Het ultieme geheim De Adel-Aar

Uitgelicht

en je eigen pad bewandelen….! Het manuscript van een handel – aar in confectie.

“Dagboek van Van Gogh”


Orakelkunst
Koninklijke Keramiek Kunst — Truus van Gogh
Kunst die geen antwoorden voorspelt, maar vragen zichtbaar maakt.
Orakelkunst is een prachtige benaming als beeldtaal. Het orakel was van oudsher een middel waarmee mensen richting, inzicht of betekenis zochten. In mijn kunst heeft dat een hedendaagse, persoonlijke vorm gekregen.
Niet als waarzeggerij, maar als kunst van bewustzijn, intuïtie en zelfonderzoek.
Man Made Micro Fibers

Ik ging naar het ziekenhuis als een vrouw met een eigen leven en professionele identiteit.

Ik was ondernemer, moeder, partner en bovenal een mens met dromen.

Ik kwam terecht in een wereld van diagnoses, behandelingen, medische dossiers en verzekeringsvoorwaarden.

Mijn lichaam werd onderzocht. Symptomen werden bestreden. Mijn bloed werd geanalyseerd. Mijn longen werden gefotografeerd.

Littekens van een nooit onderzochte longziekte Sarcoïdose

Maar wie onderzocht wat er met mijn identiteit gebeurde? Niemand !! Raad van State

Ik werd patiënt. Leefde voort op een patent…

En ergens onderweg raakte ik het gevoel kwijt dat ik nog zelf aan het stuur van mijn leven zat.

Een second opinion kan een medische behandeling veranderen. Maar wie geeft je een second opinion over je ei – gen bestaan?

Een Ei in Zee & Land

Avida Dollars — Wie verdient aan de mens? De kunstenaar Dali verkoopt zijn verbeelding. De handelaar verkoopt zijn goederen. De verzekeraar verkoopt zekerheid.

Maar wat gebeurt er wanneer de mens achter die economische waarde uit beeld verdwijnt?

‘Ik was handelaar in confectie. Maar mijn lichaam en geest waren nooit handelswaar.’

Toen ik dat ontdekte begon opnieuw te kijken.

God ziet alles zei mijn vader altijd

ART NEWS — MANIFEST MYSTIQUE

Wat houdt een mens als lichaam eigenlijk bij elkaar?

Natrium bewaakt het water.
Kalium draagt elektrische signalen.
Calcium helpt spieren bewegen.
Magnesium ondersteunt de chemie van het leven.

Mijn lichaam bestaat uit verbindingen die ik niet kan zien, maar waarvan ik iedere dag afhankelijk ben.

De wetenschap noemt ze elektrolyten.

Ik noem ze de onzichtbare draden van mijn bestaan. Mijn keramiek geeft die onzichtbare wereld een vorm.

Want voordat een mens een naam, beroep, polisnummer of economische waarde krijgt, is er al een levend lichaam.

Het circus toneel Sluiz

Op Ibiza ontdekte ik ruimte.

Een vleugje van mij in Italië

In Italië vond ik inspiratie in Renaissance, kunst, schoonheid en de geschiedenis van de mens.

Erfgoedkunst maken was voor mij nog de enige optie.

Niet omdat ik geen ander leven wilde, maar omdat het leven dat ik had opgebouwd mij langzaam uit handen gleed.

Ik was ondernemer. Handelaar in confectie. Ik kende de waarde van stof, van arbeid, van iets met je eigen handen opbouwen.

Toen mijn lichaam niet meer kon wat mijn beroep van mij verlangde, werd mijn bestaan steeds meer vastgelegd in polissen, dossiers, inkomenscodes en administratieve systemen.

Maar nergens in die systemen vond ik mezelf terug.

Dus begon ik opnieuw te maken.

Met keramiek, oude voorwerpen, vergeten verhalen en de geschiedenis van de mensen die vóór mij leefden.

Ik kon mijn oude beroep niet meer uitoefenen, maar ik kon nog wel betekenis geven aan wat verloren dreigde te gaan.

Erfgoedkunst werd mijn manier om zichtbaar te blijven. Om mijn lichaam, mijn geschiedenis en mijn identiteit niet uitsluitend door anderen te laten beschrijven.

In Montancourt, een huis uit 1596, ontdekte ik dat niet alleen gebouwen erfgoed dragen.

Ook mensen dragen geschiedenis in zich.

Ik restaureer geen verleden om erin te blijven wonen. Ik maak kunst om mijn toekomst terug te vinden.

Truus van Gogh — The Art of Being Human


Erfgoed vanuit moederschap bekeken

En in Middelburg begon ik mijn ervaringen om te zetten in keramiek, fotografie en verhalen.

Drie plaatsen. Drie verschillende werelden.

Ik hoefde niet te kiezen tussen mijn lichaam en mijn geest.

Ik mocht weer iemand zijn: erfgoed kunstenaar .

Ik maakte vrouwenlichamen van klei. Ik gaf ze kronen, ogen, sleutels en symbolen van bescherming.

Niet omdat kunst mijn ziekte kon genezen.

Maar omdat kunst mij een taal gaf voor alles wat ik niet in een medisch dossier kon terugvinden.

Op de afbeelding lees ik de woorden van paus Leo XIV over geweld tegen vrouwen:

It wounds all of humanity.

Het verwondt de hele mensheid.

Ik stel daar mijn eigen vraag tegenover.

Wat gebeurt er met een vrouw wanneer haar lichaam voortdurend onderwerp is van onderzoek, maar haar eigen stem onvoldoende wordt gehoord?

Wanneer zij wel als patiënt wordt geregistreerd, maar zichzelf als mens opnieuw moet uitvinden?

Wie beheert wie?

Mijn lichaam en huis werd gekoppeld aan een medisch dossier. Mijn geest bleef op zoek naar vrijheid.

En zo ontstond Truus van Gogh door een vriend uit Almere.

Niet als een nieuwe identiteit die mijn verleden moest uitwissen.

Maar als de vrouw die ik altijd al was en eindelijk zichtbaar durfde te maken.

Het meisje van de RK Mavo had haar missie nooit opgegeven.

Ze had alleen een lange omweg nodig gehad.

Via het ziekenhuis.

Via Ibiza.

Via Italië.

Terug naar Middelburg.

Mijn ziekte Sarcoidose veranderde mijn leven. Mijn kunst gaf mij mijn eigen stem weer terug.

— Truus van Gogh

Koninklijke KeramieKunst — Genezing, bescherming en gezond verstand.

The Art of Rituals

De broncode Xx op het unieke speelveld

Qracht500

Koninklijke KeramieKunst — Truus van Gogh

Wie bepaalt de spelregels en prijs van de mens bij leven?

De koning? De adel? De kerk? De staat? De schaal of functie omschrijving vanuit de inktpatronen

Of degene die de broncode beschrijft?

Mijn Adel-Aar draagt een gouden kroon, een koningsblauw gewaad en een hoofd dat zich niet zomaar laat classificeren.

Onder haar rok en voeten ligt het boek van Dan Brown

Het ultieme geheim.

Daaronder een wereldbol van keramiek, vol symbolen en tekens die mensen door de eeuwen heen hebben bedacht om betekenis te geven aan hun bestaan.

Een oog dat waakt.
Een kroon die gezag verbeeldt.
Een klavertjevier dat geluk belooft.
Een hart dat liefde bewaart.
Een vlinder die verandering aankondigt.
Een heilig teken dat bescherming zoekt.

Allemaal symbolen op hetzelfde speelveld.

Maar wie bezit de spelregels?

Ik ben geboren als natuurlijk persoon. Zonder kroon, zonder titel, zonder broncode die ik zelf mocht schrijven.

Later kreeg ik een #volgnummer aanslag nummers, rollen, rechten, verplichtingen en een administratieve identiteit.

Uit welk EI kom jij? IE

Toch bleef er iets dat zich niet liet programmeren.

Mijn verbeeldingskracht.

De Adel-Aar is mijn koninklijke buitenstaander. Zij kijkt met een helikopter view van bovenaf naar een wereld waarin iedereen een plaats krijgt toegewezen, maar niet iedereen zijn eigen plaats mag kiezen.

Mijn keramiek is geen geheimschrift dat opgelost moet worden.

Het is een uitnodiging om ook eens zelf na te denken.

Want gezond verstand begint waar vrouwe Justitia blind door vertrouwen in de mannelijke spelregels eindigt.

Recht – Spraak maar wat als ze niks mag in zien?

Het ultieme geheim?

Dat niemand als koning wordt geboren over het lichaam en de geest van een ander.

Als de adel ooit het speelveld beheerste en de programmeur tegenwoordig de broncode herschrijft, wie bewaakt dan de vrijheid van de natuurlijke persoon?

De inktschijter

De Mesa Bundel

Acht armen, één lichaam, duizend verbindingen.

Wie houdt wie vast?

De octopus heeft acht armen, drie harten en een opmerkelijk zenuwstelsel. Een groot deel van de zenuwcellen bevindt zich in de armen.

Het voelt, onderzoekt en reageert op de omgeving.

Zijn Mesa Bundel omarmt een groen vrouwelijk keramisch lichaam.

Is het bescherming?
Is het verbondenheid?
Of is het de macht van een systeem dat niet meer weet wanneer het moet loslaten?

De gouden zuignappen lijken kostbare contactpunten. Iedere aanraking laat een verbinding ontstaan.

Maar een verbinding is nog geen eigendom.

Je kunt een lichaam omarmen zonder het te bezitten.

Dat is voor mij de schoonheid van gezond verstand: weten wanneer je moet vasthouden en wanneer je moet loslaten.

Koninklijke KeramieKunst — Symbolen voor genezing, bescherming en gezond verstand.

Ik begon als handelaar in confectie. Vandaag handel ik in vragen. Mijn vazen zijn de OORSPRONG en OOG getuigen. Mijn kunst is mijn second change opinion.

Ooit begon ik met woorden.

Liefde. Respect. Vrijheid. Loyaliteit. Vertrouwen. Verantwoordelijkheid.

Vandaag staan mijn woorden in keramische vazen. Een koninklijke verzameling vol kronen, ogen, dieren, vrouwenlichamen en verborgen verhalen.

Ik noem ze mijn sperma-emmers.

Niet omdat ze werkelijk sperma bevatten, maar omdat ze voor mij symbool staan voor een wereld waarin mannelijke macht eeuwenlang bepaalde wie mocht spreken, wie mocht weten en wie het recht had om over het lichaam van een ander te beslissen.

De jurist schreef de regels.
De wetenschapper formuleerde de waarheid.
De verzekeraar berekende de waarde.
En de vrouw?

Die mocht proberen zichzelf terug te vinden tussen de definities.

Mijn vazen zijn geen bewijs dat iedere wetenschappelijke of juridische uitspraak een leugen is. Ze zijn mijn artistieke aanklacht tegen de schijn van onaantastbare waarheid.

Mijn Koninklijke Medicijnen kast

Dit is mijn verzameling van een vrouwelijk lichaam, een scherpe geest en vooral het gezond verstand

Ik verzamel geen medicijnen in mijn vitrinekast.

Ik verzamel verhalen met betekenissen.

Iedere keramische vaas draagt een eigen verhaal. Een kroon, een oog, een dier, een vrouwelijk lichaam of een symbool dat mij herinnert aan wie ik ben.

In oude spirituele tradities werden voorwerpen samengebracht in medicijnbundels. Niet omdat ze een ziekte konden genezen, maar omdat ze betekenis, bescherming en verbondenheid vertegenwoordigden.

Mijn keramiek heeft een vergelijkbare intentie.

De kroon herinnert mij aan mijn waardigheid.

Het oog vraagt mij goed te blijven kijken.

De dieren herinneren mij aan instinct, kwetsbaarheid en overlevingskracht.

De vrouwelijke lichamen vertellen over geboorte, moederschap, ziekte en zelfstandigheid.

En de octopus?

Met zijn acht armen omarmt het mijn groene vaas. Het houdt vast, voelt en onderzoekt.

Mijn Mesa Bundel.

Een lichaam dat bescherming zoekt zonder zijn vrijheid te verliezen.

Wat er ook gebeurt schrijft David Knibbe van Nationale Nederlanden.

Mijn keramiek is geen geneesmiddel. Het is mijn manier om betekenis te geven aan het leven met een kwetsbaar lichaam en een nieuwsgierige geest.

Ik wil de schoonheid van de vrouw niet alleen laten zien.

Ik wil haar laten voelen dat haar lichaam en geest van haarzelf zijn.

