en je eigen pad bewandelen….! Het manuscript van een handel – aar in confectie.
“Dagboek van Van Gogh”

Orakelkunst
Koninklijke Keramiek Kunst — Truus van Gogh
Kunst die geen antwoorden voorspelt, maar vragen zichtbaar maakt.
Orakelkunst is een prachtige benaming als beeldtaal. Het orakel was van oudsher een middel waarmee mensen richting, inzicht of betekenis zochten. In mijn kunst heeft dat een hedendaagse, persoonlijke vorm gekregen.
Niet als waarzeggerij, maar als kunst van bewustzijn, intuïtie en zelfonderzoek.

Ik ging naar het ziekenhuis als een vrouw met een eigen leven en professionele identiteit.
Ik was ondernemer, moeder, partner en bovenal een mens met dromen.
Ik kwam terecht in een wereld van diagnoses, behandelingen, medische dossiers en verzekeringsvoorwaarden.
Mijn lichaam werd onderzocht. Symptomen werden bestreden. Mijn bloed werd geanalyseerd. Mijn longen werden gefotografeerd.

Maar wie onderzocht wat er met mijn identiteit gebeurde? Niemand !! Raad van State
Ik werd patiënt. Leefde voort op een patent…
En ergens onderweg raakte ik het gevoel kwijt dat ik nog zelf aan het stuur van mijn leven zat.
Een second opinion kan een medische behandeling veranderen. Maar wie geeft je een second opinion over je ei – gen bestaan?

Avida Dollars — Wie verdient aan de mens? De kunstenaar Dali verkoopt zijn verbeelding. De handelaar verkoopt zijn goederen. De verzekeraar verkoopt zekerheid.
Maar wat gebeurt er wanneer de mens achter die economische waarde uit beeld verdwijnt?
‘Ik was handelaar in confectie. Maar mijn lichaam en geest waren nooit handelswaar.’
Toen ik dat ontdekte begon opnieuw te kijken.

ART NEWS — MANIFEST MYSTIQUE
Wat houdt een mens als lichaam eigenlijk bij elkaar?
Natrium bewaakt het water.
Kalium draagt elektrische signalen.
Calcium helpt spieren bewegen.
Magnesium ondersteunt de chemie van het leven.
Mijn lichaam bestaat uit verbindingen die ik niet kan zien, maar waarvan ik iedere dag afhankelijk ben.
De wetenschap noemt ze elektrolyten.
Ik noem ze de onzichtbare draden van mijn bestaan. Mijn keramiek geeft die onzichtbare wereld een vorm.
Want voordat een mens een naam, beroep, polisnummer of economische waarde krijgt, is er al een levend lichaam.

Op Ibiza ontdekte ik ruimte.

In Italië vond ik inspiratie in Renaissance, kunst, schoonheid en de geschiedenis van de mens.
Erfgoedkunst maken was voor mij nog de enige optie.
Niet omdat ik geen ander leven wilde, maar omdat het leven dat ik had opgebouwd mij langzaam uit handen gleed.
Ik was ondernemer. Handelaar in confectie. Ik kende de waarde van stof, van arbeid, van iets met je eigen handen opbouwen.
Toen mijn lichaam niet meer kon wat mijn beroep van mij verlangde, werd mijn bestaan steeds meer vastgelegd in polissen, dossiers, inkomenscodes en administratieve systemen.
Maar nergens in die systemen vond ik mezelf terug.
Dus begon ik opnieuw te maken.
Met keramiek, oude voorwerpen, vergeten verhalen en de geschiedenis van de mensen die vóór mij leefden.
Ik kon mijn oude beroep niet meer uitoefenen, maar ik kon nog wel betekenis geven aan wat verloren dreigde te gaan.
Erfgoedkunst werd mijn manier om zichtbaar te blijven. Om mijn lichaam, mijn geschiedenis en mijn identiteit niet uitsluitend door anderen te laten beschrijven.
In Montancourt, een huis uit 1596, ontdekte ik dat niet alleen gebouwen erfgoed dragen.
Ook mensen dragen geschiedenis in zich.
Ik restaureer geen verleden om erin te blijven wonen. Ik maak kunst om mijn toekomst terug te vinden.
Truus van Gogh — The Art of Being Human

