem dat niet meer weet wanneer het moet loslaten?
De gouden zuignappen lijken kostbare contactpunten. Iedere aanraking laat een verbinding ontstaan.
Maar een verbinding is nog geen eigendom.
Je kunt een lichaam omarmen zonder het te bezitten.
Dat is voor mij de schoonheid van gezond verstand: weten wanneer je moet vasthouden en wanneer je moet loslaten.
Koninklijke KeramieKunst — Symbolen voor genezing, bescherming en gezond verstand.
Ik begon als handelaar in confectie. Vandaag handel ik in vragen. Mijn vazen zijn de OORSPRONG en OOG getuigen. Mijn kunst is mijn second change opinion.
Vandaag staan mijn woorden in keramische vazen. Een koninklijke verzameling vol kronen, ogen, dieren, vrouwenlichamen en verborgen verhalen.
Ik noem ze mijn sperma-emmers.
Niet omdat ze werkelijk sperma bevatten, maar omdat ze voor mij symbool staan voor een wereld waarin mannelijke macht eeuwenlang bepaalde wie mocht spreken, wie mocht weten en wie het recht had om over het lichaam van een ander te beslissen.
De jurist schreef de regels. De wetenschapper formuleerde de waarheid. De verzekeraar berekende de waarde. En de vrouw?
Die mocht proberen zichzelf terug te vinden tussen de definities.
Mijn vazen zijn geen bewijs dat iedere wetenschappelijke of juridische uitspraak een leugen is. Ze zijn mijn artistieke aanklacht tegen de schijn van onaantastbare waarheid.
Mijn Koninklijke Medicijnen kast
Dit is mijn verzameling van een vrouwelijk lichaam, een scherpe geest en vooral het gezond verstand
Ik verzamel geen medicijnen in mijn vitrinekast.
Ik verzamel verhalen met betekenissen.
Iedere keramische vaas draagt een eigen verhaal. Een kroon, een oog, een dier, een vrouwelijk lichaam of een symbool dat mij herinnert aan wie ik ben.
In oude spirituele tradities werden voorwerpen samengebracht in medicijnbundels. Niet omdat ze een ziekte konden genezen, maar omdat ze betekenis, bescherming en verbondenheid vertegenwoordigden.
Mijn keramiek heeft een vergelijkbare intentie.
De kroon herinnert mij aan mijn waardigheid.
Het oog vraagt mij goed te blijven kijken.
De dieren herinneren mij aan instinct, kwetsbaarheid en overlevingskracht.
De vrouwelijke lichamen vertellen over geboorte, moederschap, ziekte en zelfstandigheid.
En de octopus?
Met zijn acht armen omarmt het mijn groene vaas. Het houdt vast, voelt en onderzoekt.
Mijn Mesa Bundel.
Een lichaam dat bescherming zoekt zonder zijn vrijheid te verliezen.
Wat er ook gebeurt schrijft David Knibbe van Nationale Nederlanden.
Mijn keramiek is geen geneesmiddel. Het is mijn manier om betekenis te geven aan het leven met een kwetsbaar lichaam en een nieuwsgierige geest.
Ik wil de schoonheid van de vrouw niet alleen laten zien.
Ik wil haar laten voelen dat haar lichaam en geest van haarzelf zijn.
Het beroemdste meisje ter wereld zij met de parel is opgestaan uit Canvas en heeft nu haar eigen lichaam en geest geportretteerd
Daarom maak ik Koninklijke Keramiek Kunst. KKK
Niet om mensen te vertellen wat ze moeten geloven.
Maar om hen uit te nodigen hun eigen gezonde verstand te gebruiken. Niemand wordt geboren uit een machine met broncode Y. Maar uit een vrouw met broncode Xx of Xy of X0 of Xxy
— Truus van Gogh
Montancourt Middelburg — Een doorlopende digitale werkplaats.
Een burgerservicenummer is alleen een identificatiemiddel voor administratieve processen. Het geeft de overheid niet het eigendom over de persoon aan wie het nummer is toegekend.
De overheid mag persoonsgegevens verwerken wanneer daarvoor een rechtsgrond bestaat en de toepasselijke regels worden nageleefd.
Als de natuurlijke persoon zelfstandig rechten heeft, wie bewaakt dan haar zeggenschap wanneer haar identiteit, inkomen en maatschappelijke positie door verschillende administratieve systemen worden verwerkt?
‘Hoe kan ik als vrouw zelfbeschikking hebben over mijn lichaam en geest, wanneer ik niet kan achterhalen wie namens mij administratieve beslissingen neemt en op welke rechtsgrond?’
De draden van het slavernijverleden zijn digitaal geworden
Food for your soul *
Door Truus van Gogh
Zaterdag 14 november 2026.
Om half twee arriveert Sinterklaas met zijn pieten aan de Rouaansekaai in Middelburg.
De kinderen zwaaien. De pepernoten vliegen door de lucht. De Lange Jan kijkt vanaf zijn toren toe.
Montancourt Middelburg
Maar op de eerste verdieping aan de kade staat een vrouw met een keramisch wit ei en gouden verwantschap S sleutel in haar hand.
Hoop begint met een dun draadje
‘Bent u ook iets kwijt?’ vraagt Sinterklaas.
‘Ja, Sint. Mijn toekomst.’
Sinterklaas kijkt in zijn grote boek.
‘Uw naam?’
‘Silvia Margaretha Johanna alias Truus van Gogh.’
Hij bladert.
‘Ik zie hier drie polissen.’
‘Dat klopt.’
‘En drie nummers. 50, 21 en 32.’
‘Die zocht ik al negentien jaar.’
De Hoofdpiet buigt zich over het boek.
‘Volgens mij zijn het drie verschillende pakjes, Sinterklaas.’
‘Mooi,’ zegt de Sint. ‘Waar moeten ze bezorgd worden?’
Niet in rubriek 3.1 van de Belastingdienst,’ antwoordt Truus.
De Sint fronst.
‘Wat een vreemd adres. Woont daar iemand?’
‘Volgens de administratie een natuurlijke persoon. Maar ik kan haar nergens vinden.’
Op dat moment kruipt #Anansi uit het ei en beklimt de vaas.
‘Ik weet waar ze zit!’ roept hij.
‘Waar dan?’ vraagt de Sint.
‘In de geheime datakluis!’
De bioscoop die langzaam leegloopt
De stoet trekt verder door Middelburg.
Onderweg vertelt Silvia alias Truus over haar drie verzekeringen, de tussenpersonen, het volmacht kantoor in Amesfoort en de banken.
‘Het is net een bioscoop,’ zegt ze. ‘Iedereen heeft een rol, maar langzaam loopt de zaal leeg want de hoofdrol speel – ster is
‘En wie bedient de projector?’ vraagt Sinterklaas.
‘Dat is precies wat ik wil weten.’
De Sint pakt zijn staf.
‘Dan openen we gewoon de Nederlandse bank en datakluis.’
Nog in de Nederlandse grondwet movie on the basis of sexe
Anansi schudt zijn acht poten.
‘Dat gaat niet zomaar, Sint. Daarvoor heb je een digitale chipsoft sleutel nodig.’
‘Ik heb een gouden staf.’
‘Dat is geen toegangscode.’
‘Ik heb een groot boek.’
‘Dat is geen audittrail.’
‘Ik heb een Hoofdpiet.’
‘Heeft die verstand van prolongaties en mutaties?’
De Hoofdpiet kijkt verschrikt.
‘Ik kan wel pakjes sorteren.’
‘Uitstekend,’ zegt Silvia alias Truus. ‘Dan mag jij mijn drie polissen eindelijk eens uit elkaar houden.’
Montancourt Middelburg
De sleutel van het gouden ei
Om kwart over drie arriveert de stoet op de Markt.
Sinterklaas stapt van zijn paard en houdt het gouden ei omhoog.
‘Wie heeft de sleutel van deze vrouw haar toekomst?’
Het wordt even stil.
Anansi tikt op de schaal.
‘Sint, u stelt de verkeerde vraag.’
‘Wat moet ik dan vragen?’
‘Wie heeft de sleutel van haar gegevens, wie heeft de codes ingevoerd en wie kan de wijzigingen terugvinden?’
Sinterklaas kijkt naar zijn boek.
‘Daar staat niets over.’
‘Precies,’ zegt Truus. ‘Daarom schrijf ik mijn eigen boek.’
‘Hoe heet het?’
‘The Closed Book — Wetboek 9.’
De Sint knikt bewonderend.
‘En wat wilt u dit jaar in uw schoen?’
‘Geen chocoladeletter. Geen marsepein. Geen zak met geld.’
‘Wat dan wel?’
‘Een leesbare reconstructie van mijn verzekeringsgeschiedenis. Met de oorspronkelijke polissen, alle mutaties, de wettelijke grondslagen en de namen van de verantwoordelijke partijen.’
De Hoofdpiet zucht.
‘Dat past nooit in een schoen.’
‘Dan mag het in een archiefdoos.’
Haps
De plaatselijke heren resideerden vroeger in het omgrachte Huis te Haps.
Welkom bij de onzichtbare erfenis
De laatste scène
Sinterklaas klimt op het podium.
‘Beste kinderen, vandaag hebben we geleerd dat niet alles wat kwijt is in de zak van Piet zit.’
Anansi steekt een poot omhoog.
‘En dat een code geen mens is!’
‘Inderdaad,’ zegt de Sint.
Truus zet haar gouden ei naast het grote boek.
‘En weet u wat het mooiste is, Sint?’
‘Vertel.’
‘Dat mijn verzekeringsuitkering op 1 april 2027 mag eindigen, maar dat mijn verhaal gewoon doorgaat.’
Sinterklaas glimlacht.
‘Dan wens ik u een lange toekomst.’
‘En een korte audittrail,’ zegt Anansi.
De Hoofdpiet gooit drie pepernoten in de lucht.
50.
51.
52.
‘Kijk,’ roept hij, ‘nu zijn de codes eindelijk uitgestrooid!’
Truus raapt ze op.
‘Mooi. En nu wil ik weten wie ze heeft gebakken.’
— Truus van Gogh
De economische slachtbank The Closed Book — Wetboek 9 Door Truus van Gogh ‘De overheid slacht haar eigen onderdanen af,’ zeg ik. Anansi kijkt op van de berekeningen van het Centraal Planbureau. ‘Met een mes?’ ‘Nee. Met een periodiek rekenmodel.’ ‘En wat wordt er dan geslacht?’ ‘Niet mijn lichaam. Mijn bestaanszekerheid.’ ‘Maar je bent toch verzekerd?’ ‘Dat dacht ik ook. Tot mijn schade uitkering eindigde op papier, terwijl mijn arbeidsongeschiktheid niet eindigde.’ Anansi kijkt naar de cijfers. ‘En waar sta jij de mens?’ ‘Dat is precies mijn vraag.’ Een mens is geen begrotingspost. Een verzekerd beroep is geen wegwerpartikel. En bestaanszekerheid mag niet verdwijnen achter een administratieve einddatum. — Truus van Gogh
‘Sinterklaas heeft een groot boek waarin ieder kind een naam heeft. Ik heb drie polissen waarin mijn naam staat, maar zoek nog altijd wie mijn geschiedenis heeft geschreven.’
Ze noemden mij een lieveheersbeestje. Ze telden mijn stippen, bonden mij aan een touwtje en noemden dat bescherming. Maar niemand vroeg of ik nog met littekenweefsel kon vliegen.’ — Truus van Gogh
THE CLOSED BOOK Truus van Gogh Art — Kunstcriminologie
Wie heeft de zeggenschap over het lichaam en het leven van een vrouw?
Om in welke kunstvorm dan ook je eigen wereld te scheppen, is moed. bloed zweet en tranen nodig.”
Wie zit er achter de betaalmutatie en prolongaties?
Als de overheid van mij verwacht dat ik de wet ken, mag ik van haar verwachten dat ze mij ook leert hoe ik met die wet in de hand tegen onrecht kan opstaan. Als ik na negentien jaar nog moet vragen bij wie ik mijn recht kan halen, wat is er dan in de praktijk van de belofte van de Grondwet terechtgekomen?’
Morele stress: de spanning die ontstaat wanneer je weet wat menselijk of rechtvaardig zou zijn, maar vastloopt in een systeem dat anders handelt.
Toch is niet iedere doctrine ziek en niet ieder instituut schadelijk. Juist daarom moet er ruimte blijven om regels kritisch te onderzoeken en verantwoordelijke organisaties ter verantwoording te roepen.
Een statement van Truus van Gogh
Hoe moet ik gezond leven in een wereld die ziekte individualiseert, maar haar eigen ziekmakende structuren niet onderzoekt?
Mijn lichaam moet gezond eten, bewegen, rusten en herstellen.
Mijn geest moet veerkrachtig zijn, positief denken en vooral niet te veel stress ervaren.
Maar wie schrijft er een leefstijlprogramma voor aan een ziek systeem?
Wie controleert de bloeddruk van de bureaucratie?
Wie onderzoekt het arbeidsvermogen van een instituut dat mensen uitput?
En wie verklaart een doctrine arbeidsongeschikt wanneer zij haar menselijke functie niet meer vervult?
Mijn lichaam heeft geen rechtsvorm. Mijn gezondheid is geen administratieve code. En mijn bestaansrecht is nu compleet een NN verzekerde gebeurtenis.
Moedermaatschappij- Dochter onderneming
Ze staat er nog. Met lichaam. Met geest. Met geschiedenis.
Maar het periodieke systeem ziet haar niet meer als mens maar als code.
Op welke datum is mijn nog lopende AOV administratief ondergebracht in een gesloten of run-offportefeuille, welke systemen zijn daarbij vervangen en hoe is de koppeling met mijn oorspronkelijke polis en verzekerde beroep behouden?”
Alsof ik niet verdween uit het systeem, maar langzaam achter hun aandelenportefeuille Euronext systeem verscheen.