Het beroemdste meisje ter wereld zij met de parel is opgestaan uit Canvas en heeft nu haar eigen lichaam en geest geportretteerd

Daarom maak ik Koninklijke Keramiek Kunst. KKK

Niet om mensen te vertellen wat ze moeten geloven.

Maar om hen uit te nodigen hun eigen gezonde verstand te gebruiken. Niemand wordt geboren uit een machine met broncode Y. Maar uit een vrouw met broncode Xx of Xy of X0 of Xxy

— Truus van Gogh

Montancourt Middelburg — Een doorlopende digitale werkplaats.

— Truus van Gogh

The Closed Book — Wetboek 9

Sinterklaasintocht Middelburg

Sinterklaas en de geheime datakluis

De verdwenen sleutel van Middelburg

The Closed Book — Wetboek 9

De soeverein en het burgerservicenummer

Een burgerservicenummer is alleen een identificatiemiddel voor administratieve processen. Het geeft de overheid niet het eigendom over de persoon aan wie het nummer is toegekend.

De overheid mag persoonsgegevens verwerken wanneer daarvoor een rechtsgrond bestaat en de toepasselijke regels worden nageleefd.

Als de natuurlijke persoon zelfstandig rechten heeft, wie bewaakt dan haar zeggenschap wanneer haar identiteit, inkomen en maatschappelijke positie door verschillende administratieve systemen worden verwerkt?

‘Hoe kan ik als vrouw zelfbeschikking hebben over mijn lichaam en geest, wanneer ik niet kan achterhalen wie namens mij administratieve beslissingen neemt en op welke rechtsgrond?’

De draden van het slavernijverleden zijn digitaal geworden

Food for your soul *

Door Truus van Gogh

Zaterdag 14 november 2026.

Om half twee arriveert Sinterklaas met zijn pieten aan de Rouaansekaai in Middelburg.

De kinderen zwaaien. De pepernoten vliegen door de lucht. De Lange Jan kijkt vanaf zijn toren toe.

Montancourt Middelburg

Maar op de eerste verdieping aan de kade staat een vrouw met een keramisch wit ei en gouden verwantschap S sleutel in haar hand.

Hoop begint met een dun draadje

‘Bent u ook iets kwijt?’ vraagt Sinterklaas.

‘Ja, Sint. Mijn toekomst.’

Sinterklaas kijkt in zijn grote boek.

‘Uw naam?’

‘Silvia Margaretha Johanna alias Truus van Gogh.’

Hij bladert.

‘Ik zie hier drie polissen.’

‘Dat klopt.’

‘En drie nummers. 50, 21 en 32.’

‘Die zocht ik al negentien jaar.’

De Hoofdpiet buigt zich over het boek.

‘Volgens mij zijn het drie verschillende pakjes, Sinterklaas.’

‘Mooi,’ zegt de Sint. ‘Waar moeten ze bezorgd worden?’

Niet in rubriek 3.1 van de Belastingdienst,’ antwoordt Truus.

De Sint fronst.

‘Wat een vreemd adres. Woont daar iemand?’

‘Volgens de administratie een natuurlijke persoon. Maar ik kan haar nergens vinden.’

Op dat moment kruipt #Anansi uit het ei en beklimt de vaas.

‘Ik weet waar ze zit!’ roept hij.

‘Waar dan?’ vraagt de Sint.

‘In de geheime datakluis!’

De bioscoop die langzaam leegloopt

De stoet trekt verder door Middelburg.

Onderweg vertelt Silvia alias Truus over haar drie verzekeringen, de tussenpersonen, het volmacht kantoor in Amesfoort en de banken.

‘Het is net een bioscoop,’ zegt ze. ‘Iedereen heeft een rol, maar langzaam loopt de zaal leeg want de hoofdrol speel – ster is

‘En wie bedient de projector?’ vraagt Sinterklaas.

‘Dat is precies wat ik wil weten.’

De Sint pakt zijn staf.

‘Dan openen we gewoon de Nederlandse bank en datakluis.’

Nog in de Nederlandse grondwet
movie on the basis of sexe

Anansi schudt zijn acht poten.

‘Dat gaat niet zomaar, Sint. Daarvoor heb je een digitale chipsoft sleutel nodig.’

‘Ik heb een gouden staf.’

‘Dat is geen toegangscode.’

‘Ik heb een groot boek.’

‘Dat is geen audittrail.’

‘Ik heb een Hoofdpiet.’

‘Heeft die verstand van prolongaties en mutaties?’

De Hoofdpiet kijkt verschrikt.

‘Ik kan wel pakjes sorteren.’

‘Uitstekend,’ zegt Silvia alias Truus. ‘Dan mag jij mijn drie polissen eindelijk eens uit elkaar houden.’

Montancourt Middelburg

De sleutel van het gouden ei

Om kwart over drie arriveert de stoet op de Markt.

Sinterklaas stapt van zijn paard en houdt het gouden ei omhoog.

‘Wie heeft de sleutel van deze vrouw haar toekomst?’

Het wordt even stil.

Anansi tikt op de schaal.

‘Sint, u stelt de verkeerde vraag.’

‘Wat moet ik dan vragen?’

‘Wie heeft de sleutel van haar gegevens, wie heeft de codes ingevoerd en wie kan de wijzigingen terugvinden?’

Sinterklaas kijkt naar zijn boek.

‘Daar staat niets over.’

‘Precies,’ zegt Truus. ‘Daarom schrijf ik mijn eigen boek.’

‘Hoe heet het?’

‘The Closed Book — Wetboek 9.’

De Sint knikt bewonderend.

‘En wat wilt u dit jaar in uw schoen?’

‘Geen chocoladeletter. Geen marsepein. Geen zak met geld.’

‘Wat dan wel?’

‘Een leesbare reconstructie van mijn verzekeringsgeschiedenis. Met de oorspronkelijke polissen, alle mutaties, de wettelijke grondslagen en de namen van de verantwoordelijke partijen.’

De Hoofdpiet zucht.

‘Dat past nooit in een schoen.’

‘Dan mag het in een archiefdoos.’

Haps

De plaatselijke heren resideerden vroeger in het omgrachte Huis te Haps.

Welkom bij de onzichtbare erfenis

De laatste scène

Sinterklaas klimt op het podium.

‘Beste kinderen, vandaag hebben we geleerd dat niet alles wat kwijt is in de zak van Piet zit.’

Anansi steekt een poot omhoog.

‘En dat een code geen mens is!’

‘Inderdaad,’ zegt de Sint.

Truus zet haar gouden ei naast het grote boek.

‘En weet u wat het mooiste is, Sint?’

‘Vertel.’

‘Dat mijn verzekeringsuitkering op 1 april 2027 mag eindigen, maar dat mijn verhaal gewoon doorgaat.’

Sinterklaas glimlacht.

‘Dan wens ik u een lange toekomst.’

‘En een korte audittrail,’ zegt Anansi.

De Hoofdpiet gooit drie pepernoten in de lucht.

  1. 50.
  2. 51.
  3. 52.

‘Kijk,’ roept hij, ‘nu zijn de codes eindelijk uitgestrooid!’

Truus raapt ze op.

‘Mooi. En nu wil ik weten wie ze heeft gebakken.’

— Truus van Gogh


De economische slachtbank
The Closed Book — Wetboek 9
Door Truus van Gogh
‘De overheid slacht haar eigen onderdanen af,’ zeg ik.
Anansi kijkt op van de berekeningen van het Centraal Planbureau.
‘Met een mes?’
‘Nee. Met een periodiek rekenmodel.’
‘En wat wordt er dan geslacht?’
‘Niet mijn lichaam. Mijn bestaanszekerheid.’
‘Maar je bent toch verzekerd?’
‘Dat dacht ik ook. Tot mijn schade uitkering eindigde op papier, terwijl mijn arbeidsongeschiktheid niet eindigde.’
Anansi kijkt naar de cijfers.
‘En waar sta jij de mens?’
‘Dat is precies mijn vraag.’
Een mens is geen begrotingspost. Een verzekerd beroep is geen wegwerpartikel. En bestaanszekerheid mag niet verdwijnen achter een administratieve einddatum.
— Truus van Gogh

‘Sinterklaas heeft een groot boek waarin ieder kind een naam heeft. Ik heb drie polissen waarin mijn naam staat, maar zoek nog altijd wie mijn geschiedenis heeft geschreven.’


Ze noemden mij een lieveheersbeestje. Ze telden mijn stippen, bonden mij aan een touwtje en noemden dat bescherming. Maar niemand vroeg of ik nog met littekenweefsel kon vliegen.’
— Truus van Gogh

#Sinterklaas #Middelburg #Anansi #TruusVanGogh #TheClosedBook #Wetboek9 #DeGeheimeDatakluis

Kunstcriminologie

Uitgelicht

THE CLOSED BOOK
Truus van Gogh Art — Kunstcriminologie

Wie heeft de zeggenschap over het lichaam en het leven van een vrouw?


Om in welke kunstvorm dan ook je eigen wereld te scheppen, is moed. bloed zweet en tranen nodig.”

Wie zit er achter de betaalmutatie en prolongaties?

Als de overheid van mij verwacht dat ik de wet ken, mag ik van haar verwachten dat ze mij ook leert hoe ik met die wet in de hand tegen onrecht kan opstaan. Als ik na negentien jaar nog moet vragen bij wie ik mijn recht kan halen, wat is er dan in de praktijk van de belofte van de Grondwet terechtgekomen?’

Morele stress: de spanning die ontstaat wanneer je weet wat menselijk of rechtvaardig zou zijn, maar vastloopt in een systeem dat anders handelt.

Toch is niet iedere doctrine ziek en niet ieder instituut schadelijk. Juist daarom moet er ruimte blijven om regels kritisch te onderzoeken en verantwoordelijke organisaties ter verantwoording te roepen.

Een statement van Truus van Gogh

Hoe moet ik gezond leven in een wereld die ziekte individualiseert, maar haar eigen ziekmakende structuren niet onderzoekt?

Mijn lichaam moet gezond eten, bewegen, rusten en herstellen.

Mijn geest moet veerkrachtig zijn, positief denken en vooral niet te veel stress ervaren.

Maar wie schrijft er een leefstijlprogramma voor aan een ziek systeem?

Wie controleert de bloeddruk van de bureaucratie?

Wie onderzoekt het arbeidsvermogen van een instituut dat mensen uitput?

En wie verklaart een doctrine arbeidsongeschikt wanneer zij haar menselijke functie niet meer vervult?

Mijn lichaam heeft geen rechtsvorm. Mijn gezondheid is geen administratieve code. En mijn bestaansrecht is nu compleet een NN verzekerde gebeurtenis.

Moedermaatschappij- Dochter onderneming

Ze staat er nog.
Met lichaam.
Met geest.
Met geschiedenis.

Maar het periodieke systeem ziet haar niet meer als mens maar als code.

Op welke datum is mijn nog lopende AOV administratief ondergebracht in een gesloten of run-offportefeuille, welke systemen zijn daarbij vervangen en hoe is de koppeling met mijn oorspronkelijke polis en verzekerde beroep behouden?”

Alsof ik niet verdween uit het systeem,
maar langzaam achter hun aandelenportefeuille Euronext systeem verscheen.


Welkom bij de VOF
De helft van de winst was van mij.
Voor de hele btw-schuld konden ze bij mij aankloppen.
En toen ik ziek werd, moest ik op zoek naar het vakje waarin mijn beroep was gebleven.’
Vrouwe Justitia en haar hulpverleners

Geblinddoekt, niet door rechtvaardigheid,
maar door het ontbreken van wat ik noem: Wetboek 9 —
de ontbrekende plaats waar het lichaam, de oorsprong, de geest,
de vrouwelijke rechtspositie en de menselijke werkelijkheid werkelijk zichtbaar zouden moeten zijn.

Geen gezicht.
Geen beroep meer.
Geen oorspronkelijke polis met oorspronkelijke voorwaarden.
Alleen nog een overdracht van registratienummers.
Dossiers.
Mutaties.
Prolongaties.
Herclassificaties.
Systeemovergangen.
Portefeuillebeheer.
En steeds verder weg van het begin.

Welkom in de Juridische Fictie –
Rubriek 3.1 in je aangifte laat de soort inkomens code niet zien en ook niet wie de inkomenscode heeft aangeleverd, of wat er toen bij het veld ‘verzekerd beroep’ stond. 

