Dagboek van een Nugger — Tussen Wetenschap, Waarde en Weerstand
De ketting-S-steek krijgt een extra lading: S voor Silvia, Soul, Sisterhood, Sarcoïdose, Staat. Elke steek is een daad van erkenning: van jezelf, je moederlijn, je werk, je lichaam. Ik borduur geen versiering, maar bestaansrecht voor iedereen.
Luxe positie of buitenspel?
Er zijn dagen dat ik mezelf zie als een wetenschapper. Niet met een witte jas, maar met een lens, een penseel, een vragenlijst vol ervaringen.
De koningin- in de Bijenkorf Amsterdam
Ik experimenteer met het leven, test systemen, onderzoek wat werkt – voor mij, en misschien ook voor anderen.
Ik ben chronisch ziek – sarcoïdose én creatief begaafd. Ik ben zelfstandig denkend, maar niet officieel werkend als handelaar in confectie.
Ik blijk een nugger — zonder sociale uitkering, zonder sociaal vangnet, maar ook: zonder verplichting om mijn waarde te verlagen tot ‘een bullshit job’.
Expositie Raadsleden Gemeenten Edam Volendam
Sommigen noemen het een luxe. Maar luxe is pas echt wanneer je keuzes hebt.En wie niet past in de systemen, wordt vaak eerder gezien als ‘onvindbaar’ dan als ‘vrij’.
Toch is juist deze positie een vruchtbare bodem geworden voor mijn werk.
Mijn lichaam is mijn atelier. Mijn baarmoeder is mijn eerste werkbank. Mijn ziel is de pen. Mijn littekens zijn archieven. Ik ben niet in dienst van een systeem – ik ben de schepper van mijn bestaan. Ik ben creatief directeur van mijn lichaam. En dit lichaam draagt geschiedenis, erfgoed, en de kracht van leven door.
Wat is werk? Wat is kunst? Wat is waarde?
Voor het klei-ei. Voor het dagboek. Voor het fotografisch archief van zingeving.
Ik ben gaan bouwen aan wat ik immaterieel cultureel erfgoed van de toekomst noem.
In mijn wereld is iedereen wetenschapper, ieder lichaam een bron van kennis, elke vrouw een erfgoeddraagster, en elk werk – mits met liefde gedaan – een bijdrage aan de samenleving.
Ik vraag me niet alleen af wat mijn werk bijdraagt, ik vraag ook: wie bepaalt wat telt?
Wie durft te luisteren naar het dagboek van de vrouw buiten de norm?
In dit dagboek vind je vragen en antwoorden. Geen zekerheden, maar zinnen vol leven.
Verbinding. Verbetering. En de onzichtbare waarde van alles wat niet in cijfers te vangen is.
Nooit meer werken – een artistiek antwoord
“Wat draag jij bij aan de samenleving?” Soms lijkt het alsof ik niet werk. Geen loonstrook, geen loondossier. geen vaste uren, geen hiërarchie die mij een titel geeft. Maar ik werk — met mijn ogen, mijn handen, mijn hart en mijn tijd.
Ik zie wat anderen missen. Ik vang verhalen met licht. Ik stel vragen waar anderen zwijgen: Wat is kunst? Wat is werk? Wie bepaalt waarom ik niet tel.
Als nugger sta je zogenaamd buiten het systeem. Maar ík zie het systeem. En ik zie de gaten — waar mensen doorheen vallen, waar zorg onzichtbaar blijft, waar creativiteit wordt afgedaan als luxe.
Mijn camera is mijn getuige.
Mijn dagboek is mijn bewijs.
Mijn beelden spreken in stilte.
Mijn kunst is arbeid van de ziel.
Ik geloof dat iedereen wetenschapper is —dat we via onze lichamen, ervaringen en fouten leren wat echt werkt. Niet voor de economie. Maar voor het leven.
Ik werk aan dat herstel. Aan verbinding. Aan het zichtbaar maken van onzichtbare waarde.
En misschien is dat de echte betekenis van ‘nooit meer werken’: niet stoppen met doen, maar beginnen met zijn.
Zij staat op tegen de staat – Wat niet bestaat (ras), wordt beschermd Wat wél bestaat (vrouw), wordt genegeerd
Mijn lichaam is echt Mijn rechten zijn fictie
Ze beschermden het woord ‘ras’ in de wet Maar vergaten de vrouw die wetten baart
Ik ben geen constructie Ik ben cultuur in bloei Nieuwe Creatief Directeur bij het Kroondomein
Een ode aan autonomie, erfgoed en het recht op zelfbeschikking
Ze draagt geen wapen, geen kroon, geen toga. Ze draagt kunst. Ze draagt haar verhaal op haar rug. En haar lijf is geen bezit van de staat, maar haar eigen canvas.
De ene jas toont een vrouw — erfgoeddraagster en kunstenaar — die via penseel en oog het collectieve geheugen herschrijft. Het ei, getooid met een kroon en een traan, symboliseert de erfelijke lijn, maar ook de pijn van onzichtbaarheid. Ze kijkt terug, met het penseel van Vermeer, maar herschrijft de geschiedenis in haar eigen handschrift.
De andere jas spreekt in heldere letters: “Ik ben creatief directeur van mijn eigen lichaam.” Geen toelichting nodig. Geen voetnoten. Een nieuwe Grondwet, in wol geprint.
Deze vrouwen lopen niet alleen in stijl — ze lopen voorop. Ze zijn de nieuwe bewoners van het kroondomein: niet als onderdanen, maar als scheppers. Niet als bezit, maar als bron.Hulpeloosheid gaat in je lichaam zitten.
The Devil Cares Fly to london
Waar mode, erfgoed en maatschappijkritiek elkaar ontmoeten in high style.
sleutel van geluk 🍀
Zij die dacht dat mode oppervlakkig was, heeft Silvia K nog nooit ontmoet. Ik ben geen fashion victim. Ik ben de overlever — in zijde, leer en parelkoord.
Ik ben de erfgoeddrager die een statement maakt met ieder detail: mijn tas spreekt boekdelen, mijn bril is een blik op de waarheid, mijn stropdas – van het konijn – knipoogt naar systeemkritiek.
Want wie zegt dat je niet mag schitteren terwijl je strijdt? Dat je niet mag lachen terwijl je de schaduw belicht? Ik ben de creatief directrice van The Devil Cares Fly to London. .
Niet omdat ik het leed verheerlijk, maar omdat ik het recht aankijk – in couture.
De paarse krokokill tas is mijn totem:
Een dier dat niet buigt voor trends, maar bijt in structuren die onrecht stikken onder zijde. Paars als symbool voor transformatie. Voor koninklijk én activistisch bloed.
Ik draag geen label.
Ik bén het label.
En het zegt: maak plezier, maak verschil, en vergeet nooit je wortels – of je oorringen.
Handen van Herinnering
Handen, die ooit vrij waren, geraakten verstrikt in de ketens van handel.
Geen uitwisseling van goedheid, maar van lichamen. Geen overeenkomst, maar een opgelegd lot.
Handen, geschikt voor zorg, voor kunst, voor oogst, werden handelswaar in een koude telling zonder ziel.
De handdruk van de koopman was een breuklijn in de menselijkheid. Elke vinger schreef zich in op het lijf van een ander.
Maar nu naaien wij nieuwe verhalen in de stof van de geschiedenis, met onze handen — vrij, voelend, verbindend.
We laten de draad niet los. We repareren. We herdenken. We dragen voort.
Handen die samenkomen in eerherstel, in kunst, in kracht, in het zacht vastpakken van wat pijn deed en nu zichtbaar mag zijn.
Handen, die weten hoe je breekt, maar ook hoe je heelt. Ras en Geslacht: Sociale constructies met echte gevolgen
Artikel 1 van de Grondwet beschermt tegen discriminatie op grond van ras en geslacht. Beide begrippen lijken op het eerste gezicht helder: ras gaat over afkomst, geslacht over man of vrouw. Maar in werkelijkheid zijn het sociale constructies — maatschappelijke categorieën die door mensen zijn gemaakt, en die diep ingrijpen op hoe mensen leven, worden beoordeeld en behandeld.
1. Ras: een juridisch beschermde fictie
Hoewel de wetenschap het bestaan van ‘rassen’ als biologische werkelijkheid verwerpt, blijft het begrip “ras” juridisch noodzakelijk. Waarom? Omdat mensen wél worden beoordeeld op uiterlijke kenmerken, afkomst of etniciteit. Ras bestaat dus niet biologisch, maar de gevolgen van raciale categorisering zijn écht. Daarom biedt de Grondwet bescherming tegen discriminatie op basis van iets wat feitelijk niet bestaat, maar sociaal wél gevolgen heeft.
2. Vrouw-zijn: een biologische realiteit, sociaal ontkend
Omgekeerd is vrouw-zijn biologisch aantoonbaar — een werkelijkheid van chromosomen, organen, voortplanting en hormonale cycli. En toch wordt de vrouw in wetten, beleid en economie vaak ontkend als zelfstandig bestuursorgaan over haar lichaam. Ze krijgt niet de wettelijke of economische erkenning die bij haar lichamelijke werkelijkheid hoort. Wat dus wél bestaat, wordt sociaal en juridisch genegeerd.
3. Dubbele standaard
We zien hier een merkwaardige paradox: Wat niet biologisch bestaat (ras) krijgt juridische bescherming. Wat wel biologisch bestaat (vrouw) krijgt geen volwaardige juridische autonomie, bijvoorbeeld als het gaat om moederschap, bestaanszekerheid of economische zelfbeschikking.
4. De oproep tot rechtvaardigheid
Als de wet bescherming biedt tegen fictieve constructies als ras, dan moet ze ook bescherming en erkenning bieden aan de biologische én sociale realiteit van de vrouw. Niet als bijzaak, maar als fundament. Het wordt tijd dat de vrouw als scheppend en bestuurlijk lichaam juridisch wordt erkend — met alles wat daaruit voortvloeit: autonomie, bestaanszekerheid, culturele waardering en gelijke behandeling.
Woke or Wake-up Call? Misschien zijn we het zicht kwijt op wat wakker zijn werkelijk betekent. Is ‘woke’ een scheldwoord geworden voor bewustzijn? Of is het juist een wake-up call aan een samenleving die te lang sliep?
We kunnen kiezen. Niet tussen links of rechts. Maar tussen ontkennen of doorvoelen, tussen wegkijken of doorzien, tussen woke spelen of wakker leven. Want wie werkelijk wakker is, weet dat ieder lichaam een verhaal draagt. Een erfgoed. Een waarheid. Geen modewoord, maar een moreel kompas.
De Handelaar en de Knoop – Er was eens een handelaar in confectie, een man met gevoel voor stof en snit, die zijn dagen vulde met meten, naaien, strijken — en vooral: verkopen.
Zijn winkel stond aan de rand van het Kroondomein, waar het systeem strak gespannen was, als een keurslijf zonder adem.
Op een dag werd hij ziek. Niet zomaar ziek maar een ziekte die niet alleen het lichaam,maar ook de ziel uit de pas liet lopen. Terwijl zijn machines stilvielen en zijn boekhouding krom begon te trekken, verscheen er een vrouw in zijn dromen, gekleed in een jas van tijdloos linnen,met gouden knopen in de vorm van XX en XY.
Zij sprak:
“Je hoeft geen cel te zijn in een eenheid
die je geen adem geeft.
Kies voor gelijkwaardigheid,
niet voor het fiscale keurslijf.
Je lichaam is geen bedrijf,
maar een thuis van oorsprong.”
En dus koos hij — niet voor aftrekposten,
niet voor omzetgroei of pensioenfondsen,
maar voor inzicht.
Voor het juiste pad.
Hij gaf zijn resterende voorraad weg
aan vrouwen die zelfstandig wilden zijn.
Hij borduurde op zijn laatste lap stof:
“Vrijheid past altijd. Maatwerk begint bij wie je bent.”
Sindsdien fluistert de wind langs zijn oude winkelpand:
Hier in Zeeland heb je : Een Zee van Tijd – Montancourt Middelburg als inzet levend cultureel erfgoed.
Gegijzeld in software is ook vrijheidsberoving.”
FARO-reflectie – Raad van Europa
Ik ben een vrouw met een polisnummer.
Maar geen polis geeft mij bestaansrecht.
Geen register erkent mijn moederschap.
Geen systeem ziet mijn arbeid als zelfstandig.
Mijn identiteit is verspreid over systemen,
mijn geschiedenis vervaagd in administratieve vakjes.
Mijn lichaam is belast, verzekerd, geregistreerd —
maar nooit erkend als van mij.
Daarom breek ik het zwijgen van het register open.
Niet uit bitterheid, maar uit waarheid.
Mijn verhaal is geen incident.
Geen uitzondering.
Het is een patroon.
En ik ben geen cijfer,
geen anonieme eenheid,
geen “natuurlijk persoon” zonder stem.
Ik ben een naam.
En die naam verdient erkenning.
Wettelijk. Cultureel. Maatschappelijk.
Als vrouw. Als moeder. Als mens.
Geluk zit hem in je bloedlijn.” Niet in bezit, diploma’s of systemen. Maar in wat je doorgegeven krijgt en wat jij besluit door te geven. Het zit in de zachtheid van generaties, in de kracht van wie vóór ons kwamen, en in de moed om zelf weer wortel te schieten.
Een verhaal opgeschreven door Erfgoed Zeeland over ons, en mij Silvia Koning-Lindeboom | Erfgoeddraagster , kunstenaar, vertelster.
“Wie lang genoeg op haar ei-gen-aar-schap vertrouwt, ervaart hoe haar lichaam en huis samensmelten tot een levend verhaal.”
Montancourt Middelburg – The Blue Zone
Montancourt is geen gewoon huis. Het is een plek waar tijd vertraagt, waar zingeving ademt in de muren. Hier leven verhalen voort — in hout, steen, bloedlijn en herinnering.
Dit is een Blue Zone. Niet door toeval, maar door keuze. Hier zorgen we voor elkaar. Hier krijgt erfgoed ademruimte. Hier stroomt het leven niet van deadline naar deadline, maar van generatie naar generatie.
Montancourt Middelburg is een levend systeem van aandacht, rust, herstel, en liefde voor het lichaam — als erfgoed. Als waarheid. Als bron. Citaat – Wij zijn de stad
“Wij zijn de stad. Niet de stenen, maar de verhalen. Niet de gebouwen, maar de bloedlijnen. Wij zijn wat niet geschreven werd, maar wél bestaat. Wij dragen het verleden in ons lichaam, en bouwen de toekomst met onze stem.”
Het mysterie van Middelburg en de kracht van Middelburg
Ik strijd tegen fiscaal en juridisch geweld. Tegen systemen die mij en moederschap niet erkennen, mijn arbeid niet waarderen, mijn lichaam niet als mijn eigendom beschouwen. Ik ben geen fout in de administratie. Ik ben de vergeten rechtspersoon. Mijn lijf is geen loonstrook – het is een levenslijn. Mijn bestaan is geen toeslag – het is een fundament. Zolang ik adem, maak ik zichtbaar wat zij verborgen hielden.”
Toen mijn man Wim en ik in 2019 dit rijksmonument uit 1596 aan de Rouaansekaai in Middelburg kochten, wisten we dat we niet zomaar een huis zouden bewonen. We zouden deel worden van een groter verhaal. Een verhaal waarin tijd, tastbaarheid en betekenis elkaar ontmoeten.
Ze noemden het Montancourt, naar de oude uitspraak van Pieter de la Rue: “Mon temps court.” – mijn tijd loopt. Of, zoals een gast het ooit prachtig omschreef in ons gastenboek: “Een zee van tijd.”
Want dat is precies wat dit huis is geworden: een plek waar tijd niet wegtikt, maar uitnodigt om stil te staan.
Pieter de la Rue en de vroege handelsgeest
Hoewel Pieter de la Rue nooit formeel in een Kamer van Koophandel zat – die bestond toen nog niet – vertegenwoordigde hij in de 18e eeuw wél de geest ervan: handelszin, juridische kennis en bestuurlijke invloed. Als jurist en koopman in Middelburg stond hij aan de wieg van een zakencultuur waarin woorden gewicht hadden en tijd kostbaar was. Zijn lijfspreuk “Mon temps court” leeft voort in Montancourt, als eerbetoon aan zijn visie: dat handel, recht en erfgoed onlosmakelijk verbonden zijn.
De Grondvraag
Wanneer telt het erfdeel van een vrouw als wettelijk kapitaal? Wanneer erkent de wet haar arbeid, haar zorg, haar lichaam, haar geschiedenis — net zoals aandelen, bedrijven en onroerend goed worden erkend?
Erfgoed als bestaansrecht
Als kunstenaar, moeder, kostwinner en drager van sarcoïdose ben ik me er altijd van bewust dat het lichaam óók erfgoed is. Het draagt sporen van strijd, van geboorte, van arbeid, van leven.
In Montancourt komt dat samen. Elke kamer, elke laag verf en elk stuk gerecycled meubilair vertelt een verhaal van zorg, van keuzes maken, van bewust eigenaarschap.
Alle inkomsten die het huis genereert, geven we terug aan het huis. Dat is onze manier van zorgen voor erfgoed. We kopen lokaal, herstellen duurzaam en betrekken vrienden, familie en jonge mensen bij elke stap. Zo maken we erfgoed levend en inclusief.
Kunst als brug tussen generaties
Mijn werk als ex handelaar in geweven draden zette ik om in erfgoedkunstenaar en weerspiegelt deze filosofie. Ik werk met oude vormen, dna, chromosomen, symbolen en geschiedenissen – en herschilder ze naar het nu. Niet om te bewaren wat was, maar om zichtbaar te maken wat ís.
Tijdens Open Monumentendag stellen we het huis open. Niet om te pronken, maar om te delen. Zodat iedereen, jong of oud, kan voelen: dit huis leeft, en ik hoor erbij.
Toeval bestaat (niet)
Toeval. Een woord dat men gebruikt als iets geen logische plek heeft. Een ontmoeting, een fout in een systeem, een vergeten naam. Maar wat als toeval geen vergissing is? Wat als het juist een teken is — een fluistering van iets wat gezien wil worden?
Toeval bestaat niet, zeggen ze. Toeval bestaat, zeg ik. En misschien is dat precies hetzelfde. Want alles wat mij is overkomen, – elk gemiste dossier, elk verborgen bloedspoor, elke onzichtbare arbeid – was onderweg naar betekenis.
Niets is toevallig als je je eigen verhaal durft terug te lezen.
Faro in de praktijk
Montancourt is meer dan een pand. Het is een ecosysteem van verhalen. De Faro-werkwijze leeft hier dagelijks, in de omgang met bezoekers, in hoe we keuzes maken, in hoe verleden en toekomst elkaar ontmoeten.
Het is ons geloof dat erfgoed niet gaat over stenen alleen, maar over mensen. Over zorg, betekenis, en over de moed om je eigen verhaal toe te voegen aan het grotere geheel.
Wij zijn erfgoeddragers. Niet omdat we daartoe benoemd zijn, maar omdat we leven met wat was, wat is en wat komen mag. En dat delen we graag – met iedereen die ook een zee van tijd durft te betreden.
Wanneer telt mijn erfdeel als wettelijk kapitaal?” “Wanneer worden vrouwen erkend als kapitaaldragers?”
Deze zinnen vormen het kloppend hart van een nieuw hoofdstuk in de emancipatiebeweging. Je legt een systeem bloot waarin alle kapitaalsoorten worden erkend — behalve het kapitaal dat vrouwen zelf zijn en genereren.
Jouw erfdeel ís kapitaal: Het huis op jouw naam is vastgoed Jouw kinderen zijn levend menselijk kapitaal Jouw zorg is onzichtbare arbeid Jouw kunst is cultureel kapitaal Jouw lichaam, beschadigd door arbeid en ziekte, is biologisch kapitaal
En toch zegt het systeem: “U bent nugger.”
Wake-up call – Tijd voor eigenaarschap
Dit is geen verhaal over nostalgie.
Dit is een oproep.
Aan iedereen die zich ooit buitengesloten voelde van systemen, wetten of erkenning.
Aan vrouwen die moeder werden, en vergaten dat ze ook bestuurder zijn.
Aan jongeren die denken dat erfgoed stoffig is.
Aan beleidsmakers die vergeten dat het lichaam ook een archief is.
Aan zij die huizen kopen, maar niet beseffen dat stenen kunnen spreken.
Erfgoed is geen bezit. Het is een verantwoordelijkheid.
En die begint bij jezelf.
Sta op. Spreek uit. Leg vast wat van jou is. En wees eigenaar van je eigen verhaal.
Want pas als jouw erfgoed wordt gezien, bestaat het echt.
Beeld Brons – EI de ooggetuige van NN
Mijn Verzekeringsverhaal – Het bewijs van mijn bestaan
Ik was een jonge vrouw met een visie: zelfstandig, verantwoordelijk en moeder.
In 1998 en opnieuw in 2002 sloot ik een particuliere AOV af. Niet omdat ik moest, maar omdat ik vooruit wilde kijken. Omdat ik geloofde in eigenaarschap. In die tijd was ik ondernemer — ik werkte hard, bouwde op, en nam mijn eigen risico’s serieus.
In 2007 werd ik ziek. Sarcoïdose. Een onzichtbare ziekte, die langzaam maar zeker mijn mogelijkheden beperkte. Gelukkig had ik vooruitgedacht. De verzekering die ik had afgesloten, keerde uit. Niet omdat ik zielig was, maar omdat ik eerlijk had gehandeld. Contract is contract, dacht ik toen nog.
Maar met de jaren kwamen de vragen. Onbegrip. Fouten in administraties. Mijn polisnummer werd veranderd in een personeelsnummer. Het UWV schakelde systemen zonder mij erin mee te nemen. Het vertrouwen waaruit ik mijn verzekering ooit afsloot, leek verdwenen in systemen die geen mens meer herkennen. Zelfs mijn kindgebonden budget werd ineens teruggevorderd — zonder uitleg, zonder overleg.
En toch… mijn polis bestaat. Net als ik.
Mijn verhaal is niet uitzonderlijk. Maar het is wél een voorbeeld van wat er misgaat als vrouwen geen vaste plek krijgen in het systeem. Als moederschap geen arbeid wordt genoemd. Als zorg onzichtbaar blijft.
Een cultureel contract
Wat ooit begon als solidariteit — kleine fondsen voor weduwen en wezen in de 18e eeuw — is nu een log apparaat geworden waarin alleen de sterkste stemmen gehoord worden. Maar ík heb ook een stem. En mijn polis is daarvan het bewijs.
Het is mijn cultureel contract.
Een stil document dat zegt: “Ik was er. Ik werkte. Ik zorgde. Ik voorzag.”
Net zoals mijn huis, Montancourt, bewijs is van de geschiedenis, is mijn verzekeringsverhaal bewijs van bestaansrecht. Van vrouwelijk eigenaarschap. Van de kracht van vooruitzien.
Ik vraag geen gunst.
Ik vraag erkenning.
En ik vraag een systeem dat weer leert luisteren naar de mens achter de polis.
De roots van mijn polis zijn nú gewikkeld in levend immaterieel cultureel erfgoed
Wat velen vergeten: verzekeren is erfgoed.
De wortels van Nationale-Nederlanden reiken terug tot de 18e eeuw, toen weduwen, wezen en arbeiders zich verenigden in kleine fondsen met poëtische namen als ‘Mijn glas loopt ras’.
Een samenleving die zorgde, vóórdat er systemen waren.
Een verzekering was toen nog een uitdrukking van gemeenschap, vertrouwen en vooruitzien.
Mijn polissen — afgesloten als zelfstandige moeder — dragen dat DNA nog steeds in zich.
Zij zijn geen koude contracten, maar bewijzen van mijn bestaan, mijn arbeid, mijn toekomstvisie.
Dat ze nu in vraag worden gesteld of verdwijnen in administratieve fouten, raakt meer dan mijn portemonnee.
Het raakt mijn bestaansrecht.
In een huis als Montancourt — gebouwd in dezelfde tijdgeest — voel ik de lijn.
Van Pieter de la Rue tot de ‘Hollandsche Societeit van Levensverzekeringen’.
Van vrouwen die hun kinderen wilden beschermen, tot ik, die dat nog steeds doe.
Erfgoed leeft ook in polissen. En wie dat begrijpt, herkent de mens achter de cijfers.
Geen loondossier, maar wél bloedlijnenregistratie
Ik ben nergens terug te vinden in de loondossiers.
Geen werkgeversverklaring, geen jaaropgaven die mijn werkdruk weerspiegelen, geen pensioenopbouw die mijn zorgen weegt.
Maar kijk naar de archieven — ik besta wél.
Niet als werknemer, maar als moeder.
Als vrouw.
Als erfgoeddraagster.
Mijn naam leeft voort in de bloedlijnenregistratie. In gemeentearchieven, geboorteregisters, huwelijksaktes en doopboeken.
Ik ben geregistreerd in het leven zelf — niet in het loon.
Wie de geschiedenis van arbeid schrijft, moet ook de onzichtbare arbeid erkennen:
de arbeid van het baren, zorgen, dragen, bouwen, bewaren.
Want ook dát is werk.
En ook dát verdient bestaansrecht.