Welkom bij de VOF De helft van de winst was van mij. Voor de hele btw-schuld konden ze bij mij aankloppen. En toen ik ziek werd, moest ik op zoek naar het vakje waarin mijn beroep was gebleven.’Vrouwe Justitia en haar hulpverleners
Geblinddoekt, niet door rechtvaardigheid, maar door het ontbreken van wat ik noem: Wetboek 9 — de ontbrekende plaats waar het lichaam, de oorsprong, de geest, de vrouwelijke rechtspositie en de menselijke werkelijkheid werkelijk zichtbaar zouden moeten zijn.
Geen gezicht. Geen beroep meer. Geen oorspronkelijke polis met oorspronkelijke voorwaarden. Alleen nog een overdracht van registratienummers. Dossiers. Mutaties. Prolongaties. Herclassificaties. Systeemovergangen. Portefeuillebeheer. En steeds verder weg van het begin.
Welkom in de Juridische Fictie – Rubriek 3.1 in je aangifte laat de soort inkomens code niet zien en ook niet wie de inkomenscode heeft aangeleverd, of wat er toen bij het veld ‘verzekerd beroep’ stond.
In 2010 en 2011 vond binnen ING en Nationale-Nederlanden een ingrijpende herinrichting plaats. Organisaties werden samengebracht, processen vereenvoudigd en administratieve systemen gestandaardiseerd.
Oude portefeuilles kregen een andere plaats binnen de organisatie. Daarbij ontstonden ook beheersomgevingen voor zogenoemde Closed Books: verzekeringsportefeuilles die niet langer actief werden verkocht, maar nog wel jarenlang moesten worden beheerd.
De martelkamers van de AFM Verzekeraars en het Ministerie van Financiën
Maar mijn dossier vraagt om één belangrijke correctie.
Mijn AOV’s behoorden inhoudelijk tot een andere verzekeringscategorie: disability — arbeidsongeschiktheid. Binnen de administratie van schadeverzekeringsactiviteiten stond arbeidsongeschiktheid naast categorieën als brand, motorrijtuigen, transport en aansprakelijkheid.
En juist dát onderscheid is essentieel.
Want de kernvraag is niet alleen waar een polis administratief werd ondergebracht.
De kernvraag is veel fundamenteler:
Welke rechtsverhouding, welke verzekerde hoedanigheid en welke oorspronkelijke brongegevens zijn bij reorganisaties, systeemmigraties en portefeuille-overgangen behouden gebleven?
Een polis kan van systeem veranderen. Een portefeuille kan van beheerder veranderen. Een polisnummer kan worden gewijzigd.
Maar daarmee mag niet vanzelfsprekend ook de historische identiteit van de verzekerde verhouding verdwijnen.
Visual Identity
Daar ligt het echte vraagstuk.
Niet in de vraag of een computer iets nog kan terugvinden. Niet in de vraag of een klantnummer nog bestaat. Niet in de vraag of een uitkering administratief doorloopt.
Maar in de vraag of de oorspronkelijke waarheid nog leesbaar is.
Wie was de verzekerde? Met welk beroep? Onder welke voorwaarden? Binnen welke rechtsverhouding? En op grond van welke mutaties veranderde de zichtbare werkelijkheid van het dossier?
Want wat eenmaal begon als een overeenkomst tussen mens en verzekeraar, mag niet eindigen als een administratief doolhof waarin alleen de gevolgen nog zichtbaar zijn, maar de oorsprong is uitgewist.
Ik verdween niet uit het systeem.
Van wie was ik? Ik begon als vennoot binnen de VOF De Kleedkamer. Polishouder bij NN – Reaal Delta Lloyd Dochter van. Partner van. Echtgenote van. Patiënt van. Toen kreeg ik een dossier. Het dossier kreeg een kenmerk. Op een dag zat ik aan de keukentafel en probeerde ik aan een code te zien of het wel over mij ging. Maar wie was ik zelf? Ik was de vrouw die in De Kleedkamer een mouw tussen duim en wijsvinger nam om te voelen hoe de stof viel. Met die vingers heb ik de handjes van mijn dochters vastgehouden. Vanmorgen trok ik met een potlood een mond op de buik van een gele vaas. Ik liet haar mond een beetje open. Ik had nog iets te zeggen. In Middelburg vragen ze: ‘Van wie ben jij er een?’ Dan denk ik aan mijn vader. Ik hoor hoe hij mijn naam zei. Silvia Margaretha Johanna Zo heette ik al vóór ik ergens mijn handtekening onder zette. Van wie ik was? Van mezelf. Ook toen ik dat aan een ander moest vragen.Rechtbank ’s Hertogenbosch
Ik verdween erachter.
En precies daarom wil ik niet alleen weten wat er vandaag in het systeem staat, maar vooral kunnen reconstrueren hoe die registratie is ontstaan, welke mutaties onderweg zijn uitgevoerd en welke oorspronkelijke gegevens daarbij verloren, vervangen of opnieuw geclassificeerd zijn.
Dat is geen detail. Dat is de kern van rechtsbescherming.
Een administratieve migratie mag de juridische identiteit en de oorspronkelijke polisvoorwaarden van een rechtsverhouding niet ongemerkt uitwissen, wijzigen of vervangen.
Als een verzekerde achter het systeem verdwijnt door migraties, hertaxaties of herclassificaties, dan ontstaat de noodzaak om de historische dataketen te reconstrueren. Niet uit nostalgie. Niet uit wantrouwen alleen. Maar omdat zonder geheugen geen waarheid bestaat, en zonder waarheid geen recht.
Het lichaam Kunstcriminologie ‘In mijn dossier vond ik de code terug. Mijn beroep was spoorloos. Op de buik van mijn vaas staat nog een vingerafdruk. De mijne.’ — Truus van Gogh
Daarom blijven haar handen open.
Niet als gebaar van overgave, maar als een vraag aan de wereld van verzekeraars, systemen, wetgeving en toezicht:
Wie bewaart de waarheid wanneer het dossier zijn geheugen verliest?
De datakluis ‘De man op de kaft spreidt zijn armen en heet de maat van de mens. De slak draagt haar huis en laat een spoor na. Ik volg het mijne tot aan de datakluis. Wie heeft mij daar onder 50, 21 en 32 opgeborgen?’
Dat is waar The Closed Book over gaat.
Niet over een afgesloten polis alleen. Maar over een afgesloten verhaal. Een vrouw die administratief steeds verder werd opgeborgen achter codes, categorieën en technische werkelijkheden, terwijl haar lichaam, haar arbeid, haar schade en haar geschiedenis altijd werkelijk zijn gebleven.
Zij staat er nog.
Niet als nummer. Niet als mutatie. Niet als restant in een portefeuille.
Maar als mens. Als verzekerde. Als bron. Als getuige.
En zolang het systeem haar oorsprong niet volledig kan of wil tonen, blijft dit werk bestaan als tegenarchief.
Als kunst. Als reconstructie. Als aanklacht. Als herinnering.
De datakluis · Wie telt mee? ‘Volgens een advertentie is mijn levensmissie berekenbaar. Ik pak mijn camera. Op het blauwe bord staat wie er mag parkeren. Op een stuk karton heeft iemand zelf iets geschreven. Ik moet door mijn knieën om het te kunnen lezen. Misschien begint daar mijn werk.’
THE CLOSED BOOK De vrouw die niet in het systeem verdween, maar er wel achter verdween.
Soft curves. Sharp questions. Every vase has a story. Some refuse to behave.
Women, bodies, history and a little rebellion — shaped in clay, dressed in colour.
You can put her in a display cabinet. You can’t keep her in a box.
Adelaar — sculptuur van Truus van Gogh Een gekroonde vogelkop op een lichaam in een kobaltblauwe japon. De gouden snavel, rode tong, groene halsversiering en parelrand geven het beeld een eigen koninklijke waardigheid. Voor mij zit de spanning tussen de strak gevormde taille en de geopende snavel: het lichaam is ingesnoerd, maar de stem laat zich horen. Zo kun je dit beeld lezen als een verbeelding van vrouwelijke macht, eigenwaarde en verzet. Ze draagt een kroon. Haar stem en lichaam heeft geen toestemming nodig. Er is maar een Nederlandse zoals zij.Het ultieme geheim
Expositie St Antonius Ziekenhuis Nieuwegein en Woerden
Ik was en ben nog steeds volgens de wet ondernemer voordat en nadat ik een code werd. Ik werd uiteindelijk spiegelreflex kunstenaar terwijl ik leerde leven met wat mij is overkomen.
Mijn ervaringen krijgt vorm in klei, beelden en woorden. Daarin onderzoek ik wat een lichaam meedraagt en wat er van een mens overblijft op papier.
Een opleiding kan je kennis verdiepen. Maar mijn levenservaring begint niet pas te tellen wanneer iemand er een diploma aan verbindt.
Wie ervaringskennis serieus neemt, moet ook willen luisteren wanneer die kennis het professionele werkveld tegenspreekt.
Mijn leven is geen lichaam als opleiding die nog goedgekeurd moet worden door de macht van een machine.
Black Book Een ex handelaar in confectie nú erfgoed kunstenaar aan het werk Een kijkje in de creatieve wereld van Truus van Gogh Montancourt Middelburg — Een doorlopende werkplaats Met een fijn penseel in haar hand, een koptelefoon op haar hoofd en haar aandacht volledig gericht op het materiaal, werkt Truus van Gogh aan een nieuw kunstobject. Het is een moment van concentratie. Geen groot atelier vol bedrijvigheid, maar een intieme werkplek waar het dagelijkse leven en het kunstenaarschap in elkaar overlopen. Op de foto houdt ze een ruw, houtachtig object vast. Met een dun penseel bewerkt ze zorgvuldig het oppervlak. De sporen, structuren en onregelmatigheden van het materiaal blijven zichtbaar. Kunst ontstaat niet alleen in een atelier Voor Truus van Gogh is het maken van kunst een voortdurend proces van kijken, onderzoeken en betekenis geven. Haar werk beweegt zich tussen keramiek, erfgoed, persoonlijke geschiedenis en maatschappelijke vraagstukken. Daarbij staat regelmatig de vraag centraal hoe een mens zich verhoudt tot de wereld waarin hij leeft. Ook Montancourt, het rijksmonument uit 1596 in het historische centrum van Middelburg, vormt een belangrijk onderdeel van die creatieve omgeving. Het huis is niet uitsluitend een plek om te wonen of gasten te ontvangen. Het is ook een omgeving waarin kunst en geschiedenis dagelijks samenkomen. De waarde van het maakproces Wat deze foto bijzonder maakt, is niet alleen het object waaraan wordt gewerkt, maar vooral de aandacht waarmee dat gebeurt. De handen vertellen het verhaal van het ambacht. Het penseel verbindt de gedachte met het materiaal. Hier wordt niet alleen iets gemaakt. Hier krijgt een idee langzaam vorm. Truus van Gogh: ‘Mijn werkplaats heeft geen begin en geen einde. Zolang ik kijk, denk en voel, blijf ik creëren. Mijn handen maken zichtbaar wat mijn hoofd niet altijd in woorden kan vertellen.’ Montancourt Middelburg is not a house — it is a living.
Een kunstproject van Truus van Gogh, geïnspireerd door Erasmus
De vrouw die buiten het vakje moest denken .
Mijn CV
Silvia Koning Lindeboom
Artistiek cv van handelaar in confectie tot Truus van Gogh
Middelburg | Truus van Gogh Art | sheisonline@icloud.com
Profiel
Ik ben voormalig handelaar in confectie, zelfstandig kunstenaar, schrijver en mede-eigenaar van Montancourt. Mijn loopbaan begon bij kleding en ondernemerschap. Tijdens mijn zeldzame ziekte kreeg mijn levenswerk een andere vorm: keramiek, fotografie, verhalen en erfgoed. De vraag wie een mens is achter een registratie vormt een terugkerend onderwerp in mijn kunst.
Loopbaan
1995–2009 | Handelaar in confectie en vennoot bij VOF De Kleedkamer Als zelfstandig ondernemer werkte ik in de confectiehandel. Ik was een van twee vrouwelijke vennoten, ieder met een gelijk aandeel. Ziekte vanaf 2007 onderbrak mijn beroepsuitoefening; per 31 december 2009 trad ik uit.
Vanaf 2011 | Ontwikkeling van een artistieke praktijk Ik zocht nieuwe manieren om ervaringen zichtbaar te maken. Onder de naam She is online Lifestyle Guide en Truus van Gogh groeide mijn werk uit tot een praktijk van beeldende kunst, fotografie en schrijven, met aandacht voor kwetsbaarheid, eigenheid en maatschappelijke erkenning.
2019–heden | Montancourt in Middelburg Samen met mijn man zet ik de B&B in het rijksmonument uit 1596 voort. Ik verbind gastvrijheid, behoud van het huis en hedendaagse kunst. Rondleidingen en ontmoetingen geven ruimte aan de verhalen van het huis en zijn bewoners.
2026 | Luisterend schrijver Schrijven over herstel, gelijkwaardigheid en vertrouwen, met aandacht voor de mens achter het dossier. Deze heb ik gestaakt ivm de heftige gebeurtenissen.
Selectie van werk en erkenning
2025 | Amsterdam Museum Winnaar van de online publieksstemming bij Refresh Amsterdam #3 – Imagine the Future, met De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet.
2025 | Platform Faro Auteur van Erfgoed vanuit het moederschap bekeken, over zorg, overdracht en cultureel erfgoed.
2026 | St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein en Woerden Expositie 360 graden blik op een onzichtbare ziekte. Keramiek over adem, kwetsbaarheid en herstel.
Vaardigheden en ontwikkeling
Ondernemerschap • Beeldend werken • Fotografie • Verhalen schrijven • Erfgoedonderzoek • Gastvrijheid Autodidactische ontwikkeling in kunst en schrijven. Fotoacademie Amsterdam, 2016.
Hoe ik verdween in het Mainframe Polisadministratie systeem
Wie ben ik?
De mens achter het periodieke mainframe systeem
Artistieke toelichting bij het cv
Van confectie naar classificatie
Ik werkte met kleding, pasvormen en mensen. Als handelaar wist ik dat een maat nooit het hele verhaal van een lichaam vertelt. Later ervoer ik hoe ook een administratieve categorie te krap kan zitten.