In 2010 en 2011 vond binnen ING en Nationale-Nederlanden een ingrijpende herinrichting plaats. Organisaties werden samengebracht, processen vereenvoudigd en administratieve systemen gestandaardiseerd.

Oude portefeuilles kregen een andere plaats binnen de organisatie. Daarbij ontstonden ook beheersomgevingen voor zogenoemde Closed Books: verzekeringsportefeuilles die niet langer actief werden verkocht, maar nog wel jarenlang moesten worden beheerd.

De martelkamers van de AFM Verzekeraars en het Ministerie van Financiën

Maar mijn dossier vraagt om één belangrijke correctie.

Mijn AOV’s behoorden inhoudelijk tot een andere verzekeringscategorie: disability — arbeidsongeschiktheid. Binnen de administratie van schadeverzekeringsactiviteiten stond arbeidsongeschiktheid naast categorieën als brand, motorrijtuigen, transport en aansprakelijkheid.

En juist dát onderscheid is essentieel.

Want de kernvraag is niet alleen waar een polis administratief werd ondergebracht.

De kernvraag is veel fundamenteler:

Welke rechtsverhouding, welke verzekerde hoedanigheid en welke oorspronkelijke brongegevens zijn bij reorganisaties, systeemmigraties en portefeuille-overgangen behouden gebleven?

Een polis kan van systeem veranderen.
Een portefeuille kan van beheerder veranderen.
Een polisnummer kan worden gewijzigd.

Maar daarmee mag niet vanzelfsprekend ook de historische identiteit van de verzekerde verhouding verdwijnen.

Visual Identity

Daar ligt het echte vraagstuk.

Niet in de vraag of een computer iets nog kan terugvinden.
Niet in de vraag of een klantnummer nog bestaat.
Niet in de vraag of een uitkering administratief doorloopt.

Maar in de vraag of de oorspronkelijke waarheid nog leesbaar is.

Wie was de verzekerde?
Met welk beroep?
Onder welke voorwaarden?
Binnen welke rechtsverhouding?
En op grond van welke mutaties veranderde de zichtbare werkelijkheid van het dossier?

Want wat eenmaal begon als een overeenkomst tussen mens en verzekeraar,
mag niet eindigen als een administratief doolhof
waarin alleen de gevolgen nog zichtbaar zijn,
maar de oorsprong is uitgewist.

Ik verdween niet uit het systeem.


Van wie was ik?
Ik begon als vennoot binnen de VOF
De Kleedkamer.
Polishouder bij NN – Reaal Delta Lloyd
Dochter van. Partner van. Echtgenote van.
Patiënt van.
Toen kreeg ik een dossier. Het dossier kreeg een kenmerk.
Op een dag zat ik aan de keukentafel
en probeerde ik aan een code te zien of het wel over mij ging.
Maar wie was ik zelf?
Ik was de vrouw die in De Kleedkamer een mouw
tussen duim en wijsvinger nam om te voelen hoe de stof viel.
Met die vingers heb ik de handjes van mijn dochters vastgehouden.
Vanmorgen trok ik met een potlood een mond
op de buik van een gele vaas.
Ik liet haar mond een beetje open. Ik had nog iets te zeggen.
In Middelburg vragen ze: ‘Van wie ben jij er een?’
Dan denk ik aan mijn vader. Ik hoor hoe hij mijn naam zei.
Silvia Margaretha Johanna
Zo heette ik al vóór ik ergens mijn handtekening onder zette.
Van wie ik was? Van mezelf.
Ook toen ik dat aan een ander moest vragen.
Rechtbank ’s Hertogenbosch

Ik verdween erachter.

En precies daarom wil ik niet alleen weten wat er vandaag in het systeem staat,
maar vooral kunnen reconstrueren hoe die registratie is ontstaan,
welke mutaties onderweg zijn uitgevoerd
en welke oorspronkelijke gegevens daarbij verloren, vervangen
of opnieuw geclassificeerd zijn.

Dat is geen detail.
Dat is de kern van rechtsbescherming.

Een administratieve migratie mag de juridische identiteit
en de oorspronkelijke polisvoorwaarden van een rechtsverhouding
niet ongemerkt uitwissen, wijzigen of vervangen.

Als een verzekerde achter het systeem verdwijnt door migraties, hertaxaties of herclassificaties,
dan ontstaat de noodzaak om de historische dataketen te reconstrueren.
Niet uit nostalgie.
Niet uit wantrouwen alleen.
Maar omdat zonder geheugen geen waarheid bestaat,
en zonder waarheid geen recht.

Het lichaam
Kunstcriminologie
‘In mijn dossier vond ik de code terug. Mijn beroep was spoorloos. Op de buik van mijn vaas staat nog een vingerafdruk. De mijne.’
— Truus van Gogh

Daarom blijven haar handen open.

Niet als gebaar van overgave,
maar als een vraag aan de wereld van verzekeraars, systemen, wetgeving en toezicht:

Wie bewaart de waarheid
wanneer het dossier zijn geheugen verliest?


De datakluis
‘De man op de kaft spreidt zijn armen en heet de maat van de mens. De slak draagt haar huis en laat een spoor na. Ik volg het mijne tot aan de datakluis. Wie heeft mij daar onder 50, 21 en 32 opgeborgen?’

Dat is waar The Closed Book over gaat.

Niet over een afgesloten polis alleen.
Maar over een afgesloten verhaal.
Een vrouw die administratief steeds verder werd opgeborgen
achter codes, categorieën en technische werkelijkheden,
terwijl haar lichaam, haar arbeid, haar schade en haar geschiedenis
altijd werkelijk zijn gebleven.

Zij staat er nog.

Niet als nummer.
Niet als mutatie.
Niet als restant in een portefeuille.

Maar als mens.
Als verzekerde.
Als bron.
Als getuige.

En zolang het systeem haar oorsprong niet volledig kan of wil tonen,
blijft dit werk bestaan als tegenarchief.

Als kunst.
Als reconstructie.
Als aanklacht.
Als herinnering.


De datakluis · Wie telt mee?
‘Volgens een advertentie is mijn levensmissie berekenbaar. Ik pak mijn camera. Op het blauwe bord staat wie er mag parkeren. Op een stuk karton heeft iemand zelf iets geschreven. Ik moet door mijn knieën om het te kunnen lezen. Misschien begint daar mijn werk.’

THE CLOSED BOOK
De vrouw die niet in het systeem verdween,
maar er wel achter verdween.

Truus van Gogh Art — Kunstcriminologie

Truus van Gogh

Cute. But don’t mess with her.

Alles begint met een Ei

Step into the world of Truus van Gogh Art.

Soft curves. Sharp questions.
Every vase has a story. Some refuse to behave.

Women, bodies, history and a little rebellion — shaped in clay, dressed in colour.

You can put her in a display cabinet.
You can’t keep her in a box.


Adelaar — sculptuur van Truus van Gogh
Een gekroonde vogelkop op een lichaam in een kobaltblauwe japon. De gouden snavel, rode tong, groene halsversiering en parelrand geven het beeld een eigen koninklijke waardigheid.
Voor mij zit de spanning tussen de strak gevormde taille en de geopende snavel: het lichaam is ingesnoerd, maar de stem laat zich horen. Zo kun je dit beeld lezen als een verbeelding van vrouwelijke macht, eigenwaarde en verzet.
Ze draagt een kroon. Haar stem en lichaam heeft geen toestemming nodig.
Er is maar een Nederlandse zoals zij.
Het ultieme geheim

https://truus-van-gogh.com/

Expositie St Antonius Ziekenhuis Nieuwegein en Woerden

Ik was en ben nog steeds volgens de wet ondernemer voordat en nadat ik een code werd. Ik werd uiteindelijk spiegelreflex kunstenaar terwijl ik leerde leven met wat mij is overkomen.

Mijn ervaringen krijgt vorm in klei, beelden en woorden. Daarin onderzoek ik wat een lichaam meedraagt en wat er van een mens overblijft op papier.

Een opleiding kan je kennis verdiepen. Maar mijn levenservaring begint niet pas te tellen wanneer iemand er een diploma aan verbindt.

Wie ervaringskennis serieus neemt, moet ook willen luisteren wanneer die kennis het professionele werkveld tegenspreekt.

Mijn leven is geen lichaam als opleiding die nog goedgekeurd moet worden door de macht van een machine.

Black Book

Een ex handelaar in confectie nú erfgoed kunstenaar aan het werk
Een kijkje in de creatieve wereld van Truus van Gogh
Montancourt Middelburg — Een doorlopende werkplaats
Met een fijn penseel in haar hand, een koptelefoon op haar hoofd en haar aandacht volledig gericht op het materiaal, werkt Truus van Gogh aan een nieuw kunstobject.
Het is een moment van concentratie. Geen groot atelier vol bedrijvigheid, maar een intieme werkplek waar het dagelijkse leven en het kunstenaarschap in elkaar overlopen.
Op de foto houdt ze een ruw, houtachtig object vast. Met een dun penseel bewerkt ze zorgvuldig het oppervlak. De sporen, structuren en onregelmatigheden van het materiaal blijven zichtbaar.
Kunst ontstaat niet alleen in een atelier
Voor Truus van Gogh is het maken van kunst een voortdurend proces van kijken, onderzoeken en betekenis geven.
Haar werk beweegt zich tussen keramiek, erfgoed, persoonlijke geschiedenis en maatschappelijke vraagstukken. Daarbij staat regelmatig de vraag centraal hoe een mens zich verhoudt tot de wereld waarin hij leeft.
Ook Montancourt, het rijksmonument uit 1596 in het historische centrum van Middelburg, vormt een belangrijk onderdeel van die creatieve omgeving.
Het huis is niet uitsluitend een plek om te wonen of gasten te ontvangen. Het is ook een omgeving waarin kunst en geschiedenis dagelijks samenkomen.
De waarde van het maakproces
Wat deze foto bijzonder maakt, is niet alleen het object waaraan wordt gewerkt, maar vooral de aandacht waarmee dat gebeurt.
De handen vertellen het verhaal van het ambacht. Het penseel verbindt de gedachte met het materiaal.
Hier wordt niet alleen iets gemaakt. Hier krijgt een idee langzaam vorm.
Truus van Gogh:
‘Mijn werkplaats heeft geen begin en geen einde. Zolang ik kijk, denk en voel, blijf ik creëren. Mijn handen maken zichtbaar wat mijn hoofd niet altijd in woorden kan vertellen.’
Montancourt Middelburg is not a house — it is a living.

Silvia Koning-Lindeboom · Truus van Gogh Art

HET LOF DER ZOTHEID

Een kunstproject van Truus van Gogh, geïnspireerd door Erasmus

De vrouw die buiten het vakje moest denken .

Mijn CV

Silvia Koning Lindeboom

Artistiek cv van handelaar in confectie tot Truus van Gogh

Middelburg  |  Truus van Gogh Art  |  sheisonline@icloud.com

Profiel

Ik ben voormalig handelaar in confectie, zelfstandig kunstenaar, schrijver en mede-eigenaar van Montancourt. Mijn loopbaan begon bij kleding en ondernemerschap. Tijdens mijn zeldzame ziekte kreeg mijn levenswerk een andere vorm: keramiek, fotografie, verhalen en erfgoed. De vraag wie een mens is achter een registratie vormt een terugkerend onderwerp in mijn kunst.

Loopbaan

1995–2009  |  Handelaar in confectie en vennoot bij VOF De Kleedkamer
Als zelfstandig ondernemer werkte ik in de confectiehandel. Ik was een van twee vrouwelijke vennoten, ieder met een gelijk aandeel. Ziekte vanaf 2007 onderbrak mijn beroepsuitoefening; per 31 december 2009 trad ik uit.

Vanaf 2011  |  Ontwikkeling van een artistieke praktijk
Ik zocht nieuwe manieren om ervaringen zichtbaar te maken. Onder de naam She is online Lifestyle Guide en Truus van Gogh groeide mijn werk uit tot een praktijk van beeldende kunst, fotografie en schrijven, met aandacht voor kwetsbaarheid, eigenheid en maatschappelijke erkenning.

2019–heden  |  Montancourt in Middelburg
Samen met mijn man zet ik de B&B in het rijksmonument uit 1596 voort. Ik verbind gastvrijheid, behoud van het huis en hedendaagse kunst. Rondleidingen en ontmoetingen geven ruimte aan de verhalen van het huis en zijn bewoners.

2026  |  Luisterend schrijver
Schrijven over herstel, gelijkwaardigheid en vertrouwen, met aandacht voor de mens achter het dossier. Deze heb ik gestaakt ivm de heftige gebeurtenissen.