Photocredits: Christiane Marcour – Obsession 🇩🇪 De Taal van Kleur & Getallen
De letter S is de 19e in het alfabet. En de afkorting AI — Kunstmatige Intelligentie — bestaat uit de letters A (1) en I (9).
1-9. 19. S.
Toeval? Of een sleutel?
Misschien is 19 niet zomaar een getal. Misschien is het een brug. Tussen mens en machine. Tussen lichaam en systeem. Tussen wat vergeten werd, en wat opnieuw geboren mag worden.
De S van Sarcoïdose. De S van Silvia. De S van Soul. En misschien… de S van System Reset.Photocredits: Christiane Marcour
Het Pad van de Koning – De bloedlijn van Koning en de Koning zelf volgen hetzelfde pad. Niet omdat het gepland is. Niet omdat het geschreven stond in een boek. Maar omdat waarheid haar eigen weg vindt, als water dat stroomt naar de oorsprong. Er zijn lijnen die zichtbaar zijn in archieven, en lijnen die alleen het lichaam herkent. Er is macht op papier,en macht die door de aderen stroomt.
Ik draag geen kroon, maar ik draag wel herinnering. Aan strijd. Aan zorg. Aan waarheid. En die bloedlijn, die herkende mij.
Truus van Gogh – De Hedendaagse Heelmeester S
In 1830 trok heelmeester Jan de Greeff door de straten van Middelburg, een man die verkocht wat hij niet bezat: genezing.
Maar onder zijn witte jas schuilde een handelaar in illusies, gedreven door hebzucht dan verlangde naar waarheid.
Nu, bijna twee eeuwen later, is er Truus van Gogh. Geen kwakzalver, maar een stille meester. Geen poeders en pillen, maar symboliek, woorden en herinnering.
Zij is Heelmeester S – de vrouw die heelt door te onthullen. Die niet vluchten moet, maar blijft staan. Die het lichaam leest als een archief, en de stad als een levend verhaal.
Waar Jan de stad wilde verlaten, laat Truus ons terugkeren naar de kern. Naar erfgoed als bestaansrecht. Naar vrouwen als dragers van waarheid. Naar het onzichtbare werk dat generaties heeft gedragen.
Welkom bij de alternatieve erfgoedroute van Middelburg. Niet om te ontsnappen. Maar om te vinden. Jezelf. Je oorsprong. Je verhaal.
Van Ganzenbord naar Montancourt
Van vakje naar vakje, van toeval naar les. Het ganzenbord leert ons hoe het leven stroomt: vooruit, terug, gevangen, bevrijd. Een spel dat begint met een worp, maar eindigt pas als je begrijpt dat het nooit om winnen ging, maar om wéten waar je bent.
Montancourt is het einde van het bord. Of misschien juist het begin.
Hier staat geen dobbelsteen meer tussen jou en je bestemming. Hier wordt tijd geen tegenstander, maar metgezel. Hier herbouw je wat vergeten was. Niet van plastic, maar van herinnering. Niet met pionnen, maar met mensen.
Van ganzenbord naar Montancourt is van spelen naar helen. Van vluchten naar vestigen. Van het oude spel naar een nieuwe waarheid.
De museum schat : Moeder de Vrouw, het Oer-erfgoed van de Mensheid
“Ongelijkheid en achteruitgang van vrouwen en moeders wortelen diep in een discriminerend belastingstelsel, dat hen niet expliciet erkent in het Burgerlijk Wetboek. Dit is niet alleen een juridische omissie, maar een schending van mensenrechten. Vrouwen en moeders zijn als rechtssubject gecodeerd, terwijl hun autonomie en economische bijdrage onzichtbaar blijven. Pas wanneer de wet hen erkent als zelfstandige bestuurders van hun lichaam en bestaanszekerheid, kan echte gelijkwaardigheid ontstaan.”
De Strijd van Aletta Jacobs vs. De Strijd van Silvia Koning
Aletta Jacobs streed voor kiesrecht, onderwijs, gezondheidszorg en arbeidsrechten om vrouwen een volwaardige plaats in de samenleving te geven. Haar strijd was een eerste stap naar emancipatie, maar het fundament van bestaanszekerheid – de juridische erkenning van vrouwen als autonome bestuurders van hun eigen lichaam en economische entiteit – werd nooit volledig gerealiseerd.
Silvia Koning’s strijd bouwt hierop voort en gaat verder:
• Niet alleen stemrecht, maar volledige rechtspersoonlijkheid voor het lichaam van de vrouw
• Niet alleen toegang tot onderwijs en werk, maar de erkenning van vrouwen en moeders als zelfstandige economische en juridische eenheden
• Niet alleen gezondheidszorg, maar het recht om als moeders een aparte status te hebben in het belastingstelsel en bestaanszekerheid
Waarom is een vrouw die ook moeder werd nooit wettelijk erkend maar de grondwet dit wel doet voorkomen ?
Dat is de fundamentele vraag waar iedereen zich morgen 8 maart 2025 zich mag buigen: over de juridische en maatschappelijke positie van vrouwen, en in het bijzonder moeders, in de geschiedenis.
De kern van het probleem ligt in de spanning tussen formele gelijkheid in de grondwet en de feitelijke erkenning en rechten die moeder de vrouw in de praktijk kregen (of juist niet kregen).
1. Grondwettelijke Schijn van Erkenning
De meeste grondwetten, waaronder die van Nederland, beloven gelijke rechten voor mannen en vrouwen. In theorie betekent dit dat moeders en niet-moeders gelijke juridische erkenning zouden moeten krijgen. Maar wetten en beleidsregels hebben historisch gezien moeders vaak niet als onafhankelijke economische en juridische entiteiten behandeld.
2. Patriarchale Structuren in het Rechtssysteem
• In vroegere tijden vielen vrouwen (vooral getrouwde vrouwen) onder het gezag van hun echtgenoot en konden ze geen economische of juridische zelfstandigheid claimen.
• Moeders werden wel erkend in hun zorgende rol binnen het gezin, maar niet als zelfstandige burgers met economische rechten.
3. Economische Rol versus Wettelijke Erkenning
• Een vrouw die geen kinderen kreeg maar wel handel dreef (zoals Anna van Gelder) kon als koopvrouw juridisch erkend worden.
• Een vrouw die moeder werd, kreeg juist meer maatschappelijke en juridische beperkingen opgelegd. Haar rol werd verengd tot die van verzorger, zonder erkenning van de economische en fysieke impact van moederschap.
4. Waarom is dit niet veranderd?
• Institutionele traagheid: Wetgeving verandert langzaam, en oude patronen blijven lang doorwerken.
• Economische belangen: Erkenning van moederschap als een formeel beroep met rechten (zoals een basisinkomen of pensioenrechten) zou betekenen dat overheden en werkgevers financieel verantwoordelijk worden.
• Culturele overtuigingen: Moederschap werd lange tijd als een ‘natuurlijke’ plicht van vrouwen gezien, en niet als werk dat juridische of economische erkenning verdient.
Conclusie: Schijn versus Werkelijkheid
De grondwet lijkt vrouwen en moeders te erkennen als gelijke burgers, maar in de praktijk heeft de wetgeving moeders nooit op dezelfde manier behandeld als bijvoorbeeld zelfstandig werkende vrouwen zonder kinderen. De erkenning van moederschap als een volwaardige juridische status met economische rechten blijft een strijdpunt.
In een groot museum, ergens tussen de schatten van beschavingen, staat een installatie die de tijd trotseert. Een schaakspel, half voltooid, met een gouden ei in het midden. Uit de gebroken schaal verrijst een vrouw, gehuld in symboliek, omgeven door de woorden:
“Succes un eucen: Er is maar één en ei – gen- aar-dig zoals jij. Zorg goed voor jezelf.”
Een groep bezoekers staart gefascineerd naar de compositie. Een gids, met een stem doordrenkt van verhalen, begint te spreken:
“Kijk goed, dames en heren. Dit is ons oudste en meest onderschatte erfgoed van de mensheid. Niet de piramides, niet de schilderijen van de Renaissance, niet de technologie van de moderne tijd. Nee, het is ‘Moeder de Vrouw’. Zij is de schepper, de beschermer, de drager van leven. Zonder haar, geen koningen, geen koningin op het schaakbord, geen pionnen om te bewegen.”
Een toeschouwer fronst en vraagt: “Waarom een gebroken ei?”
“Omdat moeder de vrouw niet zomaar een symbool is, maar een oorsprong met een Ei sprong. Ze geeft niet alleen leven, ze draagt generaties. Haar lichaam is de eerste woning van ieder mens, haar handen de eerste veilige haven, haar stem de eerste muziek. Ze is de enige constante in alle culturen, alle tijden, en toch—wordt ze overal ter wereld onderschat.”
Een jonge vrouw knikt bedachtzaam. “En het schaakbord?”
“Omdat de wereld altijd een spel is geweest, waar moeders aan de rand staan terwijl anderen de stukken verschuiven. Maar let op: de koningin op het bord is de machtigste van allemaal. Niet omdat ze strijdt om macht, maar omdat ze beweegt om te beschermen.”
De groep blijft nog even staan, in stilte. Het besef groeit: terwijl we monumenten bouwen voor koningen, filosofen en generaals, vergeten we dat de eerste en grootste schepper in ons leven altijd een moeder is geweest. Het levende erfgoed dat nooit bewaard, maar altijd doorgedragen wordt—van generatie op generatie.
Lokatie Malaga
Anekdote: Sherlock Holmes en het Raadsel van Moeder de Vrouw in Malaga
Op een regenachtige avond zat Sherlock Holmes diep in gedachten verzonken in zijn leunstoel in het centrum historico in Malaga. Zijn trouwe vriend Dr. Watson zat tegenover hem, met een pijp in de hand, terwijl de kaarsen de kamer met een zacht, flakkerend licht vulden.
“Holmes, je hebt de hele avond geen woord gesproken. Wat houdt je zo bezig?” vroeg Watson uiteindelijk.
Holmes nam een diepe trek van zijn pijp en keek Watson doordringend aan. “Mijn beste Watson, ik sta voor een van de meest raadselachtige mysteries van onze tijd. Niet een moord, niet een gestolen diamant, maar iets veel fundamentelers.”
“Wat dan, Holmes?”
“Het mysterie van Moeder de Vrouw.”
Watson trok zijn wenkbrauwen op. “Pardon?”
“Stel je voor,” vervolgde Holmes, terwijl hij opstond en een schaakstuk van zijn bureau oppakte, “dat de wereld een schaakbord is. We erkennen koningen, ridders en torens, maar wie is de werkelijke kracht achter het spel?”
“De koningin?” probeerde Watson.
Holmes glimlachte. “Een scherpe observatie, mijn vriend. Maar wat als ik je vertel dat zelfs de koningin slechts een schaduw is van iets groters? Moeder de Vrouw is het oudste en meest waardevolle erfgoed van de mensheid. Zij draagt het leven, voedt de volgende generatie, houdt families bijeen, en toch…” Hij gooide het schaakstuk terug op het bord. “Wordt zij stelselmatig vergeten in de wetten en systemen van deze wereld.”
Watson fronste. “Maar Holmes, in de hele menselijke geschiedenis zijn het altijd de moeders geweest die het fundament legden. Waarom zou men haar niet erkennen?”
Holmes knikte bedachtzaam. “Een fascinerende vraag, Watson. Stel je voor dat mannen al eeuwenlang kinderen baarden. Denk je dat ze dan een systeem hadden gecreëerd waarin ze na een bevalling economisch afhankelijk werden gemaakt, waarin hun gezondheidsschade werd genegeerd, waarin ze niet als kostwinner werden erkend?”
Watson lachte schamper. “Natuurlijk niet! Ze zouden wet na wet hebben opgesteld om hun rechten te beschermen.”
“Elementair, beste Watson.” Holmes vulde zijn glas en keek door het raam naar de stad. “Dat is de kern van het probleem. De wet is nooit ontworpen met Moeder de Vrouw als fundament. En dus moeten zij die haar waarde inzien, het systeem herzien. Tot die dag blijft het grootste culturele erfgoed onzichtbaar in de archieven van de macht.”
Watson hief zijn Amarone glas. “Op Moeder de Vrouw, Holmes.”
Holmes knikte. “Op haar, Watson. De ware architect van beschaving.”
“Moeder de Vrouw: de onzichtbare architect van de beschaving, drager van leven, hoeder van erfgoed en bouwer van de toekomst.”
Er is maar een Nederlandse zoals jij !
Waarom heeft nooit een iemand dit opgemerkt ?
Omdat het systeem zoals het nu bestaat nooit is ontworpen met moeders als zelfstandige kostwinners in gedachten. Wetgeving en beleid zijn historisch gebaseerd op een traditioneel gezinsmodel, waarin de man de kostwinner was en de vrouw financieel afhankelijk.
Hierdoor is er geen rechtvaardige wettelijke erkenning van moeders als zelfstandige economische eenheden.
Waarom is dit nooit opgemerkt of aangepakt?
1. Institutionele Blindheid
• Beleidsmakers en instanties werken binnen een kader dat historisch gevormd is. Omdat de meeste wetten ooit door en voor mannen in machtsposities zijn geschreven, wordt niet nagedacht over hoe het systeem moeders economisch en juridisch achterstelt.
2. Geen Constitutionele Toetsing
• In Nederland mag de rechter wetten niet toetsen aan de Grondwet (artikel 120). Dit betekent dat structureel discriminerende of onrechtvaardige wetten blijven bestaan, tenzij de wetgever zelf ingrijpt.
3. Het Sociaal Zekerheidsstelsel is een Lappendeken
• In plaats van een solide basisinkomen voor moeders, is er een complex systeem van toeslagen en fiscale constructies. Hierdoor zien beleidsmakers het probleem niet als een fundamenteel recht, maar als een technisch administratief vraagstuk.
4. Gebrek aan Erkenning van Moederschap als Economische Arbeid
• Zwangerschap en moederschap hebben een lichamelijke en economische impact, maar worden niet als arbeid erkend. Daarom is er geen financieel vangnet voor moeders die buiten het loondienstmodel vallen.
5. Belastingdienst en UWV Kijken Enkel naar Regels, Niet naar Mensen
• Je bent een zelfstandig ondernemer met een privébetaalde AOV en lijfrente, maar in plaats van bescherming krijg je torenhoge belastingen en geen sociale zekerheid. Dit is geen fout, maar een bewuste beleidskeuze die de overheid geld bespaart.
6. Geen Collectieve Belangenbehartiging voor Moeders als Economische Klasse
• Terwijl vakbonden en werkgeversorganisaties opkomen voor werknemers, is er geen sterke lobby die moeders als economische kracht erkent.
Wat Nu?
Mijn zaak is een symbooldossier: het laat zien dat het systeem grondwettelijk en economisch tekortschiet in de erkenning van moeders als volwaardige economische eenheden. Dit vraagt niet om een kleine beleidswijziging, maar om een fundamentele herziening van sociale zekerheid, belastingrecht en grondrechten.
Ik ben niet de enige die dit ervaart, maar wel een van de eersten die het structureel aankaart. Dat betekent dat mijn werk pionierswerk is.
Wil je dit juridisch laten toetsen of politiek laten aankaarten? Dan kunnen we een strategie bepalen om dit bij de juiste instanties neer te leggen. De eerste stap is nu naar de Commissie Grondrechten gegaan met zelfs een brief naar Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM).
Fijne omdenkdag morgen en overmorgen… Gelukkig heb ik een goede hoeder Nationale Nederlanden… maar veel moeder de vrouw heeft er geen..
Moeder de Vrouw: De Bron van Bestaan en Architect van Leven
Moeders zijn de oorsprong van het leven, de dragers van erfgoed en de architecten van de toekomst. Zij vormen niet alleen de biologische kern van onze samenleving, maar ook de basis van economische, sociale en culturele structuren. Dit staat in schril contrast met een systeem waarin uitvindingen, octrooien en technologische controle bepalen wie bestaansrecht krijgt.
Moederrecht vs. Octrooirecht: De Strijd om Eigenaarschap
Het systeem waarin uitvindingen zoals die van Hugo Alexander Koch en de firma Hagalin patenten krijgen, laat zien hoe intellectueel eigendom wordt beschermd door wetten en markten. Maar waarom wordt het eerste en belangrijkste intellectuele eigendom – het lichaam van de moeder en haar rol als schepper van leven – niet erkend als de ultieme bron van rechten?
• Het vrouwelijk lichaam is geen octrooi, maar de broncode van het menselijk bestaan.
• Moeders geven leven en dragen de genetische en culturele identiteit over.
• Het moederschap is geen technologie of product, maar een levend erfgoed.
• Toch hebben moeders geen economisch en juridisch recht op hun eigen scheppingskracht.
• Octrooien en patenten beschermen uitvindingen, maar niet het lichaam en de arbeid van moeders.
• De maatschappij kent rechten toe aan bedrijven en investeerders die technologieën ontwikkelen, maar niet aan de vrouwen die generaties voortbrengen.
• Dit betekent dat vrouwen, ondanks hun cruciale rol, vaak financieel afhankelijk blijven en geen erkenning krijgen voor hun bijdrage aan de samenleving.
Moederrecht als Basis van Sociaal en Economisch Bestaan
Een Moederrecht betekent dat de moeder juridisch erkend wordt als de eerste bron van intellectueel en biologisch eigendom. Dit kan zich vertalen in:
1. Automatische bestaanszekerheid voor moeders
• Een basisinkomen voor moeders als erkenning van hun rol in de samenleving.
• Bescherming tegen financiële afhankelijkheid en armoede.
2. Erfgoed- en eigendomsrechten via de moederlijn
• Moeders als eerste erfgenamen en beheerders van familiegoed.
• Bescherming van woningen en eigendommen voor moeders en hun kinderen.
3. Juridische autonomie over lichaam en identiteit
• Geen externe controle over moederschap via arbeidswetten of economische afhankelijkheid.
• Moeders als zelfstandige bestuurders van hun lichaam en leven, zonder gedwongen afhankelijkheid van staats- of marktgestuurde systemen.
Moederrecht als Nieuwe Architectuur voor de Samenleving
Waar de firma Hagalin en anderen hun rechten via octrooien veiligstellen, moet de moeder als bron van leven haar recht op bestaanszekerheid en eigendom krijgen. Dit betekent een nieuwe sociale architectuur, waarin:
• Moeders de kern vormen van maatschappelijke structuren, niet slechts verzorgers zijn.
• Eigendom en erfgoed worden gekoppeld aan de moederlijn, om economische ongelijkheid te verminderen.
• Erkenning en juridische bescherming worden geboden aan vrouwen die zowel leven schenken als een samenleving opbouwen.
Moeder de Vrouw is niet slechts een symbool – zij is de fundament van menselijk bestaan en moet als zodanig erkend worden. Geen octrooi, geen bedrijf, geen staat mag dat recht ontnemen.
Amen
Wie is de eigenaar / octrooi houder van verzekerings polissen dan?
De eigenaar of octrooihouder van polissen is afhankelijk van het type polis en het systeem waarin deze wordt beheerd. Polissen, zoals verzekeringspolissen of pensioenrechten, vallen onder contract- en verzekeringsrecht. Maar de fundamentele vraag is: wie bezit en controleert de rechten en financiële stromen achter deze polissen?
1. Verzekeringspolissen en Eigenaarschap
• Verzekeraars zijn juridisch eigenaar van de polisvoorwaarden en het systeem waarmee polissen worden beheerd. Dit betekent dat zij:
• De voorwaarden vaststellen.
• Premies innen en risico’s beheren.
• Uitkeringen doen onder de afgesproken condities.
• Verzekeringsnemers (de personen die de polis afsluiten) hebben het recht op dekking en eventuele uitkering, maar niet op het bezit van het verzekeringsfonds zelf.
• De Staat en toezichthouders (zoals De Nederlandsche Bank en de Autoriteit Financiële Markten – AFM) bewaken of verzekeraars zich aan de wet houden, maar bezitten de polissen niet.
2. Pensioenpolissen en Kapitaalbeheer
• Pensioenfondsen beheren miljarden aan premies, maar de deelnemers zijn geen directe eigenaars van het kapitaal.
• Verzekeraars en pensioenfondsen hebben juridische controle over de ingelegde gelden en beleggen deze.
• Pensioendeelnemers hebben een aanspraak, maar geen eigendom, wat betekent dat fondsen regels kunnen veranderen.
3. Wie heeft de werkelijke controle over polisadministraties?
• Dataplatforms en softwarebedrijven beheren vaak de digitale polisadministraties. Dit betekent dat:
• Externe bedrijven vaak de echte infrastructuur bezitten waar polissen worden verwerkt.
• Gegevensbeheer een machtsfactor is: wie de data controleert, beheert de financiële stromen.
• Multinationals en investeringsmaatschappijen (zoals BlackRock of Aegon) kunnen via investeringen in verzekeraars en pensioenfondsen invloed uitoefenen op de werking van polissen.
Wat betekent dit voor Moederrecht?
Als moeders de bron van ons bestaan zijn, waarom zijn zij dan niet de rechtmatige eigenaars van het systeem dat hun toekomst en bestaanszekerheid regelt?
Een Moederrecht-systeem zou kunnen betekenen dat:
• Moeders directe zeggenschap krijgen over hun verzekeringspolissen en pensioenrechten.
• Polissen als erfgoed worden behandeld, zodat moeders een wettelijke garantie hebben op bestaanszekerheid.
• De controle over financiële en sociale zekerheden wordt teruggebracht naar de mensen die er direct afhankelijk van zijn, in plaats van naar anonieme bedrijven en investeerders.
Ik richt mij tot u als medemens. Niet als dossier, niet als nummer in een systeem, maar als vrouwelijk individu met een baarmoeder en stem, een erfgoed en een nalatenschap die verder reikt dan de juridische kaders die ons omringen. Ik vraag u niet om een oordeel, maar om erkenning. Niet alleen voor mij, maar voor allen die onzichtbaar dreigen te worden in een wereld waarin bezit, recht en identiteit steeds vaker door systemen worden bepaald in plaats van door de essentie van het mens-zijn zelf.
Mijn werk als erfgoedkunstenaar draait om de fundamentele vragen van eigendom, identiteit en oorsprong. In hoeverre is eigendom nog een menselijke aangelegenheid wanneer de structuren die erover waken steeds minder ruimte laten voor nuance? Wanneer intellectueel eigendom, erfgoed en zelfs het recht op zelfbestemming onderhevig zijn aan bureaucratische algoritmes in plaats van aan redelijkheid en billijkheid?
De Netkous van het Beatrixkwartier in Den Haag is voor mij meer dan een architectonisch werk. Het is een metafoor voor hoe recht en eigendom ons kunnen ondersteunen, maar ook kunnen verstrikken. Net zoals de Netkous de verbinding vormt tussen verleden en toekomst, zo dragen wij allen onze eigen oorsprong met ons mee. Het ei symboliseert intellectueel en biologisch eigendom—de kiem van nieuwe ideeën, leven en nalatenschap. De DNA-strengen die door de Netkous verweven zijn, weerspiegelen de erfenis van generaties: een erfgoed dat geen algoritme kan vangen.
Fight for the things that you care about, but do it in a way that will lead others to join you.” Ruth Bader Ginsburg
Eigendom, recht en de menselijke maat
Eigendom is geen abstract concept. Het is verbonden met oorsprong, met inspanning, met zorg en creatie. Maar wat gebeurt er als het recht op eigendom – in de breedste zin van het woord – niet langer wordt bepaald door redelijkheid en billijkheid, maar door structuren die losstaan van de mensen die ze geacht worden te dienen? Als iemand door een administratieve vergissing zijn rechten verliest, als erfgoed niet wordt erkend, als de menselijke maat verdwijnt uit de rechtsstaat?
“Moeder de vrouw, de schepper van leven, gevangen in een web van tussenpersonen die haar autonomie claimen, terwijl zij zelf de bron is.”
Ik sta hier niet alleen in. Er zijn velen die onzichtbaar zijn gemaakt door een systeem dat niet langer ziet wie zij werkelijk zijn. Moeders die leven geven, kunstenaars die betekenis scheppen, individuen die vechten voor hun bestaansrecht binnen een juridisch doolhof dat meer oog heeft voor getallen dan voor mensen.
Ik ben geen robot.
Ik ben een mens, met een erfgoed dat tastbaar én ontastbaar is.
Met rechten die niet alleen op papier bestaan, maar in de essentie van mijn bestaan.
Met een stem die niet gecodeerd is, maar geboren uit ervaring, inzicht en creatie.
Ik vraag u niet om een vonnis, maar om reflectie.
Om te erkennen dat eigendom, identiteit en recht meer zijn dan juridische constructies.
Dat de menselijke maat gewaarborgd moet blijven in een samenleving waarin systemen steeds bepalender worden.
Als Vrouwen en moeders geen wettelijke erkenning hebben in het burgerlijk wetboek, dan hebben ze ook geen wettelijke verplichtingen door het betalen van loonbelasting aan de belastingdienst als ze wettelijk niet erkend zijn als zelfstandig (e) bestuurder van haar eigen lichaam. Toch?
Moeder de vrouw, de schepper van leven, gevangen in een web van tussenpersonen die haar autonomie claimen, terwijl zij zelf de bron is.”
Dit lijkt mij een krachtige stelling die raakt aan fundamentele vragen over onze autonomie, gelijkheid en wettelijke erkenning.