Mijn ziekte begon in 2007. Daarna volgden de bankencrisis en mijn vertrek uit de onderneming. In mijn beleving raakte mijn beroepsidentiteit in die jaren steeds verder op de achtergrond. Waar ik mijzelf kende als handelaar en vennoot, zag ik in de afhandeling van mijn uitkeringen vooral bedragen, rubrieken en periodieke betalingen terug.
Dat is de onzichtbaarheid die ik in mijn kunst onderzoek: een betaling kan doorgaan terwijl de mens die ervan moet leven zich niet meer herkent in de beschrijving van haar bestaan.
EVA als artistiek beeld
Voor dit verhaal gebruik ik de naam EVA voor het periodieke mainframe: een artistiek beeld van een administratieve wereld waarin een leven in velden, codes en herhalingen wordt weergegeven. EVA krijgt in mijn werk een gezicht. Daarmee stel ik de vraag wie zichtbaar blijft wanneer systemen het verhaal overnemen.
De bankencrisis vormt de historische achtergrond van deze levensfase. Het verband met mijn ervaren onzichtbaarheid is mijn persoonlijke duiding. Dit cv stelt niet vast dat de crisis mijn administratieve behandeling veroorzaakte. EVA is hier evenmin een technisch geïdentificeerd systeem van een bank, verzekeraar of overheidsinstantie.
Huidig artistiek onderzoek
Met VRIJ DENKEN onderzoek ik hoe beelden, taal en administratieve ordening onze blik op mensen beïnvloeden. Kunstcriminologie is mijn artistieke benadering van dat onderzoek: sporen lezen, vragen stellen en het verhaal achter een voorstelling zoeken. Ook AI krijgt daarin een plaats, als hulpmiddel én als onderwerp van kritisch kijken.
Mijn vraag “Uit welke Ei-leider kom jij?” verbindt oorsprong en gezag. Wie gaf jou je naam? Wie tekende jouw plaats? En hoeveel ruimte houd je om jezelf opnieuw vorm te geven?
Persoonlijk statement
Ik was handelaar in confectie. Ik raakte mijn beroep kwijt en zocht naar een nieuwe vorm. In mijn kunst krijgt de mens achter de periodieke betaling weer een gezicht.
Silvia Koning Lindeboom — Truus van Gogh
Verantwoording
De loopbaan is samengesteld uit mijn aangeleverde gegevens en eerdere cv. Publieke vermeldingen: Amsterdam Museum, prijsbericht van 29 november 2025; Platform Faro, Erfgoed vanuit het moederschap bekeken; St. Antonius Ziekenhuis, expositieoverzicht. De toelichting verwoordt mijn persoonlijke ervaring en artistieke interpretatie.
De statenbijbel
De Statenbijbel uit 1637 was een gezamenlijk project van gereformeerde theologen en de Staten-Generaal.
De kerk bepaalde de vertaalopdracht; de overheid financierde en autoriseerde de uitgave.
Wie maakten hem?
De Synode van Dordrecht van 1618–1619 besloot tot een nieuwe Nederlandse vertaling.
De belangrijkste vertalers waren:
Onderdeel & Vertalers
Oude Testament
Johannes Bogerman, Willem Baudartius en Gerson Bucerus
Nieuwe Testament en apocriefe boeken
Jacobus Rolandus, Festus Hommius en Antonius Walaeus
Hommius en Walaeus vervingen twee oorspronkelijk aangewezen vertalers die waren overleden. Andere geleerden controleerden de vertaling.
De drukker was Paulus Aertsz. van Ravensteyn in Leiden. Op 17 september 1637 werd het eerste exemplaar aan de Staten-Generaal aangeboden.
Kerkelijke en politieke eenheid waren en zijn toen en nu nog steeds nauw verweven.
De juridische ‘openbare gehuwde koopvrouw’ vind je onder meer in artikel 168 van het oude Nederlandse Burgerlijk Wetboek. Dat artikel kende de gehuwde handelsvrouw een bijzondere bevoegdheid toe om voor haar handel zelfstandig verplichtingen aan te gaan. In de toenmalige regeling speelde uitdrukkelijke of stilzwijgende toestemming van haar man om die handel te drijven een rol. Moederschap was daarbij geen afzonderlijke voorwaarde.
Een bijzonder relevante passage staat in de parlementaire toelichting uit 1932–1933 op de voorgestelde wijziging van artikel 168: daarin wordt expliciet gesproken over een vrouw die met haar man een vennootschap onder firma heeft. De toelichting betoogt dat zij zelfstandig moet kunnen contracteren, omdat zij als vennoot optreedt en niet slechts haar echtgenoot helpt.
Wie ben ik ?
Ik begon een vennootschaps overeenkomst met een andere partner – Een andere gehuwde vrouw!
Arbeidsongeschiktheidsuitkeringen
In 1998 veranderde de wettelijke bescherming van zelfstandigen; in 2004 werd de toegang tot die bescherming gesloten. Daarbij moeten we arbeidsongeschiktheid, moederschap en belastingheffing dus apart gaan bekijken.
Voor zelfstandig werkende vrouwen en moeders ontstond bovendien een concreet, later juridisch aangevochten gat. In 2004 verdween ook de publieke zwangerschaps- en bevallingsuitkering voor zelfstandigen.
Mijn dochters zijn geboren in 1998 en 2000
Die kwam op 4 juni 2008 terug met de ZEZ-regeling. Na procedures volgde een compensatieregeling voor vrouwen die vanaf 7 mei 2005 tot vóór 4 juni 2008 waren bevallen.
Daarbij speelde de verplichting uit het VN-Vrouwenverdrag om bij bevalling een zeker inkomen te waarborgen. Dit is een aantoonbaar tekort in bescherming waarvoor herstel kwam; het betrof niet niet mijn arbeidsongeschiktheid door ziekte.
Wat gebeurt er wanneer we keurige woorden blijven herhalen, zonder nog te onderzoeken wat ze betekenen? Wanneer ‘zorg’ een procedure wordt, ‘eigen verantwoordelijkheid’ een standaardantwoord en ‘menselijke maat’ precies één invulvak groot blijkt?
Krijg toch de pest zegt de doctrine
Met keramiek, fotografie en satirische teksten maak ik mijn eigen Lof der Zotheid.
De draden van ons slavernijverleden/ heden
Mijn ervaringen als gehuwde vrouwelijke handelaar in confectie, moeder en kunstenaar vormen het vertrekpunt.
Mijn lichaam, mijn aandoening Sarcoidose/ werk en mijn zoektocht naar antwoorden krijgen een plaats tussen de grote woorden waarmee we onze samenleving organiseren.
Ik laat de Zotheid opnieuw spreken. Ditmaal heeft zij een volg en dossiernummer. 6703 – 912758
De Zotheid aan het woord
‘Welkom. Ik ben de Zotheid. U kent mij misschien als: zo doen wij dat nu eenmaal.
Ik houd van zelfstandige mensen. Vooral wanneer ze zonder vragen mijn instructies volgen.
Ik bevorder kritisch denken. Zolang het mijn conclusies bevestigt.
En natuurlijk staat de mens bij mij centraal. Anders kan ik er zo moeilijk loketten omheen bouwen.’
Een gezelschap van keramische stemmen
Mijn vazen zijn personages. Ze dragen maskers, kronen, gezichten en schaakstukken.
Elk werk krijgt een korte monoloog waarin een vanzelfsprekendheid begint te wankelen.
De gemaskerde zorgplicht vraagt: wanneer wordt een belofte daadwerkelijk zorg?
De jubelton doet aangifte onderzoekt hoeveel een lichaam geacht wordt te geven, voordat iemand vraagt wat het nodig heeft.
De keizer vraagt bewijsstukken verlangt volledige openheid van iedereen, terwijl hij zelf zorgvuldig buiten beeld blijft.
De vriendelijke weigering geeft ruimte aan een vrouw die rustig zegt: ‘Ik begrijp uw antwoord. Mijn vraag staat nog open.’
De Vrijdenkster houdt ook haar eigen overtuigingen tegen het licht. Haar kroon staat los: ze kan hem afzetten om beter te luisteren.
De bezoeker doet mee
Bij de werken liggen kaartjes met drie vragen:
Welk feit neem jij gemakkelijk voor waarheid aan? Wanneer heb je voor het laatst je eigen geschiedenis onderzocht ? Waar denk je aan als de deze vazen serie ziet?
Bezoekers mogen een antwoord achterlaten. Zo groeit naast de keramische lichamen een verzameling menselijke stemmen. Ook twijfel krijgt een plaats.
De gedachte uit deze vazen is — dat vriendelijkheid en grenzen stellen samen kunnen gaan — krijgt hierin een concrete vorm.
Ik wil scherp kijken, zorgvuldig luisteren en in vrijheid durven tegenspreken. Ook wanneer het u niet uitkomt.
Mijn inzet
Ik maak kunst om het vrouwelijk lichaam in woorden opnieuw te laten voelen. Om achter een rubriek Inkomsten uit vroegere dienstbetrekking de mens te ontmoeten.
Om te onderzoeken wanneer burgerlijke ongehoorzaamheid het denken overneemt, en wanneer lachen ruimte maakt om opnieuw te kijken naar precies hetzelfde: Zie de Vrouw
Ik kom uit de confectie. Ik weet dat een patroon veranderd kan worden.
Wie anders leert denken, leert anders kijken, praten en handelen.
“De mooiste verbindingen ontstaan wanneer je elkaar ontmoet als mens, met aandacht voor wat de ander beweegt.”
The power of hostmanship
“Een ervaring die je nooit meer vergeet “
Over mijn leven met een longziekte sarcoïdose genaamd en mijn individuele golfreizen.
Wat heeft talent nodig om te blijven groeien in onze cultuur? Straatfotografie door de (L) eeuwen heen.
VAAS VICTORIA — DE GODIN VAN DE OVERWINNING
Zachte rondingen, scherpe grenzen. Een opgeheven hoofd. Een gouden accent dat het licht vangt.
Victoria staat voor de kracht om jezelf te blijven, ook wanneer het leven je tekent. Haar stekels bewaken haar kwetsbaarheid. Haar lichaam draagt haar verhaal.
Haar overwinning is de vrijheid om haar eigen leven vorm te geven.
Handmade Tale
Onderzoek je verleden om bewust op een natuurlijke wijze aan je toekomst te bouwen. Ontdek wat je heeft gevormd, koester wat je draagt en doorbreek wat je tegenhoudt.
“Let’s play on the fairway “
Not the same road
Afgelopen maandag reisde ik af naar Nistelrode. Daar ligt dit geweldige mooie complex The Duke.
Onzichtbare zorg, voelbaar verschil
Met een onzichtbare ziekte merk je soms extra goed hoeveel verschil aandacht kan maken. Tijdens zo’n individuele golfreis gaat om veel meer dan de baan alleen. Ook de plek waar ik verblijf telt mee: kan ik tot rust komen, mijn eigen tempo volgen en hulp vragen wanneer dat nodig is?
The Art of Soulful Living
The Duke beschrijft gastvrijheid met een eigen gastvrouw of gastheer als butler van het eerste contact tot het vertrek.
En geloof me daar is niets aan gelogen. Met dank aan het hele team van The Duke.
Aanwezig wanneer gewenst, op de achtergrond wanneer het kan. Die gedachte en dit arrangement sprak mij meteen aan.
Eén vertrouwd aanspreekpunt betekende dat ikzelf minder hoefde te regelen en veel meer ruimte overhoudt om te genieten.
Voor iemand die leeft met sarcoïdose kunnen zulke details veel betekenen. Wat voor de één een prettige materiële luxe is, kan voor mij helpen om zuinig met mijn energie om te gaan. Al vervangt gastvrijheid natuurlijk geen medische zorg.
Buggy geluk
Ik wil altijd zelfstandig op reis kunnen en tegelijkertijd ondersteuning mogen ontvangen. Mijn eigen keuzes maken, golfen binnen mijn mogelijkheden en daarna ruimte hebben voor rust.
Mijn ziekte is voor de buitenwereld voor niemand zichtbaar. Het verschil dat iemand aandacht voor je maakt, is wel zichtbaar en voelbaar.
The DukeLet’s play & have fun
Wie mij dus op een golfbaan ziet, ziet een vrouw die altijd het volledige leven blijft opzoeken.
La Peek Golf Dress – Photo shoot
Golf kan voor vrouwen met sarcoïdose een fijne manier zijn om te bewegen, plezier te beleven en zelf richting aan hun dag te geven — zolang de inspanning past bij haar belastbaarheid.
Dit blog als onderbouwing gaat vooral over leven en bewegen met de een multisysteem ziekte zoals sarcoïdose.
Golf kan namelijk op verschillende manieren bijdragen:
Conditie en spierkracht onderhouden. Het wandelen en bewegen kan helpen lichamelijke achteruitgang door inactiviteit tegen te gaan. Onderzoek naar aangepaste training bij sarcoïdose laat verbeteringen zien in spierkracht en inspanningsvermogen, en bij sommige deelnemers minder vermoeidheid. Dat effect verschilt per persoon.
Plezier en mentaal welzijn. Bewegen kan je stemming enorm ondersteunen. Bij golf komen daar het spel, de aandacht voor een slag en eventueel gezelschap bij. Dat kan ruimte geven om even met iets anders bezig te zijn dan ziekte.
Keuzes in de belasting. Je kunt kort oefenen met putten, een paar holes spelen, rustpauzes nemen of een buggy gebruiken. Zo kun je de activiteit aanpassen. Een volledige ronde kan juist behoorlijk belastend zijn.
Zelfstandigheid ervaren. Voor mijn persoonlijke individuele golfreizen is vooral het zelf kiezen, ontdekken en deelnemen het meest waardevolle. Je bent onderweg als mens met interesses en zo een eigen planning.
Geef mij een golfclub in mijn hand een prachtige vrije omgeving en mijn dag kan al niet meer stuk ook na de zoveelste mislukte slag.
Trackman
Want wat een ander op zo’n moment niet ziet, is hoeveel mijn leven door #sarcoïdose is veranderd. Een score is voor niet zo belangrijk. Een fijne dag hebben wel.
