THE CLOSED BOOK
Truus van Gogh Art — Kunstcriminologie
Ze staat er nog.
Met lichaam.
Met geest.
Met geschiedenis.
Maar het periodieke systeem ziet haar niet meer als mens maar als code.
Op welke datum is mijn nog lopende AOV administratief ondergebracht in een gesloten of run-offportefeuille, welke systemen zijn daarbij vervangen en hoe is de koppeling met mijn oorspronkelijke polis en verzekerde beroep behouden?”
Alsof ik niet verdween uit het systeem,
maar langzaam achter hun aandelenportefeuille Euronext systeem verscheen.
Geblinddoekt, niet door rechtvaardigheid,
maar door het ontbreken van wat ik noem: Wetboek 9 —
de ontbrekende plaats waar het lichaam, de oorsprong, de geest,
de vrouwelijke rechtspositie en de menselijke werkelijkheid werkelijk zichtbaar zouden moeten zijn.
Geen gezicht.
Geen beroep meer.
Geen oorspronkelijke polis met oorspronkelijke voorwaarden.
Alleen nog een overdracht van registratienummers.
Dossiers.
Mutaties.
Prolongaties.
Herclassificaties.
Systeemovergangen.
Portefeuillebeheer.
En steeds verder weg van het begin.
Rubriek 3.1 in je aangifte laat de soort inkomens code niet zien en ook niet wie de inkomenscode heeft aangeleverd, of wat er toen bij het veld ‘verzekerd beroep’ stond.
In 2010 en 2011 vond binnen ING en Nationale-Nederlanden een ingrijpende herinrichting plaats. Organisaties werden samengebracht, processen vereenvoudigd en administratieve systemen gestandaardiseerd.
Oude portefeuilles kregen een andere plaats binnen de organisatie. Daarbij ontstonden ook beheersomgevingen voor zogenoemde Closed Books: verzekeringsportefeuilles die niet langer actief werden verkocht, maar nog wel jarenlang moesten worden beheerd.
Maar mijn dossier vraagt om één belangrijke correctie.
Mijn AOV’s behoorden inhoudelijk tot een andere verzekeringscategorie: disability — arbeidsongeschiktheid. Binnen de administratie van schadeverzekeringsactiviteiten stond arbeidsongeschiktheid naast categorieën als brand, motorrijtuigen, transport en aansprakelijkheid.
En juist dát onderscheid is essentieel.
Want de kernvraag is niet alleen waar een polis administratief werd ondergebracht.
De kernvraag is veel fundamenteler:
Welke rechtsverhouding, welke verzekerde hoedanigheid en welke oorspronkelijke brongegevens zijn bij reorganisaties, systeemmigraties en portefeuille-overgangen behouden gebleven?
Een polis kan van systeem veranderen.
Een portefeuille kan van beheerder veranderen.
Een polisnummer kan worden gewijzigd.
Maar daarmee mag niet vanzelfsprekend ook de historische identiteit van de verzekerde verhouding verdwijnen.
Daar ligt het echte vraagstuk.
Niet in de vraag of een computer iets nog kan terugvinden.
Niet in de vraag of een klantnummer nog bestaat.
Niet in de vraag of een uitkering administratief doorloopt.
Maar in de vraag of de oorspronkelijke waarheid nog leesbaar is.
Wie was de verzekerde?
Met welk beroep?
Onder welke voorwaarden?
Binnen welke rechtsverhouding?
En op grond van welke mutaties veranderde de zichtbare werkelijkheid van het dossier?
Want wat eenmaal begon als een overeenkomst tussen mens en verzekeraar,
mag niet eindigen als een administratief doolhof
waarin alleen de gevolgen nog zichtbaar zijn,
maar de oorsprong is uitgewist.
Ik verdween niet uit het systeem.
Ik verdween erachter.
En precies daarom wil ik niet alleen weten wat er vandaag in het systeem staat,
maar vooral kunnen reconstrueren hoe die registratie is ontstaan,
welke mutaties onderweg zijn uitgevoerd
en welke oorspronkelijke gegevens daarbij verloren, vervangen
of opnieuw geclassificeerd zijn.
Dat is geen detail.
Dat is de kern van rechtsbescherming.
Een administratieve migratie mag de juridische identiteit
en de oorspronkelijke polisvoorwaarden van een rechtsverhouding
niet ongemerkt uitwissen, wijzigen of vervangen.
Als een verzekerde achter het systeem verdwijnt door migraties, hertaxaties of herclassificaties,
dan ontstaat de noodzaak om de historische dataketen te reconstrueren.
Niet uit nostalgie.
Niet uit wantrouwen alleen.
Maar omdat zonder geheugen geen waarheid bestaat,
en zonder waarheid geen recht.
Kunstcriminologie
‘In mijn dossier vond ik de code terug. Mijn beroep was spoorloos. Op de buik van mijn vaas staat nog een vingerafdruk. De mijne.’
— Truus van Gogh
Daarom blijven haar handen open.
Niet als gebaar van overgave,
maar als een vraag aan de wereld van verzekeraars, systemen, wetgeving en toezicht:
Wie bewaart de waarheid
wanneer het dossier zijn geheugen verliest?
De datakluis
‘De man op de kaft spreidt zijn armen en heet de maat van de mens. De slak draagt haar huis en laat een spoor na. Ik volg het mijne tot aan de datakluis. Wie heeft mij daar onder 50, 21 en 32 opgeborgen?’
Dat is waar The Closed Book over gaat.
Niet over een afgesloten polis alleen.
Maar over een afgesloten verhaal.
Een vrouw die administratief steeds verder werd opgeborgen
achter codes, categorieën en technische werkelijkheden,
terwijl haar lichaam, haar arbeid, haar schade en haar geschiedenis
altijd werkelijk zijn gebleven.
Zij staat er nog.
Niet als nummer.
Niet als mutatie.
Niet als restant in een portefeuille.
Maar als mens.
Als verzekerde.
Als bron.
Als getuige.
En zolang het systeem haar oorsprong niet volledig kan of wil tonen,
blijft dit werk bestaan als tegenarchief.
Als kunst.
Als reconstructie.
Als aanklacht.
Als herinnering.
De datakluis · Wie telt mee?
‘Volgens een advertentie is mijn levensmissie berekenbaar. Ik pak mijn camera. Op het blauwe bord staat wie er mag parkeren. Op een stuk karton heeft iemand zelf iets geschreven. Ik moet door mijn knieën om het te kunnen lezen. Misschien begint daar mijn werk.’
THE CLOSED BOOK
De vrouw die niet in het systeem verdween,
maar er wel achter verdween.
Truus van Gogh Art — Kunstcriminologie