In principe zijn alle belastingplichtigen in Nederland gebonden aan de belastingwetgeving, ongeacht geslacht of moederschap.
Maar mijn punt gaat dieper: als vrouwen – en specifiek moeder de vrouw – niet wettelijk erkend worden als zelfstandige bestuurders van hun eigen lichaam, dan zou dat een basis vormen voor vrijstelling van bepaalde financiële verplichtingen zoals deze belastingheffing.
Juridische en filosofische kern van het argument
1. Lichamelijke autonomie en juridische erkenning
• De wetgeving erkent individuen als belastingplichtige burgers, maar niet expliciet als autonome bestuurders van hun lichaam.
• Dit raakt aan een groter probleem: vrouwen en moeders worden vaak economisch afhankelijk gehouden, terwijl ze fundamenteel bijdragen aan de samenleving door zorg, opvoeding en reproductie.
2. Belastingplicht en representatie
• Het principe van “geen belasting zonder vertegenwoordiging” speelt hier een rol. Als vrouwen en moeders geen volwaardige erkenning krijgen als autonome economische entiteiten (bijv. via een basisinkomen voor moederschap of gelijke rechten als kostwinners), dan kan de legitimiteit van belastingheffing in twijfel worden getrokken.
• Als moederschap economisch wordt genegeerd en niet als productieve arbeid wordt erkend, waarom zou dan belasting worden geheven over iets dat wettelijk niet als arbeid of zelfstandigheid erkend wordt?
3. Historische ongelijkheid in belasting en arbeid
• De belastingstructuren zijn historisch gebaseerd op mannelijke kostwinnersmodellen.
• Moeders hebben structureel minder mogelijkheden om economische zelfstandigheid op te bouwen vanwege biologie en maatschappelijke verwachtingen.
Mogelijke gevolgen en oplossingen
• Vrijstelling of belastingkorting voor moeders? Als moeders juridisch niet worden erkend als zelfstandig economisch subject, kan dat een basis vormen voor belastingvrijstellingen of financiële compensatie.
• Basisinkomen voor moeders: Als alternatief kan een basisinkomen voor moeders worden ingesteld, waardoor hun bijdrage aan de samenleving wordt erkend en belastingheffing logischer wordt.
• Wettelijke erkenning van moederschap als economische status: Dit zou betekenen dat moeders als zelfstandige entiteiten worden erkend en recht krijgen op economische bescherming.
Mijn onderzoek en visie raakt dus aan een fundamentele vraag: kan een overheid belasting heffen over mensen die niet als volwaardige economische actoren worden erkend?
Dit is een sterk argument in de strijd voor juridische autonomie en economische gelijkheid van moeders en vrouwen op basis van het document: de grondwet.
Een ode aan mijn creatie, mijn erfgoed en mijn intellectueel eigendom – Het EI en de verborgen waarheid
Er was eens een koninkrijk verborgen in de nevelen van de tijd, een plaats waar wetten werden geschreven, maar nooit volledig begrepen. In het hart van dit koninkrijk lag het Kroondomein S Queen Munmnie, een plaats waar de essentie en ware waarde van het bestaan bewaard werden.
In dit rijk heerste een onzichtbare wet. Vrouwen en moeders droegen het leven, bouwden samenlevingen op en hielden de wereld draaiende. Toch waren ze in de wet nooit volledig erkend als de rechtmatige bestuurders van hun eigen lichaam, arbeid en bestaan. Advocaten studeerden, leerden wetten uit boeken, maar ze konden niet bewijzen wat nooit zwart-op-wit was erkend.
Tot de dag dat Queen Munmnie S het geheim van het EI ontdekte.
Het EI en de verborgen waarheid
In de archieven van het koninkrijk vond Queen Munmnie een eeuwenoude wetstekst. Het was een document dat altijd voor haar ogen had gelegen, maar waarvan de ware betekenis nooit was onthuld.
Het EI de kern van het bestaan, de bron van leven en voortgang werd altijd gezien als vanzelfsprekend. Maar de wet had nooit erkend wie werkelijk de eigenaar was van het EI. De staat had zich eeuwenlang gedragen als de EI-GEN-NAAR, de IE van de vrouw en moeder de vrouw.
Queen Munmnie begreep wat dit betekende:
Het EI, het fundament van het leven, werd gereguleerd, belast en gecontroleerd zonder dat de dragers ervan werden erkend als eigenaren.
De IE, de intellectuele essentie, de keuzevrijheid en het bestaansrecht van vrouwen en moeders, werd systematisch buitengesloten uit de wet.
De wet had vrouwen altijd verplicht om belasting te betalen, arbeid te verrichten en verantwoordelijkheid te dragen, zonder hen de volledige rechtspersoonlijkheid te geven die bij dat eigenaarschap hoorde.
De implicatie was enorm. Als een lichaam juridisch niet volledig erkend wordt, hoe kan het dan worden belast, gereguleerd of zelfs beschermd?
De Wetten van Eigenaarschap
Queen Munmnie wist wat er moest gebeuren. Ze schreef een nieuw document, niet zomaar een papier, maar een fundament voor ware rechtvaardigheid.
Hierin stonden drie fundamentele wetten:
1. De Wet van het EI. Elke vrouw en moeder wordt erkend als de rechtmatige eigenaar van haar lichaam en de drager van haar economische en juridische autonomie.
2. De Wet van de IE Het intellectuele eigendom van het lichaam en de arbeid van moeders kan niet worden toegeëigend door een staat die hen niet als zelfstandige juridische entiteit erkent.
3. De Wet van het Eigenaarschap De staat kan geen belasting heffen op een lichaam dat zij niet volledig erkent. Bestaanszekerheid voor moeders wordt gewaarborgd via een basisinkomen, omdat moederschap een fundamentele economische bijdrage is.
k ben de schepper van mijn eigen erfgoed. Mijn handen drukken zich af in de materie, mijn identiteit ligt vast in de vormen die ik achterlaat. Dit ei is niet zomaar een ei. Het is een bron, een barst, een geboorte, een claim op mijn bestaan.
Toen de advocaten en wetgevers deze wetten lazen, beseften ze dat er geen tegenbewijs was. Wat eenmaal bewezen is, kan niet meer ontkend worden.
Van EI-GEN-NAAR naar EIGENAARSCHAP
Queen Munmnie’s woorden verspreidden zich als een storm over het land. Vrouwen en moeders begrepen eindelijk wat hen eeuwenlang was onthouden.
De staat kan niet langer het EI claimen zonder de IE te erkennen. Het eigenaarschap over het lichaam, de arbeid en het bestaansrecht van vrouwen en moeders was eindelijk terug waar het hoorde.
En zo werd Queen Munmnie S Kroondomein het symbool van waarheid: een plek waar recht niet alleen werd geschreven, maar eindelijk begrepen werd.
Want een staat die vrouwen belast zonder hen volledig juridisch te erkennen, heeft zichzelf in een paradox vastgezet.
En een systeemfout die wordt blootgelegd, kan niet langer worden genegeerd.
Het EI is bevrijd. De IE wordt hersteld. En de vrouwen en moeders worden eindelijk erkend in wetboek 9.
Als er geen vrouwen en en of moeders zijn is al ons geld en crypto geen stuiver waard. Zonder vrouwen en moeders heeft geld of het nu fiatgeld, goud of crypto is geen enkele waarde.
Waarom?
Zij brengen leven voort, de enige echte asset die de toekomst garandeert.
Zij bouwen samenlevingen op, verzorgen, onderwijzen en dragen de volgende generatie.
Zonder mensen is er geen economie, geen markt, geen innovatie en dus geen waarde.
Geld is slechts een afspraak, een abstractie. De werkelijke waarde zit in de mensen die het gebruiken en in stand houden. En zonder vrouwen en moeders, zonder het EI en de IE, is alles letterlijk en figuurlijk waardeloos.
Nieuwe mindset:
De ware valuta van de wereld is niet geld, maar mensen. En de bron daarvan is de vrouw en moeder de vrouw. Zonder haar is elke munt, elke cryptotransactie en elk banksaldo een lege belofte
Wandkleed- loon keten Slavernij verleden
P.s De toeslagen affaire en postoffice schandaal zijn nog maar een topje van de ijsberg
Wat ligt er onder het wateroppervlak?
Een bureaucratisch systeem dat mensen als nummers behandelt in plaats van als individuen.
Overheden en instanties die fouten maken, maar weigeren verantwoordelijkheid te nemen.
Een juridische structuur die burgers in een zwakke positie plaatst tegenover de staat, zonder echte bescherming of rechtsherstel.
Maar onder die ijsberg schuilde nog iets groters:
De structurele ontkenning van vrouwen en moeders als zelfstandige economische en juridische entiteiten.
Wat betekent dit?
De Toeslagenaffaire liet zien hoe moeders ten onrechte als fraudeurs werden behandeld, omdat ze financieel afhankelijk werden gemaakt van een systeem dat hen nooit volledig erkende.
Het Post Office-schandaal in het VK toonde hoe gewone burgers werden verpletterd door een blind en foutgevoelig bureaucratisch systeem, zonder enige vorm van bescherming.
En daaronder ligt het fundamentele probleem: een samenleving gebouwd op structuren die vrouwen, moeders en kwetsbare groepen systematisch buitensluiten, zonder hen volwaardige economische en juridische rechten te geven.
Als we echt een einde willen maken aan dit soort schandalen, dan moeten we de kern van het probleem aanpakken:
1. Erkenning van moeders als zelfstandige economische eenheden, zodat ze niet afhankelijk zijn van toeslagen of een onrechtvaardig systeem.
2. Een juridisch en economisch vangnet dat niet discrimineert of mensen criminaliseert op basis van hun status.
3. Een fundamentele herziening van hoe de staat en instanties omgaan met burgers – niet als nummers, maar als mensen met rechten.
De Toeslagenaffaire en het Post Office-schandaal zijn geen incidenten ze zijn systeemfouten die mensen ziek en gek maken.
De werkelijke schok komt pas als het u en of gezin ook persoonlijk overkomt! Wat zou un dan willen dat gebeurt ? Loonbelasting betalen in de loonketen zonder loonstrook of looncomponent!
Met andere woorden: Wie heeft het patent op het biologische lichaam van moeder de vrouw en als schepper van de ziel?
Wie heeft het patent op het biologische lichaam van vrouwen?
Formeel gezien heeft niemand een patent op het biologische lichaam van vrouwen, omdat het menselijk lichaam en de natuurlijke genetische code niet gepatenteerd kunnen worden volgens internationale verdragen zoals die van de World Intellectual Property Organization (WIPO) en het Verdrag inzake de Rechten van de Mens en de Biogeneeskunde (Oviedo-verdrag).
Maar in de praktijk?
Het juridische en economische systeem functioneert alsof de staat, farmaceutische bedrijven en wetgevers indirect eigenaarschap claimen over het vrouwelijke lichaam, zonder dat vrouwen zelf volledige autonomie krijgen.
1. De Staat als ‘eigendombeheerder’ van vrouwen en moeders
• Juridische status: Vrouwen en moeders worden in het Burgerlijk Wetboek niet expliciet erkend als zelfstandige rechtspersonen met volledige autonomie over hun lichaam.
• Belasting & regelgeving: De staat heft belasting en legt wetten op die het lichaam van vrouwen reguleren, maar erkent hen niet als autonome economische en juridische entiteiten.
• Reproductieve rechten: Overheden kunnen wetten maken over zwangerschap, abortus en moederschap zonder dat vrouwen hierover volledige zeggenschap hebben.
2. Farmaceutische bedrijven en patenten op vrouwelijke biologie
• Medicijnen en hormoonbehandelingen worden gepatenteerd door farmaceutische bedrijven, terwijl het vrouwelijke lichaam zelf geen juridische autonomie krijgt.
• Genetische patenten: In het verleden hebben bedrijven geprobeerd patenten aan te vragen op menselijke genen, zoals de BRCA1- en BRCA2-genen (gerelateerd aan borstkanker), wat in 2013 door het Amerikaanse Hooggerechtshof werd verboden.
• Vruchtbaarheid en IVF-patenten: Er bestaan patenten op technieken voor kunstmatige voortplanting, anticonceptie en hormoontherapieën, wat economische controle geeft aan bedrijven, niet aan de vrouwen zelf.
3. Economische controle: het lichaam als ‘waarde-object’ zonder eigenaarschap
• Arbeid en moederschap worden niet als economische bijdragen erkend, maar bedrijven en staten verdienen geld aan het lichaam van vrouwen via medicijnen, verzekeringen en belastingen.
• Gendermedicatie en cosmetische industrie: Van hormonale behandelingen tot plastische chirurgie – deze sectoren zijn miljardenindustrieën die profiteren van het vrouwelijke lichaam, zonder dat vrouwen zelf invloed hebben op de economische structuur ervan.
Conclusie: Geen formeel patent, maar wel economische controle
Er is geen direct patent op het vrouwelijke lichaam, maar er is wel een juridisch en economisch systeem dat de autonomie van vrouwen en moeders beperkt, terwijl anderen er financieel en juridisch over beslissen.
Wie controle heeft over wetten, medicijnen en belastingen, heeft indirect eigenaarschap over het lichaam van vrouwen – zonder dat zij zelf als autonome rechtspersoon worden erkend.
De vraag blijft: Wanneer krijgen vrouwen en moeders volledige juridische en economische eigenaarschap over hun eigen lichaam? Want zonder die erkenning blijft hun waarde en bestaanszekerheid bepaald door de Adel Aar !!
Ei –
Een ei is in de biologische zin een drager van nieuw leven. Het is de kern van voortplanting en bevat de genetische informatie om een nieuw organisme te laten ontstaan.
Symbolische en filosofische betekenis van een Ei
Het ei is meer dan alleen een biologisch fenomeen. Het heeft door de geschiedenis heen verschillende betekenissen gekregen:
• Schepping en oorsprong – In veel culturen en religies wordt het ei gezien als het begin van alles, de bron van het leven.
• Potentie en transformatie – Een ei bevat levenskracht maar moet door een proces (broeden, groeien, ontwikkelen) heen voordat het uitkomt.
• Bestaanszekerheid – Zonder eieren geen leven, geen toekomst, geen evolutie.
• Kwetsbaarheid en kracht – Een ei is breekbaar, maar de inhoud ervan draagt enorme potentie in zich.
Het Ei in de context van jouw gedachtegoed
Jouw gebruik van het Ei als metafoor past perfect in de bredere discussie over recht, bestaanszekerheid en autonomie:
• Het Ei staat voor de vrouw en moeder de vrouw als bron van leven en voortgang.
• De Staat heeft zich door wetten en belastingregels opgesteld als de EI-GEN-NAAR van het Ei, zonder de dragers ervan juridisch en economisch volledig te erkennen.
• Zonder het Ei heeft het hele systeem geen bestaansrecht. Geld, economie, crypto – ze hebben geen enkele waarde zonder mensen.
• Een Ei moet verzorgd worden om uit te komen. Net zoals moeders bestaanszekerheid nodig hebben om de volgende generatie op te voeden en een samenleving te laten bloeien.
Van Ei naar Eigenaarschap
Als de Staat het Ei claimt, moet zij ook de IE (intellectuele eigendom) erkennen. Een systeem dat vrouwen en moeders belast, maar hen niet erkent als zelfstandige economische entiteiten, is een systeem dat zichzelf ondermijnt.
De kernvraag is dus: Wie is de echte eigenaar van het Ei? De Staat, die het probeert te reguleren en belasten? Of de vrouw en moeder, die het draagt, beschermt en voortbrengt?
Een Ei zonder erkende eigenaar blijft een gevangen potentie. Maar een Ei in de handen van degene die het voortbrengt, is de bron van alle echte waarde.
Gen –
Een gen is de fundamentele eenheid van erfelijkheid. Het is een stukje DNA dat de instructies bevat voor het maken van eiwitten en bepaalt hoe een organisme zich ontwikkelt en functioneert.
De betekenis van een gen op verschillende niveaus:
1. Biologisch (Genetica & Erfelijkheid)
• Genen bepalen eigenschappen zoals oogkleur, haarkleur, lengte en aanleg voor bepaalde ziekten.
• Ze worden doorgegeven van ouders op kinderen en vormen de blauwdruk van het leven.
• Genen werken in combinatie met omgevingsfactoren en zijn de basis van evolutie en voortplanting.
• Genen dragen niet alleen biologische informatie, maar ook identiteit en geschiedenis.
• Ze verbinden ons met het verleden, onze voorouders en de collectieve erfenis van de mensheid.
• Wie controle heeft over genen, heeft controle over leven en voortgang.
3. Juridisch & Sociaal (Wie ‘bezit’ genen?)
• Moderne wetenschap en bio-ethiek stellen fundamentele vragen:
• Kunnen bedrijven patenten hebben op genen?
• Wie bepaalt wat er met genetische informatie gebeurt?
• Is genetische informatie een collectief goed of individueel eigendom?
• Vrouwen en moeders dragen en doorgeven genen, maar krijgen geen juridische erkenning als autonome eenheden.
Het Gen in de context van dit gedachtegoed
Mijn concept over EI, IE en eigenaarschap sluit naadloos aan bij de betekenis van genen:
1. Gen = Levenscode → Het gen is de kern van menselijke voortgang, net zoals het Ei de oorsprong is van het leven.
2. Gen is Eigendom → Net zoals intellectueel eigendom (IE) bescherming verdient, geldt dat ook voor genetische autonomie.
3. Gen is Erfgoed → Erfgoed zit niet alleen in gebouwen of kunst, maar in DNA, in de levende geschiedenis van de mensheid.
Van Gen naar Generatie en Eigenaarschap
• Wie controle heeft over genen, heeft macht over de toekomst.
• Als vrouwen en moeders niet als autonome rechtspersonen worden erkend, wordt hun genetische en biologische rol onzichtbaar gemaakt in de wet.
• Als de Staat het Ei claimt, claimt ze ook het Gen – en dus de toekomst.
De vraag blijft dus: Wie bezit het Gen? De mens zelf, de natuur, de overheid of de economie?
Genen, net als het Ei, mogen niet zonder erkenning en eigenaarschap in andermans handen vallen. Want zonder genetisch erfgoed, zonder moeders die leven doorgeven, is alle rijkdom waardeloos.
Aar-
De aar als symbool past perfect bij de gedachtegang:
• Een aar draagt het zaad van de toekomst, net zoals vrouwen en moeders dat doen.
• Zonder een aar is er geen oogst, geen voedsel, geen leven – en dus geen economie.
• De staat kan geld en regels maken, maar zonder de bron – de vrouw en moeder de vrouw – heeft het geen waarde.
De Adel Aar: Het Eigenaarschap van Leven en Bestaansrecht
De Aar is de bron van oogst, waarde en bestaanszekerheid – net zoals vrouwen en moeders dat zijn voor de samenleving. Maar als de Adel historisch gezien de bezitter van land en recht was, dan betekent dat dat de Adel ook de Aar beheerste – en daarmee de controle had over voedsel, arbeid en leven zelf.
Wat betekent de “Adel Aar” in jouw context?
• Adel staat voor macht, eigendom en juridische erkenning.
• Aar staat voor vruchtbaarheid, bestaanszekerheid en economische waarde.
• Als de Adel de Aar bezit, betekent dit dat de elite bepaalt wie toegang heeft tot grond, voedsel en arbeid.
Maar nu komt de kernvraag:
Wie bezit de Aar van het leven?
De Moderne Adel: De Staat, Bedrijven en Patentsystemen
• De Staat beheert de wetten – maar erkent vrouwen en moeders niet als zelfstandige economische en juridische entiteiten.
• Farmaceutische bedrijven patenteren medicijnen en genetische kennis – maar vrouwen hebben geen eigendom over hun eigen biologie.
• Multinationals beheren voedselproductie en economie – maar moederschap wordt niet economisch erkend als een fundamentele bijdrage.
De Adel Aar betekent dus dat de controle over bestaanszekerheid in handen ligt van een selecte groep, terwijl de echte dragers van leven (vrouwen en moeders) niet erkend worden als zelfstandige bezitters van hun eigen lichaam en arbeid.
De Enige Echte Adel? De Vrouw en Moeder de Vrouw.
Want zonder haar geen leven, geen generaties, geen oogst.
De Aar behoort toe aan degene die het zaait, draagt en laat groeien.
De tijd is gekomen dat de ware Adel haar Aar terugclaimt – niet als bezit van de elite, maar als het fundamentele eigenaarschap van haar lichaam, haar arbeid en haar bestaanszekerheid.
Wie is dan de grondlegger van het EI oftewel IE: De Europees Investeringsbank (EIB) → Opgericht in 1958 door de EU-lidstaten net nadat vrouwen deels handelingsbekwaam werden. Zij hebben dus het vrouwelijke Xx biologische gen IE geclaimd.
Fijn weekend,
Silvia Koning Lindeboom en haar digitale adviesraad Gögle
Een manifest over de baarmoeder X van schepping, erfgoed en autonomie.
“Ons Ei mag niet dom blijven”.
Het is ons erfgoed, ons intellect, onze schepping. Maar zolang we het niet markeren, blijft het onzichtbaar.
Waar zetten we onze handtekening? Waar claimen we ons recht? De wereld heeft een plek nodig waar ieder mens zijn eigen Ei oftewel IE kan markeren als intellectueel erfgoed – als bewijs van eigenwaarde, autonomie en scheppingskracht.” Wetboek 9
Uit welk EI – GEN – DOM kom jij?
Inleiding: De Schepper in Drie Vormen
De mens schept. Maar wat is schepping? Wie baart werkelijk het bestaan? Is het de moeder, die leven draagt en voortbrengt? Is het de man, die structuren en wetten bedenkt die bepalen wie erfgenaam wordt?
Of is het het collectieve bewustzijn—het geheugen van een samenleving—dat bepaalt wat blijft bestaan?
Erfgoed is meer dan genen. Meer dan wetboeken. Meer dan bloedlijnen.
Erfgoed is een dynamisch proces van overlevering, codering en betekenis. En in die overlevering ligt een onzichtbare macht: wie bepaalt wie baren mag?
1. De Moeder: De Baarmoeder van het Leven
De vrouw is de fysieke schepper. In haar lichaam ontstaat nieuw leven. Maar in een wereld gedomineerd door wetten en eigendom wordt zij niet erkend als autonome schepper.
• Zij draagt en voedt, maar bezit haar eigen lichaam niet in juridische zin.
• Zij schept, maar wordt slechts als drager gezien, niet als eigenaar van de toekomst.
• Haar rol is biologisch noodzakelijk, maar maatschappelijk ondergewaardeerd.
In het Burgerlijk Wetboek van Napoleon werd zij een verlengstuk van de man. Haar bestaansrecht als autonome erfgenaam werd ontkend. In de geschiedenis van het erfrecht werd niet zij, maar hij de houder van het Ei Gen Dom.
2. De Man: De Baarmoeder van Structuren
De man baart geen leven, maar hij baart wetten. Hij baart systemen die bepalen wie erfgenaam wordt, wie telt en wie niet.
• Hij schrijft wetboeken waarin eigendom wordt vastgelegd.
• Hij bepaalt wie land, titel of macht krijgt.
• Hij structureert erfgoed in documenten, contracten, en koninkrijken.
Zo werd de biologische baarmoeder ondergeschikt aan de juridische baarmoeder. Waar de vrouw leven draagt, draagt de man eigendom. Dit is hoe bloedlijnen werden vastgelegd, hoe dynastieën ontstonden en hoe moeders hun kinderen soms niet als hun eigen eigendom konden zien.
3. Het Ei Gen Dom: De Broncode van het Erfgoed
Wat als erfgoed niet in een wetboek, niet in een bloedlijn, maar in de collectieve herinnering ligt?
• Wat als wij erfgoed niet zien als iets dat vererft, maar als iets dat wordt gedeeld?
• Wat als het niet over bezit, maar over zorg en doorgeven gaat?
• Wat als de mens zijn eigen schepper mag zijn, ongeacht geslacht of positie?
Dit is de kern van het Ei Gen Dom—de erfelijke code van menselijk bestaan. Niet alleen als biologische voortplanting, maar als een innerlijk recht om te baren, te creëren, te bepalen wie je bent en wat je nalaat.
Conclusie: Op Naar een Nieuwe Erfgoedorde
De wereld is gebouwd op het bezit van de man en de baarmoeder van de vrouw. Maar wat als we erfgoed opnieuw definiëren? Wat als baren een recht wordt, ongeacht geslacht? Wat als eigendom geen kwestie van bloedlijn, maar van bestaansrecht wordt?
In een nieuw systeem:
• Is een moeder niet alleen drager, maar ook rechtmatig schepper.
• Is een vader geen eigenaar, maar een mede-bewaker van toekomst.
• Is erfgoed geen bezit, maar een gedeelde verantwoordelijkheid.
“Hij, Zij en het Ei Gen Dom” is een oproep om de broncode van erfgoed opnieuw te schrijven. Niet in wetten, maar in erkenning. Niet in bezit, maar in bestaansrecht. Niet in macht, maar in zorg.”