Sinds 2007 ben ik 80 tot 100 arbeidsongeschikt verklaard door de verzekeraars : Longfibrose was de eerste uitslag. Maar in 2008 werd na een second opinion onomstotelijk Sarcoïdose bevestigd. Daarvóór was ik ondernemer en handelaar in confectie. Sinds 2010 ben ik een onzichtbare de zelfstandige.
Ik was gewend om aan te pakken, verantwoordelijkheid te dragen en mijn eigen bestaan vorm te geven. Ziek worden veranderde mijn mogelijkheden door het mainframe systeem ingrijpend. Maar het verlangen om ondernemend bezig te blijven, dat zit ik mijn DNA.
En die onrust en verlangen gaat elke dag mee en ook op mijn individuele golfreizen.
Op mijn eigen tempo
Golfen geeft mij een aanleiding om op pad te gaan. Een andere omgeving te ontdekken, buiten te zijn en mijn aandacht te richten op iets wat ik graag doe.
Vastleggen wat me raakt is mijn passie
Het individuele karakter past daarbij. Ik wil ruimte hebben om mijn eigen keuzes te maken en rekening te houden met wat mijn lichaam aankan. Mijn tempo hoeft niet dat van een ander te zijn. Ook onderweg mag ik mijn plannen aanpassen of komt de butler Leah werkzaam bij de Duke naar ons toe met een heerlijk warm typische Nederlands worstenbroodje.
Dankjewel Leah voor deze geweldige foto
Dat klinkt eenvoudig. Toch vraagt het iets om jezelf die vrijheid te gunnen. Zeker wanneer je gewend bent geweest om door te zetten en veel van jezelf te verwachten.
Ik leer dat een dag waardevol kan zijn zonder dat ik alles doe wat ik vooraf had bedacht.
Een foto vertelt maar een stukje
Een sportieve foto kan een verkeerd beeld geven. Je ziet de beweging, de buitenlucht, het plezier. Je ziet niet vanzelf wat eraan voorafging of wat erna nodig is.
Een foto waarop ik oefen en golf, is een echt moment van mijn leven. Mijn ziekte is even echt. Die twee bestaan naast elkaar.
Expositie over leven met een long ziekte
Ik wil kunnen genieten zonder dat mijn plezier een reden wordt om mijn ziekte te betwijfelen. Ik wil zichtbaar zijn als sportieve vrouw, zonder steeds te moeten uitleggen dat actief zijn op een bepaald moment niet betekent dat ik iedere dag alles kan.
Mijn swing vertelt wat ik op dat moment doe. Niet wat mijn lichaam de rest van de dag van mij vraagt.
Meer dan mijn diagnose
Sarcoïdose heeft invloed op mijn lichaam, mijn werk en mijn bestaanszekerheid. Daardoor gaat ziek zijn voor mij ook over autonomie.
Rust & Ruimte
Over de vraag hoeveel ruimte er overblijft om zelf richting aan je leven te geven.
Die ruimte zoek ik in kunst, fotografie, erfgoed en golf. Als maker kijk ik naar wat zichtbaar wordt en wat buiten beeld blijft. Dat raakt rechtstreeks aan mijn eigen leven.
Mijn oog voor detail ook tijdens het spelen
Op de golfbaan neem ik mijn hele geschiedenis mee. Maar er is ook gewoon een bal die ergens naartoe moet. Een slag die lukt of juist helemaal verkeerd gaat. Daar mag ik om lachen. Dat alledaagse plezier is mij dierbaar.
Niet ieder moment hoeft over ziekte te gaan.
Mijn Rituals
Aandacht vragen door mee te doen
Met mijn golfreizen wil ik aandacht vragen voor leven met een onzichtbare longziekte. Op een manier die bij mij past: persoonlijk, zelfstandig en midden in het leven.
Ik spreek vanuit mijn eigen ervaring. Een ander met sarcoïdose heeft andere mogelijkheden en grenzen. Mijn golfreizen zijn geen maatstaf voor wat iemand anders zou moeten kunnen.
Wat een hole!! Het werd een boven par als score. Baan foto
Wat ik hoop, is dat mijn verhaal mensen uitnodigt om iets langer te kijken. Om achter een sportieve foto ook ruimte te laten voor wat zij niet weten. En om iemand met een chronische ziekte het plezier te gunnen dat op dat moment mogelijk is.
Ik hoef mijn ziekte niet voortdurend te laten zien om serieus genomen te worden. En ik hoef mijn levenslust niet te verbergen.
Golf & The art of soulful living
Ik golf met sarcoïdose. Op mijn eigen tempo, met mijn eigen grenzen en met zin om de wereld te blijven ontdekken.
Dat was mijn vak. Mijn onderneming. Mijn economische identiteit.
Toen kreeg ik #sarcoïdose.
En ergens onderweg gebeurde iets merkwaardigs:
mijn ziekte werd administratief zichtbaarder dan mijn beroep.
THE UNDERBELLY OF THE STORY Een goed verhaal begint niet met wat iedereen al kan zien. Het begint in de onderbuik. Bij dat vreemde gevoel dat zegt: hier klopt iets niet. Hier zit iets onder. Hier moet ik verder kijken. Leid met inzicht. Niet met aannames. Niet met systemen. Niet met wat iemand anders heeft bedacht dat jouw werkelijkheid zou moeten zijn. Mijn kunst begint precies daar. Bij het lichaam dat iets weet voordat het dossier het begrijpt. Bij de longen die een geschiedenis dragen. Bij een vaas die geen decoratie meer is, maar een lichaam. Bij de vraag wie je blijft wanneer ziekte, administratie en systemen steeds nieuwe woorden over je heen leggen. En uiteindelijk kom ik telkens terug bij dezelfde eenvoudige zin: BEING TRUE TO YOURSELF. Misschien is dát wel het geheim van magical storytelling. Niet een verhaal mooier maken dan het is. Maar diep genoeg graven totdat je bij het verhaal komt dat al die tijd onder de oppervlakte lag. Truus van Gogh Art Learn the secrets of magical storytelling. Follow the underbelly. Lead with insight. Stay true to yourself.
De ondernemer raakte uit beeld. De verzekerde beroepsidentiteit raakte uit beeld. Wat steeds zichtbaarder werd, waren andere dingen:
een belasting technische schade uitkering, een fictieve inkomenscode, een fiscale categorie, een registratienummer.
Alsof mijn nieuwe beroep voortaan
SARCOÏDOSE . NL is.
St Antoniusziekenhuis Woerden expositie 13 augustus ™ 13 november 2026
Maar sarcoïdose is geen beroep. Het is persoonsschade. Het is overleven met stoflongen middels een multisysteem ziekte.
Arbeidsongeschiktheid is geen rechtsvorm, ondernemingsvorm, geen BV, NV Zzp of Vennootschap onder Firma. Wie is de Firma dan?
Een schade uitkering is geen arbeidsverleden of inkomsten uit dienstbetrekking.
En een fiscale kwalificatie kan de geschiedenis van een mens niet herschrijven.
Je Maintiendrai Model Medusa
Ik was handelaar in confectie. Ik kreeg sarcoïdose. Dat zijn twee verschillende feiten in een navelstreng lijn.
Misschien is dát de kracht van storytelling:
je eigen geschiedenis gebruiken als rode draad, niet omdat alles om jezelf draait, maar omdat één concreet mensenleven zichtbaar kan maken wat in grote systemen gemakkelijk uit beeld verdwijnt.
De blauw Druk
THE CLOSED BOOK
Wanneer het systeem het dossier blijft lezen, maar vergeet wie erin stond.
Ik herhaal: THE UNDERBELLY OF THE STORY Een goed verhaal begint niet met wat iedereen al kan zien. Het begint in de navelstreng- je onderbuik. Bij dat vreemde gevoel dat zegt: hier klopt iets niet. Hier zit iets onder. Hier moet ik verder kijken. Leid met inzicht. Niet met aannames. Niet met systemen. Niet met wat iemand anders heeft bedacht dat jouw werkelijkheid zou moeten zijn. Mijn kunst begint precies daar. Bij het lichaam dat iets weet voordat het dossier het begrijpt. Bij de longen die een geschiedenis dragen. Bij een vaas die geen decoratie meer is, maar een lichaam. Bij de vraag wie je blijft wanneer ziekte, administratie en systemen steeds nieuwe woorden over je heen leggen. En uiteindelijk kom ik telkens terug bij dezelfde eenvoudige zin: BEING TRUE TO YOURSELF. Misschien is dát wel het geheim van magical storytelling. Niet een verhaal mooier maken dan het is. Maar diep genoeg graven totdat je bij het verhaal komt dat al die tijd onder de oppervlakte lag. Truus van Gogh Art Learn the secrets of magical storytelling. Follow the underbelly. Lead with insight. Stay true to yourself.Welkom bij Nationale Nederlanden
Het ultieme geheim over het lichaam en geest oftewel het leven van een Europese Xx chromosomen stelsel v.s XY
De wereld achter het sleutelgat De wereld van het Ministerie van Financiën zit vol geheimen. Achter wetten, nummers, dossiers en digitale systemen bevindt zich een werkelijkheid die voor de burger vaak nauwelijks zichtbaar is. Wie bepaalt welke deur opengaat? Wie bezit de sleutel? En wie mag uiteindelijk zien wat er achter zijn eigen dossier schuilgaat? Soms begint transparantie niet met een antwoord, maar met het vinden van het juiste sleutelgat. — Secret Holistic ArtZeeuws Archief CABR
Hoe zij tussen wal en schip belandde (n)*
Ze begon als meisje, werd vrouw, ondernemer, kostwinner en moeder.
Fouten in de gegevens koppeling Art Vader Jacob
Ze leerde dat zelfstandigheid betekende dat je voor jezelf moest zorgen. Werken, premie betalen, verantwoordelijkheid dragen en vooruitdenken. Ze verzekerde haar arbeidsvermogen, omdat haar lichaam het kapitaal was waarmee zij haar bestaan opbouwde.
Welkom bij de de Kathedraal de Notre Dame
Maar toen dat lichaam niet langer vanzelfsprekend meewerkte, begon een andere werkelijkheid.
Sarcoidose-WASOG2026
Het meisje had ooit geleerd dat iedereen voor de wet gelijk was. De vrouw had geleerd dat zij zelfstandig mocht handelen. De ondernemer had geleerd dat zij haar eigen risico moest dragen. De moeder had geleerd dat zij vooral moest blijven zorgen.
🍀
En juist daar, tussen al die rollen, ontstond een leegte.
De opwindende vrouw
Voor het ene systeem was zij verzekerde. Voor het andere belastingplichtige. Voor weer een ander ondernemer, patiënt, moeder, dossiernummer of administratieve categorie.
Handelaar in confectie werd handelingsonbekwaam- no arms
Maar waar bleef de hele vrouw?
Haar lichaam paste niet netjes in een fiscale kolom. Haar moederschap kende geen economische balanspost. Haar ziektegeschiedenis liet zich niet reduceren tot een code. En haar menselijke verlies kon niet uitsluitend worden uitgedrukt in een periodieke betaling.
Niet omdat zij geen verantwoordelijkheid had genomen, maar juist nadat zij jarenlang verantwoordelijkheid had gedragen.
Het meisje met de parel omgekat tot code
Daar begint Moeder de Vrouw.
Bij de vraag wat er gebeurt wanneer het meisje volwassen wordt, de vrouw economisch zelfstandig wordt, de moeder voor anderen zorgt — maar niemand meer lijkt te weten wie verantwoordelijk is wanneer zijzelf bescherming nodig heeft.
Het geheugen van de Europese Universiteit begint aan de Rouaansekaai
Misschien is dát de werkelijke systeemvraag:
Wie ziet de vrouw nog als één ondeelbaar mens, bsn nummer is ondeelbaar 11, wanneer ieder systeem slechts een stukje van haar registreert?
De hiaten in de wet en regelgeving en de fouten in de inkomstenbelasting
De vrouw achter de geheime Datakluis
De sleutel van de datakluis
De vrouw die het patroon doorbreekt, zoekt niet alleen naar wat er over haar is vastgelegd.
Zij vraagt wie het vastlegde. Wie het veranderde. Wie het doorgaf. En op welke grond.
Haar lichaam is geen dossier.Haar identiteit is geen nummer.Haar geschiedenis is geen handelswaar.
De sleutel van de datakluis is daarom niet alleen toegang tot data.
Silent Witness
De sleutel is zeggenschap.
Wie toegang krijgt tot haar eigen geschiedenis, kan patronen zichtbaar maken die generaties vóór haar verborgen bleven — en voorkomen dat ze worden doorgegeven aan de generaties na haar.
De vrouw die het patroon doorbreekt, vindt uiteindelijk de sleutel tot haar eigen levens verhaal.
Art for change in Return
Liefs van mij en Truus van Gogh
De vrouw die anders durft te kijken
Soms ben je niet lastig. Niet te gevoelig. Niet te kritisch.
Soms ben je simpelweg degene die als eerste ziet wat generaties lang als normaal werd beschouwd.
Een patroon doorbreken betekent niet dat je het verleden veroordeelt. Het betekent dat je het onderzoekt, begrijpt en vervolgens besluit:
dit hoeft niet langer van moeder op dochterte worden doorgegeven.
Misschien word je daardoor niet onmiddellijk begrepen. Misschien kost het zelfs iets om als eerste op te staan.
Maar iedere vrouw die één oud patroon doorbreekt, geeft de volgende generatie iets wat zijzelf misschien heeft gemist:
de vrijheid om haar eigen verhaal te schrijven.
Je verandert het verleden niet. Je verandert de erfenis.
Reisverslag van vier polissen naar een huis uit 1596
Posted on 22 juli 2026
“I am done with quiet pain.” Mister President
MONTANCOURT — PLAATS DELICT VAN DE GESCHIEDENIS Montancourt is geen plaats delict omdat hier één misdrijf moet worden opgelost. Het is een plaats delict omdat de geschiedenis hier haar sporen heeft achtergelaten. Handel. VOC. Oorlog. Hypotheken. Onderduik. Banken. Verzekeringen. Familienamen. Vrouwenlevens. Een huis uit 1596 kan scheuren, verzakken en worden hersteld. Het draagt iedere beschadiging in zijn lichaam. Een mens doet dat ook. De scheuren betekenen niet dat het huis waardeloos werd. De littekens betekenen niet dat de vrouw heeft gefaald. Zij tonen waar de druk te groot werd. Maak niet alleen het monument weerbaar. Maak ook de mens die het verhaal draagt weer zichtbaar.Traumasporen
Ieder mens draagt een parel in zich
Op 3 april 2019 vertrokken wij van Kwadijk 43 in Kwadijk naar de Rouaansekaai 31 Middelburg.