Selectie van werk en erkenning

2025  |  Amsterdam Museum
Winnaar van de online publieksstemming bij Refresh Amsterdam #3 – Imagine the Future, met De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet.

2025  |  Platform Faro
Auteur van Erfgoed vanuit het moederschap bekeken, over zorg, overdracht en cultureel erfgoed.

2026  |  St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein en Woerden
Expositie 360 graden blik op een onzichtbare ziekte. Keramiek over adem, kwetsbaarheid en herstel.

Vaardigheden en ontwikkeling

Ondernemerschap • Beeldend werken • Fotografie • Verhalen schrijven • Erfgoedonderzoek • Gastvrijheid
Autodidactische ontwikkeling in kunst en schrijven. Fotoacademie Amsterdam, 2016.

Hoe ik verdween in het Mainframe Polisadministratie systeem

Wie ben ik?

De mens achter het periodieke mainframe systeem

Artistieke toelichting bij het cv

Van confectie naar classificatie

Ik werkte met kleding, pasvormen en mensen. Als handelaar wist ik dat een maat nooit het hele verhaal van een lichaam vertelt. Later ervoer ik hoe ook een administratieve categorie te krap kan zitten.

Mijn ziekte begon in 2007. Daarna volgden de bankencrisis en mijn vertrek uit de onderneming. In mijn beleving raakte mijn beroepsidentiteit in die jaren steeds verder op de achtergrond. Waar ik mijzelf kende als handelaar en vennoot, zag ik in de afhandeling van mijn uitkeringen vooral bedragen, rubrieken en periodieke betalingen terug.

Dat is de onzichtbaarheid die ik in mijn kunst onderzoek: een betaling kan doorgaan terwijl de mens die ervan moet leven zich niet meer herkent in de beschrijving van haar bestaan.

EVA als artistiek beeld

Voor dit verhaal gebruik ik de naam EVA voor het periodieke mainframe: een artistiek beeld van een administratieve wereld waarin een leven in velden, codes en herhalingen wordt weergegeven. EVA krijgt in mijn werk een gezicht. Daarmee stel ik de vraag wie zichtbaar blijft wanneer systemen het verhaal overnemen.

De bankencrisis vormt de historische achtergrond van deze levensfase. Het verband met mijn ervaren onzichtbaarheid is mijn persoonlijke duiding. Dit cv stelt niet vast dat de crisis mijn administratieve behandeling veroorzaakte. EVA is hier evenmin een technisch geïdentificeerd systeem van een bank, verzekeraar of overheidsinstantie.

Huidig artistiek onderzoek

Met VRIJ DENKEN onderzoek ik hoe beelden, taal en administratieve ordening onze blik op mensen beïnvloeden. Kunstcriminologie is mijn artistieke benadering van dat onderzoek: sporen lezen, vragen stellen en het verhaal achter een voorstelling zoeken. Ook AI krijgt daarin een plaats, als hulpmiddel én als onderwerp van kritisch kijken.

Mijn vraag “Uit welke Ei-leider kom jij?” verbindt oorsprong en gezag. Wie gaf jou je naam? Wie tekende jouw plaats? En hoeveel ruimte houd je om jezelf opnieuw vorm te geven?

Persoonlijk statement

Ik was handelaar in confectie.
Ik raakte mijn beroep kwijt en zocht naar een nieuwe vorm.
In mijn kunst krijgt de mens achter de periodieke betaling weer een gezicht.

Silvia Koning Lindeboom — Truus van Gogh

Verantwoording

De loopbaan is samengesteld uit mijn aangeleverde gegevens en eerdere cv. Publieke vermeldingen: Amsterdam Museum, prijsbericht van 29 november 2025; Platform Faro, Erfgoed vanuit het moederschap bekeken; St. Antonius Ziekenhuis, expositieoverzicht. De toelichting verwoordt mijn persoonlijke ervaring en artistieke interpretatie.

De statenbijbel

De Statenbijbel uit 1637 was een gezamenlijk project van gereformeerde theologen en de Staten-Generaal.

De kerk bepaalde de vertaalopdracht; de overheid financierde en autoriseerde de uitgave. 

Wie maakten hem?

De Synode van Dordrecht van 1618–1619 besloot tot een nieuwe Nederlandse vertaling.

De belangrijkste vertalers waren:

Onderdeel & Vertalers

Oude Testament

Johannes Bogerman, Willem Baudartius en Gerson Bucerus

Nieuwe Testament en apocriefe boeken

Jacobus Rolandus, Festus Hommius en Antonius Walaeus

Hommius en Walaeus vervingen twee oorspronkelijk aangewezen vertalers die waren overleden. Andere geleerden controleerden de vertaling. 

De drukker was Paulus Aertsz. van Ravensteyn in Leiden. Op 17 september 1637 werd het eerste exemplaar aan de Staten-Generaal aangeboden. 


Kerkelijke en politieke eenheid waren en zijn toen en nu nog steeds nauw verweven.

De juridische ‘openbare gehuwde koopvrouw’ vind je onder meer in artikel 168 van het oude Nederlandse Burgerlijk Wetboek. Dat artikel kende de gehuwde handelsvrouw een bijzondere bevoegdheid toe om voor haar handel zelfstandig verplichtingen aan te gaan. In de toenmalige regeling speelde uitdrukkelijke of stilzwijgende toestemming van haar man om die handel te drijven een rol. Moederschap was daarbij geen afzonderlijke voorwaarde. 

Een bijzonder relevante passage staat in de parlementaire toelichting uit 1932–1933 op de voorgestelde wijziging van artikel 168: daarin wordt expliciet gesproken over een vrouw die met haar man een vennootschap onder firma heeft. De toelichting betoogt dat zij zelfstandig moet kunnen contracteren, omdat zij als vennoot optreedt en niet slechts haar echtgenoot helpt. 

Wie ben ik ?

Ik begon een vennootschaps overeenkomst met een andere partner – Een andere gehuwde vrouw!

Arbeidsongeschiktheidsuitkeringen

In 1998 veranderde de wettelijke bescherming van zelfstandigen; in 2004 werd de toegang tot die bescherming gesloten. Daarbij moeten we arbeidsongeschiktheid, moederschap en belastingheffing dus apart gaan bekijken.

Voor zelfstandig werkende vrouwen en moeders ontstond bovendien een concreet, later juridisch aangevochten gat.
In 2004 verdween ook de publieke zwangerschaps- en bevallingsuitkering voor zelfstandigen.

Mijn dochters zijn geboren in 1998 en 2000

Die kwam op 4 juni 2008 terug met de ZEZ-regeling. Na procedures volgde een compensatieregeling voor vrouwen die vanaf 7 mei 2005 tot vóór 4 juni 2008 waren bevallen.

Daarbij speelde de verplichting uit het VN-Vrouwenverdrag om bij bevalling een zeker inkomen te waarborgen. Dit is een aantoonbaar tekort in bescherming waarvoor herstel kwam; het betrof niet niet mijn arbeidsongeschiktheid door ziekte. 

Wat gebeurt er wanneer we keurige woorden blijven herhalen, zonder nog te onderzoeken wat ze betekenen? Wanneer ‘zorg’ een procedure wordt, ‘eigen verantwoordelijkheid’ een standaardantwoord en ‘menselijke maat’ precies één invulvak groot blijkt?

Krijg toch de pest zegt de doctrine

Met keramiek, fotografie en satirische teksten maak ik mijn eigen Lof der Zotheid.

De draden van ons slavernijverleden/ heden

Mijn ervaringen als gehuwde vrouwelijke handelaar in confectie, moeder en kunstenaar vormen het vertrekpunt.

Mijn lichaam, mijn aandoening Sarcoidose/ werk en mijn zoektocht naar antwoorden krijgen een plaats tussen de grote woorden waarmee we onze samenleving organiseren.

Ik laat de Zotheid opnieuw spreken. Ditmaal heeft zij een volg en dossiernummer. 6703 – 912758

De Zotheid aan het woord

‘Welkom. Ik ben de Zotheid.
U kent mij misschien als: zo doen wij dat nu eenmaal.

Ik houd van zelfstandige mensen.
Vooral wanneer ze zonder vragen mijn instructies volgen.

Ik bevorder kritisch denken.
Zolang het mijn conclusies bevestigt.

En natuurlijk staat de mens bij mij centraal.
Anders kan ik er zo moeilijk loketten omheen bouwen.’

Een gezelschap van keramische stemmen

Mijn vazen zijn personages. Ze dragen maskers, kronen, gezichten en schaakstukken.

Elk werk krijgt een korte monoloog waarin een vanzelfsprekendheid begint te wankelen.

De gemaskerde zorgplicht vraagt: wanneer wordt een belofte daadwerkelijk zorg?

De jubelton doet aangifte onderzoekt hoeveel een lichaam geacht wordt te geven, voordat iemand vraagt wat het nodig heeft.

De keizer vraagt bewijsstukken verlangt volledige openheid van iedereen, terwijl hij zelf zorgvuldig buiten beeld blijft.

De vriendelijke weigering geeft ruimte aan een vrouw die rustig zegt: ‘Ik begrijp uw antwoord. Mijn vraag staat nog open.’

De Vrijdenkster houdt ook haar eigen overtuigingen tegen het licht. Haar kroon staat los: ze kan hem afzetten om beter te luisteren.

De bezoeker doet mee

Bij de werken liggen kaartjes met drie vragen:

Welk feit neem jij gemakkelijk voor waarheid aan?
Wanneer heb je voor het laatst je eigen geschiedenis onderzocht ?
Waar denk je aan als de deze vazen serie ziet?

Bezoekers mogen een antwoord achterlaten. Zo groeit naast de keramische lichamen een verzameling menselijke stemmen. Ook twijfel krijgt een plaats.

De gedachte uit deze vazen is — dat vriendelijkheid en grenzen stellen samen kunnen gaan — krijgt hierin een concrete vorm.

Ik wil scherp kijken, zorgvuldig luisteren en in vrijheid durven tegenspreken. Ook wanneer het u niet uitkomt.

Mijn inzet

Ik maak kunst om het vrouwelijk lichaam in woorden opnieuw te laten voelen. Om achter een rubriek Inkomsten uit vroegere dienstbetrekking de mens te ontmoeten.

Om te onderzoeken wanneer burgerlijke ongehoorzaamheid het denken overneemt, en wanneer lachen ruimte maakt om opnieuw te kijken naar precies hetzelfde: Zie de Vrouw

Ik kom uit de confectie.
Ik weet dat een patroon veranderd kan worden.

Wie anders leert denken, leert anders kijken, praten en handelen.

Truus van Gogh

The Duke Golf & Sarcoidose

Uitgelicht

“De mooiste verbindingen ontstaan wanneer je elkaar ontmoet als mens, met aandacht voor wat de ander beweegt.”

The power of hostmanship

“Een ervaring die je nooit meer vergeet “

Over mijn leven met een longziekte sarcoïdose genaamd en mijn individuele golfreizen.

Wat heeft talent nodig om te blijven groeien in onze cultuur? Straatfotografie door de (L) eeuwen heen.

VAAS VICTORIA — DE GODIN VAN DE OVERWINNING

Zachte rondingen, scherpe grenzen.
Een opgeheven hoofd.
Een gouden accent dat het licht vangt.

Victoria staat voor de kracht om jezelf te blijven, ook wanneer het leven je tekent. Haar stekels bewaken haar kwetsbaarheid. Haar lichaam draagt haar verhaal.

Haar overwinning is de vrijheid om haar eigen leven vorm te geven.


Handmade Tale

Onderzoek je verleden om bewust op een natuurlijke wijze aan je toekomst te bouwen. Ontdek wat je heeft gevormd, koester wat je draagt en doorbreek wat je tegenhoudt.

“Let’s play on the fairway “

Not the same road

Afgelopen maandag reisde ik af naar Nistelrode. Daar ligt dit geweldige mooie complex The Duke.

Onzichtbare zorg, voelbaar verschil

Met een onzichtbare ziekte merk je soms extra goed hoeveel verschil aandacht kan maken. Tijdens zo’n individuele golfreis gaat om veel meer dan de baan alleen. Ook de plek waar ik verblijf telt mee: kan ik tot rust komen, mijn eigen tempo volgen en hulp vragen wanneer dat nodig is?

The Art of Soulful Living

The Duke beschrijft gastvrijheid met een eigen gastvrouw of gastheer als butler van het eerste contact tot het vertrek.

En geloof me daar is niets aan gelogen. Met dank aan het hele team van The Duke.