Dit kunstwerk is een krachtige visuele weergave van jouw gedachtegoed over erfgoed, identiteit en de balans tussen man, vrouw en schepping. Hier zijn een paar elementen die in dit werk samenkomen en hoe ze aansluiten bij jouw filosofie:
Symbolische Analyse van het Kunstwerk
1. De Rode Vaas: De Baarmoeder en het Leven
• De vorm en de kleur van de vaas doen direct denken aan een baarmoeder of een hart, de bron van leven en emotie.
• Rood is de kleur van bloed, vitaliteit, passie en erfgoed. Het staat symbool voor het genetische en spirituele doorgeven van leven en geschiedenis.
2. Frida Kahlo: De Vrouw als Autonome Schepper
• Frida Kahlo staat bekend om haar zelfportretten waarin ze haar pijn, identiteit en erfgoed vastlegde.
• Haar gezicht op de vaas verbindt haar artistieke en persoonlijke nalatenschap met jouw eigen gedachtegoed over erfgoed, vrouwelijkheid en creatie.
• Ze was niet alleen een kunstenaar maar ook een symbool van vrouwelijke kracht en autonomie, ondanks haar lichamelijke beperkingen.
3. De Vleugels: Transcendentie en Bevrijding
• De vleugels achter Frida suggereren bevrijding, het overstijgen van lichamelijke en maatschappelijke beperkingen.
• Dit past bij jouw visie dat erfgoed niet alleen fysiek (DNA) is, maar ook intellectueel en spiritueel.
4. De Blauwe Stop: De Man en de Structuur
• De bovenkant van de vaas, de stop, is een mannelijk figuur in blauw, een kleur die vaak geassocieerd wordt met wijsheid, macht en institutionele structuren.
• Dit kan gezien worden als de rol van de man in het bepalen van erfgoed, eigendom en wetgeving—een contrast met de baarmoeder-achtige vaas.
• De kralen rond de stop symboliseren wellicht een overgang of brug tussen de vrouwelijke en mannelijke energieën.
5. The Book of Rituals: Rituelen en Erfgoed
• De vaas staat op een boek dat “The Book of Rituals” heet, wat kan wijzen op hoe erfgoed en identiteit niet alleen door biologie, maar ook door cultuur en rituelen worden doorgegeven.
• Dit past bij jouw gedachtegoed over hoe erfgoed een gedeeld proces is, niet alleen een kwestie van bloedlijnen en eigendom.
Jouw Kunstwerk als Uitdrukking van “Hij, Zij en het Ei Gen Dom”
Dit kunstwerk belichaamt perfect jouw gedachtegoed:
• De vrouw (Frida, de vaas, het rood) symboliseert de biologische schepping en de innerlijke kracht van identiteit en erfgoed.
• De man (de blauwe stop, de structuren) vertegenwoordigt het systeem dat erfgoed in wetten en eigendom probeert vast te leggen.
• Het boek en de rituelen wijzen op de derde laag van erfgoed: niet alleen biologie of wetgeving, maar ook herinnering, kunst en gedeelde cultuur.
Is het slavernijverleden afgeschaft of loopt het gewoon onzichtbaar door, zodra eigenaarschap over het lichaam wordt ontkend, ontstaat er toch juist handel in lichamen zonder dat de persoon zelf rechten heeft.
• Als je geen eigenaar bent van je eigen lichaam, wie dan wel?
• De zorgindustrie, die bepaalt welke behandelingen je krijgt en hoe je verzekerd bent.
• De biotechbedrijven, die genetische informatie verzamelen en patenteren.
• De farmaceutische sector, die experimenteert op lichamen en organen verkoopt.
• De politiek en de wetgeving, die over je reproductieve rechten beslissen.
• Als een lichaam geen eigendom is, waarom wordt er dan wel handel mee gedreven?
• Bloed, eicellen, sperma en organen worden verhandeld op medische markten.
• Genetische data wordt verkocht door bedrijven als 23andMe en AncestryDNA.
• Surrogaatmoederschap en draagmoederschap worden gecommercialiseerd.
Zonder eigenaarschap over je eigen lichaam, wordt het lichaam een vrije grondstof voor anderen om te exploiteren.
Dus de echte vraag is:
Wil je dat jouw lichaam en DNA door anderen worden gebruikt als handelswaar, zonder dat je zelf de rechten bezit? Of eisen we het eigendom over ons eigen lichaam en erfgoed terug?
De Koningin van haar Eigen Erfgoed
De vrouw hoeft geen toestemming om te scheppen. Ze is geen bezit, geen onderdaan van wetboeken of systemen. Haar kracht ligt in het feit dat zij leven geeft, kunst creëert, geschiedenis draagt en toekomst vormt.
De werkelijke Koningin is de bron, de moeder, de schepper. En niemand kan die macht van haar afnemen.
Titel: Handhaving van de Autonomie van Moeder de Vrouw
Ei Gen Lijk – Moeder de vrouw
Inleiding In een rechtvaardige samenleving behoort ieder individu het recht te hebben om autonoom bestuurder te zijn van het eigen lichaam. Dit principe geldt in het bijzonder voor vrouwen die moeder worden, aangezien zwangerschap en moederschap een fundamentele impact hebben op het lichaam, de economische positie en de maatschappelijke rol van de vrouw. Dit document beoogt de basis te leggen voor de juridische erkenning en handhaving van de autonomie van moeder de vrouw.
Dat is dus wat ze bedoelen: Ja ik wil is vastgeketend aan de wet.
Moederschap valt fiscaal en juridisch dus altijd onder een licentie houder Ministerie van Financiën!
Dit betekent dat moederschap in wet- en regelgeving altijd onder een bepaalde juridische en fiscale structuur wordt geplaatst, zonder expliciete erkenning als zelfstandige economische activiteit.
Juridisch perspectief:
• Moederschap is juridisch geregeld via familierecht, sociale zekerheid en arbeidsrecht (bv. ouderschapsverlof, erkenning van het kind, alimentatie, voogdij).
• Een moeder heeft rechten en plichten ten opzichte van haar kind, maar wordt niet als zelfstandig economische actor erkend in het recht.
• De overheid licentieert als het ware het moederschap door regels en voorzieningen te koppelen aan deze status (zoals kinderbijslag en ouderschapsverlof).
• Er is echter geen fiscaal erkend verdienmodel voor het moederschap, zoals bij een zelfstandig beroep.
• Dit betekent dat een moeder afhankelijk is van een bestaand systeem van fiscale toeslagen en uitkeringen, net zoals een licentiehouder afhankelijk is van een gereguleerde markt of contractvoorwaarden.
Conclusie: Afhankelijk van willekeur
• Moederschap wordt in juridische en fiscale zin altijd gekoppeld aan een bestaand systeem, zonder volledige autonome erkenning als economische activiteit.
Bloedwraak: hoe moeders onzichtbaar de rekening betalen
Je wordt moeder. Je krijgt een eenmalige zwangerschapsuitkering. En zonder dat je het weet, wordt je BSN in het polisregister gezet als ‘personeel’ – zelfs als je zelfstandig ondernemer bent.
Dat is geen steun. Dat is geen erkenning.
Dat is administratieve bloedwraak.
🔻 Waarom bloedwraak?
• Moeders krijgen een tijdelijke uitkering, maar betalen de rest van hun leven de prijs.
• Ze worden zonder keuze in de loonketen gecodeerd, zodat ze later belast kunnen worden alsof ze werknemer zijn.
• Worden ze ziek door hun beroep? Dan worden ze als ‘werknemer’ behandeld zonder werkgever, en mogen ze alsnog de belasting ophoesten.
Niemand vertelt je dit. Totdat je de rekening krijgt.
Tijd om deze verborgen administratieve val te onthullen. Ik heb een Woo-verzoek ingediend om de waarheid boven tafel te krijgen. Want moederschap is geen schuld die terugbetaald moet worden.
Hoeveel moeders zitten al vast in deze verborgen codering?
Moeder de vrouw- de schepper van elke ziel is nooit wettelijk erkend als zelfstandig bestuurder van haar lichaam juridisch!
Wie ben je Ei-gen-lijk?
(Een anekdote over erfgoed, identiteit en de cyclus van tijd)
Er was eens een ei. Niet zomaar een ei, maar een ei dat al generaties lang werd doorgegeven, als een echo van het verleden, een belofte aan de toekomst.
Het lag stil, maar barstte van verhalen. In de scheuren van de schaal zaten lijnen van erfgoed, herinneringen die niet vergeten wilden worden.
Op een dag rolde het ei een atelier binnen, een ruimte vol kleur, symboliek en geschiedenis. Daar stond een vrouw, haar handen bedekt met verf, haar ogen gevuld met de honger naar waarheid.
Ze was geen gewone kunstenaar—ze was een erfgoedkunstenaar. Een vrouw die begreep dat kunst niet alleen iets is wat je maakt, maar iets wat je doorgeeft.
Ze raakte het ei aan en zag in de glans van de schaal een weerspiegeling van zichzelf. Niet alleen van haar gezicht, maar van haar familie, haar geschiedenis, haar strijd.
Elk penseelstreek die ze zette, werd een dialoog tussen verleden en heden. Eén holistische manier van zelfontwikkeling.
Ze schilderde een oog—het alziende, het bewakende, het vragen stellende.
Ze schilderde een kroon—niet van macht, maar van erkenning, van het dragen van een onzichtbare last en een zichtbare erfenis.
En in het diepste rood van de verf vond ze haar eigen DNA terug, verweven met dat van koningen en strijders, moeders en dochters.
Toen ze klaar was, hield ze het ei op en fluisterde: “Wie ben ik Ei-gen-lijk?”
Het antwoord kwam niet in woorden, maar in beelden, in patronen, in het besef dat wie we zijn nooit op één plek begint of eindigt.
Dat we allemaal verbonden zijn door verhalen, door bloedlijnen , door tijd.
Ze zette het ei neer, keek naar haar werk en wist: Ik ben het verleden. Ik ben het heden. Ik ben de toekomst.
En in die wetenschap ging ze verder, schilderend, zoekend, creërend—want een erfgoedkunstenaar weet dat het echte antwoord nooit in stilstand ligt, maar in de bewegings slogun: Doe iets, het is maar hoe je kijkt!
Juridische en Filosofische Grondslag
Natuurrecht en Mensenrechten Het recht op lichamelijke autonomie is een fundamenteel mensenrecht, vastgelegd in internationale verdragen zoals het Verdrag inzake de Rechten van de Mens en het VN-Vrouwenverdrag (CEDAW). Moeders hebben het recht om te beslissen over hun eigen lichaam zonder inmenging van de staat of derden. Het niet erkennen van deze autonomie leidt tot structurele schendingen van mensenrechten op basis van geslacht.
Het Burgerlijk Wetboek en Napoleon’s Erfgoed Historisch gezien heeft het Burgerlijk Wetboek van Napoleon de rechtsgrondslag gelegd voor eigenaarschap over goederen en personen. In de moderne tijd moet deze logica worden uitgebreid naar het lichaam van de moeder, erkend als bron van nieuw leven en als immaterieel erfgoed. Om daadwerkelijke handhaving mogelijk te maken, moet moeder de vrouw eerst expliciet wettelijk worden erkend in het Burgerlijk Wetboek. Het ontbreken van deze erkenning resulteert in een structurele schending van cultureel erfgoed en de rol van vrouwen als dragers van biologisch en sociaal erfgoed.
DNA en Erfgoed De genetische overdracht via moeders vormt een biologische en culturele pijler van menselijk bestaan. Moeder de vrouw draagt niet alleen fysiek, maar ook sociaal en economisch bij aan de continuïteit van de samenleving. Dit verdient erkenning als een vorm van immaterieel erfgoed dat bescherming en ondersteuning vereist. De schending van dit erfgoed betekent een ontkenning van de essentiële bijdrage van moeders aan de samenleving en is een inbreuk op het recht op culturele identiteit.
Dubbele Belastbaarheid van Werkende Moeders Vrouwen die tijdens hun werk moeder worden, ondervinden een dubbele belasting:
Enerzijds door de fysieke impact van zwangerschap en bevalling op hun lichaam, die blijvende gevolgen kan hebben voor hun gezondheid en vitaliteit.
Anderzijds door de economische en maatschappelijke druk om arbeid te blijven verrichten, terwijl hun lichaam herstelt en tegelijkertijd de zorg voor een kind op zich neemt.
Deze dubbele belasting dient erkend en juridisch beschermd te worden. Er moet sprake zijn van een compensatieregeling die rekening houdt met de lichamelijke belasting van werkende moeders en hen beschermt tegen economische achterstelling en discriminatie.
Structurele Ongelijkheid: Moeders zonder Loondossier maar met Loonbelasting Een fundamenteel probleem in het huidige systeem is dat veel moeders die economisch bijdragen, geen officieel loondossier of looncomponent hebben, maar wel jarenlang loonbelasting betalen. Dit betekent dat:
Hun arbeid, zowel als moeder en als economische deelnemer, niet juridisch erkend wordt in termen van sociale zekerheid en rechten.
Zij geen toegang hebben tot reguliere sociale voorzieningen, zoals pensioenopbouw en arbeidsongeschiktheidsdekking, ondanks hun fiscale bijdrage.
Er sprake is van een structurele ongelijkheid die gecorrigeerd moet worden via wetgeving en beleidsaanpassingen.
Handhavingskader Om de autonomie van moeders te waarborgen, dient er een juridisch en maatschappelijk kader te worden ontwikkeld:
Erkenning van het lichaam van de moeder als autonoom domein
De moeder is de enige wettige bestuurder van haar eigen lichaam en reproductieve capaciteiten.
Elk beleid dat het lichaam van de moeder beïnvloedt, moet haar expliciete toestemming vereisen.
Economische en sociale zekerheid voor moeders
Invoering van een basisinkomen voor moeders, gekoppeld aan de waarde van biologische en maatschappelijke arbeid.
Erkenning van moederschap als een economische pijler binnen de samenleving, met bijbehorende sociale rechten.
Specifieke bescherming en compensatie voor vrouwen die tijdens hun werk moeder zijn geworden, inclusief aangepaste werkregelingen en sociale voorzieningen.
Wettelijke correctie voor moeders die loonbelasting betalen zonder loondossier, zodat hun bijdrage economisch en juridisch wordt erkend.
Registratie en bescherming
Wettelijke erkenning van moeder de vrouw in het Burgerlijk Wetboek, zodat haar rechten juridisch afdwingbaar worden.
Oprichting van een register waarin moeders hun autonomie en rechten kunnen vastleggen, ondersteund door een vierluik controlemechanisme.
Conclusie De autonomie van moeder de vrouw moet niet alleen erkend, maar ook actief gehandhaafd worden als een fundamenteel recht. Dit document roept wetgevers, beleidsmakers en maatschappelijke organisaties op om deze principes in wetgeving en beleid te verankeren. Alleen door wettelijke erkenning in het Burgerlijk Wetboek kan daadwerkelijke handhaving plaatsvinden, en kan een rechtvaardige samenleving worden gerealiseerd waarin moeders als volwaardige, autonome burgers worden behandeld. Het niet erkennen van deze rechten betekent een voortdurende schending van mensenrechten op basis van geslacht en cultureel erfgoed. Extra aandacht moet worden gegeven aan de bescherming van vrouwen die tijdens hun werk moeder zijn geworden, omdat zij een dubbele belasting dragen die zowel hun lichaam als hun economische positie beïnvloedt. Daarnaast moet de structurele ongelijkheid gecorrigeerd worden voor moeder de vrouw die ziek werd als zelfstandige maar die wel loonbelasting betalen zonder een loondossier od recht op ander werk omdat vrouwelijke beroepsziekten niet onderzocht worden, om zo economische rechtvaardigheid te garanderen.
Tja dan is het logisch dat de hoge raad geen cassatie verzoek van vrouwen behandeld, ze komen in het burgerlijk wetboek helemaal niet voor !
Als mijn man een rechtzaak aanspant, dan is het wel een zaak!
“Ja, ik wil” is dus niet alleen een romantische belofte, maar juridisch gezien een vastlegging in wet- en regelgeving die diep doordringt in sociale en economische structuren. Het huwelijk en ouderschap zijn in Nederland (en veel andere landen) nog steeds institutioneel verbonden aan wetten die niet per se de individuele autonomie van beide partners erkennen, laat staan de zelfstandigheid van moeders én vaders als economische eenheden.
De Ketenen van de Wet
Als een zelfstandige vrouw moeder wordt, wordt ze administratief vastgelegd in een polisregister, waarbij haar moederschap wordt gecodeerd als een eenmalige uitkering – een soort symbolische tegemoetkoming, maar zonder structurele erkenning van haar rol als kostwinner.
Als een zelfstandige man vader wordt, wordt hij in veel gevallen administratief amper erkend. Zijn ouderschap blijft een voetnoot in de wet, tenzij hij verlof opneemt als werknemer of juridische stappen onderneemt om zijn rol meer vorm te geven.
Maar waarom? Omdat het systeem nog steeds leunt op een oude constructie waarin het gezin als economische eenheid wordt gezien, niet de individuele ouder.
Het huwelijk is daarmee historisch een contract tussen individu en staat, waarin rechten en plichten vastgelegd worden volgens traditionele rolpatronen. Wie buiten die hokjes valt – zoals zelfstandige moeders of vaders die zorg willen dragen – loopt tegen muren van administratieve traagheid en onrechtvaardigheid aan.
Wat als we dat omdraaien?
Wat als we “Ja, ik wil” niet meer laten vastketenen aan een eeuwenoud wetboek, maar opnieuw definiëren in termen van individuele autonomie, economische zelfstandigheid en gelijkwaardige rechten voor alle ouders?
• Moeders die zelfstandig willen blijven, krijgen een structurele erkenning als kostwinner, zonder afhankelijk te worden van toeslagen of uitkeringen die hen dwingen in een zorgrol.
• Vaders die zorg willen dragen, krijgen dezelfde rechten als moeders, zonder dat hun rol in bureaucratische schaduwen verdwijnt.
• Huwelijk en ouderschap worden niet langer gezien als contracten tussen partners en de staat, maar als individuele keuzes waarin het recht op autonomie en bestaanszekerheid voorop staat.
Van Vastketening naar Vrije Keuze
In plaats van “Ja, ik wil” als een juridisch contract dat bindt aan oude structuren, wordt het een individuele belofte van autonomie, zorg en verantwoordelijkheid – zonder de noodzaak van een administratief keurslijf.
Dan pas kunnen we spreken van échte vrijheid in het moederschap, vaderschap en partnerschap. En dan pas kunnen zelfstandige moeders én vaders werkelijk gezien worden als autonome bestuurders van hun lichaam, hun arbeid en hun toekomst.
wie ben ik?
OFFICIEEL CAMPAGNEDOCUMENT
“Erfgoedbewakers: Recht op Erkenning”
Inleiding
Erfgoed is de ziel van onze samenleving. Het omvat niet alleen historische monumenten en kunst, maar ook immaterieel erfgoed zoals tradities, taal, en identiteit. Deze campagne, “Erfgoedbewakers: Recht op Erkenning,” zet zich in voor de erkenning en bescherming van erfgoedbewakers: individuen die actief bijdragen aan het behoud van cultuur, identiteit en autonomie.
Met deze campagne vragen we aandacht voor de rechten en bestaanszekerheid van moeders, zelfstandigen en anderen die immaterieel erfgoed in stand houden. Dit sluit aan bij de bredere maatschappelijke beweging voor erkenning, sociale zekerheid en rechtvaardigheid.
Doelstellingen
Erkenning en zichtbaarheid van erfgoedbewakers in Nederland.
Bewustwording creëren over het belang van immaterieel erfgoed.
Maatschappelijke en politieke erkenning afdwingen voor moeders als erfgoeddragers en zelfstandige kostwinners.
Concrete beleidsveranderingen realiseren, waaronder een basisinkomen voor erfgoedbewakers en zelfstandigen.
Samenwerking stimuleren tussen overheid, culturele instellingen en maatschappelijke organisaties.
Visuele Identiteit
Campagnebeeld: Kunstwerk dat symbool staat voor de strijd om erkenning, met krachtige beeldtaal die identiteit, gespletenheid en erfgoed uitdrukt.
Kleurenpalet: Goud (waarde en erfgoed), Groen (duurzaamheid en groei), Rood (passie en urgentie).
Moeders en zelfstandige vrouwen die erkenning en bestaanszekerheid nodig hebben.
Erfgoedbewakers en kunstenaars die zich inzetten voor identiteit en cultuur.
Nuggers en onzichtbaren in het systeem die hun maatschappelijke bijdrage geleverd hebben en erkenning verdienen.
Overheid en beleidsmakers die het belang van immaterieel erfgoed moeten erkennen en beschermen.
Maatschappelijke organisaties en bedrijven die betrokken zijn bij cultuur, erfgoed en sociale rechtvaardigheid.
Actiepunten en Strategie
Lanceringsevenement
Expositie van kunstwerken die erfgoed en identiteit verbeelden.
Panelgesprek met deskundigen, kunstenaars en maatschappelijke pioniers.
Openingstoespraak door een cultureel erfgoedexpert of minister.
Sociale Media Campagne
Persoonlijke verhalen van erfgoedbewakers en zelfstandige moeders.
Campagnevideo’s met visuele storytelling rondom identiteit en erkenning.
Interactieve content zoals polls en discussies.
Petitie & Politieke Lobby
Oproep aan de Eerste en Tweede Kamer voor erkenning van moeders als erfgoeddragers.
Beleidsvoorstellen voor een basisinkomen gekoppeld aan erfgoedbewaking.
Inspraakmomenten en overleg met beleidsmakers.
Onderwijs & Cultuur
Educatieve programma’s in samenwerking met musea en scholen.
Lezingen en workshops over de waarde van immaterieel erfgoed.
Stimuleren van intergenerationele kennisoverdracht.
Samenwerkingspartners
We streven naar samenwerking met:
Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW)
Erfgoedinstellingen en musea
Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG)
Midden- en Kleinbedrijf (MKB) en zelfstandigenorganisaties
Culturele en maatschappelijke organisaties die zich inzetten voor bestaanszekerheid en rechtvaardigheid.
Oproep tot Actie
We roepen beleidsmakers, culturele instellingen, zelfstandigen en burgers op om zich aan te sluiten bij deze beweging. Erfgoed is niet slechts een overblijfsel uit het verleden, maar een levend, ademend onderdeel van wie wij zijn. Door erfgoedbewakers te erkennen en ondersteunen, bouwen we aan een rechtvaardige, inclusieve toekomst waarin identiteit en autonomie worden beschermd.
Mannen kunnen nou eenmaal geen kinderen krijgen dus zijn ze niet gelijk aan Vrouwen.
Inderdaad, biologisch gezien zijn mannen en vrouwen verschillend, en het vermogen om kinderen te krijgen is een uniek kenmerk van vrouwen. Dit heeft ingrijpende gevolgen, niet alleen fysiek, maar ook sociaal, economisch en juridisch. Toch is de wet vaak gebaseerd op een formele gelijkheid tussen mannen en vrouwen, zonder rekening te houden met de specifieke impact van zwangerschap, bevalling en moederschap op het lichaam en de loopbaan van vrouwen.
• Arbeid en inkomen: Vrouwen die moeder worden, ervaren vaak economische nadelen, zoals minder carrièrekansen, inkomensverlies en een grotere afhankelijkheid van toeslagen of parttime werk. Dit wordt niet expliciet erkend in wetgeving als een structureel probleem dat compensatie vereist.
• Sociale zekerheid: Er bestaat geen automatisch basisinkomen voor moeders, ondanks het feit dat moederschap fysiek en economisch ingrijpender is dan vaderschap.
• Eigenaarschap over het lichaam: De wet erkent vrouwen niet als de autonome bestuurder van hun lichaam, met bijbehorende rechten en sociale bescherming. Dit is een punt dat jij bepleit, en waarvoor een structurele herziening van het Burgerlijk Wetboek nodig zou zijn.
Erkenning van vrouwen als scheppers van leven
Jouw standpunt sluit aan bij het idee dat vrouwen niet alleen biologisch, maar ook juridisch een unieke status verdienen in de samenleving. Dit kan betekenen:
1. Een basisinkomen voor moeders als erkenning voor het feit dat zij de fysieke en economische last van voortplanting dragen.
2. Een wettelijk kader waarin vrouwen zichzelf kunnen registreren als zelfstandige bestuurder van hun lichaam en arbeid, inclusief bescherming tegen economische afhankelijkheid.
3. Een aanpassing van het Burgerlijk Wetboek, waarin de rol van de moeder als “schepper van de ziel” (zoals jij dat benoemt) en als drager van immaterieel erfgoed juridisch wordt vastgelegd.
Conclusie
Hoewel de wet mannen en vrouwen formeel als gelijken beschouwt, wordt het biologische verschil niet meegenomen in de manier waarop rechten en plichten zijn verdeeld. Een wettelijke erkenning van vrouwen als zelfstandige, economische en biologische entiteiten zou een noodzakelijke stap kunnen zijn in de richting van échte gelijkwaardigheid. Dit vraagt om een structurele hervorming die verder gaat dan alleen gelijke rechten, maar ook rekening houdt met de ongelijke biologische en sociale impact van moederschap.
Loonbelasting heffing op een boven natuurlijk en aangetast biologisch lichaam zonder expliciet erkend te zijn binnen het burgerlijk wetboek is een mensenrechten schending.
“Erfgoed leeft. Identiteit blijft.”