Niet omdat ons leven eenvoudig was geworden, maar omdat het oude leven ons langzaam had uitgeput. Wij verlieten niet alleen een bijzonder woonplaats. Wij verlieten een bestaan waarin ziekte, verzekeringsdossiers, fiscale codes en financiële onzekerheid steeds meer ruimte waren gaan innemen.
Jarenlang had ik gewerkt als zelfstandig handelaar in confectie. Samen met een andere gehuwde vrouw voerde ik een vennootschap onder firma. Wij kochten zelf in, verkochten zelf, droegen ons eigen ondernemersrisico en betaalden onze eigen premies.
Ik probeerde mijn toekomst zorgvuldig te beschermen als uiteindelijk de kostwinnaar binnen mijn eigen huwelijk.
Wim beëdigd als bode bij de politie in Amsterdam
Daarom waren er vier verzekeringspolissen:
een arbeidsongeschiktheidsverzekering bij Nationale-Nederlanden;
een arbeidsongeschiktheids- of inkomensverzekering bij Reaal/Hooge Huys;
een Delta Lloyd MeerKeuzePlan;
en een verplichte zorgverzekering bij Delta Lloyd.
Vier overeenkomsten die zekerheid moesten bieden.
Maar toen ik #sarcoïdose kreeg en mijn beroep niet langer kon uitoefenen, begonnen de polissen ieder aan een eigen reis. Zij trokken door verzekeraars, tussenpersonen, serviceproviders, fiscale administraties en bank & computersystemen.
Organisaties fuseerden. Portefeuilles werden overgedragen. Bedrijfsnamen verdwenen. Nieuwe namen verschenen. Bestuurders kwamen en gingen. De verantwoordelijkheid werd over steeds meer partijen verdeeld.
Maar mijn lichaam kon niet worden verdeeld.
Mijn verlies aan arbeid kon niet worden opgeknipt.
Mijn toekomst paste niet in vier afzonderlijke administraties.
De schatkist
Langzaam kwam ik terecht in wat ik mijn administratieve sarcofaag ben gaan noemen:
een vrouwelijk lichaam dat niet werkelijk begraven ligt, maar administratief, historisch en maatschappelijk is ingesloten.
De onzichtbare vennoot
Het hebben van een VOF had mij aanvankelijk zichtbaar gemaakt als ondernemer. Ik stond ingeschreven, werkte, handelde, betaalde belasting en sloot mijn eigen verzekeringen af.
Later leek diezelfde rechtsvorm mij juist tussen verschillende systemen te plaatsen.
Ik was geen werknemer met een werkgever die mijn ziekte, arbeidsomstandigheden en verlies van verdienvermogen als één geheel onderzocht.
Ik was ook geen gewone consument met één overzichtelijke publieke arbeidsongeschiktheidsregeling.
Ik was tegelijkertijd:
vennoot, ondernemer, verzekerde, patiënt, premiebetaler, gehuwd, moeder en belastingplichtige.
Iedere organisatie zag een onderdeel van mij.
De verzekeraar zag het verzekerde risico.
De arts zag mijn lichaam.
De Belastingdienst zag een periodieke betaling.
De tussenpersoon zag een polisnummer.
Stadhuis Middelburg
Het administratiesysteem zag een relatie- of personeelsnummer.
Maar niemand leek nog de hele vrouw te zien.
Mijn premie was zichtbaar.
Mijn polisnummer was zichtbaar.
Mijn medische dossier was zichtbaar.
Mijn belastinginhoudingen waren zichtbaar.
Maar mijn ziekte, mijn arbeid, mijn beroepsgeschiedenis, mijn moederschap en mijn eigen stem verdwenen steeds verder uit beeld.
Welkom Familie Lindeboom AEGON
De verzekerde jaarrente
In het hart van mijn onderzoek staat de betekenis van de verzekerde jaarrente.
Mijn particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering verzekerde geen salaris en schiep geen dienstverband. Ik had als zelfstandig ondernemer een vooraf overeengekomen jaarrente verzekerd voor het geval ik door ziekte mijn beroep niet meer kon uitoefenen.
Toen het verzekerde risico daadwerkelijk intrad, werd deze jaarrente niet één keer per jaar betaald. Het jaarbedrag werd verdeeld over maandelijkse termijnen in verband mer de eindleeftijd 60 jaar.
Daardoor werd de betaling langzaan uitvoeringstechnisch periodiek.
Aan Het meisje met de parel dat inmiddels moeder was geworden.
Vervolgens werd per brief 10 september 2010 door Ruud & Lex van Kampen medegedeeld dat er op de uitkering 76 – 5601108 – loonbelasting en zv zou worden ingehouden. Daardoor verscheen de betaling in fiscale administraties onder termen en codes die op loon of een personeelsrelatie konden lijken.
Maar een maandelijkse betaling is niet automatisch salaris.
Ik verrichtte geen arbeid voor de verzekeraar. De verzekeraar betaalde mij niet als werkgever, maar omdat het risico waartegen ik mij had verzekerd werkelijkheid was geworden.
De oorsprong van de betaling bleef daarom:
een aanspraak uit een particuliere verzekeringsovereenkomst, niet een beloning voor verrichte arbeid.
Voor mijn reconstructie moeten drie lagen zorgvuldig uit elkaar worden gehouden:
Contractueel: welke jaarrente was volgens de polis verzekerd?
Uitvoeringstechnisch: hoe werd deze jaarrente omgerekend en in maandelijkse termijnen betaald?
Fiscaal: onder welke inkomenscategorie, loonheffingencode en belastinggrondslag werd de uitkering verwerkt?
Wanneer deze lagen in één administratiesysteem samenvloeien, kan een zelfstandig verzekerde ten onrechte zichtbaar worden als werknemer, personeelsrelatie of loonontvanger.
De fiscale inhouding kan iets zeggen over de wijze waarop belasting vooraf werd geïnd. Zij bewijst op zichzelf niet dat er een arbeidsovereenkomst of werkgeversrelatie bestond.
En zo geschiedde het. Welkom bij de terugbetaling van de staatsschuld Banken & Verzekeraars
Een verzekerde jaarrente kreeg in de administratie een andere gedaante dan de rechtsverhouding waaruit zij was ontstaan.
Omdat steeds verder wegzakte in het moerasgebied van macht en machines werden we gedwongen om stappen te ondernemen. Eerst als voetnoot maar nu zijn we het fundament waarin alles duidelijk wordt.
Heden / Verleden
De reis naar Montancourt
Zo kwamen wij dus in 2019 terecht in Montancourt, een huis in Middelburg uit 1596.
In Eigen Land Reportages- Slavernij Verleden- geen punt maar een komma,
Een huis dat werd gebouwd vóór de oprichting van de VOC, maar al afkomstig is uit een wereld van handel, scheepvaart, bestuur, geldstromen, risico’s en internationale verbindingen.
Het huis heeft eeuwen van bewoners, , handel, oorlog, verlies, wederopbouw en verandering in zijn muren opgenomen.
Wij dachten dat wij naar een nieuw huis verhuisden.
Maar misschien verhuisden wij naar een plek die ons eigen verhaal al kende.
Zoals mijn verzekeringen door verschillende handen, ondernemingen en administraties waren gegaan, zo was ook Montancourt door generaties bewoond, bestuurd, verhandeld en opnieuw ingericht.
Reportage Erfgoed Zeeland
De namen van kooplieden, bestuurders, predikanten en bankiers bleven vaak bewaard.
De vrouwen die de huizen draaiende hielden, kinderen baarden, personeel aanstuurden, verlies droegen en na oorlogen opnieuw begonnen, verdwenen gemakkelijker uit het officiële verhaal.
In Montancourt werd de vraag uit het boek van Aaltje van Zweden ( ontvangen van Marijke Commandeur) ineens heel persoonlijk:
Waar ben je thuis?
Vrouwen Polder
Hier dus, zo bleek.
Niet omdat alle strijd voorbij was, maar omdat ik hier mijn eigen verhaal opnieuw kon leren lezen.
Tweedekamer 13 januari 1951
De geschiedschrijver en literaire reiziger Pieter de la Rue kreeg in dit huis gezelschap van een nieuwe geschiedschrijver:
Silvia Margaretha Johanna Koning-Lindeboom.
Niet als wetenschapper van beroep, maar als ervaringsdeskundige, onderzoeker, erfgoedkunstenaar en verteller.
De bankstukken die in Montancourt achterbleven In Montancourt vond ik twee oude financiële stukken die in het huis waren achtergebleven: het jaarverslag van de N.V. De Haarlemsche Hypotheekbank over 1939 en het verslag van de N.V. Zeeuwsche Hypotheekbank te Middelburg over het drieënveertigste boekjaar. Dat deze documenten juist in een huis uit 1596 zijn bewaard, voelt niet toevallig. De stukken gaan over hypotheken, onderpanden, aandeelhouders, oorlogsschade en wederopbouw. Precies de onderwerpen die ook in de muren van Montancourt besloten liggen. In het verslag van de Haarlemsche Hypotheekbank wordt beschreven hoe bij de oorlogshandelingen van mei 1940 onderpanden in Rotterdam, Middelburg en Vlissingen verloren gingen. Voor Middelburg worden tien getroffen panden genoemd. Tussen de regels door verschijnt een verwoeste stad. De bank schreef over hoofdsommen, opstallen, renteachterstanden, schadevergoeding en molestschade. Maar in Montancourt lees ik achter die woorden iets anders: huizen waarin mensen woonden; vrouwen die gezinnen bijeenhielden; kinderen die bescherming nodig hadden; en families die na de verwoesting opnieuw moesten beginnen. Het verslag van de Zeeuwsche Hypotheekbank toont daarnaast het bestuurlijke netwerk van Middelburg: directeuren, commissarissen, juristen, notarissen en accountants. Hun namen bleven netjes gedrukt bewaard. De namen van de bewoners van de getroffen huizen ontbreken. De bank registreerde het onderpand. Het huis bewaarde het menselijke verhaal. Dat juist deze twee bankstukken in Montancourt zijn teruggevonden, maakt het huis zelf tot archief. Niet alleen van architectuur en bewoners, maar ook van de financiële en maatschappelijke geschiedenis van Middelburg. Montancourt heeft de papieren bewaard. Nu mag ik het verhaal erachter opnieuw zichtbaar maken.
Een huis als spiegel
Montancourt werd voor mij meer dan een rijksmonument.
Het werd een spiegel van een samenleving waarin bezit, bestuur, handel en geschiedschrijving eeuwenlang vooral langs mannelijke lijnen werden vastgelegd.
De handelaar stond in de boeken.
De bestuurder ondertekende.
De onderneming kreeg een naam.
De bank verstrekte het geld.
De verzekeraar berekende het risico.
Maar wie droeg de menselijke gevolgen wanneer het systeem vastliep?
Wie zorgde voor het huis?
Wie hield het gezin bijeen?
Wie betaalde de prijs wanneer ziekte, oorlog of verlies het dagelijks leven binnendrong?
In het huis uit 1596 kwam mijn persoonlijke geschiedenis samen met een veel oudere geschiedenis van handel, macht, verzekering en bestuur.
Dit is CAS Rotterdam Fotomuseum kaartjes ontvangen van Nationale Nederlanden
De oude handelswereld draaide om schepen, risico’s, aandeelhouders, polissen en winst.
Mijn eigen leven draaide eveneens om risico’s die in polissen waren ondergebracht en later door steeds grotere financiële organisaties werden beheerd.
In de moderne keten verschenen fusies, overnames, serviceproviders, gevolmachtigd agenten, investeringsmaatschappijen en distributieplatforms.
Ik kan niet stellen dat één bestuurder of investeerder mijn leven bewust heeft gestuurd.
Maar ik kon wel beschrijven wat de structuur met mij persoonlijk deed:
hoe groter de organisatie werd, hoe kleiner ik mij in mijn eigen dossier voelde. Mijn dagboek en straatfotografie werden mijn redding.
Archief Rothschild
De moeder achter de vijf pijlen
Tijdens mijn onderzoek kwam ik terecht bij de geschiedenis van de familie Rothschild.
Niet omdat Rothschild alle Nederlandse banken bezit — daarvoor bestaat geen bewijs — maar omdat financiële netwerken, familiewapens, bankiershuizen en moderne investeringsmaatschappijen elkaar in de geschiedenis soms raken.
Aan de oorsprong van het Europese Rothschildnetwerk stond Mayer Amschel Rothschild.
Maar naast hem stond Gutle Schnapper.
Gutle werd in 1753 geboren in de Frankfurter Judengasse. Zij trouwde in 1770 met Mayer Amschel Rothschild. Samen kregen zij tien kinderen: vijf dochters en vijf zonen.