Erfgoed vanuit moederschap bekeken
En in Middelburg begon ik mijn ervaringen om te zetten in keramiek, fotografie en verhalen.
Drie plaatsen. Drie verschillende werelden.
Ik hoefde niet te kiezen tussen mijn lichaam en mijn geest.
Ik mocht weer iemand zijn: erfgoed kunstenaar .
Ik maakte vrouwenlichamen van klei. Ik gaf ze kronen, ogen, sleutels en symbolen van bescherming.
Niet omdat kunst mijn ziekte kon genezen.
Maar omdat kunst mij een taal gaf voor alles wat ik niet in een medisch dossier kon terugvinden.

Op de afbeelding lees ik de woorden van paus Leo XIV over geweld tegen vrouwen:
It wounds all of humanity.
Het verwondt de hele mensheid.
Ik stel daar mijn eigen vraag tegenover.
Wat gebeurt er met een vrouw wanneer haar lichaam voortdurend onderwerp is van onderzoek, maar haar eigen stem onvoldoende wordt gehoord?
Wanneer zij wel als patiënt wordt geregistreerd, maar zichzelf als mens opnieuw moet uitvinden?

Mijn lichaam en huis werd gekoppeld aan een medisch dossier. Mijn geest bleef op zoek naar vrijheid.
En zo ontstond Truus van Gogh door een vriend uit Almere.
Niet als een nieuwe identiteit die mijn verleden moest uitwissen.
Maar als de vrouw die ik altijd al was en eindelijk zichtbaar durfde te maken.
Het meisje van de RK Mavo had haar missie nooit opgegeven.
Ze had alleen een lange omweg nodig gehad.
Terug naar Middelburg.
Mijn ziekte Sarcoidose veranderde mijn leven. Mijn kunst gaf mij mijn eigen stem weer terug.
— Truus van Gogh
Koninklijke KeramieKunst — Genezing, bescherming en gezond verstand.

De broncode Xx op het unieke speelveld

Koninklijke KeramieKunst — Truus van Gogh
Wie bepaalt de spelregels en prijs van de mens bij leven?
De koning? De adel? De kerk? De staat? De schaal of functie omschrijving vanuit de inktpatronen

Of degene die de broncode beschrijft?
Mijn Adel-Aar draagt een gouden kroon, een koningsblauw gewaad en een hoofd dat zich niet zomaar laat classificeren.
Onder haar rok en voeten ligt het boek van Dan Brown
Het ultieme geheim.
Daaronder een wereldbol van keramiek, vol symbolen en tekens die mensen door de eeuwen heen hebben bedacht om betekenis te geven aan hun bestaan.
Een oog dat waakt.
Een kroon die gezag verbeeldt.
Een klavertjevier dat geluk belooft.
Een hart dat liefde bewaart.
Een vlinder die verandering aankondigt.
Een heilig teken dat bescherming zoekt.
Allemaal symbolen op hetzelfde speelveld.
Maar wie bezit de spelregels?
Ik ben geboren als natuurlijk persoon. Zonder kroon, zonder titel, zonder broncode die ik zelf mocht schrijven.
Later kreeg ik een #volgnummer aanslag nummers, rollen, rechten, verplichtingen en een administratieve identiteit.

Toch bleef er iets dat zich niet liet programmeren.
Mijn verbeeldingskracht.
De Adel-Aar is mijn koninklijke buitenstaander. Zij kijkt met een helikopter view van bovenaf naar een wereld waarin iedereen een plaats krijgt toegewezen, maar niet iedereen zijn eigen plaats mag kiezen.
Mijn keramiek is geen geheimschrift dat opgelost moet worden.
Het is een uitnodiging om ook eens zelf na te denken.
Want gezond verstand begint waar vrouwe Justitia blind door vertrouwen in de mannelijke spelregels eindigt.

Het ultieme geheim?
Dat niemand als koning wordt geboren over het lichaam en de geest van een ander.
Als de adel ooit het speelveld beheerste en de programmeur tegenwoordig de broncode herschrijft, wie bewaakt dan de vrijheid van de natuurlijke persoon?