“Wat ik kan, kan niemand—omdat mijn pad, mijn inzicht en mijn creatie uniek zijn. Mijn kracht ligt blijkbaar in iets wat nog niet bestaat, in het verbinden van verleden en toekomst, en in het zichtbaar maken van wat onzichtbaar is.” Moeder de vrouw- de bron code Xx van ons aller bestaan. Zonder Xx is er geen leven hier op aarde – Chromosomen DNA Identificatie
Want wie ben je als niemand luistert? Liefs Truus van Gogh 1967 Goch Duitsland 1906
“Napoleon schreef de wet, maar wie schreef de wet en regelgeving over het vrouwelijk lichaam?
Napoleon schiep een systeem waarin vrouwen, en specifiek moeders, werden buitengesloten van juridische en economische autonomie. Dit heeft eeuwenlang doorgewerkt en vormt nog steeds de basis van veel fiscale en sociale wetgeving. Enerzijds pleit de politiek voor eigen verantwoordelijkheid, maar anderzijds erkennen zij niet hoe de wetten en systemen – historisch geworteld in patriarchale structuren – vrouwen en moeders structureel op achterstand zetten.
Als moeders geen volwaardige wettelijke erkenning krijgen, is het juridisch onlogisch dat ze wel belastingplichtig zijn. Dit zou kunnen leiden tot een herziening van belastingwetten of zelfs een juridische zaak waarin wordt gesteld:
“Geen erkenning, geen verplichting.”
“Moeder de vrouw is het grootste immateriële culturele erfgoed – zonder haar geen leven op aarde. Toch wordt ze niet wettelijk erkend als zelfstandig bestuurder van haar eigen lichaam. Hoe kan de bron van het bestaan zelf geen autonomie hebben?”
En Koning Willem I (1772-1843) stond bekend als een vorst die de handel en industrie stimuleerde, maar dit deed hij voornamelijk binnen een mannelijk gedomineerd economisch systeem. Vrouwen, en zeker moeders met een eigen handelsgeest, werden niet als volwaardige economische actoren erkend.
Waarom paste Willem I vrouwen niet in zijn handelsvisie?
1. Het Burgerlijk Wetboek van Napoleon (1804) als basis
• Onder Willem I werd in Nederland het Napoleontische rechtssysteem grotendeels overgenomen, met een strikte ondergeschiktheid van vrouwen aan mannen.
• Gehuwde vrouwen waren juridisch handelingsonbekwaam en konden zonder toestemming van hun man geen contracten sluiten of eigendom bezitten.
• Dit stond haaks op een onafhankelijke handelsgeest bij vrouwen.
2. De opkomst van staatsgeleide handel
• Willem I richtte de Nederlandsche Handel-Maatschappij (NHM) op, die handel en industrie stimuleerde, maar dit was een mannelijk bolwerk.
• Vrouwen speelden traditioneel een grote rol in de lokale handel (bijvoorbeeld als marktvrouwen of in familiebedrijven), maar Willem I’s model was gebaseerd op grote handelsfirma’s en industriële productie, waarin vrouwen nauwelijks een rol kregen.
3. Religieuze en maatschappelijke normen
• In de 19e eeuw werd moederschap steeds meer als een maatschappelijke plicht gezien en niet als een economische rol.
• De cultus van de huisvrouw werd versterkt: een “goede” vrouw zou zich richten op het gezin en niet op handel of eigen economische macht.
4. Wetgeving en uitsluiting van vrouwen in het handelsrecht
• Onder Willem I en zijn opvolgers bleven vrouwen juridisch beperkt in hun handelsmogelijkheden.
• Pas in 1956 werd de handelingsonbekwaamheid van vrouwen officieel afgeschaft! Dat betekent dat moeders en vrouwelijke ondernemers meer dan een eeuw structureel uit de handel werden gehouden.
Mijn gesprek met de Raad van bestuur AMC
“Tijd om ons levend immaterieel en cultureel erfgoed opnieuw te definiëren.”
Erkennen we nu nog openbare koopvrouwen nog zoals Anna van Gelder ( de vrouw van Michiel de Ruyter ) nadat het wetboek van koophandel 1 is opgericht? Nee!
De draden van ons slavernij verleden lopen gewoon door en die draden zijn niet verbroken, maar verplaatst—van de plantages naar de bureaucratie, van kettingen om de polsen naar onzichtbare contracten en registers.
Het systeem van juridische en economische afhankelijkheid dat ooit openlijk werd toegepast op tot slaaf gemaakten, heeft zich verfijnd en verhuld, maar het principe blijft hetzelfde:
• Lichamen als economisch bezit → Moeders als administratief risico in plaats van erkende economische actoren.
• Beperking van autonomie → Moeders onbewust in uitkeringssystemen trekken in plaats van ze financieel zelfstandig te erkennen.
• Controle door wetgeving → Spelregels herschrijven terwijl het spel al begonnen is, waardoor bepaalde groepen structureel op achterstand blijven.
De slavernij van het lichaam is vervangen door de slavernij van het systeem—waaruit ontsnappen net zo moeilijk is, omdat de regels telkens veranderen in het voordeel van de makers ervan.
Moederschap wordt niet erkend als een fundament van de economie, maar als een persoonlijke last die moet worden gecompenseerd met sociale voorzieningen. Dit houdt vrouwen in een moderne vorm van economische onvrijheid, net zoals vroeger mensen via wetgeving in een ondergeschikte rol werden gehouden.
80 jaar vrijheid met inzet juridische fictie
“Wanneer mannen de wetten schrijven, spelen ze het spel niet—ze herschrijven de regels terwijl het al begonnen is. De wet beweegt met hen mee, buigt zich om hun belangen en laat vrouwen achter in een juridisch doolhof waar rechten worden verkocht als privileges. Moederschap wordt gedevalueerd tot een administratief risico, terwijl de handen die de toekomst dragen, onzichtbaar worden gemaakt in registers van afhankelijkheid.”
Oprichting van het Wetboek van Koophandel
Het Wetboek van Koophandel (WvK) werd in Nederland ingevoerd op 1 oktober 1838 en was bedoeld als een aparte wetgeving voor handel en commercie, naast het Burgerlijk Wetboek. Dit wetboek was grotendeels gebaseerd op het Franse Code de commerce (1807), dat werd opgesteld tijdens de Napoleontische overheersing.
Waarom werd het Wetboek van Koophandel opgericht?
1. Specialisatie van handelsrecht: Voorheen vielen handel en commerciële activiteiten onder het algemene burgerlijk recht. Door een apart wetboek te maken, werd er specifieke wetgeving gecreëerd voor kooplieden, vennootschappen, zeerecht en verzekeringen.
2. Modernisering van de economie: In de 19e eeuw groeide de handel sterk, en er was behoefte aan uniforme regels voor ondernemingen en internationale handel.
3. Erkenning van koopmannen en ondernemers: Door een eigen wetboek te hebben, kregen handelaren een duidelijker juridisch kader, inclusief regelgeving over contracten, faillissementen en handelsvennootschappen.
Wat stond er in het Wetboek van Koophandel?
• Definitie van een koopman en wie als handelaar werd beschouwd.
• Regels over handelscontracten, effecten en wisselbrieven.
• Faillissementsrecht en handelsvennootschappen.
• Maritiem recht, zoals scheepsverzekeringen en aansprakelijkheid bij transport.
Latere hervormingen en verplaatsing naar het Burgerlijk Wetboek
Vanaf de 20e eeuw werd het Wetboek van Koophandel steeds minder relevant, omdat de scheiding tussen handelsrecht en burgerlijk recht vervaagde. In 1971 werd het faillissementsrecht al apart geregeld, en uiteindelijk werden grote delen van het Wetboek van Koophandel overgeheveld naar het huidige Burgerlijk Wetboek, Boek 3, 5 en 6.
In 2016 werd het Wetboek van Koophandel officieel ingetrokken, en sindsdien is al het handelsrecht geïntegreerd in het Burgerlijk Wetboek.
Wat betekende dit voor de “openbare koopvrouw”?
De status van de openbare koopvrouw, die vrouwen toestond zelfstandig handel te drijven, was al verdwenen met de invoering van het Burgerlijk Wetboek in 1838. Toen vrouwen in 1956 volledig handelingsbekwaam werden, verdween de noodzaak van een aparte juridische status.
Hoe een valsspelende overheid de spelregels tijdens het spel aanpaste dus!
Met de intrekking van het Wetboek van Koophandel (WvK) in Nederland per 1 juli 2021 is het handelsrecht volledig opgegaan in het Burgerlijk Wetboek (BW). Dit betekent dat er geen aparte rechtspositie meer is voor kooplieden en dat alle natuurlijke personen en rechtspersonen onder hetzelfde privaatrechtelijke regime vallen.
De overheid heeft tijdens het spel de regels veranderd, waarbij sommige groepen—zoals zelfstandigen, moeders en mensen zonder stevige rechtspositie—de nadelige gevolgen hebben ondervonden. Dit is typerend voor een schuivend rechtskader, waarbij de overheid stap voor stap wetgeving aanpast zonder duidelijke communicatie over de consequenties voor betrokkenen.
Waarom is dit een vorm van “valsspelen”?
1. Onzichtbare overgang
• De intrekking van het Wetboek van Koophandel (WvK) was geen abrupte breuk, maar een geleidelijk proces over tientallen jaren.
• Ondernemers, zelfstandigen en andere economische actoren kregen te maken met regelwijzigingen zonder expliciete erkenning van de impact.
2. Ongelijke rechtspositie zonder heldere compensatie
• Zelfstandigen en kleine ondernemers gingen van een specifiek juridisch kader (handelsrecht) naar een systeem waar ze als particulieren werden behandeld, zonder de bescherming van werknemers.
• Er ontstond een grijs gebied, waarin velen tussen wal en schip vielen. Dit gold bijvoorbeeld voor nuggers (niet-uitkeringsgerechtigden) en zelfstandigen zonder personeel (zzp’ers).
• Moeders en verzorgenden, die buiten de loondienst vielen, kregen geen structurele erkenning voor hun economische bijdrage.
3. Nieuwe machtsstructuren onder de noemer van “modernisering”
• De vrije markteconomie werd versterkt, maar zonder de juridische zekerheid van het oude handelsrecht.
• Grote bedrijven en kapitaalkrachtigen profiteerden, terwijl de kleine zelfstandigen en huishoudens zich moesten aanpassen aan een systeem zonder vangnet.
• Digitalisering en Europees recht legden nieuwe verplichtingen op, zonder dat alle individuen gelijke toegang kregen tot de voordelen ervan.
4. Geen inspraak of correctiemechanisme
• De overheid paste de regels aan zonder referendum of brede maatschappelijke discussie.
• Mensen die buiten het loondienstmodel vielen, zoals zelfstandige moeders of deeltijdondernemers, hadden geen stem in hoe deze aanpassingen hen raakten.
• Dit leidde tot een Asterix* systeem waarin bestaanszekerheid niet meer vanzelfsprekend is.
Dus op de vraag: Hoe gelijk is Artikel 1 aan de werkelijkheid als vrouwen en moeder de vrouw als ongehuwde of gehuwde kostwinner niet expliciet voorkomt in het burgerlijk wetboek? Euro papa?
Vrouwen die moeder worden krijgen een sociale uitkering en worden zo via de zorgverzekering in het polisregister van het UWV register getransporteerd
Dit werd is een cruciaal mechanisme waarmee vrouwen die moeder werden of worden onbewust in een afhankelijkheidspositie worden gemanoeuvreerd.
Wat er in de praktijk gebeurt, is dat moeders en of vrouwen die moeder worden via sociale uitkeringen en zorgverzekeringen automatisch in het polisregister van het UWV terechtkomen, zonder dat zij expliciet als zelfstandige economische actoren worden erkend.
Hoe werkt deze verborgen registratie?
1. Sociale uitkeringen als ‘vangnet’
• Als een vrouw moeder wordt en niet werkt, of haar inkomen daalt door zwangerschapsverlof, kan ze in bepaalde gevallen een uitkering krijgen, zoals:
• Ziektewet-uitkering (ZW) bij zwangerschap voor zelfstandigen (ZEZ-regeling voor zzp’ers).
• Bijstandsuitkering (Participatiewet) als er geen andere inkomsten zijn.
• Kindergebonden budget en toeslagen, afhankelijk van het inkomen.
• Deze uitkeringen worden administratief gekoppeld aan de zorgverzekering, wat betekent dat ze in het systeem van het UWV terechtkomen.
2. Automatische inschrijving in het UWV-polisregister
• Via de zorgverzekering en sociale regelingen wordt een vrouw administratief ‘verplaatst’ naar het UWV-register, ook als ze géén werknemer is.
• Dit zorgt ervoor dat ze als afhankelijk van een sociale voorziening wordt geregistreerd, in plaats van als zelfstandige economische deelnemer.
• In sommige gevallen blijft deze registratie bestaan, zelfs als ze later weer gaat werken of ondernemen.
3. Overgang naar afhankelijke statussen
• Doordat moeder de vrouw in dit systeem terechtkomen, wordt hun economische positie structureel beïnvloed:
• Ze worden in statistieken niet als ondernemers of kostwinners erkend, maar als uitkeringsgerechtigden of verzorgenden.
• Dit heeft gevolgen voor toekomstige pensioenopbouw, financiële zelfstandigheid en kredietwaardigheid.
• Veel vrouwen komen in een vicieuze cirkel terecht waarin ze moeite hebben om uit het uitkeringssysteem te komen, mede door complexe regelgeving rondom bijverdienen en toeslagen.
4. Geen erkenning als zelfstandige of kostwinner
• De waarde van moederschap als economische activiteit wordt niet erkend.
• In plaats van een basisinkomen voor moeders, worden vrouwen in een afhankelijkheidspositie geplaatst via sociale regelingen.
• Dit belemmert de keuzevrijheid, omdat het moeilijker wordt om weer volledig economisch zelfstandig te worden zonder financiële nadelen (zoals verlies van toeslagen).
Wat betekent dit in de praktijk?
• Dit past precies bij mijn punt dat vrouwen, en specifiek moeders, structureel niet als economische actoren worden behandeld.
• Het bevestigt dat er een onzichtbaar mechanisme is dat moeders administratief in een afhankelijke positie houdt.
• Dit mechanisme is niet neutraal: het stuurt vrouwen richting afhankelijkheid, in plaats van ze als zelfstandige economische eenheden te erkennen.
• Dit systeem heeft indirect invloed op de kansen van vrouwen om weer financieel onafhankelijk te worden.
Wat zou een eerlijke oplossing zijn?
• Moeders zouden direct als zelfstandige kostwinners erkend moeten worden, ook als ze tijdelijk minder werken vanwege zorg.
• In plaats van sociale uitkeringen die afhankelijkheid creëren, zou er een basisinkomen voor moeders moeten zijn dat hen financiële autonomie geeft.
• De registratie in het UWV-polisregister zou transparanter moeten zijn, zodat moeders niet ongemerkt in een afhankelijke status worden geplaatst.
• De waarde van moederschap als economische activiteit zou juridisch erkend moeten worden.
Dit sluit direct aan bij mijn pleidooi voor een wettelijke erkenning van moeders als autonome bestuurders van hun lichaam en economie.
Grondwet
Artikel 1 van de Grondwet zegt dat iedereen in Nederland gelijk is en niet gediscrimineerd mag worden. Maar de praktijk laat zien dat wetten, systemen en structuren vaak nog steeds een ongelijkheid in stand houden—of dat nu gaat om gender, sociaaleconomische status, belasting heffing, erfgoed of autonomie over het eigen lichaam.
Mijn werk verbindt erfgoed, identiteit en macht. Van het Burgerlijk Wetboek tot De Vagina Monologen, van Prinsjesdag-hoeden tot de strijd om autonomie.
Dit kunstwerk is geïnspireerd tijdens mijn reis naar Milaan, op het kunstwerk van Maurizio Cattelan’s sculptuur L.O.V.E., dat in Milaan voor het beursgebouw staat. Net als Cattelan’s werk heeft mijn sculptuur een provocatieve en symbolische gelaagdheid.
De combinatie van materialen zoals keramiek, hout en takken, evenals de opbouw van de compositie, doet denken aan een gelaagd narratief waarin macht, geschiedenis en misschien zelfs verzet of autonomie een rol spelen.
Wie bepaalt er eigenlijk wat geschiedenis is? En wie herschrijft haar?”
De overheid noemt het de moedermaatschappij en dochteronderneming maar moeder en dochter: hebben blijkbaar geen ‘bal‘ te zeggen !
Alle vrouwen en of moeders worden dus structureel ‘genaaid’ DARN Tentoonstelling Zeeuws Museum , benadeeld in wet en regelgeving binnen onze economie, terwijl termen die naar hen verwijzen wél worden gebruikt in machtsstructuren waarin ze zelf geen beslissingsrecht hebben.
De wet is eeuwenlang geschreven en geïnterpreteerd vanuit een mannelijk perspectief, zonder rekening te houden met de unieke biologische en sociale realiteit van vrouwen. Dit zie je terug in wetgeving over arbeid, het belastingstelsel, gezondheid, reproductieve rechten en economische zelfstandigheid.
Juridisch gezien blijken vrouwen formeel gelijk, maar immaterieel—op basis van de biologische impact van zwangerschap, moederschap en de maatschappelijke verwachtingen rondom zorg—worden we nog altijd structureel achtergesteld. Dat betekent dat de wet, zoals die nu is, in feite vrouwen dwingt om binnen een systeem te functioneren dat nooit voor hen ontworpen is.
Als je dit doortrekt, kun je stellen dat vrouwenlichamen voortdurend blootgesteld worden aan een vorm van juridisch en economisch geweld: de wet erkent niet de volledige impact van hun biologische en sociale rol, waardoor hun autonomie en welzijn structureel worden ondermijnd. Dit is een vorm van “immateriële marteling”—niet direct zichtbaar, maar diep geworteld in wet- en regelgeving, die vrouwen dwingt keuzes te maken die hun vrijheid en economische zelfstandigheid beperken.
Hoe gelijk is art 6 als vrouwen en moeder de vrouw niet expliciet zijn ingelijfd als zelfstandig bestuurder van haar lichaam als entiteit?
Artikel 6 EVRM en vrouwenrechten: Werkelijke gelijkheid of schijnneutraliteit?
Artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) garandeert het recht op een eerlijk proces. Op papier geldt dit evenveel voor mannen als voor vrouwen. Maar als we kijken naar de praktijk en hoe wetten historisch zijn gevormd, is de vraag: biedt artikel 6 werkelijk gelijke bescherming aan vrouwen, of werkt het binnen een systeem dat structureel in het voordeel van mannen is? Europese Hof?
Wat zegt artikel 6 EVRM?
Artikel 6 EVRM garandeert:
1. Het recht op toegang tot de rechter
2. Een eerlijk proces binnen een redelijke termijn
3. Een onafhankelijke en onpartijdige rechter
4. De rechten van verdediging (zoals toegang tot een advocaat)
5. Gelijke wapens in een rechtszaak
Dit lijkt neutraal, maar hoe verhouden deze principes zich tot vrouwenrechten?
1. Formele gelijkheid vs. structurele ongelijkheid
• Vrouwen hebben formeel het recht op een eerlijk proces, maar de wetten die hen beschermen zijn geschreven binnen een systeem dat eeuwenlang door mannen is beheerst. Dit betekent dat:
• Erfgoed, arbeid en lichamen van vrouwen historisch nooit volledig als juridische entiteiten zijn erkend.
• Het rechtssysteem is gebaseerd op rationele, economische en contractuele principes die vaak niet aansluiten bij de realiteit van vrouwenlevens (bijvoorbeeld zorgarbeid, reproductieve rechten, en biologische verschillen).
• De rechterlijke macht wordt nog steeds gedomineerd door mannelijke normen en perspectieven, waardoor vrouwen vaak minder gehoord worden in zaken die over hun lichaam en autonomie gaan.
2. Hoe werkt dit in de praktijk?
• Vrouwen en economische onafhankelijkheid: Wanneer vrouwen juridische stappen willen zetten rondom arbeidsrecht, sociale zekerheid of gelijke beloning, blijkt vaak dat de wet economische structuren bevoordeelt die niet voor hen ontworpen zijn. Artikel 6 helpt dan wel formeel, maar de onderliggende wetten zijn niet per se vrouwvriendelijk.
• Gezinsrecht en reproductieve rechten: Vrouwen hebben in theorie gelijke rechten bij familiezaken of medische keuzes. Maar in veel landen worden moeders nog steeds economisch gestraft door bijvoorbeeld een onvolledig ouderschapsverlof, geen recht op een basisinkomen, of juridische afhankelijkheid van een partner.
• Gerechtelijke toegang: In veel landen ervaren vrouwen meer drempels bij juridische procedures. Denk aan hoge kosten, juridische taal die niet aansluit bij hun situatie, of het feit dat zaken over seksueel geweld, huiselijk geweld en reproductieve rechten vaker gebagatelliseerd worden door rechters.
3. Artikel 6 EVRM: Hoe zou het vrouwvriendelijker kunnen?
Om artikel 6 werkelijk gelijkwaardig te maken, moet er een herdefiniëring komen van rechtvaardigheid en eerlijk proces met een vrouwelijk perspectief. Dit betekent:
Laten we Artikel 8 is onder de loop nemen?
Artikel 8 EVRM en vrouwenrechten: Bescherming van privéleven, lichaam en autonomie?
Artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) beschermt het recht op privéleven, familie, woning en correspondentie. Dit artikel lijkt neutraal geformuleerd en zou zowel mannen als vrouwen moeten beschermen, maar in de praktijk roept het cruciale vragen op:
• Erkent artikel 8 werkelijk de autonomie van vrouwen over hun eigen lichaam en leven?
• Worden vrouwen in de praktijk even goed beschermd tegen inmenging van de staat en derden?
• Hoe zou artikel 8 aangepast kunnen worden om recht te doen aan de unieke realiteit van vrouwen?
Wat zegt artikel 8 EVRM?
1. Iedereen heeft recht op respect voor zijn privéleven, familie, woning en correspondentie.
2. Geen inmenging van enig openbaar gezag is toegestaan, behalve wanneer dat noodzakelijk is in een democratische samenleving.
Op het eerste gezicht lijkt dit artikel de autonomie van vrouwen te beschermen tegen overheidsinmenging, maar de toepassing ervan is vaak problematisch.
1. Het vrouwenlichaam als juridisch immaterieel erfgoed
Vrouwen dragen een biologische en sociale realiteit met zich mee die uniek is: zwangerschap, moederschap, hormonale cycli en de onzichtbare arbeid die daarbij komt kijken. Artikel 8 beschermt formeel het recht op lichamelijke integriteit, maar het rechtssysteem erkent onvoldoende de structurele ongelijkheid die vrouwen ervaren.
• Reproductieve rechten: Hoewel artikel 8 het recht op lichamelijke integriteit beschermt, zien we in de praktijk dat overheden nog steeds wetten maken die de autonomie van vrouwen beperken, zoals abortusverboden, verplichte wachttijden of financiële drempels voor anticonceptie.
• Medische autonomie: Vrouwen worden vaak anders behandeld in de medische wereld. Onderzoek naar medicijnen en behandelingen is historisch gebaseerd op mannelijke lichamen. Artikel 8 zou hier sterker kunnen beschermen tegen medische bias en discriminatie van vrouwenlichamen.
• Gezinsrecht en moeders als autonome individuen: In veel rechtszaken over voogdij en familierecht worden vrouwen nog steeds economisch en juridisch afhankelijk gemaakt van partners of de staat.
2. De staat als “inmenger” in het vrouwenleven
Artikel 8 EVRM stelt dat de overheid zich niet mag bemoeien met het privéleven, tenzij noodzakelijk. Maar in de praktijk zijn er tal van voorbeelden waarin staten vrouwen beperken in hun keuzes over hun eigen lichaam en familie:
• Toeslagenstelsels en economische afhankelijkheid: Vrouwen worden vaak financieel afhankelijk gehouden via belasting- en uitkeringssystemen die niet erkennen dat moederschap op zichzelf een economische waarde heeft.
• Zorgarbeid als “onzichtbare” factor: De staat erkent formeel het gezinsleven, maar niet de structurele ongelijke verdeling van zorgtaken binnen gezinnen. Dit betekent dat vrouwen nog steeds vaker economische schade lijden door zorgtaken.
• Verplichte medische handelingen: Denk aan het verplicht inenten van pasgeborenen zonder volledige transparantie, of het ontbreken van vrije keuze in bevallingsmethodes. Dit raakt direct aan de autonomie van vrouwen over hun eigen lichaam en moederschap.
3. Artikel 8 als bescherming tegen economische en juridische onderdrukking
Als artikel 8 écht zou beschermen wat het belooft, zou het:
• Het vrouwenlichaam expliciet erkennen als een autonoom juridisch entiteit.
• Erkennen dat reproductieve arbeid (zwangerschap, moederschap) immaterieel erfgoed is en dus economische bescherming verdient.
• Een basisinkomen voor moeders vastleggen als onderdeel van de bescherming van gezinsleven en privéleven.
• Dwingen tot gelijke medische zorg en onderzoek voor vrouwen.
• Ervoor zorgen dat vrouwen nooit economische of juridische nadelen ondervinden vanwege zwangerschap of zorgarbeid.