Het portret met de naam Mayer In Montancourt hangt een kinderportret waarop de naam MAYER staat. Mijn opa en oma ontvingen dit schilderij nadat zij tijdens de oorlog Joodse onderduikers in hun huis en binnen hun netwerk hadden geholpen. Wie het kind precies was, wie Mayer was en onder welke omstandigheden het schilderij werd geschonken, moet nog verder worden onderzocht. Maar binnen onze familie is het werk altijd verbonden gebleven met die geschiedenis van bescherming, vertrouwen en stil verzet. Het schilderij is daardoor meer dan een afbeelding van een kind. Het is een getuige. Een tastbare herinnering aan mensen die gedwongen waren hun naam, afkomst en bestaan tijdelijk te verbergen. Ook herinnert het aan de gezinnen die hun huis openstelden, ondanks het gevaar dat dit voor henzelf en hun kinderen betekende. De naam MAYER bleef zichtbaar op het doek, terwijl zoveel namen van onderduikers en helpers uit veiligheid niet werden opgeschreven of later verloren zijn gegaan. Nu hangt het portret in Montancourt, een huis dat zelf oorlog, onderduik, verlies en overleving in zijn muren draagt. Zo reist het schilderij verder: van het huis van mijn grootouders naar een rijksmonument in Middelburg, en van een familieherinnering naar een verhaal dat opnieuw verteld mag worden. Sommige mensen konden tijdens de oorlog alleen overleven door onzichtbaar te worden. Dit schilderij maakt hun bestaan opnieuw zichtbaar. Mijn opa en oma ontvingen hiervoor geen titel, polis of officieel monument. Zij deden wat op dat moment menselijk noodzakelijk was: ruimte maken voor een ander. Daarom staat dit kind voor mij niet alleen voor het verleden. Het staat voor ieder kind dat bescherming nodig heeft. Voor ieder huis dat een schuilplaats werd. En voor ieder mens die, ondanks angst en gevaar, besloot een deur te openen. MAYER — een naam op een schilderij, een spoor van Joods leven en een erfenis van moed.Peter Mathias Bongartz & Nellie Aldenhoven Cuijk
De vijf zonen van de familie Rothbouwden vanuit verschillende Europese steden financiële ondernemingen op:
Amschel Mayer Rothschild in Frankfurt;
Salomon Mayer Rothschild in Wenen;
Nathan Mayer Rothschild in Londen;
Carl of Karl Mayer Rothschild in Napels;
James Mayer de Rothschild in Parijs.
Daarnaar verwijzen de vijf pijlen in het familiewapen: vijf broers, vijf steden en vijf onderling verbonden bankhuizen.
Familie wapen
Dit is het familiewapen van de familie Rothschild.
Centraal staat de hand met vijf pijlen. Die verwijzen naar de vijf zonen van Mayer Amschel Rothschild, die vanuit Frankfurt familietakken opbouwden in Frankfurt, Wenen, Londen, Napels en Parijs. Het wapen werd in de negentiende eeuw verbonden aan hun verheffing in de adelstand.
Onder het wapen staat:
Concordia — Integritas — Industria
Dat betekent:
Eendracht — Integriteit — IJver
De vijf pijlen staan daarbij niet alleen voor vijf afzonderlijke zonen, maar vooral voor hun onderlinge verbondenheid: afzonderlijke takken die als één familie bleven samenwerken.
Nathan begon in Engeland bovendien als handelaar in textiel en stoffen, voordat hij in Londen een bankiershuis opbouwde.
Ook daarin herkende ik een onverwachte echo van mijn eigen geschiedenis als handelaar in confectie.
De vijf pijlen vertellen het verhaal van vijf ondernemende zonen.
Maar zonder Gutle geen zonen.
Zonder de moeder geen vijf pijlen.
Zij leefde als Joodse vrouw in een samenleving waarin haar zelfstandige rechten ernstig beperkt waren. Toch stond zij mede aan de oorsprong van een familie die een grote rol in de Europese financiële geschiedenis zou spelen.
Daarom kijk ik niet alleen naar de zichtbare bankiers.
Ik kijk ook naar de vrouw achter het familiewapen.
Naar de bloedlijnen van Moeder de Vrouw.
Van vijf pijlen naar Five Arrows
De moderne naam Five Arrows verwijst naar dit historische familieteken.
Five Arrows, verbonden aan Rothschild & Co, investeerde in Nederlandse verzekeringsdistributiebedrijven, waaronder Voogd & Voogd en Heilbron. Deze ondernemingen werden later samengebracht binnen Alpina Group.
Op onze zorg verzekeringspolis stond de naam Heilbron toen Emma een aparte polis kreeg ivm Turnersyndroom.
Ook Heinenoord maakte tijdelijk deel uit van deze investeringsgeschiedenis.
Dat betekent niet dat Five Arrows mijn vier polissen bestuurde of mijn uitkeringen bepaalde. Zo’n concrete relatie kan dat alleen worden vastgesteld wanneer zij uit polisstukken, portefeuilleoverdrachten, klantnummers, rekening-courantgegevens of andere dossierdocumenten blijkt.
Voor mijn onderzoek is de betekenis vooral structureel.
Een particuliere verzekering die ooit tussen een zelfstandige ondernemer en een herkenbare verzekeraar werd gesloten, kon dus later deel gaan uitmaken van een veel grotere keten van:verzekeraars, tussenpersonen, serviceproviders, gevolmachtigd agenten, distributieplatforms, banken en investeerders.
Mijn tijd loopt ras
Daardoor kan de afstand tussen de oorspronkelijke verzekerde en de feitelijke uitvoering steeds groter worden.
Heilbron werd onderdeel van Alpina.
Voogd & Voogd werd onderdeel van Alpina.
Van het Mark Tennantplantsoen naar Montancourt Middelburg: twee plaatsen waar vrijheid, herinnering en verantwoordelijkheid samenkomen.
Vanuit vestigingen in onder andere Doetinchem, Leusden en Middelharnis worden verzekeringen bemiddeld, geadministreerd, geïncasseerd en afgehandeld.
Binnen ons gezin kwam Heilbron naar voren als tussenpersoon rond de zorgverzekering van onze dochter Emma
Emma Koning
Dat is een concrete verzekeringsrelatie, die juridisch dan ook niet kan worden gescheiden van mijn eigen polissen, tenzij dossierstukken aantonen dat dezelfde klant-, relatie- of administratiesystemen werden of worden gebruikt.
Banken, beleggingen en obligaties
Ook de rol van banken vraagt om zorgvuldigheid.
ABN AMRO en Rothschild hadden historisch een gezamenlijke onderneming: ABN AMRO Rothschild. Deze joint venture hield zich bezig met kapitaalmarkttransacties, zoals aandelenuitgiften en beursgangen.
Na de overname van ABN AMRO in 2007 werd deze samenwerking beëindigd.
Voor ING, Rabobank, ABN AMRO en de Volksbank is geen eigendomsband aangetoond waaruit zou blijken dat zij door Rothschild worden gecontroleerd.
Financiële instellingen kunnen elkaar wel ontmoeten bij: fusies en overnames, financieringen, investeringsfondsen, herstructureringen en obligatie-uitgiften.
Bij een obligatie-uitgifte leent een onderneming, bank of overheid geld van beleggers. De belegger ontvangt doorgaans periodiek rente en krijgt aan het einde van de looptijd de hoofdsom terug.
Een fonds kan obligaties van een Nederlandse bank bezitten zonder eigenaar of bestuurder van die bank te zijn.
Ook in mijn eigen dossier moet daarom onderscheid worden gemaakt tussen:
een bank die uitsluitend een betaling uitvoerde;
een bank die vermogen beheerde;
een verzekeraar die contractspartij was;
een tussenpersoon die bemiddelde;
en een serviceprovider die de polisadministratie verzorgde.
Een naam op een bankafschrift bewijst niet automatisch wie juridisch verantwoordelijk was voor de verzekering. Zo kon ik onzichtbaar blijven omdat wij een en of rekening hebben.
De oorlog bleef in het huis aanwezig
In Montancourt kwamen niet alleen financiële en bestuurlijke geschiedenissen samen.
Ook de traumasporen van de oorlog kwamen naar boven.
De verhalen over onderduikers.
De geschiedenis van Middelburg.
De Zeeuwse bankwereld rond de familie Hondius.
Familie Hondius — Bank Hondius & Zoon — Amro Bank
De Middelburgse bankier Carel Juliaan Hondius (1856–1920) richtte in 1890 Bank Hondius op. In 1920 werd de naam gewijzigd in Bank Hondius & Zoon N.V. De bank bleef tot in de twintigste eeuw actief in Middelburg. Bank Hondius & Zoon NV was een historische particuliere bank en assurantiekantoor in Middelburg, opgericht in 1890 en in 1976 overgenomen door de Amro Bank. U kunt de historische inventaris en stukken van dit kantoor in de collectie van Archieven.nl bekijken
De naam “Zeeuwse Bank” is hier dus waarschijnlijk een algemene aanduiding voor een Zeeuwse particuliere bank, niet noodzakelijk de officiële bedrijfsnaam. De officiële naam was Bank Hondius & Zoon.
Later kwam de bank in de landelijke bankenconcentratie terecht. De Amsterdamsche Bank en de Rotterdamsche Bank fuseerden in 1964 tot de Amsterdam-Rotterdam Bank, kortweg Amro Bank. Amro fuseerde vervolgens in 1991 met ABN tot ABN AMRO.
De herinneringen van mijn eigen familie, waaronder mijn grootvader Peter Mathias Bongartz, geboren in Goch in 1906, en mijn grootmoeder Petronella Johanna Maria ‘Nellie’ Aldenhoven, geboren in 1912.
Oorlog verdwijnt niet op de dag waarop de vrede wordt getekend.
Zij blijft achter in gebouwen, families en stiltes.
Middelburg werd in mei 1940 zwaar getroffen. Huizen, straten en archieven gingen verloren. Wat overeind bleef, droeg de sporen van wat verdwenen was.
Ook in families werkt oorlog zo door.
Mensen leren zuinig te zijn.
Hard te werken.
Niet te klagen.
Door te gaan zonder te vertellen wat er werkelijk is gebeurd.
Vooral vrouwen werden geacht het gezin bijeen te houden, zelfs wanneer zij zelf angst, verlies of onrecht droegen.
Hun trauma werd zelden een officieel dossier.
Het werd een manier van leven.
In Montancourt voelde ik hoe oude en nieuwe trauma’s elkaar konden raken:
de angst opnieuw iets kwijt te raken;
het gevoel dat anderen over je toekomst beslissen;
de voortdurende zoektocht naar documenten en bewijs;
de noodzaak alles te bewaren, uit angst dat jouw verhaal anders wordt ontkend;
en het doorgaan, zelfs wanneer het lichaam aangeeft dat het niet meer kan.
Dat zijn niet alleen administratieve gevolgen.
Dat zijn traumasporen.
After the Fall
Van vluchten naar betekenis geven
Onze verhuizing naar Middelburg was daarom geen gewone verhuizing.
Wij vertrokken uit een leven waarin verzekeringsdossiers, ziekte en onzekerheid steeds meer plaats innamen.
Wij kwamen aan in een huis dat zelf handel, oorlog, verlies en verandering had overleefd.
In het begin voelde het misschien als vluchten.
Later werd het een opdracht met een missie
Mensen Monumenten Middelburg
Montancourt gaf mij de ruimte om mijn verhaal opnieuw te ordenen.
Niet langer alleen als patiënt of verzekerde, maar als kunstenaar, erfgoeddrager en verteller.
De oude muren boden ruimte aan nieuwe beelden.
Aan schelpen en oesters.
Aan vrouwenportretten.
Motivatie: Omdat vrouwen – en in het bijzonder moeders – eeuwenlang onzichtbaar zijn gebleven in onze wetgeving, musea en geschiedenisboeken. Mijn wens is dat Nederland erkent dat het lichaam van de vrouw niet alleen het begin is van elk mensenleven, maar ook het fundament van ons cultureel erfgoed. Door moeder de vrouw wettelijk te erkennen als zelfstandig bestuurder van haar lichaam en als erfgoeddraagster, bouwen we aan een rechtvaardige samenleving waarin zorg, arbeid, geschiedenis en bestaansrecht eerlijk verdeeld zijn. Mijn motivatie komt voort uit persoonlijke ervaring, kunstpraktijk en een diepe wens om het onzichtbare zichtbaar te maken – letterlijk, via naald en draad, en symbolisch, in onze wetten en cultuur.
Aan Marten en Oopjen in de keuken.
Aan teksten over Moeder de Vrouw.
Aan de vraag wie in de geschiedenis wordt afgebeeld en wie buiten het kader blijft.
Zo werd het huis een archief van gevoel.
De oorlog zat niet alleen in jaartallen.
De handel zat niet alleen in de VOC.
Het onrecht zat niet alleen in een polis.
Alles kwam samen in dezelfde vraag:
Wie wordt gezien, wie wordt bestuurd en wie mag haar eigen verhaal bewaren?
De erfgenamen
Mannen rond mijn vier polissen
De onderstaande namen vormen een reconstructie op basis van mijn documenten en onderzoek.
Niet iedere genoemde bestuurder heeft mijn polis persoonlijk behandeld. Hun namen moeten daarom steeds worden onderscheiden in:
rechtstreeks aantoonbare dossiercontacten;
bestuurders van de betrokken verzekeraar;
directeuren van mogelijke uitvoerings- of tussenpersonen;
en bancaire of administratieve schakels waarvan de concrete rol nog moet worden bewezen.
1. Nationale-Nederlanden AOV — 1995
Product: particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering Beroep: handelaar in confectie Latere tussenpersoon: Van Kampen Assurantiemakelaar, kantoorcode 0107 Wijziging in 2010: polismantel 440-04 Uitkering: verzekerde jaarrente, verdeeld over maandelijkse termijnen
In mijn bestuurlijke reconstructie komen onder anderen de namen voor van:
David Knibbe, Tjeerd Bosklopper, Leon van Riet, Harry van der Zwan en Edwin Grutterink.
Rond Movir worden genoemd:
Louis van Drunen, Arthur van der Wal, Yoram Schwarz en Maurice Schellekens.
Rond Van Kampen komen voor:
Ruud van Kampen, Lex van Kampen, Frank Los en Frank van ’t Hof.
De mogelijke keten luidt:
Nationale-Nederlanden → mogelijk Movir → Van Kampen → ING/NN Group.
Nationale-Nederlanden maakte gedurende een deel van de looptijd deel uit van ING. Een concrete bancaire rol bij mijn polis of uitkeringen moet echter blijken uit rekeninggegevens, betalingskenmerken of interne documentatie.
2. Delta Lloyd MeerKeuzePlan — 1998
Product: lijfrente- of kapitaalproduct Inleg: ƒ500 per maand Einddatum: februari 2025 Latere overgang: Delta Lloyd werd onderdeel van NN Group
In mijn reconstructie komen voor:
mr. J.E. Jansen, Niek Hoek, Peter Kok, Paul Medendorp, Henk Raué, Hans van der Noordaa, Lard Friese, Tjeerd Bosklopper en David Knibbe.