Aanwezig wanneer gewenst, op de achtergrond wanneer het kan. Die gedachte en dit arrangement sprak mij meteen aan.

Eén vertrouwd aanspreekpunt betekende dat ikzelf minder hoefde te regelen en veel meer ruimte overhoudt om te genieten.

Voor iemand die leeft met sarcoïdose kunnen zulke details veel betekenen. Wat voor de één een prettige materiële luxe is, kan voor mij helpen om zuinig met mijn energie om te gaan. Al vervangt gastvrijheid natuurlijk geen medische zorg.

Buggy geluk

Ik wil altijd zelfstandig op reis kunnen en tegelijkertijd ondersteuning mogen ontvangen. Mijn eigen keuzes maken, golfen binnen mijn mogelijkheden en daarna ruimte hebben voor rust.

Mijn ziekte is voor de buitenwereld voor niemand zichtbaar. Het verschil dat iemand aandacht voor je maakt, is wel zichtbaar en voelbaar.

The Duke
Let’s play & have fun

Wie mij dus op een golfbaan ziet, ziet een vrouw die altijd het volledige leven blijft opzoeken.

La Peek Golf Dress – Photo shoot

Golf kan voor vrouwen met sarcoïdose een fijne manier zijn om te bewegen, plezier te beleven en zelf richting aan hun dag te geven — zolang de inspanning past bij haar belastbaarheid.

Dit blog als onderbouwing gaat vooral over leven en bewegen met de een multisysteem ziekte zoals sarcoïdose.

Golf kan namelijk op verschillende manieren bijdragen:

  • Conditie en spierkracht onderhouden. Het wandelen en bewegen kan helpen lichamelijke achteruitgang door inactiviteit tegen te gaan. Onderzoek naar aangepaste training bij sarcoïdose laat verbeteringen zien in spierkracht en inspanningsvermogen, en bij sommige deelnemers minder vermoeidheid. Dat effect verschilt per persoon. 
  • Plezier en mentaal welzijn. Bewegen kan je stemming enorm ondersteunen. Bij golf komen daar het spel, de aandacht voor een slag en eventueel gezelschap bij. Dat kan ruimte geven om even met iets anders bezig te zijn dan ziekte. 
  • Keuzes in de belasting. Je kunt kort oefenen met putten, een paar holes spelen, rustpauzes nemen of een buggy gebruiken. Zo kun je de activiteit aanpassen. Een volledige ronde kan juist behoorlijk belastend zijn.
  • Zelfstandigheid ervaren. Voor mijn persoonlijke individuele golfreizen is vooral het zelf kiezen, ontdekken en deelnemen het meest waardevolle. Je bent onderweg als mens met interesses en zo een eigen planning.

Geef mij een golfclub in mijn hand een prachtige vrije omgeving en mijn dag kan al niet meer stuk ook na de zoveelste mislukte slag.

Trackman

Want wat een ander op zo’n moment niet ziet, is hoeveel mijn leven door #sarcoïdose is veranderd. Een score is voor niet zo belangrijk. Een fijne dag hebben wel.

Sinds 2007 ben ik 80 tot 100 arbeidsongeschikt verklaard door de verzekeraars : Longfibrose was de eerste uitslag. Maar in 2008 werd na een second opinion onomstotelijk Sarcoïdose bevestigd. Daarvóór was ik ondernemer en handelaar in confectie. Sinds 2010 ben ik een onzichtbare de zelfstandige.

Ik was gewend om aan te pakken, verantwoordelijkheid te dragen en mijn eigen bestaan vorm te geven. Ziek worden veranderde mijn mogelijkheden door het mainframe systeem ingrijpend. Maar het verlangen om ondernemend bezig te blijven, dat zit ik mijn DNA.

En die onrust en verlangen gaat elke dag mee en ook op mijn individuele golfreizen.

Op mijn eigen tempo

Golfen geeft mij een aanleiding om op pad te gaan. Een andere omgeving te ontdekken, buiten te zijn en mijn aandacht te richten op iets wat ik graag doe.

Vastleggen wat me raakt is mijn passie

Het individuele karakter past daarbij. Ik wil ruimte hebben om mijn eigen keuzes te maken en rekening te houden met wat mijn lichaam aankan. Mijn tempo hoeft niet dat van een ander te zijn. Ook onderweg mag ik mijn plannen aanpassen of komt de butler Leah werkzaam bij de Duke naar ons toe met een heerlijk warm typische Nederlands worstenbroodje.

Dankjewel Leah voor deze geweldige foto

Dat klinkt eenvoudig. Toch vraagt het iets om jezelf die vrijheid te gunnen. Zeker wanneer je gewend bent geweest om door te zetten en veel van jezelf te verwachten.

Ik leer dat een dag waardevol kan zijn zonder dat ik alles doe wat ik vooraf had bedacht.

Een foto vertelt maar een stukje

Een sportieve foto kan een verkeerd beeld geven. Je ziet de beweging, de buitenlucht, het plezier. Je ziet niet vanzelf wat eraan voorafging of wat erna nodig is.

Een foto waarop ik oefen en golf, is een echt moment van mijn leven. Mijn ziekte is even echt. Die twee bestaan naast elkaar.

Expositie over leven met een long ziekte

Ik wil kunnen genieten zonder dat mijn plezier een reden wordt om mijn ziekte te betwijfelen. Ik wil zichtbaar zijn als sportieve vrouw, zonder steeds te moeten uitleggen dat actief zijn op een bepaald moment niet betekent dat ik iedere dag alles kan.

Mijn swing vertelt wat ik op dat moment doe. Niet wat mijn lichaam de rest van de dag van mij vraagt.

Meer dan mijn diagnose

Sarcoïdose heeft invloed op mijn lichaam, mijn werk en mijn bestaanszekerheid. Daardoor gaat ziek zijn voor mij ook over autonomie.

Rust & Ruimte

Over de vraag hoeveel ruimte er overblijft om zelf richting aan je leven te geven.

Die ruimte zoek ik in kunst, fotografie, erfgoed en golf. Als maker kijk ik naar wat zichtbaar wordt en wat buiten beeld blijft. Dat raakt rechtstreeks aan mijn eigen leven.

Mijn oog voor detail ook tijdens het spelen

Op de golfbaan neem ik mijn hele geschiedenis mee. Maar er is ook gewoon een bal die ergens naartoe moet. Een slag die lukt of juist helemaal verkeerd gaat. Daar mag ik om lachen. Dat alledaagse plezier is mij dierbaar.

Niet ieder moment hoeft over ziekte te gaan.

Mijn Rituals

Aandacht vragen door mee te doen

Met mijn golfreizen wil ik aandacht vragen voor leven met een onzichtbare longziekte. Op een manier die bij mij past: persoonlijk, zelfstandig en midden in het leven.

Ik spreek vanuit mijn eigen ervaring. Een ander met sarcoïdose heeft andere mogelijkheden en grenzen. Mijn golfreizen zijn geen maatstaf voor wat iemand anders zou moeten kunnen.

Wat een hole!! Het werd een boven par als score.
Baan foto

Wat ik hoop, is dat mijn verhaal mensen uitnodigt om iets langer te kijken. Om achter een sportieve foto ook ruimte te laten voor wat zij niet weten. En om iemand met een chronische ziekte het plezier te gunnen dat op dat moment mogelijk is.

Ik hoef mijn ziekte niet voortdurend te laten zien om serieus genomen te worden. En ik hoef mijn levenslust niet te verbergen.

Golf & The art of soulful living

Ik golf met sarcoïdose. Op mijn eigen tempo, met mijn eigen grenzen en met zin om de wereld te blijven ontdekken.

Liefs Silvia — Truus van Gogh

Memories & Monumenten Montancourt Middelburg

Screenshot

Kunstcriminologie

THE CLOSED BOOK — MIJN BEROEP VERDWEEN

De Schatkist

Mijn beroep was:

HANDELAAR IN CONFECTIE. Branchecode 76

Dat was mijn vak.
Mijn onderneming.
Mijn economische identiteit.

Toen kreeg ik #sarcoïdose.

En ergens onderweg gebeurde iets merkwaardigs:

mijn ziekte werd administratief zichtbaarder dan mijn beroep.


THE UNDERBELLY OF THE STORY
Een goed verhaal begint niet met wat iedereen al kan zien.
Het begint in de onderbuik.
Bij dat vreemde gevoel dat zegt:
hier klopt iets niet.
Hier zit iets onder.
Hier moet ik verder kijken.
Leid met inzicht.
Niet met aannames.
Niet met systemen.
Niet met wat iemand anders heeft bedacht dat jouw werkelijkheid zou moeten zijn.
Mijn kunst begint precies daar.
Bij het lichaam dat iets weet voordat het dossier het begrijpt.
Bij de longen die een geschiedenis dragen.
Bij een vaas die geen decoratie meer is, maar een lichaam.
Bij de vraag wie je blijft wanneer ziekte, administratie en systemen steeds nieuwe woorden over je heen leggen.
En uiteindelijk kom ik telkens terug bij dezelfde eenvoudige zin:
BEING TRUE TO YOURSELF.
Misschien is dát wel het geheim van magical storytelling.
Niet een verhaal mooier maken dan het is.
Maar diep genoeg graven totdat je bij het verhaal komt dat al die tijd onder de oppervlakte lag.
Truus van Gogh Art
Learn the secrets of magical storytelling.
Follow the underbelly. Lead with insight. Stay true to yourself.

De ondernemer raakte uit beeld.
De verzekerde beroepsidentiteit raakte uit beeld.
Wat steeds zichtbaarder werd, waren andere dingen:

een belasting technische schade uitkering,
een fictieve inkomenscode,
een fiscale categorie,
een registratienummer.

Alsof mijn nieuwe beroep voortaan

SARCOÏDOSE . NL is.

St Antoniusziekenhuis Woerden expositie 13 augustus ™ 13 november 2026

Maar sarcoïdose is geen beroep. Het is persoonsschade. Het is overleven met stoflongen middels een multisysteem ziekte.

Arbeidsongeschiktheid is geen rechtsvorm, ondernemingsvorm, geen BV, NV Zzp of Vennootschap onder Firma. Wie is de Firma dan?

Een schade uitkering is geen arbeidsverleden of inkomsten uit dienstbetrekking.

En een fiscale kwalificatie kan de geschiedenis van een mens niet herschrijven.

Je Maintiendrai Model Medusa

Ik was handelaar in confectie.
Ik kreeg sarcoïdose.
Dat zijn twee verschillende feiten in een navelstreng lijn.

Misschien is dát de kracht van storytelling:

je eigen geschiedenis gebruiken als rode draad,
niet omdat alles om jezelf draait,
maar omdat één concreet mensenleven zichtbaar kan maken
wat in grote systemen gemakkelijk uit beeld verdwijnt.

De blauw Druk

THE CLOSED BOOK

Wanneer het systeem het dossier blijft lezen,
maar vergeet wie erin stond.


Ik herhaal: THE UNDERBELLY OF THE STORY
Een goed verhaal begint niet met wat iedereen al kan zien.
Het begint in de navelstreng- je onderbuik.
Bij dat vreemde gevoel dat zegt:
hier klopt iets niet.
Hier zit iets onder.
Hier moet ik verder kijken.
Leid met inzicht.
Niet met aannames.
Niet met systemen.
Niet met wat iemand anders heeft bedacht dat jouw werkelijkheid zou moeten zijn.
Mijn kunst begint precies daar.
Bij het lichaam dat iets weet voordat het dossier het begrijpt.
Bij de longen die een geschiedenis dragen.
Bij een vaas die geen decoratie meer is, maar een lichaam.
Bij de vraag wie je blijft wanneer ziekte, administratie en systemen steeds nieuwe woorden over je heen leggen.
En uiteindelijk kom ik telkens terug bij dezelfde eenvoudige zin:
BEING TRUE TO YOURSELF.
Misschien is dát wel het geheim van magical storytelling.
Niet een verhaal mooier maken dan het is.
Maar diep genoeg graven totdat je bij het verhaal komt dat al die tijd onder de oppervlakte lag.
Truus van Gogh Art
Learn the secrets of magical storytelling.
Follow the underbelly. Lead with insight. Stay true to yourself.
Welkom bij Nationale Nederlanden

Truus van Gogh Art — Kunstcriminologie

Het meisje, de vrouw, de moeder

Uitgelicht

Het ultieme geheim over het lichaam en geest oftewel het leven van een Europese Xx chromosomen stelsel v.s XY


De wereld achter het sleutelgat
De wereld van het Ministerie van Financiën zit vol geheimen.
Achter wetten, nummers, dossiers en digitale systemen bevindt zich een werkelijkheid die voor de burger vaak nauwelijks zichtbaar is.
Wie bepaalt welke deur opengaat?
Wie bezit de sleutel?
En wie mag uiteindelijk zien wat er achter zijn eigen dossier schuilgaat?
Soms begint transparantie niet met een antwoord,
maar met het vinden van het juiste sleutelgat.