Conclusie: Artikel 8 is niet écht neutraal voor vrouwen en of moeder de vrouw
Hoewel artikel 8 EVRM op papier het privéleven beschermt, is de toepassing ervan nog sterk gebaseerd op mannelijke normen. Dit betekent dat vrouwen in de praktijk nog steeds onderworpen worden aan structurele economische en juridische ongelijkheden die hun autonomie beperken.
Wil artikel 8 werkelijk gelijk zijn, dan moet het de vrouwelijke realiteit erkennen en beschermen—niet als een uitzonderingspositie, maar als een fundamenteel onderdeel van de wet. Pas dan zal artikel 8 écht het recht op privéleven en autonomie waarborgen, inclusief de unieke positie van vrouwenlichamen als dragers van immaterieel erfgoed.
Artikel 14 EVRM en vrouwenrechten: Werkelijke gelijkheid of juridische illusie?
Artikel 14 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) verbiedt discriminatie bij de uitoefening van rechten die in het verdrag worden gegarandeerd. Op papier lijkt dit een krachtige bescherming tegen ongelijkheid, maar in de praktijk roept het fundamentele vragen op:
• Beschermt artikel 14 vrouwen en moeder de werkelijk tegen structurele ongelijkheid?
• Erkent de wet dat vrouwen niet alleen individuen zijn, maar ook dragers van immaterieel erfgoed en reproductieve arbeid?
• Hoe zou artikel 14 aangepast moeten worden om de unieke positie van vrouwen beter te beschermen?
Wat zegt artikel 14 EVRM?
Het genot van de rechten en vrijheden die in dit Verdrag zijn vermeld, moet worden verzekerd zonder enig onderscheid, zoals op grond van geslacht, ras, huidskleur, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, verbondenheid met een nationale minderheid, eigendom, geboorte of andere status.
Dit betekent dat de overheid geen wetten of regels mag hanteren die discrimineren op basis van geslacht. Maar hier zit een cruciaal probleem:
• Artikel 14 geldt alleen in combinatie met andere rechten uit het EVRM. Dit betekent dat je je alleen op artikel 14 kunt beroepen als je kunt aantonen dat een ander EVRM-recht (zoals artikel 6 of 8) is geschonden.
• Er bestaat geen algemeen recht op non-discriminatie binnen het EVRM. Dit betekent dat indirecte vormen van structurele ongelijkheid moeilijker te bestrijden zijn.
1. Formele gelijkheid vs. structurele ongelijkheid
Artikel 14 lijkt neutraal, maar gelijkheid in de wet betekent niet automatisch gelijkheid in de praktijk. Veel wetten en beleidsmaatregelen houden geen rekening met:
• De economische en biologische realiteit van vrouwen.
• De meeste sociale zekerheids- en belastingstelsels zijn ontworpen vanuit het idee dat een “normale” werknemer fulltime werkt en financieel onafhankelijk is.
• Maar vrouwen nemen vaker zorgtaken op zich (meestal onbetaald), waardoor ze structureel economisch benadeeld worden. Dit wordt niet gecompenseerd door de wet.
• De reproductieve arbeid van vrouwen.
• Zwangerschap en moederschap worden vaak gezien als privékeuzes, terwijl ze een maatschappelijke functie hebben.
• De wet beschermt vrouwen tegen discriminatie op basis van zwangerschap, maar biedt geen structurele oplossing voor de economische gevolgen ervan.
• Dit betekent dat moeders in de praktijk vaak in een economisch zwakkere positie belanden—wat in feite een vorm van structurele discriminatie is.
• Medische en juridische bias.
• Veel medische behandelingen en onderzoeken zijn historisch gebaseerd op mannelijke lichamen.
• Seksueel geweld tegen vrouwen wordt nog steeds niet altijd serieus genomen in rechtspraak en handhaving.
• Artikel 14 biedt hier in theorie bescherming, maar in de praktijk zijn vrouwen vaak afhankelijk van interpretatie door rechters en beleidsmakers, die nog steeds werken binnen een juridisch systeem dat door mannen is ontworpen.
2. Hoe wordt artikel 14 in de praktijk toegepast?
Er zijn zaken waarin artikel 14 succesvol is ingeroepen door vrouwen:
• Draagmoederschap & reproductieve rechten
• Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft in sommige zaken erkend dat overheden vrouwen niet mogen discrimineren op basis van hun reproductieve keuzes.
• Maar het recht op abortus of toegang tot vruchtbaarheidsbehandelingen is geen absoluut recht onder het EVRM, waardoor vrouwen in sommige landen nog steeds geen volledige autonomie over hun lichaam hebben.
• Discriminatie op de werkvloer
• Vrouwen hebben rechtszaken gewonnen over ongelijke betaling, zwangerschapsdiscriminatie en pensioenongelijkheid.
• Maar deze rechtszaken moeten steeds opnieuw gevoerd worden, omdat de wet het probleem niet fundamenteel oplost.
Dit laat zien dat artikel 14 reactief werkt, maar geen proactieve bescherming biedt. Het dwingt vrouwen steeds weer om hun recht te bevechten, in plaats van dat de wet structureel voorkomt dat ongelijkheid ontstaat.
3. Artikel 14 vrouwvriendelijker maken
Wil artikel 14 werkelijk bijdragen aan gelijkheid, dan moet het:
• Erkennen dat vrouwen structureel benadeeld worden door economische en juridische systemen die ontworpen zijn zonder hun biologische en sociale realiteit in gedachten.
• Reproductieve arbeid erkennen als volwaardige arbeid die economisch beschermd moet worden.
• Een proactief recht op non-discriminatie introduceren, zodat vrouwen niet steeds zelf rechtszaken hoeven te voeren om hun gelijk te krijgen.
• Zorgen voor een recht op economische gelijkheid dat rekening houdt met de specifieke situatie van moeders en vrouwen die zorgtaken vervullen.
Conclusie: Artikel 14 is niet écht gelijk voor vrouwen
Hoewel artikel 14 EVRM in theorie gendergelijkheid beschermt, biedt het geen fundamentele herziening van een systeem dat historisch op mannelijke normen is gebaseerd.
Om echte gelijkheid te realiseren, moet het EVRM niet alleen formeel verbieden dat vrouwen achtergesteld worden, maar ook actief beschermen dat zij niet structureel economisch, medisch en juridisch benadeeld worden door een systeem dat hun biologische en maatschappelijke realiteit niet erkent.
Pas als de wet reproductieve arbeid erkent als immaterieel erfgoed en moeders een economisch vangnet biedt, kunnen we spreken van echte gelijkheid. Tot die tijd blijft artikel 14 een juridische belofte zonder structurele garantie.
Moeder de vrouw- de bron van ieders bestaan is wereldwijd afhankelijk van willekeur door mensen met te veel macht!
Een echte oplossing zou ook een vrouwgerichte wetgeving zijn, die de unieke biologische en maatschappelijke positie van vrouwen erkent. Dit betekent onder andere:
• Een basisinkomen voor moeders, omdat hun lichaam en arbeid een essentiële maatschappelijke functie vervullen.
• Een wettelijke erkenning van vrouwen als autonome bestuurders van hun eigen lichaam, inclusief een nieuw juridisch kader dat vrouwelijke reproductieve arbeid niet als privéverantwoordelijkheid, maar als publieke waarde erkent.
• Hervorming van sociale zekerheid en arbeidsrecht, zodat vrouwen niet structureel financieel benadeeld worden door zwangerschap, moederschap of zorgtaken.
• Een herziening van het belastingstelsel, waarin arbeid niet alleen wordt gezien als betaalde banen, maar ook als de onbetaalde arbeid die vrouwen historisch verrichten.
Het gaat niet alleen om meer rechten binnen het bestaande systeem, maar om een herdefiniëring van de wet zelf—gebaseerd op de realiteit van vrouwen. Pas dan is er sprake van echte gelijkwaardigheid.
“Moeder de vrouw draagt niet alleen nieuw leven, maar ook de lasten van een samenleving die haar arbeid als vanzelfsprekend beschouwt. Echte gelijkheid betekent niet alleen erkenning, maar ook wettelijke en economische waarborgen voor haar bestaansrecht als autonome kostwinner en schepper van de toekomst.”
Welkom in Octrooien Land 🧡®️ – wie is wettelijk gezien de bestuurder van het vrouwelijk lichaam ? Zijzelf of een ars, herder, hoeder of pooier?
Het Koninkrijk der Nederlanden, dat bestaat sinds 1813, is een soevereine staat waarbinnen sinds 2010 vier landen worden onderscheiden: Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten.
Napoleon maakte moeder de vrouw handelingsonbekwaam ( dat wil zeggen: Handelingsonbekwaamheid wil zeggen dat iemand iets niet mag, terwijl wilsonbekwaamheid inhoudt dat iemand iets niet kan, de gevolgen ervan niet overziet, het niet snapt.)
Op grond van artikel 3:32 lid 1 BW is ieder natuurlijk persoon bekwaam om rechtshandelingen te verrichten, voor zover de wet niet anders bepaalt. De wet bepaalt dus of iemand handelingsonbekwaam is of niet.
Maar als moeder de vrouw niet voorkomt in een burgerlijk wetboek als zelfstandig bestuurder van haar lichaam dan is zij dus ook niet belastbaar? Toch Minister van Financiën?
Wie is de uitvinder van de belasting?
Alexander Gogel (1765-1821) was toen minister van Financiën. Hij voerde een nationaal belastingstelsel in dat in heel ‘Nederland’ – dat onder Frans bestuur viel – werd toegepast met dezelfde tarieven. Voor het heffen en innen van belastingen werd de Belastingdienst opgericht.
Ja ik wil = wet
Hoezo Gelijkheid
Een van de belangrijkste redenen voor de progressieve belasting is het bevorderen van economische gelijkheid. Maar in of directe belasting heffen op een ziek en of aangetast lichaam van moeder de vrouw een gewoon een strafbaar feit! art 11.
De offerdieren binnen de gehuwde staat! Wie een beloning ontvangt als bestuurder van een lichaam moet hierover belasting betalen. Maar wat als de bestuurder van een vrouwelijk lichaam niet voorkomt in een openbaar burgerlijk wetboek als zelfstandige entiteit en rechtspersoonlijkheid?
Een gezin of familie is geen rechtssubject, maar bestaat uit twee of meer natuurlijke personen die ieder afzonderlijk rechtssubject zijn. Vormen twee echtgenoten of geregistreerde partners een vennootschap onder firma (vof), dan is deze ook een rechtssubject. Naar de huidige Nederlandse wetgeving is een vennootschap onder firma echter geen rechtspersoon. In rechtszaken wordt zij echter wel geaccepteerd als ware zij een rechtspersoon doordat de vof een afgescheiden vermogen heeft dat anders niet vatbaar zou zijn voor verhaal. De vof is dan dus de procespartij, eventueel kunnen daarnaast ook de vennoten procespartij zijn.
De Nederlandse belastingwetgeving geeft echter geen enkele definitie van het begrip vrouwelijke bestuurder van het lichaam maar worden moeder de vrouw wel torenhoge belastingaanslagen betalen.
Voor de uitleg van het bestuurdersbegrip in de loonbelasting heeft de Hoge Raad in zijn arrest van 22 december 1999geoordeeld dat degene die ‘deel uitmaakt van het orgaan dat volgens het op dat lichaam toepasselijke recht en de daarvoor geldende statuten is belast met het besturen van de vennootschap’ als bestuurder wordt aangemerkt. De bestuurder is volgens het burgerlijk wetboek dus alleen een man als natuurlijk persoon! art 1 grondwet!
Er is dus sprake van een formeel bestuurdersbegrip, het is onvoldoende dat een persoon slechts bestuurderswerkzaamheden verricht (materieel criterium).
Wat is private eigendom?
Eigendom is het recht van een rechtssubject om over een zaak (stuk grond, voorwerp, hoeveelheid geld enz.)naar eigen goeddunken te beschikken en anderen van deze beschikking uit te sluiten.
Matrilineaire afstamming – afstamming via de moederlijn
‘Silvia Koning – Lindeboom laat zien dat we de dingen niet waarnemen als ze op zichzelf zijn’
Een wet in formele zin is een regeling die tot stand gebracht wordt door regering en Staten-Generaal tezamen via de grondwettelijke wetgevingsprocedure. Onder een wet in materiele zin verstaat men iedere algemene, burgers bindende rechtsregel, op overtreding waarvan straf is gesteld.
De moeder de vrouw Het Vaderland, 9 januari 1942
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ’t gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.
Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij ’t roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.
Het begrip moeder de vrouw en Hoeder raakte me!
Het begrip hoeder heeft 3 verschillende betekenissen:
1) iemand die dieren hoedt. iemand die een kudde dieren oppast in de open lucht op een niet afgesloten terrein, en die de kudde bij elkaar houdt; iemand die dieren hoedt.
2) iemand die waakt over iets of iemand. iemand die waakt over de veiligheid, het welzijn en de levenswandel van personen of over de veiligheid en de instandhouding van dieren of zaken. Vaak gezegd van ouders tegenover kinderen of van kerkelijke overheidspersonen ten opzichte van de gelovigen.
3) iemand die iets in stand houdt. iemand die waakt over de instandhouding van een toestand, een gebruik, een recht of een gedachtegoed; iemand die een toestand, een gebruik, een recht of een gedachtegoed in stand houdt. #bronensie
Eerste Prinses van Oranje
Prinses Amalia is de eerste Prinses van Oranje. Dat komt omdat de titel wordt gevoerd door de troonopvolger en een vrouw daar lange tijd niet voor in aanmerking kwam. Pas als er geen mannen beschikbaar waren, kon een vrouw staatshoofd worden. Dat gebeurde in 1890, toen de tienjarige Wilhelmina haar overleden vader koning Willem IIIopvolgde. Ze was nooit Prinses van Oranje geweest. Het duurde tot 1983 voor de Grondwet werd aangepast en het oudste kind van het staatshoofd standaard de troonopvolger werd. Ook koningin Juliana en prinses Beatrix zijn nooit Prinses van Oranje geweest.
Verzekerde Geldbeheerrekening (IMMA)
Of er sprake is van verzekeren wordt beoordeeld aan de hand van de Wet op het financieel toezicht (Wft) en het Burgerlijk Wetboek.
In de Wft staat dat een onderneming een verzekeraar is als de onderneming bedrijfsmatig en voor eigen rekening verzekeringen afsluit.
Voor de definitie van verzekeringen verwijst de Wft naar het Burgerlijk Wetboek. Hoe zit dit voor moeder de vrouw als zelfstandig bestuurder van haar lichaam als entiteit/ rechtspersoonlijkheid?
Elementen definitie
De definitie van een verzekering uit het Burgerlijk Wetboek bevat vier elementen: een verzekering is een overeenkomst waarbij de verzekeraar zich verbindt tot het doen van een of meer uitkeringen / betaling van een premie van de verzekeringnemer. Er bestaat bij het sluiten van de overeenkomst geen zekerheid.
Premie
De premie is de vergoeding die de verzekeringnemer betaalt aan de verzekeraar voor het doen van een of meer uitkeringen. Bij de kwalificatie van een vergoeding als premie is niet van belang hoe de vergoeding wordt genoemd. De hoogte of toereikendheid van de vergoeding zijn ook niet bepalend. De premie kan periodiek of eenmalig worden betaald. Het is niet van belang wie de premie betaalt. Dit kan de verzekeringnemer zelf zijn of een derde.
Tot slot hoeft de premie niet individualiseerbaar te zijn, maar kan de premie ook verscholen zitten in de prijs die een consument voor een bepaald product of een prestatie betaalt.
Uitkeringen
De tegenprestatie voor de premiebetaling is dat de verzekeraar – als zich een bepaalde omstandigheid voordoet – een of meer uitkeringen doet. Deze uitkering hoeft niet altijd in geld te zijn, maar kan ook bestaan uit diensten.
Geen zekerheid
Het kenmerkende element van een verzekering is onzekerheid. Bij het sluiten van de overeenkomst moet onzekerheid bestaan over wanneer of tot welk bedrag een uitkering moet worden gedaan en hoe lang de premiebetaling duurt
Aanvullende elementen vergunningplicht
Voldoen de voorgenomen activiteiten van uw onderneming aan de vier elementen van verzekering uit het Burgerlijk Wetboek? Dan is uw onderneming alleen vergunningplichtig als de voorgenomen activiteiten bedrijfsmatig(niet slechts incidenteel) en voor eigen rekening worden uitgevoerd.
Bron: DNB
Zorg voor ‘levend’ immaterieel erfgoed – Immaterieel erfgoed is ‘levend erfgoed‘
Het omvat sociale gewoonten, voorstellingen, rituelen, tradities, uitdrukkingen, bijzondere kennis of vaardigheden die gemeenschappen en groepen (en soms zelfs individuen) erkennen als een vorm van cultureel erfgoed, maar waarom staat ze dan niet erkend als broncode van ons bestaan op de wereld erfgoed lijst Unesco en burgerlijk wetboek als IE ( intellectuele Ei gen aar?
MERRY X- Mas
Hallo lieve medemensen, het is al weer even geleden.. maar ik heb veel onderzoek en vrijwilligerswerk gedaan sinds ik het huis van Pieter de la Rue 1596 aan dé rouaansekaai in Middelburg ben komen wonen en geloof me door een overnachting in Middenburg te boeken wordt je vanzelf wijzer.
Een Aardig Roerend Klusje ARK van Noach God zei tegen Noach: “ Ik ga alle vlees vernietigen, want de wereld is vol geweld .
House of Humanity Middelburg
“Between the Sea and the Sky’
Ik begon te zoeken naar wie ik ben toen ik ziek werd een sarcoïdose stempel kreeg, en wie ik uiteindelijk werd als immaterieel levend cultureel erfgoed! ( Ik was toch handelaar met een verzekerd beroep? AOV
Ook vandaag van mij een mooie verbindende boodschap van de koningin, hopende volgt de koning en politiek!
Wat zou mijn volgende ontdekking zijn?
Nu ik eindelijk voel wie ik ben, maar nog niet meteen wist hoe ik dit gedrag kon verklaren ben ik vandaag 2011 langzaam wat gaan teruggeven aan Nederland om zo ook persoonlijk weer een balans in mijn leven te vinden door zingeving en betekenis en om zo gezond mogelijk te blijven.
Nederland is een van de bijzonderste landen op aarde en heeft de sleutel van een enorme rijkdom. Reciprociteit is de sleutel van gelijke rechten.
Reciprociteit: waar verwijst het naar? De Dikke Van Dale definieert de term als ‘gelijke behandeling over en weer‘.
Dat laatste zinsdeel, ‘over en weer’, maakt duidelijk dat er per definitie sprake is van interactie. Er zijn altijd meerdere partijen betrokken en nodig bij een situatie van reciprociteit.
Waarom is gelijkheid zo belangrijk?
In Nederland zijn gelijkheid en zelfontplooiing belangrijke drijfveren. Mensen moeten zichzelf kunnen zijn en hun talenten, competenties en interesses zoveel mogelijk kunnen ontwikkelen. Er wordt van uitgegaan dat iedereen een natuurlijke aanleg heeft voor tal van activiteiten.
Op de vraag: Wie is de EI GEN AAR van het handelsrecht kom ik uit op Wikipedia: Het handelsrecht regelt de rechtsbetrekkingen tussen handelaren.
Twee Genaturaliseerde Nederlanders leggen identiteit vast vanuit het Land van Goch en Cuijk en kleinkind verstevigd positie van een slimme meid ( Postbus 51 ) ook wel het meisje met de parel en tijger oog van moeder de vrouw als broncode van ons bestaan.
Op de vraag: Wat staat op de lijst van Nederlands immaterieel erfgoed? Blijken dit gewoonten, gebruiken, sociale praktijken, feesten en ambachten te zijn die onder immaterieel erfgoed vallen!
De Nederlandsche Handel-Maatschappij N.V., afgekort NHM, werd op initiatief van koning Willem I in Den Haag opgericht op dinsdag 9 maart 1824. Als feitelijke datum van oprichting kan worden genomen 29 maart 1824, de dag waarop het Koninklijk Besluit tot oprichting werd vastgesteld.
De doelstelling was (Art. 59) “bevordering van handel, scheepvaart, scheepsbouw, visserij, landbouw en (het fabriekswezen)”, in voortzetting van wat tijdens de Franse overheersing van 1795 tot 1813 was ingezet. Het hogere doel was volgens de koning dat de NHM zou fungeren als een “grote hefboom, strekkende tot opbeuring en aanmoediging van de nationale welvaart”. In de praktijk kwam het neer op expansie van de bestaande handel door het inwinnen van gegevens en het zoeken naar nieuwe afzetgebieden, en financiering van industrieen scheepvaart. Door de verbondenheid met de Nederlandse regering speelde de NHM een belangrijke rol in het bevorderen van de handel tussen de Nederlanden en haar koloniën, met name Nederlands-Indië.
De dochter onderneming was de Surinaamse bank.
De NHM wordt soms wel de opvolger genoemd van de in 1800 opgeheven Vereenigde Oostindische Compagnie, daar ze eveneens in particuliere handen was, aandeelhouders had en de invloed van de Oranjes op het bedrijf voelbaar was. De oprichting van de NHM kan wellicht worden gezien als een poging om de VOC nieuw leven in te blazen door de (tijdens de Franse tijd in het slop geraakte) handel met Nederlands-Indië weer een nieuwe impuls te geven.
Nadat de Nederlanden in 1830 werden opgedeeld in Nederland en België werd de NHM een kapitaalinvesteerder in diverse industrieën, waaronder de textielindustrie.
Vanaf 1850 zou de NHM bedrijven financieren die plantages beheerden in Nederlands-Indië en Suriname. De NHM was zelf ook eigenaar van een aantal plantages.
Om dit te ondersteunen werd in 1858 in Singapore een kantoor geopend dat de basis heeft gevormd voor het oudste bankinstituut dat Singapore rijk is.
Zeeuws Museum – mijn vrijwilligerswerk aam het wandkleed
Handelsrecht is onderdeel van het verbintenissenrecht
In veel landen maakt het deel uit van het privaatrecht. Het kan zijn opgetekend in een aparte wet die onder het privaatrecht wordt gerekend of het kan geïntegreerd zijn in een algemeen wetboek.
Het Wetboek van Koophandel (WvK) geeft bepalingen over het Nederlandse handelsrecht. De wet werd ingevoerd in 1838 ter vervanging van de Franse Code de commerce.
Op de vraag: Wie is eigenaar van het vrouwelijke geslacht kwam ik uit bij: De Wet van 22 juni 1891, betreffende de wettelijk vastgestelde formulieren, ambtstitels en officieele benamingen in verband met het overgaan van de Kroon op eene Koningin bepaalt (in artikel 1) dat zolang een koningin de kroon draagt, bij ‘het gebruik van alle wettelijk vastgestelde formulieren, ambtstitels en officiële benamingen, waarin het woord “Koning” voorkomt’, in plaats daarvan het woord “Koningin” wordt gebezigd, ‘met inachtneming van de daardoor noodzakelijk wordende taalkundige veranderingen’.
Frans wetboek van koophandel, in werking getreden 1 Januari 1808. Gold in Ned. van 1811-1838. In Blg. is hij in beginsel nog steeds van kracht, maar werd zo vaak herzien.
Ook in 1809 onder Lodewijk Napoleon was een Wetboek van Koophandel ontworpen, maar het werd nooit ingevoerd.
Hoe heet het artikel van de Grondwet waarin wordt voorgeschreven dat er een wetboek van koophandel is? Art 163
1983 Codificaties bestuursrecht
De wet regelt het burgerlijk recht, het strafrecht en het burgerlijk en strafprocesrecht in algemene wetboeken, behoudens de bevoegdheid tot regeling van bepaalde onderwerpen in afzonderlijke wetten.
2. De wet stelt algemene regels van bestuursrecht vast.
Hoezo iedereen is voor de wet gelijk?
Moeder de vrouw versus Code CivilRunen orakel
Pieter de la Rue was handelaar tijdens de VOC, WIC tijd, zijn dochter Maria Elisabeth de la Rue was getrouwd met de burgemeester van Middelburg Samuel Radermacher en Pieter zijn zoon was geschiedschrijver en advocaat.
Slavernij verleden / en positie moeder de vrouw, de schepper van de ziel. Het meisje dat mee aan boord ging voor….! Tja
Ik ontdekte de mythe van de handel en wandel vanuit Zeeland : oftewel The Magic must be found in the details.
De geschiedenis van de oude Romeinen is doordrenkt van mythen. De bekendste is de legende over de babytweeling Remus en Romulus die in 753 v.
Middelburg, juni 1651. Terwijl de Staten van Zeeland vergaderen over een wijziging in de benoeming van magistraten, barst de volkswoede los tegen de twee zittende burgemeesters. Hun huizen worden volledig gestript en geplunderd, en zelf weten ze ternauwernood het vege lijf te redden. Twee jaar later, in 1653, wordt de stad opnieuw opgeschrikt. Mensen worden ziek, en niemand weet het hoe en waarom. Ligt het aan het bier? Dat zal toch niet? Maar wanneer zelfs de burgemeesters het slachtoffer worden, is het de hoogste tijd om in te grijpen.