De mogelijke financiële keten luidt:
Delta Lloyd Levensverzekering → mogelijk Delta Lloyd Bank → NN Group/NN Bank.
Daarbij moet nog worden vastgesteld:
welke entiteit mijn contractspartij was;
waar mijn premies werden ontvangen;
wie het vermogen beheerde;
wie opdracht gaf tot een eventuele omzetting;
en welke bank de uiteindelijke overdracht of uitbetaling verzorgde.
Sjoerd van Keulen, Gerard van Olphen, Ron van Oijen, Tom Kliphuis, Jan de Pooter, Jan-Hendrik Erasmus en Bart Remie.
Ook wordt arts Kruithof genoemd in verband met de medische beoordeling. Zijn precieze functie, opdracht en verantwoordelijkheid moeten uit het medische en verzekeringsdossier blijken.
Rond mogelijke serviceproviders komen de namen Jan van der Struik en Janwillem Fidder voor.
De mogelijke keten luidt:
Hooge Huys/REAAL → SNS REAAL → VIVAT → Athora, mogelijk via VKG/Nedasco/D&S Group.
Dat REAAL en SNS Bank deel uitmaakten van dezelfde financiële groep betekent nog niet dat SNS Bank mijn polis beheerde. Ook dit moet uit de betalings- en administratiestromen blijken.
4. Verplichte zorgverzekering Delta Lloyd
In de latere reconstructie komen de namen Delta Lloyd, OHRA, CZ en Nationale-Nederlanden naar voren.
Rond de bestuurlijke geschiedenis worden genoemd:
Niek Hoek, Hans van der Noordaa, Lard Friese en David Knibbe.
Rond Heilbron, Voogd & Voogd en Alpina Group komen de namen Michael de Nijs en Sjoerd Laarberg naar voren.
De zorgverzekering van onze dochter waarbij Heilbron als tussenpersoon zichtbaar werd, vormt een concrete relatie binnen ons gezin. Zij mag echter niet zonder bewijs worden vermengd met mijn eigen AOV-, inkomens- of lijfrentepolissen.
Rechtstreeks genoemde dossiercontacten
In mijn eerdere reconstructie zijn ook de namen naar voren gekomen van:
Louis Barmentlo en Harry Kuiper.
Joyce Lentz de Vries was eveneens een dossiercontact, maar valt niet onder de lijst van mannen.
Van ieder rechtstreeks contact moet worden vastgelegd:
bij welke organisatie die persoon werkte;
vanuit welke functie hij of zij handelde;
welke polis het betrof;
welke bevoegdheid bestond;
en welke beslissing, verwerking of correspondentie aan deze persoon kan worden gekoppeld.
De bestemming van deze reis
Vier verzekeringspolissen brachten mij niet letterlijk naar Montancourt.
Maar de gevolgen van ziekte, verlies van werk, administratieve verwarring en financiële onzekerheid hebben wel bijgedragen aan de weg die wij uiteindelijk zijn gegaan.
In 2019 stapten wij over de drempel van een huis uit 1596.
Daar ontdekte ik dat erfgoed niet alleen gaat over het bewaren van stenen.
Erfgoed gaat ook over het herkennen van patronen die generaties lang kunnen blijven bestaan:
Silvia Koning Lindeboom: Kunst als spiegel voor politiek, recht en samenleving
De wet gebruikte generaties moeders alsof zij wegwerpbaar waren: noodzakelijk voor het systeem, maar zelden eigenaar van hun eigen waarde.
Er zijn vrouwen die geschiedenis schrijven vanuit een politieke functie. En er zijn gehuwde zelfstandige vrouwen die geschiedenis zichtbaar maken door de vragen te stellen die lange tijd buiten beeld bleven. Techniek en Textiel vanuit een ander perspectief begrijpen.
Silvia Koning Lindeboom behoort tot die laatste groep.
Let’s beat the pro 🇳🇱 Huis Nassau Montancourt Middelburg
“Ik ben geen bijlage van het burgerlijk wetboek. Geen maatschappelijk hulpstuk. Geen cultureel bijproduct. Ik ben een zelfstandig bestuursorgaan van lichaam, geheugen, arbeid en verbeelding.”
Vanuit sport, kunst, erfgoed, taal en cultuur onderzoekt zij hoe vrouwenrechten, economische zelfstandigheid en juridische erkenning doorwerken in het dagelijks leven van mensen. Niet vanuit een politieke partij of bestuursfunctie, maar als onafhankelijke bestuurder, maker en denker die maatschappelijke structuren zichtbaar maakt die vaak als vanzelfsprekend worden gezien.
In haar werk stelt zij fundamentele vragen over:
de positie van gehuwde vrouwen binnen wetgeving,
economische afhankelijkheid en zelfstandigheid,
pensioen- en verzekeringsrechten,
cultureel erfgoed,
en de historische erfenis van het kostwinnersmodel.
Daarbij richt zij zich niet alleen op wetten en systemen, maar vooral op de mens achter de structuur.
Silvia laat zien dat veel juridische en economische systemen formeel neutraal lijken, maar historisch zijn ontstaan in een tijd waarin vrouwen beperkt toegang hadden tot arbeid, eigendom, krediet en zelfstandige rechtsvorming. Juist die geschiedenis maakt volgens haar zichtbaar waarom thema’s als pensioen, belasting, zorgarbeid en economische erkenning nog steeds maatschappelijke vragen oproepen.
Amsterdam Museum Refresh the Future
Met projecten rond “moeder de vrouw”, cultureel erfgoed en het onzichtbare vrouwelijke erfdeel verbindt zij kunst aan maatschappelijke reflectie. Haar werk beweegt zich tussen beeldende kunst, archiefonderzoek, filosofie en cultuurkritiek. Niet om mensen tegenover elkaar te zetten, maar om zichtbaar te maken wat lange tijd onuitgesproken bleef.
Daarmee houdt zij niet alleen de politiek, maar de hele samenleving een spiegel voor.
Want de vraag die in haar werk steeds terugkeert is: wie wordt juridisch, economisch en cultureel werkelijk gezien?
Expositie St. Antonius Ziekenhuis Nieuwegein 14 maart tot 7 augustus 2026
Silvia Koning Lindeboom laat zien dat emancipatie niet alleen gaat over stemrecht of vertegenwoordiging, maar ook over erkenning van zorg, geschiedenis, identiteit en menselijke waardigheid.
In een tijd waarin gelijkwaardigheid opnieuw onderwerp van gesprek is, nodigt haar werk uit tot reflectie: hoe bouwen we een samenleving waarin niet alleen arbeid, maar ook zorg, herinnering en culturele betekenis meetellen?
Niet als politica. Maar als maker, onderzoeker en spiegel voor iedereen — inclusief de politiek.
Het geheugen van Zeeland
De ongeregistreerde bestuurder
Menselijke Revolutie binnen erfgoed, democratie en representatie
“Je maintiendrai” — maar waarop, en op wie eigenlijk?
Politiek zonder vertrouwen vraagt om waakzaamheid. Wantrouwen ontstaat waar vertegenwoordiging ontbreekt.
Eeuwenlang droegen vrouwen generaties, cultuur, zorg, rituelen en gemeenschappen, terwijl hun lichaam, arbeid en geest slechts beperkt werden opgenomen in de officiële taal van wet, bestuur, erfgoed en representatie.
Binnen mijn project “De ongeregistreerde bestuurder” onderzoek ik hoe vrouwelijke kennis en ambacht structureel aanwezig waren in de geschiedenis, maar vaak afwezig bleven in de formele orde van erkenning.
Vanuit Montancourt Middelburg ontwikkel ik het symbolische Truus van Gogh H’Art-spel / Aardspel: een artistiek hulpmiddel waarin ritueel, democratie, creativiteit, erfgoed en maatschappelijke transformatie samenkomen.
“The world is built upon the power of numbers.” — Pythagoras
Getallen vormen niet alleen systemen, wetten en structuren — zij beïnvloeden ook hoe wij betekenis geven aan de wereld.
Binnen dit werk staat het getal 19 symbool voor bescherming, bewustwording en innerlijke transformatie: verandering die niet alleen buiten ons plaatsvindt, maar ook in onszelf.
Bron: Filosofie Magazine
Transformatie H’Art binnen de Monsters van de Democratie
Dit project nodigt uit tot:
nieuwe vormen van kijken,
vertrouwen in menselijke creativiteit,
en een herwaardering van ambacht, intuïtie, erfgoed en culturele verbeeldingskracht.
Het stelt vragen over:
representatie,
democratie,
hiërarchie,
cultureel geheugen,
en de menselijke maat binnen instituties.
Ik geloof dat kunst en erfgoed opnieuw verbindende krachten kunnen worden tussen generaties, tussen burgers en bestuur, en tussen verleden en toekomst.
Daarom nodig ik culturele instellingen, erfgoedorganisaties en het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap uit tot reflectie, gesprek en dialoog.
De baas van Moeder Aarde is een moeder. Niet als hiërarchie, maar als oorsprong.
Zij draagt, voedt en herstelt — om ieders leven hier mogelijk te maken.
In haar lijn ligt geen macht van bovenaf, maar kracht van binnenuit.
Wie deze filosofie begrijpt, begrijpt de werkelijkheid en de waarde van moeder, de vrouw.
Waarom erkennen we alleen bepaalde vormen van werk als waardevol?
@Filosofiemagazine
Waarde is geen neutraal gegeven. Waarde is een constructie — gevormd door economische systemen, filosofische tradities en juridische ordening.
Binnen dominante economische modellen wordt waarde primair bepaald door wat meetbaar, verhandelbaar en productief is: loon, output, winst. Arbeid die zich niet laat kwantificeren, blijft buiten beeld. Zorg, opvoeding, rituelen en emotioneel of symbolisch werk — activiteiten die essentieel zijn voor het functioneren van de samenleving — worden structureel ondergewaardeerd omdat zij niet direct economisch renderen.
Deze hiërarchie is historisch gegroeid en institutioneel verankerd.
Binnen de klassieke filosofie, van Plato tot Aristoteles, werd het denken verheven boven het zorgen, het publieke domein boven het private. Deze ordening legitimeerde een structurele scheiding tussen productie en reproductie, tussen rationaliteit en lichamelijkheid — en positioneerde het vrouwelijke domein als ondergeschikt.
Juridisch werd deze ongelijkheid bevestigd. Vrouwen waren lange tijd geen zelfstandige rechtssubjecten: zij beschikten niet over eigendom, contractvrijheid of politieke representatie. Hun arbeid kon daardoor niet worden erkend binnen het economische en juridische kader.
Cultureel werd dit patroon bestendigd. “Moeder, de vrouw” kreeg een symbolische status, maar geen materiële of juridische autonomie. Haar waarde werd erkend als beeld en traditie — niet als positie binnen het systeem. Zij werd onderdeel van het erfgoed, maar niet van het recht.
Een andere lezing van arbeid
Het werk van Truus van Gogh introduceert een alternatieve benadering van waarde en arbeid.
Het vertrekt vanuit de erkenning dat er vormen van arbeid bestaan die buiten de dominante waardesystemen vallen, maar die fundamenteel zijn voor sociale en culturele continuïteit:
ritueel werk
erfgoedwerk
lichamelijk werk
symbolisch en emotioneel werk
Deze vormen van arbeid genereren geen directe economische opbrengst, maar produceren betekenis, samenhang en overdracht. Zij vormen de onzichtbare infrastructuur waarop de samenleving rust.
Stelling
De wereld is opgebouwd uit arbeid die nooit als arbeid is erkend.
Van wie ben ik er een?
Zonder erkenning van haar arbeid blijft “moeder, de vrouw” onderdeel van het erfgoed — maar geen volwaardig rechtssubject.
Conclusie
Zonder haar arbeid bestaat er geen samenleving — we hebben te maken met een systeem dat haar niet ziet.
Wat hier wordt gepresenteerd, betreft geen individuele casus, maar een structurele analyse.
Dit werk bevraagt de criteria waarmee waarde wordt toegekend en maakt zichtbaar welke vormen van arbeid systematisch buiten beschouwing blijven. Daarmee legt het een fundamentele spanning bloot tussen economische erkenning en maatschappelijke realiteit.
Het zichtbaar maken van deze blinde vlek is geen retorische oefening, maar een noodzakelijke stap richting herwaardering en herpositionering.
Dit is Cas…
Dat werk heeft enorme waarde, maar verschijnt niet als loon op een rekening.
Historisch is dit vaak gekoppeld aan de rol van “moeder, de vrouw”: noodzakelijk werk → maar buiten de economie geplaatst → dus “onzichtbaar”.
Veel mensen werken niet gratis — hun werk wordt niet betaald.
Wat gratis lijkt, is vaak het fundament waar alles op rust.
Fiscale ontkenning van vrouwelijke autonomie is structureel geweld.
Van wie ben ik er een? Gelijkheid begint waar je jezelf durft te tonen — niet waar je spreekt via een ander.”
Wanneer de staat het vrouwelijk lichaam, arbeid en eigendom niet volledig erkent als zelfstandige rechtsgrond, ontstaat er geen neutraliteit— maar systematische achterstelling.
Dat is geen incident, maar een patroon dat doorwerkt in generaties: in vermogen, in zeggenschap, in zichtbaarheid.
Ik noem dat geen toeval. Ik noem dat institutionele ongelijkheid.
En onder de kwartierboom wordt zichtbaar: dat wie draagt, creëert en voortzet, ook volledig erkend moet worden in recht en systeem.
Ik maak Fine Art kunst om communiceren over gelijkheid – Het recht spreekt over gelijkheid, maar zwijgt over oorsprong. Daar waar het leven ontstaat, begint een vorm van eigendom die nooit is benoemd in een wetboek (9)
Artist Statement
Het enige verschil tussen een gek en mij, is dat ik niet gek ben.
Als straatfotograaf en surrealistisch Fine Art kunstenaar werk ik op het snijvlak van erfgoed, recht en identiteit. Mijn blik beweegt tussen wat zichtbaar is en wat wordt ontkend. Ik onderzoek wie gezien wordt, wie spreekt en wie het recht heeft om te bestaan binnen beeld en geschiedenis.