— Secret Holistic Art
Zeeuws Archief CABR

Hoe zij tussen wal en schip belandde (n)*

Ze begon als meisje, werd vrouw, ondernemer, kostwinner en moeder.

Fouten in de gegevens koppeling
Art Vader Jacob

Ze leerde dat zelfstandigheid betekende dat je voor jezelf moest zorgen. Werken, premie betalen, verantwoordelijkheid dragen en vooruitdenken. Ze verzekerde haar arbeidsvermogen, omdat haar lichaam het kapitaal was waarmee zij haar bestaan opbouwde.

Welkom bij de de Kathedraal de Notre Dame

Maar toen dat lichaam niet langer vanzelfsprekend meewerkte, begon een andere werkelijkheid.

Sarcoidose-WASOG2026

Het meisje had ooit geleerd dat iedereen voor de wet gelijk was.
De vrouw had geleerd dat zij zelfstandig mocht handelen.
De ondernemer had geleerd dat zij haar eigen risico moest dragen.
De moeder had geleerd dat zij vooral moest blijven zorgen.

🍀

En juist daar, tussen al die rollen, ontstond een leegte.

De opwindende vrouw

Voor het ene systeem was zij verzekerde.
Voor het andere belastingplichtige.
Voor weer een ander ondernemer, patiënt, moeder, dossiernummer of administratieve categorie.

Handelaar in confectie werd handelingsonbekwaam- no arms

Maar waar bleef de hele vrouw?

Haar lichaam paste niet netjes in een fiscale kolom. Haar moederschap kende geen economische balanspost. Haar ziektegeschiedenis liet zich niet reduceren tot een code. En haar menselijke verlies kon niet uitsluitend worden uitgedrukt in een periodieke betaling.

UMC Utrecht
Lees meer: https://lnkd.in/eM4j6Ubn

Zo belandde zij tussen wal en schip.

Niet omdat zij geen verantwoordelijkheid had genomen, maar juist nadat zij jarenlang verantwoordelijkheid had gedragen.

Het meisje met de parel omgekat tot code

Daar begint Moeder de Vrouw.

Bij de vraag wat er gebeurt wanneer het meisje volwassen wordt, de vrouw economisch zelfstandig wordt, de moeder voor anderen zorgt — maar niemand meer lijkt te weten wie verantwoordelijk is wanneer zijzelf bescherming nodig heeft.

Het geheugen van de Europese Universiteit begint aan de Rouaansekaai

Misschien is dát de werkelijke systeemvraag:

Wie ziet de vrouw nog als één ondeelbaar mens, bsn nummer is ondeelbaar 11, wanneer ieder systeem slechts een stukje van haar registreert?

De hiaten in de wet en regelgeving en de fouten in de inkomstenbelasting

De vrouw achter de geheime Datakluis

De sleutel van de datakluis

De vrouw die het patroon doorbreekt,
zoekt niet alleen naar wat er over haar is vastgelegd.

Zij vraagt wie het vastlegde.
Wie het veranderde.
Wie het doorgaf.
En op welke grond.

Haar lichaam is geen dossier.
Haar identiteit is geen nummer.
Haar geschiedenis is geen handelswaar.

De sleutel van de datakluis is daarom niet alleen toegang tot data.

Silent Witness

De sleutel is zeggenschap.

Wie toegang krijgt tot haar eigen geschiedenis,
kan patronen zichtbaar maken die generaties vóór haar verborgen bleven —
en voorkomen dat ze worden doorgegeven aan de generaties na haar.

De vrouw die het patroon doorbreekt,
vindt uiteindelijk de sleutel tot haar eigen levens verhaal.

Art for change in Return

Liefs van mij en Truus van Gogh

De vrouw die anders durft te kijken

Soms ben je niet lastig.
Niet te gevoelig.
Niet te kritisch.

Soms ben je simpelweg degene die als eerste ziet
wat generaties lang als normaal werd beschouwd.

Een patroon doorbreken betekent niet
dat je het verleden veroordeelt.
Het betekent dat je het onderzoekt, begrijpt
en vervolgens besluit:

dit hoeft niet langer van moeder op dochter
te worden doorgegeven.

Misschien word je daardoor niet onmiddellijk begrepen.
Misschien kost het zelfs iets om als eerste op te staan.

Maar iedere vrouw die één oud patroon doorbreekt,
geeft de volgende generatie iets wat zijzelf misschien heeft gemist:

de vrijheid om haar eigen verhaal te schrijven.

Je verandert het verleden niet.
Je verandert de erfenis.

Trust

Silvia Koning Lindeboom: een spiegel voor politiek, recht en samenleving

Uitgelicht

Silvia Koning Lindeboom: Kunst als spiegel voor politiek, recht en samenleving

De wet gebruikte generaties moeders alsof zij wegwerpbaar waren: noodzakelijk voor het systeem, maar zelden eigenaar van hun eigen waarde.

Er zijn vrouwen die geschiedenis schrijven vanuit een politieke functie.
En er zijn gehuwde zelfstandige vrouwen die geschiedenis zichtbaar maken door de vragen te stellen die lange tijd buiten beeld bleven. Techniek en Textiel vanuit een ander perspectief begrijpen.

Silvia Koning Lindeboom behoort tot die laatste groep.

Let’s beat the pro 🇳🇱 Huis Nassau Montancourt Middelburg

“Ik ben geen bijlage van het burgerlijk wetboek.
Geen maatschappelijk hulpstuk.
Geen cultureel bijproduct.
Ik ben een zelfstandig bestuursorgaan van lichaam, geheugen, arbeid en verbeelding.”

Vanuit sport, kunst, erfgoed, taal en cultuur onderzoekt zij hoe vrouwenrechten, economische zelfstandigheid en juridische erkenning doorwerken in het dagelijks leven van mensen. Niet vanuit een politieke partij of bestuursfunctie, maar als onafhankelijke bestuurder, maker en denker die maatschappelijke structuren zichtbaar maakt die vaak als vanzelfsprekend worden gezien.

In haar werk stelt zij fundamentele vragen over:

  • de positie van gehuwde vrouwen binnen wetgeving,
  • economische afhankelijkheid en zelfstandigheid,
  • pensioen- en verzekeringsrechten,
  • cultureel erfgoed,
  • en de historische erfenis van het kostwinnersmodel.

Daarbij richt zij zich niet alleen op wetten en systemen, maar vooral op de mens achter de structuur.

Silvia laat zien dat veel juridische en economische systemen formeel neutraal lijken, maar historisch zijn ontstaan in een tijd waarin vrouwen beperkt toegang hadden tot arbeid, eigendom, krediet en zelfstandige rechtsvorming. Juist die geschiedenis maakt volgens haar zichtbaar waarom thema’s als pensioen, belasting, zorgarbeid en economische erkenning nog steeds maatschappelijke vragen oproepen.

Amsterdam Museum Refresh the Future

Met projecten rond “moeder de vrouw”, cultureel erfgoed en het onzichtbare vrouwelijke erfdeel verbindt zij kunst aan maatschappelijke reflectie. Haar werk beweegt zich tussen beeldende kunst, archiefonderzoek, filosofie en cultuurkritiek. Niet om mensen tegenover elkaar te zetten, maar om zichtbaar te maken wat lange tijd onuitgesproken bleef.

Daarmee houdt zij niet alleen de politiek, maar de hele samenleving een spiegel voor.

Want de vraag die in haar werk steeds terugkeert is:
wie wordt juridisch, economisch en cultureel werkelijk gezien?

Expositie St. Antonius Ziekenhuis Nieuwegein 14 maart tot 7 augustus 2026

Silvia Koning Lindeboom laat zien dat emancipatie niet alleen gaat over stemrecht of vertegenwoordiging, maar ook over erkenning van zorg, geschiedenis, identiteit en menselijke waardigheid.

In een tijd waarin gelijkwaardigheid opnieuw onderwerp van gesprek is, nodigt haar werk uit tot reflectie:
hoe bouwen we een samenleving waarin niet alleen arbeid, maar ook zorg, herinnering en culturele betekenis meetellen?

Niet als politica.
Maar als maker, onderzoeker en spiegel voor iedereen — inclusief de politiek.

Het geheugen van Zeeland

De ongeregistreerde bestuurder

Menselijke Revolutie binnen erfgoed, democratie en representatie

“Je maintiendrai” — maar waarop, en op wie eigenlijk?

Politiek zonder vertrouwen vraagt om waakzaamheid.
Wantrouwen ontstaat waar vertegenwoordiging ontbreekt.

Eeuwenlang droegen vrouwen generaties, cultuur, zorg, rituelen en gemeenschappen, terwijl hun lichaam, arbeid en geest slechts beperkt werden opgenomen in de officiële taal van wet, bestuur, erfgoed en representatie.

Binnen mijn project
“De ongeregistreerde bestuurder”
onderzoek ik hoe vrouwelijke kennis en ambacht structureel aanwezig waren in de geschiedenis, maar vaak afwezig bleven in de formele orde van erkenning.

Vanuit Montancourt Middelburg ontwikkel ik het symbolische
Truus van Gogh H’Art-spel / Aardspel:
een artistiek hulpmiddel waarin ritueel, democratie, creativiteit, erfgoed en maatschappelijke transformatie samenkomen.

“The world is built upon the power of numbers.” — Pythagoras

Getallen vormen niet alleen systemen, wetten en structuren — zij beïnvloeden ook hoe wij betekenis geven aan de wereld.

Binnen dit werk staat het getal 19 symbool voor bescherming, bewustwording en innerlijke transformatie: verandering die niet alleen buiten ons plaatsvindt, maar ook in onszelf.

Bron: Filosofie Magazine

Transformatie H’Art binnen de Monsters van de Democratie

Dit project nodigt uit tot:

  • nieuwe vormen van kijken,
  • vertrouwen in menselijke creativiteit,
  • en een herwaardering van ambacht, intuïtie, erfgoed en culturele verbeeldingskracht.

Het stelt vragen over:

  • representatie,
  • democratie,
  • hiërarchie,
  • cultureel geheugen,
  • en de menselijke maat binnen instituties.

Ik geloof dat kunst en erfgoed opnieuw verbindende krachten kunnen worden tussen generaties, tussen burgers en bestuur, en tussen verleden en toekomst.

Daarom nodig ik culturele instellingen, erfgoedorganisaties en het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap uit tot reflectie, gesprek en dialoog.

Silvia Koning Lindeboom
Montancourt Middelburg

De toestand van het vergeten lichaam

Uitgelicht


De Toestand van de Vergeten V- rouw

Gemeente Middelburg

De baas van Moeder Aarde is een moeder.
Niet als hiërarchie, maar als oorsprong.

Zij draagt, voedt en herstelt —
om ieders leven hier mogelijk te maken.

In haar lijn ligt geen macht van bovenaf,
maar kracht van binnenuit.

Wie deze filosofie begrijpt,
begrijpt de werkelijkheid en de waarde van moeder, de vrouw.

Waarom erkennen we alleen bepaalde vormen van werk als waardevol?

@Filosofiemagazine

Waarde is geen neutraal gegeven.
Waarde is een constructie — gevormd door economische systemen, filosofische tradities en juridische ordening.

Binnen dominante economische modellen wordt waarde primair bepaald door wat meetbaar, verhandelbaar en productief is: loon, output, winst. Arbeid die zich niet laat kwantificeren, blijft buiten beeld. Zorg, opvoeding, rituelen en emotioneel of symbolisch werk — activiteiten die essentieel zijn voor het functioneren van de samenleving — worden structureel ondergewaardeerd omdat zij niet direct economisch renderen.

Deze hiërarchie is historisch gegroeid en institutioneel verankerd.

Binnen de klassieke filosofie, van Plato tot Aristoteles, werd het denken verheven boven het zorgen, het publieke domein boven het private. Deze ordening legitimeerde een structurele scheiding tussen productie en reproductie, tussen rationaliteit en lichamelijkheid — en positioneerde het vrouwelijke domein als ondergeschikt.