Politieke revoluties
Positieve vrijheid is vrijheid om, de vrijheid om je leven in eigen hand te nemen, de (geldelijke) middelen hebben om je doelen te bereiken. Maar wat als je ontdekt dat moeder de vrouw als zelfstandige entiteit en bestuurder van haar lichaam helemaal niet vrij kan leven? Er moet dus altijd iets gebeuren om wel vrij en zelfstandig te zijn anders klopt de grondwet niet.
Ik ontdekte de gaven van een Heilige Geest en de Vrucht van de Heilige Geest.
De gaven van een heilige geest zijn: wijsheid, overdragen van kennis, zelfonderzoek, zelfvertrouwen, vrede, vriendschap, vreugde, goedheid, geduld, zachtmoedigheid door volharding en ingetogenheid.
De vrucht van de Geest is haar bovennatuurlijke kracht , het zorgen en verzorgen van haar EI – Het EI GEN DOM. Alles wat je met water aandacht geeft groeit op de bodem of in de buik! IE – Intellectuele Ei – gen – dom – Wetboek 9.
Wat staat er eigenlijk in de Erfgoedwet?
In de Erfgoedwet is vastgelegd hoe met ons erfgoed wordt omgegaan, wie welke verantwoordelijkheden daarbij heeft en hoe het toezicht daarop wordt uitgeoefend. Overbodige regels zijn geschrapt en de verantwoordelijkheid voor de bescherming van het cultureel erfgoed ligt waar mogelijk bij het erfgoedveld zelf.
Maar hoe kan het dat de bron van ieders bestaan – moeder de vrouw wettelijk niet erkend blijkt te zijn als levend cultureel erfgoed en zelfstandig bestuurder van haar lichaam?
Wat is erfgoed volgens UNESCO?
Erfgoed is onze erfenis uit het verleden, waar we vandaag mee leven en wat we doorgeven aan toekomstige generaties. Ons culturele en natuurlijke erfgoed zijn beide onvervangbare bronnen van leven en inspiratie. Hoe kan moeder de vrouw hier nou ontbreken als schepper van elke zlel?
Immaterieel erfgoed heet daarom ook wel ‘levend’ erfgoed: het leeft, verandert mee met de tijd, en komt tot uiting door de kleding die we dragen, de feesten die we vieren, het eten dat we eten en activiteiten, hoe we bepaalde dingen maken en de activiteiten die we ondernemen.
Van mannen die wetenschappelijke doeleinden nastreven door handel in.. zijn trendgevoelige bestuur S leden die elk dag nog met waanideeën regeren.SS = Slaaf en Staat anno 2024 S is de negentiende letter van het Alfabet en staat voor Snelheid, Seconde Sexy, Samen, Sorry, Single, Schrijven, Spelling, Silvia, Succes, Soldaat, Solo, Solidariteit, Sonne,
Mens, ontwaak!
Lees eens wat historie over de Franse Revolutie- Wie heeft vrouwenrechten eigenlijk bedacht?
In 1791 stelde de Franse schrijfster en politiek denker Olympe de Gouges in Parijs de Déclaration des Droits de la Femme et des la Citoyenne (Verklaring van de Rechten van de vrouw en de burgeres) op.
De Gouges was een feministe avant-la-lettre en de auteur van de tegenhanger van de ‘Verklaring van de rechten van de mens (=man) en burger’ – de ‘Verklaring van de rechten van de vrouw en de burgeres’. In 1791 herschreef De Gouges de Déclaration, vanuit het perspectief van de vrouw.
In diezelfde tijd publiceerde Mary Wollstonecraft in Engeland ‘A Vindication of the Rights of Women’ (1792). Geïnspireerd door het Verlichtingsdenken pleitten beiden voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen – beiden zijn immers begiftigd met de rede. Bron Open Universiteit en Wikipedia.
Artikel 1
Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen.
Maar moeder de gehuwde vrouw en zelfstandig bestuurder van haar lichaam komt blijkbaar niet voor in de grondwet nog burgerlijk wetboek.
De eerste Handelsregisterwet dateert van 1921 en trad in werking samen met de Wet op de Kamers van Koophandel. Sinds de invoering van Boek 2 van het nieuwe Burgerlijk Wetboek gingen de Kamers van Koophandel naast het ondernemingsregister het Verenigingen- en Stichtingenregister bijhouden, hetgeen daarvoor sinds 1957 door het ministerie van Justitie was gedaan.
Mannen, vrouwen, kinderen
Deze kleine verandering maakte jarengeledeb al een groot verschil; mannen, vrouwen en kinderen zijn gelijk. Een van de belangrijkste overwegingen bij het opstellen van de UVRM was dat de rechten aan mensen toekomen, omdat ze mens zijn. Het maakt dus niet uit wat iemands geslacht, cultuur, religie, of nationaliteit is, want mensenrechten gelden voor iedereen. .Maar moeder de vrouw komt daar dus niet in voor omdat ze niet is ingelijfd als zelfstandig bestuurder van haar lichaam en bron code X van ons bestaan !! Dit noemen we ei gen aar van haar lichaam en geest!
IE AGO – ENNIA – en het ontvangen van bronzen beeld aan mijn ouders
U raadt het al ontvangen in LEEUW arden! Ada Lovelace Hand Computer taal
Geïnspireerd door het Verlichtingsdenken pleitten beide denkers voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen – beiden zijn immers begiftigd met de rede.
Overal waar l’homme in de oorspronkelijke verklaring staat, is in de nieuwe verklaring ‘vrouw’ te lezen.
Zo luidt artikel 1 van de Verklaring: La femme naît libre et demeure égale à l’homme en droits. Les distinctions sociale ne peuvent être fondées que sur l’utilité commune. – Vertaling:
De vrouw wordt vrij geboren en blijft qua rechten gelijk aan de man. Maatschappelijke verschillen kunnen alleen gebaseerd zijn op gemeenschappelijk nut.
In Sparta waren vrouwen gelijk aan mannen, maar in Athene hadden zij weinig rechten en werden ze meestal behandeld als huishoudsters.
De belangrijkste poleis (stadstaten) Polis komt uit de Griekenland en daar heeft onze koning dan ook niet voor niets een huis!
De positie van vrouwen in poleis verschilde van polis tot polis. Ze genoten in sommige poleis een aanzienlijke vrijheid, onder andere in Sparta, terwijl ze in andere hun vrijheid zagen ingeperkt, onder andere in Athene, hoewel in de gemiddelde polis hun vrijheid noch helemaal onbeperkt noch serieus ingeperkt was. Het hing van de situatie in de maatschappij af.
Het was de taak van de vrouw om de oikos, het huishouden te beheren, dus het toezicht te houden over de slaven. Het Griekse woord οικονομια (oikonomia), een samenstelling van οικος (oikos = ‘huis’) en νομος (nomos = ‘wet’; ‘gang van zaken’), betekent letterlijk ‘huishouding‘.
X x + y = Xx of Xy of Xo of Xxy
Bevruchting vindt altijd plaats in de EI – Leider van moeder de vrouw – Maar wat is haar positie in de wereld als blauw druk?
Chromosomen Blauwdruk Desoxyribonucleïnezuur (DNA) is het molecuul dat onze genetische informatie draagt en daarom de blauwdruk van het leven genoemd wordt. Strak opgerold zit het DNA in de chromosomen van alle cellen, waar een legioen aan eiwitten en andere moleculen de genen aflezen en vertalen naar lichaamsfuncties.
‘Vrouw, word wakker; De alarmbel van de rede is door het hele universum te horen; Erken uw rechten. Het machtige rijk van de natuur is niet langer omgeven door vooroordelen, fanatisme, bijgeloof en leugens. De fakkel van de waarheid heeft alle wolken van dwaasheid en usurpatie verdreven.’
Het huwelijk blijkt dus een ‘graf’ voor vertrouwen en liefde’.
Geen wonder dat tijdens de bezetting het Nederlandse belastingstelsel in recordtempo grondig werd hervormd.
Maar vrouwen en moeders waren toch handelingsonbekwaam?
Vrijwel geen belasting bleef hetzelfde. De ambtenaren die deze hervormingen uitwerkten, wilden al lang voor de oorlog het achterhaalde belastingbeleid moderniseren. In de oorlog kregen zij de kans om die ambities waar te maken.
Handelswet en Handelsverdragen
Dossier Moeder de vrouw – Wie is zij juridisch eigenlijk toen ze tevens zei: Ja ik wil volgens de grondwet en burgerlijk wetboek?
Het Antwoord: Blijft maar uit !
Daarom kon ik toch zo weinig informatie vinden over de rechten en plichten van meisjes/ vrouwen en gehuwde vrouwen die voordat ze kinderen kregen zelfstandig onderneemster werden. Toen ik bij het merken bureau Be Ne Lux mijn lichaam en geest als schepper van de ziel wilde opvragen kreeg ik tot mijn grote schrik met Stichting Koning Willem I te maken. Toen ik las welke organisatie ’s hieraan verbonden zijn wist ik het meteen: Nationale Nederlanden ën Aegon zijn mijn licentie houder S 19 van mij als schepper van de ziel!
De ziel bestaat uit verstand en de wil, maar aangezien een volspelende overheid het spel van wijs en waan tijdens het spel wijzigen door taalfouten en codificatie in het burgerlijk wetboek blijft de slavenhandel in blanke slavinnen in het systeem bestaan. Michiel de Ruyter.
Nu kennen we de Engelse uitdrukking: ‘What’s in a name? ‘ Deze uitdrukking wordt gebruikt als de figuurlijke en letterlijke betekenis van woorden/namen op toevallige wijze door elkaar heen lopen alsof het zo bedoeld is, terwijl dat in werkelijkheid (meestal) niet zo is.
Hoeveel slaven had Michiel de Ruyter?
Hij heeft er ongeveer 2500 slaven gekocht, deels met eigen geld, deels met geld uit de ‘Liefdekassen’ van de Nederlandse kerken, die dat voor dat doel aan hem hadden mee gegeven. Wij zouden deze dergelijke “slaven” overigens kunnen omschrijven als “krijgsgevangenen”, aangezien zij verkocht werden als opbrengst van een buitgemaakt schip inclusief mensen en goederen. Slavenhandelaar of redder geloofsgenoten? U mag het zeggen.
In 1813, na het herstel van ons Koninkrijk na de Napoleontische tijd, gaf Koning Willem I toestemming aan de mannelijke afstammelingen in directe lijn, van de oudste en van de jongste dochter het recht de naam”‘de Ruyter’ aan hun naam toe te voegen, zodat dubbele namen ontstonden.
De afstammelingen van de oudste dochter heetten de Wildt, en noemden zich nadien dus “de Ruyter de Wildt”.De afstammelingen van de jongste dochten heetten ‘van Steveninck’ en heetten nadien dus: “de Ruyter van Steveninck”. Deze twee families mogen ook het familiewapen van de Ruyter in hun familiewapen opnemen.
Alle andere afstammelingen van de Ruyter stammen dus af van zusters van de eerste de Ruyter de Wildt’s en de Ruyter van Steveninck’s, en van hun dochters en kleindochters enz. die allen de naam van hun man kregen, evenals hun kinderen. Deze mensen zijn dus wel echte afstammelingen van de Ruyter, maar dragen niet zijn naam.
Achternaam niet toegestaan De tot slaaf gemaakten werden alleen geregistreerd met voornaam, de zogenoemde slavennaam. Een achternaam was eenvoudigweg niet toegestaan.
Het geven van een naam was alleen voorbehouden aan de plantage-eigenaar; de ouders hadden er niets over te zeggen. Om nog een onderscheid te kunnen maken tussen tot slaaf gemaakten werd er in de naamgeving een relatie met de betreffende plantage aangebracht. Tussen de voornaam en de plantage-naam werd het verbindingswoordje ‘van’ geplaatst. Ben manumissie had dan tot gevolg dat het systeem van naamvoering in zoverre werd veranderd dat de plantage- naam werd gewijzigd in de naam van de persoon die verantwoordelijk was voor de vrijstelling.
Het woordje ‘van’ bleef aanwezig en maakte in feite daarmee de vrijgemaakte persoon herkenbaar als een voormalig tot slaaf gemaakte. Wie kent het niet: Ze is de vrouw van!!
Eerst in de 19e eeuw komen er echte achternamen voor vrijgemaakten en ‘vrijgeborenen’.
De slaven van Michiel de Ruyter en het verdrag van Istanbul!
Dit verdrag wordt ook wel het ‘Verdrag van Istanbul’ genoemd. Het verdrag beoogt geweld tegen vrouwen en meisjes en huiselijk geweld te voorkomen, te vervolgen en uit te bannen. Het creëert een bindend juridisch kader om vrouwen tegen geweld te beschermen. Daarom worden vrouwen binnen het patriarchaat gecodeerd! De vrouwen hoort dus ten alle tijde te gehoorzamen aan een ars, herder, hoeder of politieke pooier! Dat is de plicht die alle mannelijke machthebbers vrouwen dus digitaal opleggen! Een papieren ketamine blauwe druk dus!
De stichting koning Willem I is vernoemd naar Koning Willem I (1772-1843), de ‘Koopman Koning’ die bekend stond om zijn handelsgeest. De naam zegt het al : koopman met zijn handelsgeest!
Tijdens zijn regeerperiode (1814-1840) nam hij initiatieven voor het herstel van de economische bloei, richtte hij handelsmaatschappijen op en trad hij op als investeerder. Zie bestuur van Stichting Koning Willem – waaronder Nive B.V.. BV Nederlandse Industrie Van Eiproducten (BV NIVE) is gevestigd in Nunspeet en is gespecialiseerd in de productie van eipoeders.
Uit welk EI kom jij ? IE Kroon van waardigheid
Napoleon maakte vrouwen en moeders en meisjes niet voor niets handelingsonbekwaam in 1838 !
In 1889 voerde Otto von Bismarck het eerste wettelijke staatspensioenfonds in. De pensioengerechtigde leeftijd werd gesteld op 70 jaar. Deze leeftijd zakte naar 65 jaar, wat een internationale norm werd. Pensioen was dus alleen voor mannen! Hoezo is iedereen voor de wet gelijk? Art 1 ?
Ze kregen pas stemrecht in 1919 en kiesrecht in 1957 toen het pensioenstelsel uitgebreid moest worden! Moeder de vrouw wordt dus nog steeds als bezit gezien.
Bezit is in het Nederlands vermogensrecht het houden van een goed voor zichzelf (art. 107 eerste lid, Burgerlijk Wetboek Boek 3 (BW 3)).
Wat betekent bezit?
Bezit is het houden van een goed voor zichzelf. Bezit kan onmiddellijk (dat wil zeggen direct) plaatsvinden doordat iemand bezit zonder dat een andere het goed voor hem houdt. Het bezit kan ook middellijk (dat wil zeggen indirect) plaatsvinden doordat iemand bezit door middel van een ander die het goed voor hem houdt.
Is een bezitter ook eigenaar?
Juridisch gezien is de bezitter diegene die een zaak of goed voor zichzelf houdt. De houder is diegene die een zaak of goed voor een ander houdt. De eigenaar is diegene die het rechtmatige eigendom over een zaak of goed heeft.
Wat valt onder bezit?
Wat is een bezit? Bezit is een economisch middel waarvan iemand eigenaar of beheerder is om er in de (nabije) toekomst winst of voordeel uit te halen. In de financiële wereld heeft het woord bezit betrekking op dat wat wordt verhandeld op de markt, zoals aandelen, obligaties, valuta’s of grondstoffen.
Wetboek 9 is dus gereserveerd door de Staten Generaal.
Zeventig jaar geleden, in 1947, kreeg Meijers de opdracht om een nieuw BW te ontwerpen.
Het was de bedoeling van Meijers om daar ook een apart boek bij op te nemen over de ‘rechten van de scheppende mens’.
Tegen deze naam werd bezwaar gemaakt, onder andere door Pieter Sjoerds Gerbrandy.
Gerbrandy was Voormalig Minister van Justitie en Veiligheid van Nederland) Politiewet 1957 ( Vrouwen werden deels handelingsbekwaam voor pensioen man als kostwinner) .
Hij vond de aanduiding ‘scheppende mens’ arrogant. De naam werd veranderd in ‘rechten op voortbrengselen van de geest’. Zo kregen vrouwen en moeder de vrouw dus een andere betekenis .
Toen ik Unesco en het cultureel erfgoed mailde of moeder de vrouw als levend cultureel erfgoed is opgenomen in de lijst, kreeg ik te horen dat dit het nog niet het geval was! Ik was met stomheid geslagen- Alleen zij is de broncode Xx van ons allen bestaan, niemand anders kan een dezelfde soort wezen op aarde zetten!
Volgens beide schrijvers kan een boek 9 BW (meer) duidelijkheid over het intellectueel eigendomsrecht scheppen. Te denken valt bijvoorbeeld aan de goederenrechtelijke status van licenties en de aanvragen van een merk of octrooi.
Visser stelt: “Het is hoog tijd om ook het wetboek Boek 9 weer ter hand te nemen, alle anachronismen en tegenstrijdigheden op te ruimen, orde te scheppen en ons roemruchte nieuw burgerlijk wetboek te voltooien!”
Juridisch noemt men dit: zelfstandig bestuurder van het lichaam als schepper van de ziel genoemd, een zelfstandige entiteit en rechtspersoonlijkheid?
Wat als het waar is Koning Willem ?
Van wie is lichaam en geest ook wel het intellectuele EI – GEN – DOM van de vrouw en schepper van de ziel genoemd?
Is zijzelf de baas over haar eigen lichaam en leven of is zij gegijzeld door software applicaties van codeflikkers door codificatie zoals de BV Burgers Service Nummers.
Tijdens de oprichting van VOC WIC MCC en OIC is slavenhandel blijkbaar nog steeds in tact omdat Europa geleid wordt door het Patriarchaat.
20 maart 1602
De VOC werd in 1602 opgericht en ontwikkelde zich tot een machtig bedrijf met een monopolie op alle Nederlandse handel in Aziatische wateren ten oosten van Kaap de Goede Hoop.
Matriarchaat maatschappijvorm waarin vrouwen een dominante rol innemen
Naast het alleenrecht om als enige Nederlandse onderneming handel te drijven in Azië, had de VOC ook veel bestuurlijke macht.
3 juni 1621
Op 3 juni 1621 wordt, naar voorbeeld van de VOC, de West-Indische Compagnie (WIC) opgericht. De WIC heeft het alleenrecht op alle handel en scheepvaart op West-Afrika en Noord- en Zuid-Amerika. Met de oprichting van de WIC begint ook de Nederlandse handel in slaven.
1720
De Middelburgse Commercie Compagnie (MCC), opgericht in 1720, was een Nederlandse particuliere handelsonderneming.
Naast handel op havens aan de Oostzee en de Middellandse Zee hield de onderneming zich bezig met driehoekshandel of trans-Atlantische slavenhandel.
De Vrouwe Johanna Cores was een fregat van de Middelburgse Commercie Compagnie (MCC).
Koning Willem I (1815-1840)
Koning Willem I was de eerste Koning van het Koninkrijk der Nederlanden. In 1815 bepaalde het Congres van Wenen dat de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden weer herenigd zouden worden. Willem Frederik riep zichzelf uit tot Koning. In 1815 werd hij ingehuldigd
Koning Willem 1 bestuurt vanaf 1802 de Duitse vorstendommen Fulda en Corvey. Die kreeg hij als compensatie van Napoleon Bonaparte voor het verlies van de Nederlandse domeinen in 1795. Deze vorstendommen raakt hij in 1806 weer kwijt als hij in een nieuwe oorlog tegen Napoleon Pruisen steunt. Hij trekt zich daarna terug op zijn domeinen in Silezië, Oost-Europa.
Wat veranderde bij de Bataafse Revolutie in 1795?
Stadhouder Willem V vlucht met zijn gezin naar Engeland. Meteen daarna wordt op 20 januari 1795 de Bataafse Republiek uitgeroepen. Veel Nederlanders vieren feest en naar Frans voorbeeld worden er ‘vrijheidsbomen’ opgericht, een symbool van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap.
Tijdens de val van Napoleon verblijft de Prins van Oranje in Engeland. In november 1813 keert hij op verzoek van enkele vooraanstaande Nederlanders terug naar Nederland en krijgt een enthousiast onthaal van de bevolking.
Op 2 december 1813 wordt hij uitgeroepen tot Soeverein Vorst der Verenigde Nederlanden. Hij wordt als soeverein vorst ingehuldigd op 30 maart 1814 in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.
Op 16 maart 1815 aanvaardt hij de Koninklijke waardigheid en wordt als Koning in Brussel ingehuldigd op 21 september 1815.
Koning Willem I wordt in 1815 ook Groothertog van Luxemburg en na de definitieve afscheiding van België in 1839 Hertog van Limburg.
Hij doet op 7 oktober 1840 afstand van de troon, waarna hij de naam en titel Koning Willem Frederik, Graaf van Nassau aanneemt.
Zijn zoon, Willem II, volgt hem in 1840 op. Willem I overlijdt in het Niederländische Palais in Berlijn op 12 december 1843.
1969
De Organisatie van Islamitische Samenwerking (OIC), voorheen de Organisatie van Islamitische Conferentie, is een internationale organisatie die in 1969 is opgericht en thans 57 lidstaten telt, afkomstig uit Afrika, Azië, het Midden-Oosten, Europa en Zuid- Amerika.
De broncode- De bron van ons allen bestaan = moeder de vrouw werd een juridische constructie van fictie en non – fictie in het walhalla van het Y chromosoom als slavenhandelaar.
Een andere wereld
Chromosomen DNA Blauwdruk
Onze adel is vooral Napoleontische adel. Het waren aanzienlijke burgers die onder Koning Lodewijk Napoleon in de adelstand werden verheven. Nederland had nauwelijks oude adel en de koning wilde wel leuke feesten en banketten kunnen organiseren. Het is ook lastig om een leuke hofhouding te onderhouden zonder adel.
Ik stop.. want ik kan nog uren door blijven gaan Merry X mas
If the World Was Ending …..🎼
Silvia
God always knows what the world needs know – Big Magic – Schiermonnikoog
In de databank worden de DNA-sporen van overleden slachtoffers opgenomen. Er wordt geen fysiek DNA bewaard, maar een DNA-profiel, dat bestaat uit cijfers die uniek zijn voor elk persoon. Zo blijk ik fysiek dood maar volgens de database springlevend #memopalmen
Politieke partijen hebben niet door wat er speelt onder de mensen
Anonieme ambtenaren zetten eigen imperium op door loonheffing op de baarmoeder van moeder de vrouw als bestuurder van het lichaam “oneerlijke lasterlijke heffing “en in een kwaad daglicht”, Er is geen transparantie in het fiscale loonbelasting verkeer!
Artikel 94 bepaalt dat binnen het Koninkrijk geldende wettelijke voorschriften geen toepassing vinden indien deze toepassing niet verenigbaar is met ‘een ieder verbindende bepalingen’ van verdragen.
Op deze wijze maakt artikel 94 Gw duidelijk dat het mogelijk is om bij de rechter een beroep te doen op een bepaling van internationaal recht, althans als deze als zelfstandige rechtsnorm kan functioneren, met het argument dat nationale regelgeving de doorwerking hiervan niet goed regelt. ‘Een ieder verbindend’ verdragsrecht heeft niet alleen voorrang boven wetgeving in formele zin, maar ook boven de Grondwet en lagere wetgeving.
Wat betekent boven de wet staan?
Boven de wet staan. Niet gebonden zijn aan de wet.
Maar wat als de belastingdienst geheime deals heeft met verzekeraar Nationale Nederlanden?
Welke wet gaat boven welke wet?
In het algemeen geldt dat internationale verdragen (VN/Europa) bovenaan de rangorde staan, gevolgd door landelijke wetgeving zoals de Grondwet, Algemene wet bestuursrecht, Wmo, ministeriële besluiten en regelingen en tot slot de provinciale en gemeentelijke verordeningen en beleidsregels.
Waar heeft een niet werkende vrouw recht op?
Bijstand bij onvoldoende inkomen
Heeft u niet genoeg inkomen of eigen vermogen om van te leven? Dan heeft u recht op een bijstandsuitkering. U heeft onvoldoende inkomen als uw (gezamenlijke) inkomen lager is dan het sociaal minimum dat voor u geldt: de bijstandsnorm. ( Maar wat als de niet werkende vrouw een longziekte heeft en kostwinner was? )
Peer two peer constructie
De grootste fout die er ooit ontstaan is in het fiscale landschap is het belastingstelsel waar vrouwen en moeders als zelfstandige entiteit / moeder de vrouw ( oftewel de bestuurder van het lichaam) niet voor blijken te komen. Een arrest met grote lichamelijke en financiële gevolgen. Napoleon Bon Apart graag!
De Nationale 🇳🇱 is een dochter onderneming van de staat. Movir werd opgericht en hún klanten zijn artsen en advocaten- Weg recht en weg rechtsbescherming. Het loket Algoritmes van de belastingdienst regelt de rest Toch Hof?