Leven met sarcoïdose heeft mijn waarneming vertraagd en verscherpt. In die vertraging ontstaat een beeldtaal die gelaagd, ritueel en confronterend is. Wat als afwijkend wordt gezien, blijkt een andere vorm van kennis—een manier van kijken die buiten de norm valt, maar juist onthult wat verborgen blijft.
The Code X legt dat bloot.
Waar de wet rekent in delen, toon ik de continuïteit. Waar systemen reduceren, herstel ik de oorsprong.
Onder de Lindeboom geldt een andere waarheid: dat wie draagt, ook bepaalt. dat wie voortzet, ook bezit. dat wie de lijn is, niet buiten de telling kan vallen.
X markeert het ontbrekende recht— en eist zijn plaats op.
Mijn werk verbindt persoonlijke geschiedenis met collectief geheugen en stelt de vraag: wanneer wordt een lichaam erkend als drager van recht?
Kunst is voor mij geen ontsnapping, maar bewijsvoering. Zichtbaarheid is geen gunst, maar een recht.
Queen S de golem #emet
Toen mijn vraag werd teruggebracht tot artikel 1, werd duidelijk dat het recht geen taal heeft voor de scheppende positie van ‘de moeder, de vrouw’. Mijn antwoord is beeldend onderzoek: ik maak zichtbaar wat juridisch onbenoemd blijft.”
Waarom ligt de soevereiniteit bij het boek — en niet bij het lichaam dat het mogelijk maakt?
De moeder produceert de geschiedenis, maar staat niet als auteur geregistreerd.
Het vergeten lichaam vrouw, binnen de moedermaatschappij en dochteronderneming
Tussen verlies en erkenning Waarom Montancourt Middelburg mij troost en hoop geeft
Huis van Wie? Lang waren: bestuurders juristen schepen overwegend mannen. Daardoor zijn wetten vaak geschreven vanuit: mannelijke ervaringen mannelijke rollen (bezit, arbeid, burgerschap) en een samenleving waarin vrouwen juridisch minder zelfstandig waren Voorbeelden: vrouwen hadden geen stemrecht vrouwen waren handelingsonbekwaam (tot 1956 in NL) eigendom en inkomen liepen via de man 👉 Dus ja: het systeem is historisch nooit neutraal ontstaan.One Flew over the Montancourt VOF Nest
I. 🌍 Oorsprong → 🌱 Afspraken → 🏛️ Structuur
Oorzaak 1: De aarde is geen bezit, maar wordt door de samenleving vertaald naar eigendom.
➡️ Gevolg: Gemeenschappen maken afspraken over:
grond
erfenis
zeggenschap
👉 Eigendom ontstaat als sociaal systeem (niet als natuurgegeven)
Ik ben geboren in Gennep, mijn overgrootmoeder is geboren in Ottersum, Mijn oma en moeder zijn geboren in Cuijk en ons dossier ligt opgeslagen in het Nationaal Archief en bij de Politieke Recherche Afdeling Den Bosch en sinds 2019 woon in in Middelburg
🗺️ Wat je hier ziet
“Dochters van de Dommel” – Bataafse Republiek (1798)
Dit verwijst naar een bestuurlijke indeling tijdens de Bataafse Republiek
Het gebied (oranje) is een departement – een vroege vorm van gecentraliseerd staatsbestuur
Rechts zie je nog het Heilige Roomse Rijk
👉 Dit is een grensmoment: van lokale, organische structuren → naar staatscontrole en administratie
Bron afbeelding: Portretten uit de achttiende eeuw, door Jim van der Meer Mohr.
II. 🏛️ Structuur → 🏢 Abstractie
Oorzaak 2: Deze sociale afspraken worden juridisch vastgelegd en geformaliseerd.
➡️ Gevolg:
grond wordt bezit van:
personen
rechtspersonen (BV, NV, stichting)
eigendom wordt overdraagbaar
en losgekoppeld van het lichaam
👉 Bezitsstructuren worden abstract (zonder lichaam)
Deze structuren zijn opgericht door staten en economische elites, vastgelegd door administratie, en gedragen door families — waarbij vrouwen essentieel waren voor overdracht, maar zelden als formele oprichters werden erkend.
I. 🏛️ Macht wordt zichtbaar via mannen Oorzaak: functies zoals burgemeester en schepen worden bekleed door mannen ➡️ Gevolg: namen als Radermacher verschijnen in:archief geschiedenis erfgoed
II. 🧬 Verbinding via vrouwen Oorzaak: huwelijk met Maria Elisabeth de la Rue ➡️ Gevolg: koppeling tussen:bestuur (Radermacher) kennis/archief (De la Rue) 👉 dit is een strategische familieverbinding
III. 👩🦰 Overdracht via dochters Oorzaak: dochters erven en dragen lijnen ➡️ Gevolg: archief en bezit blijven in familie maar:zonder zichtbare rol in bestuur 👉 dragen zonder erkenning
Pieter de la Rue I. 🏛️ Macht wordt zichtbaar via mannen Oorzaak: functies zoals burgemeester en schepen worden bekleed door mannen ➡️ Gevolg: namen als Radermacher verschijnen in:archief geschiedenis erfgoed
II. 🧬 Verbinding via vrouwen Oorzaak: huwelijk met Maria Elisabeth de la Rue ➡️ Gevolg: koppeling tussen:bestuur (Radermacher) kennis/archief (De la Rue) 👉 dit is een strategische familieverbinding
III. 👩🦰 Overdracht via dochters Oorzaak: dochters erven en dragen lijnen ➡️ Gevolg: archief en bezit blijven in familie maar:zonder zichtbare rol in bestuur 👉 dragen zonder erkenning
Bron: Geni.com
IV. 🧾 Administratie → 👁️ Zichtbaarheid
Oorzaak 4: Systemen (verzekeraars, administratie, archief) bepalen wie zichtbaar is.
Bij fouten (zoals bij Nedasco):
verkeerde koppelingen
foutieve gegevens
ontbrekende registratie
➡️ Gevolg:
persoon wordt administratief onzichtbaar
rechten blijven, maar:
worden niet uitgevoerd
of niet erkend
👉 Bestaan ≠ geregistreerd zijn
V. 📜 Archief → 🧠 Geheugen → ⚖️ Macht
Oorzaak 5: Historisch wordt alleen vastgelegd wat als relevant wordt gezien (door mannen in macht):
bestuurders
schrijvers
bewindhebbers
➡️ Gevolg:
mannen verschijnen in:
archief
geschiedenis
erfgoed
vrouwen verschijnen:
indirect
relationeel (dochter van, moeder van)
👉 Wat wordt opgeschreven = wat blijft bestaan
VI. 👩🦰 Vrouwelijke lijn → 🔗 Overdracht
Oorzaak 6: Ondanks hun afwezigheid in registratie, dragen vrouwen:
familieverbindingen
naamoverdracht
archieven
bezit (indirect)
➡️ Gevolg:
erfgoed wordt feitelijk via vrouwen doorgegeven
maar zonder formele erkenning
👉 Drager ≠ erkende eigenaar
🎨 Johannes Vermeer en zijn schoonmoeder Vermeer trouwde met Catharina Bolnes Zij was de dochter van Maria Thins Na het huwelijk trok Vermeer in bij zijn schoonmoeder in Delft 👉 Hij woonde dus niet als zelfstandig eigenaar, maar binnen een bestaand huishouden. De vrouwelijke rechtspersoon bestond al, lang voordat zij juridisch werd erkend.
Zij was geen bestuurder in naam, maar wel in werkelijkheid. Geen rechtspersoon op papier, maar wel drager van recht. Niet zichtbaar in het archief,. maomonmisbaar in de structuur.
🏠 De rol van Maria Thins
Maria Thins was:
welgesteld
eigenaar van het huis
financieel bepalend
👉 Zij ondersteunde het gezin:
Vermeer had een groot huishouden (± 11 kinderen)
inkomsten uit schilderkunst waren onregelmatig
➡️ Haar positie was cruciaal voor:
stabiliteit
continuïteit van het huishouden 🎨 Vermeer en de vrouwelijke rechtspersoon In de zeventiende eeuw woonde Johannes Vermeer niet in een eigen huis, maar bij zijn schoonmoeder, Maria Thins, in Delft. Zij was de eigenaresse van het huis. Zij beschikte over vermogen. Zij droeg het huishouden waarin Vermeer werkte en schilderde. Toch is haar naam nauwelijks onderdeel geworden van de kunstgeschiedenis.
⚖️ Wat hier zichtbaar wordt Maria Thins functioneert feitelijk als wat wij nu een rechtspersoon zouden noemen: zij bezit zij beheert zij maakt productie mogelijk zij draagt risico Maar: 👉 zij wordt niet als zodanig benoemd
🧠 De paradox Vermeer wordt herinnerd als meester. Maria Thins wordt nauwelijks genoemd, terwijl: zonder haar eigendom en structuur zijn werk niet in dezelfde vorm had kunnen bestaan
VII. 🧬 Familie → 🏛️ Structuur → 🏦 Systeem
In mijn casus:
De la Rue → schrijft (geheugen)
Radermacher → bestuurt (macht)
dochters → dragen (overdracht)
Bongartz Aldenhoven ( WOII)
Knibbe → systeem (modern financieel bestuur)
➡️ Gevolg:
lijn beweegt van:
lichaam → familie → archief → systeem
👉 Wat begon als relatie wordt systeembeheer
Toen mijn opa in de oorlog naar Londen moest, nam mijn oma de schoenenzaak over. Zij hield het bedrijf draaiende met haar kinderen, maar deed dat onder toezicht van de burgemeester. Zij bestuurde — maar niet als erkend bestuurder.
Na mijn bezoek aan het Zeeuws stuitte ik op de volgende gegevens.
Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging
Peter Mathias Bongartz (1906, Goch)
Politieke Recherche Afdeling Den Bosch
Tribunaal / bijzondere rechtspleging (na WOII)
Wet 15501 NBG (verwijzing naar naoorlogse wetgeving) Inventarisnummer 93577
VIII. 🌾 Grond → 🚫 Geen eigendom → 📄 Wel registratie
Casus Lindeboom:
Oorzaak: arbeid zonder eigendom
➡️ Gevolg:
wel zichtbaar in akte
niet zichtbaar als eigenaar
👉 Aanwezigheid zonder recht
IX. 🔁 Samengevoegd causaal mechanisme
Stap voor stap:
Aarde wordt vertaald naar eigendom
Eigendom wordt juridisch vastgelegd
Juridisch systeem abstraheert bezit
Lichaam raakt gescheiden van bezit
Archief bepaalt zichtbaarheid
Vrouwen worden niet geregistreerd als dragers
Systemen beheren wat zichtbaar is
Fouten in systemen maken mensen onzichtbaar
🎯 EINDCONCLUSIE (causaal)
Foto Museum Rotterdam- Kaartjes gekregen van mijn beheerder Nationale Nederlanden in 2018
Omdat eigendom wordt losgekoppeld van het lichaam en zichtbaar wordt gemaakt via administratieve en archiefsystemen, ontstaan structuren waarin vrouwen wel de overdracht dragen, maar niet als eigenaar of actor worden erkend. Wanneer deze systemen falen (zoals bij polisadministratie), kan zelfs het lichaam dat het risico draagt administratief verdwijnen.
Corrigeer me als ik het verkeerd zie op papier Monkey Business
🧠 In mijn taal (compact)
Moeder aarde → geeft
Moeder maatschappij → verdeelt
Dochteronderneming → abstraheert
Archief → selecteert
Systeem → beheert
👉 En daartussen:
de vrouw → draagt, maar wordt niet vastgelegd
De onzichtbare erfgenamen – In Nederland functioneert de Grondwet dus als belofte zonder directe rechtsingang, waardoor structurele ongelijkheid zich kan verschuilen achter individuele beoordeling.
Van wie ben ik er een? 1. Wat stond er wél in 1848? De Grondwet van 1848 (onder leiding van Johan Rudolph Thorbecke) was revolutionair, maar: Ging over burgerrechten en parlementaire macht Sprak over “Nederlanders”, maar in praktijk:Alleen mannen hadden politieke rechten Vrouwen waren juridisch en economisch ondergeschikt 👉 Met andere woorden: gelijke behandeling van mannen en vrouwen zat er toen helemaal niet in.
2. Wanneer kwam “artikel 1” zoals we dat nu kennen? De echte gelijkheidsnorm kwam pas veel later, met: Grondwet van 1983 Daarin staat het huidige Artikel 1: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld…” Dit is dus geen 19e-eeuws uitgangspunt, maar een laat 20e-eeuws correctiemechanisme op een ongelijk verleden.
3. Waarom dit belangrijk is voor mijn onderzoek Wat ik eigenlijk blootleg is dit: Het pensioensysteem is gebouwd op een fundament dat ontstond vóórdat gelijkheid tussen man en vrouw juridisch bestond. Dat heeft gevolgen: Pensioen = gekoppeld aan arbeid Arbeid = historisch mannelijk georganiseerd (loon, carrière, continuïteit) Zorg = buiten het systeem geplaatst Dus zelfs als de regels later “gelijk” worden gemaakt, blijft de structuur ongelijk van oorsprong.
Met de aankoop van ons rijksmonument verkreeg ik eigendom, maar ook een publieke verantwoordelijkheid: het beheer van erfgoed dat de staat beschermt en de geschiedenis draagt.
Dag van het Kasteel
Montancourt- Mijn tijd loopt RAS – SAR
Het huis dat wij kochten behoort niet alleen ons toe — het behoort tot het verleden. En in dat verleden neem ik als fine art kunstenaar nu een zichtbare plaats in.
Op grond van Artikel 1Er is maar een Nederlandse zoals zijWie ben ik juridisch?
Als eigenaresse en kostwinner draag ik de volledige aansprakelijkheid. VOF
Tegelijk werd ik in de polisadministratie van betrokken volmachtkantoren niet correct geregistreerd, waardoor mijn positie als rechthebbende onvoldoende zichtbaar en erkend was.
Pst….indien mijn interpretatie afwijkt van de historische of juridische werkelijkheid, nodig ik uit tot correctie maar dan met feiten op papier.