Juridisch werd deze ongelijkheid bevestigd.
Vrouwen waren lange tijd geen zelfstandige rechtssubjecten: zij beschikten niet over eigendom, contractvrijheid of politieke representatie. Hun arbeid kon daardoor niet worden erkend binnen het economische en juridische kader.

Cultureel werd dit patroon bestendigd.
“Moeder, de vrouw” kreeg een symbolische status, maar geen materiële of juridische autonomie. Haar waarde werd erkend als beeld en traditie — niet als positie binnen het systeem. Zij werd onderdeel van het erfgoed, maar niet van het recht.


Een andere lezing van arbeid

Het werk van Truus van Gogh introduceert een alternatieve benadering van waarde en arbeid.

Het vertrekt vanuit de erkenning dat er vormen van arbeid bestaan die buiten de dominante waardesystemen vallen, maar die fundamenteel zijn voor sociale en culturele continuïteit:

  • ritueel werk
  • erfgoedwerk
  • lichamelijk werk
  • symbolisch en emotioneel werk

Deze vormen van arbeid genereren geen directe economische opbrengst, maar produceren betekenis, samenhang en overdracht. Zij vormen de onzichtbare infrastructuur waarop de samenleving rust.


Stelling

De wereld is opgebouwd uit arbeid die nooit als arbeid is erkend.

Van wie ben ik er een?

Zonder erkenning van haar arbeid blijft “moeder, de vrouw” onderdeel van het erfgoed — maar geen volwaardig rechtssubject.


Conclusie


Zonder haar arbeid bestaat er geen samenleving — we hebben te maken met een systeem dat haar niet ziet.

Wat hier wordt gepresenteerd, betreft geen individuele casus, maar een structurele analyse.

Dit werk bevraagt de criteria waarmee waarde wordt toegekend en maakt zichtbaar welke vormen van arbeid systematisch buiten beschouwing blijven. Daarmee legt het een fundamentele spanning bloot tussen economische erkenning en maatschappelijke realiteit.

Het zichtbaar maken van deze blinde vlek is geen retorische oefening, maar een noodzakelijke stap richting herwaardering en herpositionering.

Dit is Cas…

Dat werk heeft enorme waarde, maar verschijnt niet als loon op een rekening.

Historisch is dit vaak gekoppeld aan de rol van “moeder, de vrouw”:
noodzakelijk werk → maar buiten de economie geplaatst → dus “onzichtbaar”.

Veel mensen werken niet gratis — hun werk wordt niet betaald.

Wat gratis lijkt, is vaak het fundament waar alles op rust.

Dit is geen vraag.
Dit is een correctie.

De Moederlijn in het Systeem- over erfgoed, administratie en onzichtbaarheid

Fiscale ontkenning van vrouwelijke autonomie is structureel geweld.

Van wie ben ik er een?

Gelijkheid begint waar je jezelf durft te tonen —
niet waar je spreekt via een ander.”

Wanneer de staat het vrouwelijk lichaam, arbeid en eigendom
niet volledig erkent als zelfstandige rechtsgrond,
ontstaat er geen neutraliteit—
maar systematische achterstelling.

Dat is geen incident,
maar een patroon dat doorwerkt in generaties:
in vermogen, in zeggenschap, in zichtbaarheid.

Ik noem dat geen toeval.
Ik noem dat institutionele ongelijkheid.

En onder de kwartierboom wordt zichtbaar:
dat wie draagt, creëert en voortzet,
ook volledig erkend moet worden in recht en systeem.

Ik maak Fine Art kunst om communiceren over gelijkheid –
Het recht spreekt over gelijkheid, maar zwijgt over oorsprong.
Daar waar het leven ontstaat, begint een vorm van eigendom die nooit is benoemd in een wetboek (9)

Artist Statement

Het enige verschil tussen een gek en mij, is dat ik niet gek ben.

Als straatfotograaf en surrealistisch Fine Art kunstenaar werk ik op het snijvlak van erfgoed, recht en identiteit. Mijn blik beweegt tussen wat zichtbaar is en wat wordt ontkend. Ik onderzoek wie gezien wordt, wie spreekt en wie het recht heeft om te bestaan binnen beeld en geschiedenis.

Leven met sarcoïdose heeft mijn waarneming vertraagd en verscherpt. In die vertraging ontstaat een beeldtaal die gelaagd, ritueel en confronterend is. Wat als afwijkend wordt gezien, blijkt een andere vorm van kennis—een manier van kijken die buiten de norm valt, maar juist onthult wat verborgen blijft.


The Code X legt dat bloot.


Waar de wet rekent in delen,
toon ik de continuïteit.
Waar systemen reduceren,
herstel ik de oorsprong.


Onder de Lindeboom geldt een andere waarheid:
dat wie draagt, ook bepaalt.
dat wie voortzet, ook bezit.
dat wie de lijn is,
niet buiten de telling kan vallen.


X markeert het ontbrekende recht—
en eist zijn plaats op.

Mijn werk verbindt persoonlijke geschiedenis met collectief geheugen en stelt de vraag: wanneer wordt een lichaam erkend als drager van recht?

Kunst is voor mij geen ontsnapping, maar bewijsvoering.
Zichtbaarheid is geen gunst, maar een recht.

Queen S de golem #emet

Toen mijn vraag werd teruggebracht tot artikel 1, werd duidelijk dat het recht geen taal heeft voor de scheppende positie van ‘de moeder, de vrouw’. Mijn antwoord is beeldend onderzoek: ik maak zichtbaar wat juridisch onbenoemd blijft.”

Waarom ligt de soevereiniteit bij het boek — en niet bij het lichaam dat het mogelijk maakt?

De moeder produceert de geschiedenis, maar staat niet als auteur geregistreerd.

Het vergeten lichaam vrouw, binnen de moedermaatschappij en dochteronderneming

Tussen verlies en erkenning
Waarom Montancourt Middelburg mij troost en hoop geeft

Huis van Wie?
Lang waren:
bestuurders
juristen
schepen
overwegend mannen.
Daardoor zijn wetten vaak geschreven vanuit:
mannelijke ervaringen
mannelijke rollen (bezit, arbeid, burgerschap)
en een samenleving waarin vrouwen juridisch minder zelfstandig waren
Voorbeelden:
vrouwen hadden geen stemrecht
vrouwen waren handelingsonbekwaam (tot 1956 in NL)
eigendom en inkomen liepen via de man
👉 Dus ja: het systeem is historisch nooit neutraal ontstaan.
One Flew over the Montancourt VOF Nest

I. 🌍 Oorsprong → 🌱 Afspraken → 🏛️ Structuur

Oorzaak 1:
De aarde is geen bezit, maar wordt door de samenleving vertaald naar eigendom.

➡️ Gevolg:
Gemeenschappen maken afspraken over:

  • grond
  • erfenis
  • zeggenschap

👉 Eigendom ontstaat als sociaal systeem (niet als natuurgegeven)

Ik ben geboren in Gennep, mijn overgrootmoeder is geboren in Ottersum, Mijn oma en moeder zijn geboren in Cuijk en ons dossier ligt opgeslagen in het Nationaal Archief en bij de Politieke Recherche Afdeling Den Bosch en sinds 2019 woon in in Middelburg

🗺️ Wat je hier ziet

  • “Dochters van de Dommel” – Bataafse Republiek (1798)
  • Dit verwijst naar een bestuurlijke indeling tijdens de Bataafse Republiek
  • Het gebied (oranje) is een departement – een vroege vorm van gecentraliseerd staatsbestuur
  • Rechts zie je nog het Heilige Roomse Rijk

👉 Dit is een grensmoment:
van lokale, organische structuren → naar staatscontrole en administratie


Bron afbeelding:
Portretten uit de achttiende eeuw, door Jim van der Meer Mohr.

II. 🏛️ Structuur → 🏢 Abstractie

Oorzaak 2:
Deze sociale afspraken worden juridisch vastgelegd en geformaliseerd.

➡️ Gevolg:

  • grond wordt bezit van:
    • personen
    • rechtspersonen (BV, NV, stichting)
  • eigendom wordt overdraagbaar
  • en losgekoppeld van het lichaam

👉 Bezitsstructuren worden abstract (zonder lichaam)

Deze structuren zijn opgericht door staten en economische elites, vastgelegd door administratie, en gedragen door families — waarbij vrouwen essentieel waren voor overdracht, maar zelden als formele oprichters werden erkend.


III. 🏢 Abstractie → 👤 Scheiding lichaam en bezit

Oorzaak 3:
Door juridische structuren (zoals VOF, verzekeringen, polissen) ontstaat scheiding tussen:

  • lichaam (persoon)
  • arbeid
  • bezit

➡️ Gevolg:

  • lichaam draagt risico (AOV)
  • maar bezit zit in:
    • structuren
    • systemen
    • entiteiten

👉 Degene die draagt ≠ degene die bezit


I. 🏛️ Macht wordt zichtbaar via mannen
Oorzaak:
functies zoals burgemeester en schepen worden bekleed door mannen
➡️ Gevolg:
namen als Radermacher verschijnen in:archief
geschiedenis
erfgoed

II. 🧬 Verbinding via vrouwen
Oorzaak:
huwelijk met Maria Elisabeth de la Rue
➡️ Gevolg:
koppeling tussen:bestuur (Radermacher)
kennis/archief (De la Rue)
👉 dit is een strategische familieverbinding

III. 👩‍🦰 Overdracht via dochters
Oorzaak:
dochters erven en dragen lijnen
➡️ Gevolg:
archief en bezit blijven in familie
maar:zonder zichtbare rol in bestuur
👉 dragen zonder erkenning

Dochter van Pieter de la Rue en  Maria Elisabeth van de Claver
Vrouw van Samuel Radermacher, heer van Nieuwerkerke (Walcheren)
Moeder van Daniel Radermacher, heer van Nieuwerkerk; Petronella Maria Radermacher en Maria Elisabeth Radermacher
Zuster van Pieter de la Rue

Pieter de la Rue

I. 🏛️ Macht wordt zichtbaar via mannen
Oorzaak:
functies zoals burgemeester en schepen worden bekleed door mannen
➡️ Gevolg:
namen als Radermacher verschijnen in:archief
geschiedenis
erfgoed

II. 🧬 Verbinding via vrouwen
Oorzaak:
huwelijk met Maria Elisabeth de la Rue
➡️ Gevolg:
koppeling tussen:bestuur (Radermacher)
kennis/archief (De la Rue)
👉 dit is een strategische familieverbinding

III. 👩‍🦰 Overdracht via dochters
Oorzaak:
dochters erven en dragen lijnen
➡️ Gevolg:
archief en bezit blijven in familie
maar:zonder zichtbare rol in bestuur
👉 dragen zonder erkenning

Bron: Geni.com


IV. 🧾 Administratie → 👁️ Zichtbaarheid

Oorzaak 4:
Systemen (verzekeraars, administratie, archief) bepalen wie zichtbaar is.

Bij fouten (zoals bij Nedasco):

  • verkeerde koppelingen
  • foutieve gegevens
  • ontbrekende registratie

➡️ Gevolg:

  • persoon wordt administratief onzichtbaar
  • rechten blijven, maar:
    • worden niet uitgevoerd
    • of niet erkend

👉 Bestaan ≠ geregistreerd zijn


V. 📜 Archief → 🧠 Geheugen → ⚖️ Macht

Oorzaak 5:
Historisch wordt alleen vastgelegd wat als relevant wordt gezien (door mannen in macht):

  • bestuurders
  • schrijvers
  • bewindhebbers

➡️ Gevolg:

  • mannen verschijnen in:
    • archief
    • geschiedenis
    • erfgoed
  • vrouwen verschijnen:
    • indirect
    • relationeel (dochter van, moeder van)

👉 Wat wordt opgeschreven = wat blijft bestaan


VI. 👩‍🦰 Vrouwelijke lijn → 🔗 Overdracht

Oorzaak 6:
Ondanks hun afwezigheid in registratie, dragen vrouwen:

  • familieverbindingen
  • naamoverdracht
  • archieven
  • bezit (indirect)

➡️ Gevolg:

  • erfgoed wordt feitelijk via vrouwen doorgegeven
  • maar zonder formele erkenning

👉 Drager ≠ erkende eigenaar


🎨
Johannes Vermeer
en zijn schoonmoeder
Vermeer trouwde met Catharina Bolnes
Zij was de dochter van Maria Thins
Na het huwelijk trok Vermeer in bij zijn schoonmoeder in Delft
👉 Hij woonde dus niet als zelfstandig eigenaar, maar binnen een bestaand huishouden.