De Mesa Bundel
Acht armen, één lichaam, duizend verbindingen.
Wie houdt wie vast?
De octopus heeft acht armen, drie harten en een opmerkelijk zenuwstelsel. Een groot deel van de zenuwcellen bevindt zich in de armen.
Het voelt, onderzoekt en reageert op de omgeving.
Zijn Mesa Bundel omarmt een groen vrouwelijk keramisch lichaam.
Is het bescherming?
Is het verbondenheid?
Of is het de macht van een systeem dat niet meer weet wanneer het moet loslaten?
De gouden zuignappen lijken kostbare contactpunten. Iedere aanraking laat een verbinding ontstaan.
Maar een verbinding is nog geen eigendom.
Je kunt een lichaam omarmen zonder het te bezitten.
Dat is voor mij de schoonheid van gezond verstand: weten wanneer je moet vasthouden en wanneer je moet loslaten.
Koninklijke KeramieKunst — Symbolen voor genezing, bescherming en gezond verstand.

Ik begon als handelaar in confectie. Vandaag handel ik in vragen. Mijn vazen zijn de OORSPRONG en OOG getuigen. Mijn kunst is mijn second change opinion.
Ooit begon ik met woorden.
Liefde. Respect. Vrijheid. Loyaliteit. Vertrouwen. Verantwoordelijkheid.
Vandaag staan mijn woorden in keramische vazen. Een koninklijke verzameling vol kronen, ogen, dieren, vrouwenlichamen en verborgen verhalen.
Ik noem ze mijn sperma-emmers.
Niet omdat ze werkelijk sperma bevatten, maar omdat ze voor mij symbool staan voor een wereld waarin mannelijke macht eeuwenlang bepaalde wie mocht spreken, wie mocht weten en wie het recht had om over het lichaam van een ander te beslissen.
De jurist schreef de regels.
De wetenschapper formuleerde de waarheid.
De verzekeraar berekende de waarde.
En de vrouw?
Die mocht proberen zichzelf terug te vinden tussen de definities.
Mijn vazen zijn geen bewijs dat iedere wetenschappelijke of juridische uitspraak een leugen is. Ze zijn mijn artistieke aanklacht tegen de schijn van onaantastbare waarheid.
Mijn Koninklijke Medicijnen kast
Dit is mijn verzameling van een vrouwelijk lichaam, een scherpe geest en vooral het gezond verstand
Ik verzamel geen medicijnen in mijn vitrinekast.
Ik verzamel verhalen met betekenissen.
Iedere keramische vaas draagt een eigen verhaal. Een kroon, een oog, een dier, een vrouwelijk lichaam of een symbool dat mij herinnert aan wie ik ben.
In oude spirituele tradities werden voorwerpen samengebracht in medicijnbundels. Niet omdat ze een ziekte konden genezen, maar omdat ze betekenis, bescherming en verbondenheid vertegenwoordigden.
Mijn keramiek heeft een vergelijkbare intentie.
De kroon herinnert mij aan mijn waardigheid.
Het oog vraagt mij goed te blijven kijken.
De dieren herinneren mij aan instinct, kwetsbaarheid en overlevingskracht.
De vrouwelijke lichamen vertellen over geboorte, moederschap, ziekte en zelfstandigheid.
En de octopus?
Met zijn acht armen omarmt het mijn groene vaas. Het houdt vast, voelt en onderzoekt.
Mijn Mesa Bundel.
Een lichaam dat bescherming zoekt zonder zijn vrijheid te verliezen.

Mijn keramiek is geen geneesmiddel. Het is mijn manier om betekenis te geven aan het leven met een kwetsbaar lichaam en een nieuwsgierige geest.
Ik wil de schoonheid van de vrouw niet alleen laten zien.
Ik wil haar laten voelen dat haar lichaam en geest van haarzelf zijn.

Daarom maak ik Koninklijke Keramiek Kunst. KKK
Niet om mensen te vertellen wat ze moeten geloven.
Maar om hen uit te nodigen hun eigen gezonde verstand te gebruiken. Niemand wordt geboren uit een machine met broncode Y. Maar uit een vrouw met broncode Xx of Xy of X0 of Xxy
— Truus van Gogh
Montancourt Middelburg — Een doorlopende digitale werkplaats.
— Truus van Gogh
The Closed Book — Wetboek 9














































































