De vrouwelijke rechtspersoon bestond al, lang voordat zij juridisch werd erkend.


Zij was geen bestuurder in naam, maar wel in werkelijkheid.
Geen rechtspersoon op papier, maar wel drager van recht.
Niet zichtbaar in het archief,. maomonmisbaar in de structuur.

🏠 De rol van Maria Thins

  • Maria Thins was:
    • welgesteld
    • eigenaar van het huis
    • financieel bepalend

👉 Zij ondersteunde het gezin:

  • Vermeer had een groot huishouden (± 11 kinderen)
  • inkomsten uit schilderkunst waren onregelmatig

➡️ Haar positie was cruciaal voor:

  • stabiliteit
  • continuïteit van het huishouden
    🎨 Vermeer en de vrouwelijke rechtspersoon
    In de zeventiende eeuw woonde Johannes Vermeer niet in een eigen huis, maar bij zijn schoonmoeder, Maria Thins, in Delft.
    Zij was de eigenaresse van het huis.
    Zij beschikte over vermogen.
    Zij droeg het huishouden waarin Vermeer werkte en schilderde.
    Toch is haar naam nauwelijks onderdeel geworden van de kunstgeschiedenis.

    ⚖️ Wat hier zichtbaar wordt
    Maria Thins functioneert feitelijk als wat wij nu een rechtspersoon zouden noemen:
    zij bezit
    zij beheert
    zij maakt productie mogelijk
    zij draagt risico
    Maar:
    👉 zij wordt niet als zodanig benoemd

    🧠 De paradox
    Vermeer wordt herinnerd als meester.
    Maria Thins wordt nauwelijks genoemd, terwijl:
    zonder haar eigendom en structuur
    zijn werk niet in dezelfde vorm had kunnen bestaan

VII. 🧬 Familie → 🏛️ Structuur → 🏦 Systeem

In mijn casus:

  • De la Rue → schrijft (geheugen)
  • Radermacher → bestuurt (macht)
  • dochters → dragen (overdracht)
  • Bongartz Aldenhoven ( WOII)
  • Knibbe → systeem (modern financieel bestuur)

➡️ Gevolg:

  • lijn beweegt van:
    • lichaam → familie → archief → systeem

👉 Wat begon als relatie wordt systeembeheer

Toen mijn opa in de oorlog naar Londen moest, nam mijn oma de schoenenzaak over. Zij hield het bedrijf draaiende met haar kinderen, maar deed dat onder toezicht van de burgemeester. Zij bestuurde — maar niet als erkend bestuurder.

Na mijn bezoek aan het Zeeuws stuitte ik op de volgende gegevens.
  • Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging
  • Peter Mathias Bongartz (1906, Goch)
  • Politieke Recherche Afdeling Den Bosch
  • Tribunaal / bijzondere rechtspleging (na WOII)
  • Wet 15501 NBG (verwijzing naar naoorlogse wetgeving) Inventarisnummer 93577

VIII. 🌾 Grond → 🚫 Geen eigendom → 📄 Wel registratie

Casus Lindeboom:

Oorzaak:
arbeid zonder eigendom

➡️ Gevolg:

  • wel zichtbaar in akte
  • niet zichtbaar als eigenaar

👉 Aanwezigheid zonder recht


IX. 🔁 Samengevoegd causaal mechanisme

Stap voor stap:

  1. Aarde wordt vertaald naar eigendom
  2. Eigendom wordt juridisch vastgelegd
  3. Juridisch systeem abstraheert bezit
  4. Lichaam raakt gescheiden van bezit
  5. Archief bepaalt zichtbaarheid
  6. Vrouwen worden niet geregistreerd als dragers
  7. Systemen beheren wat zichtbaar is
  8. Fouten in systemen maken mensen onzichtbaar

🎯 EINDCONCLUSIE (causaal)

Foto Museum Rotterdam- Kaartjes gekregen van mijn beheerder Nationale Nederlanden in 2018

Omdat eigendom wordt losgekoppeld van het lichaam
en zichtbaar wordt gemaakt via administratieve en archiefsystemen,
ontstaan structuren waarin vrouwen wel de overdracht dragen,
maar niet als eigenaar of actor worden erkend.
Wanneer deze systemen falen (zoals bij polisadministratie),
kan zelfs het lichaam dat het risico draagt administratief verdwijnen.

Corrigeer me als ik het verkeerd zie op papier
Monkey Business

🧠 In mijn taal (compact)

  • Moeder aarde → geeft
  • Moeder maatschappij → verdeelt
  • Dochteronderneming → abstraheert
  • Archief → selecteert
  • Systeem → beheert

👉 En daartussen:

de vrouw → draagt, maar wordt niet vastgelegd


De onzichtbare erfgenamen – In Nederland functioneert de Grondwet dus als belofte zonder directe rechtsingang, waardoor structurele ongelijkheid zich kan verschuilen achter individuele beoordeling.

Van wie ben ik er een?
1. Wat stond er wél in 1848?
De Grondwet van 1848 (onder leiding van Johan Rudolph Thorbecke) was revolutionair, maar:
Ging over burgerrechten en parlementaire macht
Sprak over “Nederlanders”, maar in praktijk:Alleen mannen hadden politieke rechten
Vrouwen waren juridisch en economisch ondergeschikt
👉 Met andere woorden:
gelijke behandeling van mannen en vrouwen zat er toen helemaal niet in.

2. Wanneer kwam “artikel 1” zoals we dat nu kennen?
De echte gelijkheidsnorm kwam pas veel later, met:
Grondwet van 1983
Daarin staat het huidige Artikel 1:
“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld…”
Dit is dus geen 19e-eeuws uitgangspunt, maar een laat 20e-eeuws correctiemechanisme op een ongelijk verleden.

3. Waarom dit belangrijk is voor mijn onderzoek
Wat ik eigenlijk blootleg is dit:
Het pensioensysteem is gebouwd op een fundament dat ontstond vóórdat gelijkheid tussen man en vrouw juridisch bestond.
Dat heeft gevolgen:
Pensioen = gekoppeld aan arbeid
Arbeid = historisch mannelijk georganiseerd (loon, carrière, continuïteit)
Zorg = buiten het systeem geplaatst
Dus zelfs als de regels later “gelijk” worden gemaakt, blijft de structuur ongelijk van oorsprong.

Met de aankoop van ons rijksmonument verkreeg ik eigendom, maar ook een publieke verantwoordelijkheid: het beheer van erfgoed dat de staat beschermt en de geschiedenis draagt.


Dag van het Kasteel

Montancourt- Mijn tijd loopt RAS – SAR

Het huis dat wij kochten behoort niet alleen ons toe — het behoort tot het verleden. En in dat verleden neem ik als fine art kunstenaar nu een zichtbare plaats in.

Op grond van Artikel 1
Er is maar een Nederlandse zoals zij
Wie ben ik juridisch?

https://www.amsterdammuseum.nl/verhalen-en-collecties/themes/toekomstwensen/bijdrage/216613-de-ziel-van-nederland-moederkracht-in-beeld-en-wet

Als eigenaresse en kostwinner draag ik de volledige aansprakelijkheid. VOF

Tegelijk werd ik in de polisadministratie van betrokken volmachtkantoren niet correct geregistreerd, waardoor mijn positie als rechthebbende onvoldoende zichtbaar en erkend was.

Pst….indien mijn interpretatie afwijkt van de historische of juridische werkelijkheid, nodig ik uit tot correctie maar dan met feiten op papier.

Liefs Silvia alias Truus van Gogh

Het ultieme geheim

Ik ben toch niet de enige vrouw die het ultieme geheim over het lichaam en de geest van een vrouw blootleg?

Nog in de Nederlandse Grondwet
Hoezo 80 jaar vrijheid?

Wie niet vertegenwoordigd is bij het maken van regels, wordt object van die regels.

Restaurant Faire Trade

De vrouw verschijnt in het archief zelden als autonome drager van recht,
maar als subject dat wordt beheerd via tussenpersonen:
contracten, instellingen, familieverbanden en systemen van registratie.

De kunst – schat

Het lichaam van de vrouw wordt juridisch en economisch zichtbaar
via tussenkomst van anderen.

De ziel van Nederland in Beeld en Wet

Nee …natuurlijk niet!

Door de geschiedenis heen hebben veel vrouwen geprobeerd iets “ultiems” te verwoorden over lichaam en geest, maar dat gebeurde zelden op dezelfde manier of met dezelfde taal.

Denk aan iemand als Simone de Beauvoir, die het vrouw-zijn filosofisch ontleedde, of Clarissa Pinkola Estés, die via mythen en verhalen het innerlijke vrouwelijke onderzocht. Ook Carl Gustav Jung (hoewel geen vrouw) schreef over het vrouwelijke principe in de psyche.

Maar hier zit de kern:
wat ik ervaar als “het ultieme geheim” is geen objectieve waarheid die één persoon bezit. Het is eerder een persoonlijke doorbraak, een inzicht dat zo diep voelt dat het universeel lijkt.

En dat heeft twee kanten:

  • Ik ben niet de enige die zoekt, ontdekt en blootlegt.
  • Maar mijn Fine Art kunst, mijn symboliek, mijn ervaring blijkt uniek. Niemand anders beleeft en verwoordt het precies zoals ik dat doet.
Emet – De golem

Wat ik beschrijf past ook bij een proces dat in de Jungiaanse psychologie “individuatie” wordt genoemd: het moment waarop innerlijke beelden, lichaamservaring en betekenis samenvallen en een gevoel geven van openbaring.

Het kan intens zijn — soms zelfs een beetje eenzaam — omdat het voelt alsof je iets ziet wat anderen (nog) niet zien of niet zo benoemen.


Koning Willem I en zijn creatieve handelsgeest

De Koning Willem I (1772–1843) stond bekend als een vorst met een uitgesproken economische visie. Hij werd niet voor niets “de koopman-koning” genoemd. Maar wat bedoelen we met zijn creatieve handelsgeest?

1. De staat als ondernemer

Willem I zag de staat niet alleen als bestuurder, maar als actieve speler in de economie. Hij richtte onder andere de Nederlandsche Handel-Maatschappij op, die handel met koloniën stimuleerde en investeringen aanjoeg.

→ Creatief hieraan was:
hij gebruikte staatsmacht om markten te organiseren en versnellen, niet alleen te reguleren.

2. Investeren in infrastructuur

Hij begreep dat handel niet zonder verbindingen bestaat. Daarom liet hij:

  • kanalen graven (zoals het Noordhollandsch Kanaal)
  • wegen verbeteren
  • havens ontwikkelen

Dit was visionair: hij zag infrastructuur als motor van economische verbeelding.

3. Stimuleren van industrie

Onder Willem I ontstonden fabrieken, banken en handelsnetwerken. Hij ondersteunde ondernemers financieel en politiek.

→ Zijn aanpak was bijna modern: een vroege vorm van wat we nu “publiek-private samenwerking” zouden noemen.

4. De schaduwzijde

Zijn handelsgeest had ook een keerzijde:

  • sterke afhankelijkheid van koloniale exploitatie
  • schulden door grootschalige investeringen
  • weinig democratische inspraak (hij regeerde vrij autoritair)

Hij maakte van een idee (“Nederland moet economisch sterk worden”) een systeem.

Misschien raakt mijn vraag hieraan:

  • Wat is vandaag de “handel” van het lichaam en de geest?
  • Wie organiseert die?
  • En wat gebeurt er als dat inzicht nog géén structuur heeft?

Wat betekent: Verzekerd beroep: Handelaar (mannelijk) in confectie als het lichaam en geest van een vrouw als zelfstandig bestuurder van haar eigen lichaam en geest juridische niet bestaat? Is deze vraag het ultieme geheim? 

Misschien is dit wel de belangrijkste opdracht voor de staat der Nederlanden : wat gaat zij met dit inzicht doen?

  • Gaat zij het zien als kunst?
  • Gaat zij de Fine Art Collectie van Truus van Gogh Aankopen als kennis / compensatie?
  • Als taal, ritueel, of spiegelbeeld?
  • Als onderzoek binnen de looncodes / naar de leemte in code 32 50 en 21 die ontstaan in na 1998?
  • Of gaat zijn zich eens verdiepen in onze geschiedenis en waarheid?

Misschien is het zo
dat we via anderen
geleerd hebben te bestaan.

Maar dit beeld en gezicht
laat dat los.

Het is er.

Zonder tussenkomst,
zonder vertaling.

Liefs Silvia