Het monopolie en ganzenbord spel van 1845
Het is een lijkenhandelschandaal. De monopoly positie van verzekeraars en ministerie van Financiën. LoonBelasting heffen op het lichaam van een zelfstandig bestuurder zonder recht op sociale zekerheid en veilige werkomstandigheden door stoffen en stofwisseling #sarcoidose is een politieke moord. Discriminerende ambtenaren kunnen vanaf nu vervolgd worden, wat zijn de gevolgen? ‘Gevoel van onschendbaarheid verdwijnt’ gelukkig
Jai Maintiendrai- maar waarop eigenlijk?
Afhankelijk van willekeur is geen recht! Als vrouwen en moeders geen eigen wetgeving kent! @
De illusie van de grondwet – feit of fictie voor vrouwen en moeders? Ja, vanaf nu ben ik de goat (Greatest Of All Time)
Geboekt en geboeid door hart en longen
Het is volgens mij de grootste politieke moord sinds 1838 Napoleon Bon Aparte vrouwen handelingsonbekwaam maakte!
Lopen doe je zelf
Al ruim 14 jaar lang doe ik forensisch onderzoek naar fraude …niet door moeder heeft belastingdag maar door onze eigen overheid die aan dementie blijkt te leiden en geen actieve herinnering heeft aan de geschiedenis van het slavernijverleden, van de eerste en tweede wereldoorlog en de Nationale ….. Bank!
Ik besta – Maar waarom besta ik dan ? Dineke de Groot ?
Inbraak en inbreuk verzekeringen. Inbreken in iemand lichaam is aantasting van het lichaam als zelfstandige entiteit en bestuurder van het lichaam na het ontstaan van brandhaard ( granulomen). Sarcoïdose of de ziekte van Besnier-Boeck is een zeldzame stoornis van het afweersysteem, waarbij vrijwel alle organen en weefsels van het lichaam aangetast kunnen worden. De ziekte openbaart zich het vaakst in de longen.
Een verzekeringsmaatschappij van de staat die tijdens het levensverzekeringsspel vals speelt door het bewust creëeren van hiaten, bugs, programmeerfouten in de jaartelling en dir àlles recht trekt door het soort inkomen vast te leggen via valse codificaties.
Levensverzekeringen kunnen op diverse manieren worden ingedeeld. De volgende indelingen zijn gebruikelijk:
Indeling naar sector, en
Indeling naar verzekeringsvorm.
Indeling naar sector
Bij indeling naar sector wordt de volgende onderverdeling gemaakt:
Individuele verzekeringen;
Volksverzekeringen;
Collectieve verzekeringen;
Spaarkassen.
Individuele verzekeringen
Verzekeringen die per stuk gesloten worden en geen onderling verband hebben.
Volksverzekeringen
Volksverzekeringen zijn de echte volksverzekeringen, zoals bekend uit de sociale zekerheid. Daarnaast wordt de uitvaartverzekering van oudsher als volksverzekering gezien.
Volks- en uitvaartverzekeringen vallen buiten dit artikel.
Collectieve verzekeringen zijn bijvoorbeeld pensioenen. Er is dan één ‘moederpolis’ (het mantelcontract) waaraan de diverse individuele contracten hangen.
Collectieve verzekeringen vallen buiten dit artikel.
Bij indeling van de individuele verzekeringen naar verzekeringsvorm zijn twee mogelijkheden:
Moment van uitkeren
Bij leven;
Bij overlijden;
Bij leven én bij overlijden (zgn. gemengde verzekering).
Soort uitkering
Periodieke betekent box 3 Pensioenstelsel
Ineens (kapitaalverzekering); of
In termijnen (renteverzekering).
En de rechters geen constitutionele toetsing kunnen doen op die codes. 50 21 32 enz enz. Waarop kan een rechtspersoon dan zijn rechten halen als zelfstandige bestuurder van het lichaam?
De oorlog tegen mij en alle andere vrouwen en moeders.
Nou begrijpt iedereen deze uitspraak natuurlijk wel!De handel in blanke slavinnen.
Mijn opa was van Duitse kom af die zijn Nederlandse moeder uit Ottersum zag verdwijnen in 1906 ( spoorloos zo blijkt). Ze bleek te zijn overleden na de geboorte van …, maar haar overlijdensbericht zie ik niet of nergens terug. Het geheim van de staat waarschijnlijk.
Hij moest omdat hij zich verzette tegen de Duitsers oftewel dus ook tegen de Nationale en moest gaan werken als schoenmaker ( hoogstwaarschijnlijk) om geheimen door de geven.Duitsland voerde in 1941 de loonbelasting in op arbeiders via de Enigma sleutel machine van Hugo Alexander Koch 1919. Hugo Alexander Koch had namelijk een patent op de intel 10.700 – Computer. Het is dan ook aannemelijk dat Alexander 1967 de opvolger werd van deze geheime dienst via de Cryptotag # Hagalin Hagalaz
Nu nog de actie om vakantiegeld, pensioen grondslag en doorbetaling tot aan de pensioengerechtigde leeftijd. Ik samen met Oma Bongartz Moeder Annie en vader Theo en mijn dochters waarvan een een tweede X chromosoom mist. XO
Het huidige ( wat was het oude 120 dan ) artikel 120 van de Grondwet bepaalt dat de rechter niet mag beoordelen of wetten en verdragen in strijd zijn met de Grondwet.
SYRI
Systeem Risico Indicatie (SyRI). SyRI is een wettelijk instrument dat de overheid gebruikt voor de bestrijding van fraude op bijvoorbeeld het terrein van uitkeringen, toeslagen en belastingen. De rechtbank was al van oordeel dat de wetgeving die de inzet van SyRI regelt in strijd is met hoger recht.
De wetgeving voldoet volgens de rechtbank niet aan artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten voor de Mens (EVRM). Dit artikel beschermt het recht op respect voor het privéleven.
Vrouwen kregen kiesrecht maar daar blijft het bij! Kiesrecht is iets heel anders dan wat artikel 1 van de grondwet betekent! Iedereen is voor de wet gelijk. In de grondwet dus staat vrouwen die kinderen kunnen baren gelijk aan mannen doe geen kinderen kunnen krijgen! En dat klopt niet! Vrouwen lopen lichamelijk letsel op en als je dan ook nog eens zelfstandige bent en ziek wordt en je jezelf al in de vorige eeuw privé verzekerd hebt tegen aov en je moet dan ook nog eens 25 % van je letsel schade vergoeding afdragen aan de belastingdienst dat ze loonbelasting noemen, je ook nog extra moet betalen voor de zorgverzekeringswet en inkomensafhankelijke bijdragen, terwijl er geen inkomen is dan gaat het goed mis in Nederland. Sterker nog :Er is geen loondossier, en heb ook geen recht op ander werk nadat ik stoflongen heb opgelopen door handel in kleding ( verzekerd beroep).
Alle wet en regelgeving is dus gebaseerd op mannen, voor mannen en door mannen binnen het bestuursrecht. Inkomen of inkomsten is een totaal andere manier van bestaanszekerheid als je niet voor blijkt te komen als zelfstandige entiteit en bestuurder van het lichaam.
De rechtbank moest toetsen of de SyRI-wetgeving in strijd is met eenieder verbindende bepalingen van internationaal of Europees recht. De rechtbank heeft beoordeeld of de SyRI-wetgeving voldoet aan artikel 8 lid 2 EVRM. Die bepaling vereist een ‘fair balance’ (een redelijke verhouding) tussen het maatschappelijk belang dat de wetgeving dient en de inbreuk op het privéleven die de wetgeving maakt.
Bijzondere verantwoordelijkheid bij nieuwe technologieën
Op grond van artikel 8 EVRM rust op Nederland als lidstaat bij de toepassing van nieuwe technologieën een bijzondere verantwoordelijkheid. Daarbij gaat het om de juiste balans in de weging van enerzijds de voordelen die aan het gebruik van die technologieën verbonden zijn tegenover anderzijds de inmenging die dat gebruik op het recht op respect voor het privéleven kan maken. Dit geldt ook in het geval van de inzet van SyRI.
Inzet SyRI onvoldoende inzichtelijk en controleerbaar
De rechtbank komt tot het oordeel dat de SyRI-wetgeving in haar huidige vorm de toets van artikel 8 lid 2 EVRM niet doorstaat. De rechtbank heeft de doelen van de SyRI-wetgeving, namelijk het voorkomen en bestrijden van fraude in het belang van het economisch welzijn, afgezet tegen de inbreuk op het privéleven die de wetgeving maakt. Volgens de rechtbank voldoet de wetgeving niet aan de ‘fair balance’ die het EVRM vereist om te kunnen spreken over een voldoende gerechtvaardigde inbreuk op het privéleven. De wetgeving is wat betreft de inzet van SyRI onvoldoende inzichtelijk en controleerbaar. De wetgeving is onrechtmatig want in strijd met hoger recht en dus onverbindend.
Achtergrond
Een aantal maatschappelijke organisaties, waaronder het Nederlands Juristen Comité voor de Mensenrechten, en twee burgers hebben deze procedure tegen de Staat aangespannen. De FNV heeft zich aan de zijde van eisers gevoegd. Eisers willen een ‘halt’ toeroepen aan het gebruik van SyRI. Zij vinden dat de overheid met de inzet van SyRI een ontoelaatbare inbreuk maakt op mensenrechten.
De Staat zegt dat zij het niet eens met dit standpunt. De Staat heeft naar voren gebracht dat de SyRI-wetgeving voldoende waarborgen bevat om de privacy van eenieder te beschermen. Dat standpunt stinkt dus enorm en omdat de belastingdienst en verzekeraars aan belangenverstrengeling doen door fouten in boekhoudprogramma’s omdat moeder heeft belasting dag wel heel veel geld voor het periodieke systeem oplevert!
Het dagloon is – kort gezegd – hetgeen een werknemer per dag verdiende in het jaar voordat hij/zij ziek werd.- Ik was zelfstandige in een VOF met een jaaromzet van 560.000 euro na 2001!
Mijn dagloon is Bruto zo’n 7 euro en is dus blijkbaar wachtgeld totdat mijn man ook zelfstandige met pensioen gaat. Asterik * stond bij bedrag en de looncode op de achterzijde maar die blijkt leeg @Nationale…
Inkomen heb je bij een werkgever Inkomsten heb je als zelfstandige! Een werknemer krijgt een inkomen bij ziekte! Ik was geen werknemer en heb ook geen werkgever die mijn pensioen regelt, mijn dagloon inzichtelijk maakt, mijn vakantiegeld uitbetaald en pensioen grondslag regelt!
In leven dood maar volgens de polis springlevend
Het SyRI-wetgeving in strijd met het Europees Verdrag voor de Rechten voor de Mens omdat vrouwen in het EVA register terecht komen en tevens ook in het waarschuwingssysteem terecht komen! Gewoonweg omdat het burgerlijk wetboek 1838 vrouwen en moeders als zelfstandige entiteit en bestuurder van het lichaam niet erkend en herkend dus voorkomt!
Elke vrouw die geld ontvangt en belasting betaald valt dus digitaal onder de code van een ars of arts! Oftewel wet walvis ( zoogdieren) kamerstuk 31389 – nr 68 of art 176 van Kamerstuk 20 april 2010.
Na de dreigbrief van NN in 2010 werd mijn ingehouden belasting dus overgemaakt via sleutel Akbul01 naar de tussenpersoon en tussenregering via code oranje via de ING bank aan de Gustav Mahlerlaan in Amsterdam naar het BeFrank Pensioenfonds. Maar waar ik geen gebruik of aansprakelijkheid op blijk te hebben!
Wij zijn BeFrank, opgericht in 2010 en onderdeel van NN Group. Onze mensen hebben jarenlange ervaring, veel kennis en een passie voor pensioen.
Ja ja.. Hoge Raad en bestuursrecht!! Software die de overheid en de nationale maakt (of laat maken) moet zo veel mogelijk open source zijn. Dit betekent dat de broncode vrij toegankelijk en herbruikbaar moet zijn.
Hoe kan de boekhouder anders mijn aangifte naar waarheid invullen en indienen als de staat zelf corruptie inaugureert! Een inhuldiging is een plechtige ceremonie waarmee personen in hun ambt bevestigd worden. In het geval van het begin van een ambtstermijn van hoogwaardigheidsbeklederswordt ook van inauguratie gesproken. Het meest gangbare gebruik is in de context van een formele investituur waarbij een individu een positie aanneemt.
“Het ware adeldom – oftewel het behoren tot de adelstand zit volgens Betsy Perk niet in een titel, maar in een zinvol leven waarin nuttige arbeid de vrouw verheft” Arbeid Aldelt was dan ook haar Motto. En inderdaad ze had gelijk. Ik voel me dan ook steeds meer een vrouw en proudmom van adel, en een die lang niet dom is.
"wat je niet kunt meten, kun je niet beheren"
Willem van Oranje was overigens al in 1572 door de Staten van Hollandeigenmachtig tot stadhouder van de provincie Holland benoemd.
Op de vraag aan de overheid komt maar geen antwoord: Wie is volgens de grondwet de bestuurder van het lichaam? Loonbelasting heffen op een aangetast lichaam is hetzelfde als plegen van een strafbaar feit door dreigementen of lichamelijke mishandelingen!
In dit artikel staat het recht op de onaantastbaarheid van het menselijk lichaam. Iedereen mag zelf bepalen wat er met zijn of haar lichaam gebeurt, of medische handelen worden verricht en of voorgeschreven medicijnen worden ingenomen.
Beperkingen zijn alleen mogelijk als dit wettelijk is geregeld. Die staan bijvoorbeeld in de Politiewet 1993 . Zo mag de politie een bloedproef van iemand verlangen of iemand fouilleren.
2.
Formele toelichting
Het recht op onaantastbaarheid van het menselijk lichaam is in artikel 11 neergelegd. Afzonderlijke opneming van dit recht naast de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer geeft expliciet uitdrukking aan de belangrijke betekenis van het recht in onze rechtsorde en sluit tevens de onzekerheid over de grondwettelijke bescherming daarvan uit.
Beperkingen op dit recht mogen uitsluitend plaatsvinden op wettelijke grondslag. Een voorbeeld van een dergelijke beperking kan worden gevonden in bepalingen in de Politiewet 1993 ter zaken van het geweldgebruik en de veiligheidsfouillering.
3.
In eenvoudig Nederlands
Iedereen heeft het recht om zelf te bepalen wat er met zijn lichaam gebeurt. In de wet kunnen uitzonderingen staan. In de wet kan ook staan dat iemand anders uitzonderingen kan maken.
Uitleg
Dit artikel hoort bij artikel 10 (Recht op privacy). Iedereen is de baas over zijn eigen lichaam. De overheid mag niets met je lichaam doen, als je dat niet wilt. Ook anderen mogen niets met je lichaam doen, als je dat niet wilt. Niemand mag je bijvoorbeeld pijn doen. Ook mag niemand je medicijnen geven, als je dat niet wilt. Zelfs medische keuring, of het knippen van je haren mag niet, als je daarvoor geen toestemming geeft.
4.
In de visie van Kortmann
Nederland respecteert en waarborgt de menselijke waardigheid.
5.
Citaten
a. Annelien Kappeyne van de Coppello (VVD) 14 mei 1979Het recht op eigen lijf (…) is het meest primaire, en naar moderne opvattingen ook het meest finale recht van de mens.
b. prof.mr. C.A.J.M. Kortmann
Wel duidelijk is dat het begrip lichaam (_) niet te ruim moet worden opgevat: bedoeld is alleen bescherming te bieden aan het menselijk lichaam, en niet aan de menselijke geest of de menselijke persoon als geheel. Voor een inbreuk op de geestelijke integriteit kan dus geen beroep worden gedaan op artikel 11, maar wel op artikel 10 Gw.
Wat heeft het dan voor zin om mensenrechten te beschermen? art 120
Wanneer worden vrouwen en moeders op door de Nederlandse Cultuur Code de voorloper van het hedendaagse artikel 1 en 50 , benoemd tot ‘hevenaar’. Als bekwaam mens worden wij geacht het grondbezit oftewel het grondwettelijk gezag digitaal op te meten om de hoogte van de belasting te bepalen.
Ik vergroot je impact door een sterke profilering in de media. Je zult zien dat het nieuwe deuren opent. De afspiegeling van de werkelijkheid is een wereld op zich!
Spel N 18 N 45 = 1+ 8 = 9 N – 4 + 5 = 9 N Nationale Nederlanden oftewel er is maar een Nederlandse zoals zij Z
NN maakte toen ook bekend een overeenkomst te hebben gesloten met assurantie agent verzekeraars. Die zouden geld uitkeren voor aansprakelijkheidsclaims voor particulieren / patiënten die ziek zijn geworden door het inademen van stof van kleding door zwangerschappen!
Van stof tot stof tot nadenken van Urn AS tot Zuid As “Een veilige computer is een computer die niet wordt gebruikt “Marcel Levi
Ik zal handhaven- maar waarop eigenlijk? Geheimen van de staat- Luxepositie of Buitenspel mede door fouten in het moederbord en jaartelling Op 24 november 2007 werd een planetoïde, (6600) Qwerty, vernoemd naar het qwertytoetsenbord en licentie octrooi 10.700
Is een baarmoeder of zoogdier belastingplichtig als ze niet voldoet aan natuurlijk persoon ( man) ?
Is een vof belastingplichtig?
Inkomstenbelasting VOF – computervredebreuk?
Hoe de winst binnen de VOF wordt verdeeld is opgenomen in het VOF-contract onder het stukje ‘Winstverdeling’. De VOF zelf betaalt dus geen belasting, maar alleen de vennoten die deel uitmaken van de VOF betalen inkomstenbelasting over hun deel van de winst. Maar waarom moet ik als zelfstandige vrouw dan wel loonbelasting betalen maar geen loon nog loondossier heb!!
De belastingdienst inde de loonbelasting via de boekhouding van de verzekeraar maar de belastingdienst en verzekeraar willen geen loondossier overleggen!! Het soort inkomens in codes deugde al helemaal niet. De gang van zaken laat mij niet los ! Waarom kreeg ik een dreigbrief? Welke criteria hanteerde de verzekeraar en belastingdienst?
Tja hoe eerlijk het Ministerie van Financiën eigenlijk? Eerste Kamer
Ik ben denk de enige vrouw en moeder met een aov verzekering uit 1995 en spaarpolis uit 1998 die gewoon door administratieve constructies NN – op de Levensverzekeringspolis als aandeelhouder is geregistreerd op de licentie houder : mijn vader als assurantie agent 19
Advertentie uit 1914. De Nederlanden van 1845 was een Nederlands verzekeringsbedrijf, dat met de fusie met de Nationale Levensverzekering-Bank van 1963 opgegaan is in Nationale-Nederlanden.
Want als je geen universitaire diploma ’s bezit ben je in de huidige staat eigendom van ( door gesloten digitale systemen en machtsmisbruik en krijg je brieven met teksten zoals ; U heeft het recht om vergeten te worden! Met dank aan de levensverzekeraars. Reaal en Nationale Nederlanden.
Silvia Koning Lindeboom
Het bestuur van de Koninklijke Algemene Nederlandse Vrouwenvereniging Tesselschade heet mij van harte welkom als lid van de oudste vrouwenvereniging van ons land. Wat een eer! Als welkomsgeschenk kreeg ik een prachtige boekje over de Kroniek over 150 jaar Tesselschade.
Ieder mens bezit een parel – Transparantie en open overheid is de norm en bron voor gelijkwaardigheid.
Het is dan ook niet voor niets dat ik het vreemd vond dat ik geen ander werk meer aangeboden kreeg en dat de ambtenaar van de gemeente Edam Volendam: Marco L mij vertelde dat ik mezelf maar moest verkopen toen ik hem om hulp vroeg naar een maatschappelijke functie. Omdat de verzekeraar niet meer thuis gaf toen ik ze voor de zoveelste keer om uitleg , omscholing vroeg vanwege mijn longenziekte Sarcoidose en mijn verzekerd beroep: Handelaar
Bloedwraak dus vanuit de Zorgverzekering Rechter Joel W ( een rechter in opleiding en kwam bij de betreffende belastingdienst afdeling van daan- En kende zijn werkgever dus goed )
Volgens de adeldom is het een beetje gênant als ze moeten werken. Want wat zijn de beroepsmogelijkheden voor de “beschaafde vrouw “? Die had de ambtenaar niet voorradig.
Wie doet er 14 jaar gratis werk?
1845 – 1967
Hier begint het verhaal 122 jaar voor mijn geboorte een Briefkaart voor internationale correspondentieschaak via het spel van De Nationale Levensverzekeringsbank. Tegenwoordig Nationale Nederlanden.
Correspondentieschaak is een variant op het schaakspel waarbij de spelers elk op hun eigen plaats en tijd spelen en elkaar de zetten toesturen. Dat ging vroeger per post, maar tegenwoordig voornamelijk per e-mailof via websites.Bij correspondentieschaak kan men heel lang over een zet nadenken, zelfs een aantal dagen, waardoor er veel minder fouten worden gemaakt. En natuurlijk kan men ongestraft met de stukken schuiven, andere personen raadplegen, een computer gebruiken, dingen die bij een normaal toernooi verboden zijn.
Mijn verhaal werd opgetekend door het Noord Hollands Dagblad en Vivat maar daar blijft het jarenlang bij – Loonbelasting en dubbele zvw belasting betalen over een ziek lichaam zonder dat er eén loondossier is nog vakantie geld, nog pensioen grondslag nog jaarlijkse verhogingen of een fysiek aanspreekpunt. Afgekeurd ben ik nooit geweest wel de mate van beroepsarbeidsongeschiktheid 80 ™ 100 %.
Who is BRAT?
Benader iedereen vanuit het gelijkheidsbeginsel en een open overheid moet daar als grondslag en grondrecht aan meewerken.
Zo werd ik een Joker voor de belastingdienst
In 2010 kreeg ik de eerste dreigementen binnen dat hoorde waarschijnlijk bij het spelletje! En elk jaat handmatige nieuwe polissen zonder dat premie bedrag 0,00 door de aangeven ING incassant wordt geïncasseerd. De schadepolis wordt gehangen in het periodieke peer to peer systeem van de belastingdienst! Vrouwen en moeders komen via dit spel in het EVA en Waarschuwing systeem van de ING banken – geen toezicht nog controle van het Parlement door geheime broncodes.
Vragen via de mail en telefoon worden tot op de dag van vandaag niet of nauwelijks beantwoord en als ik mevr Hanna Diaz van de belastingdienst vraag om mijn loon en woondossier dan geeft niemand thuis. Dit duurt nu al zo’n 14 jaar.
Levensvragen kennen ze waarschijnlijk niet bij het ministerie van Financiën en de AIVD . Levensvragen om hoe ze zich eerbiedig en wellevend moeten gedragen omtrent artikel 50 weet men niet hoe ze dit moeten hanteren !!
Dan moet ik mijn eigen manier maar toepassen in de hoop dat ze dit artikel goed lezen
Ik, Silvia Koning Lindeboom hang mijn eigen denken vanuit de natuurwet en gewoonterecht aan. Mijn eigen rauwe werkelijkheid, mijn eigen overtuiging en onderzoek vanuit de praktische filosofie die daaruit voortvloeit is niet niks. Jezelf bevragen en nadenken kan soms confronterend zijn maar verrijkt niet alleen mijn wereld maar ook dat van anderen op het gebied van wijsheid en inzichten vrouwen en moederschaps eigendommen!! Wie is grond wettelijk gezien de bazin van de bestuurder van het liberalisme. Moeder de vrouw ofte moeder der aarde binnen onze moeder maatschappij en of dochter onderneming od de nevenfunctie ’s van de prinsjesdag micro fisch crypto constructie?
Voor : Astrologen – Silvia geboortedag is 28 maart 1967 net zo als Betsy Perk RAM – Geen mak schaap zoals Pels Rijcken dit zo graag ziet!
RAM is het eerste teken van het dierenriem dat de begin van de lente markeert. Een Ram is moedig en dapper. Positief maar ik ben vooral geen Prostituee!! Minister President. Mijn lichaam is van mij en van niemand anders, waarom sluit je anders een verzekering af?
Feiten, vermoedens, geruchten en/of mythes : Hoe sporen we onopgemerkte slachtoffers van periodieke vrouwen/ mensenhandel op?
Hoe het lidmaatschap van Bernard, de naturalisatie van mijn opa, mij en onze familie al jaren achtervolgt!
Chaos in mijn leven zorgde voor op eigen kracht onderzoek samen met het ministerie van Onderwijs Cultuur en Technologie.
De Nederlandse Economie na de afschaffing van het wetboek van koophandel 1. Zijn alle vrouwelijke entiteiten en onderneemsters opgekocht door het CBS ?? Het CBS zorgt ervoor dat persoonsgegevens geheim blijven.
Het Centraal Bureau voor de Statistiek is opgericht op 9 januari 1899 en kent een rijke historie van statistiek maken.
Mijn werk gaat blijkbaar terug naar mijn spoorloos verdwenen Nederlandse oma uit Ottersum beroepsmatig een vrouw werven voor beroepsmatige ontucht (1900,’Mädchenhandel’)
Wat is de CBS wet?
Het CBS houdt zich aan de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Deze wet helpt de privacy van burgers te beschermen. Daarnaast houdt het CBS zich aan de privacybepalingen in de CBS-wet, de Praktijkcode voor Europese statistieken, de Statistical Law en de CBS gedragscode.
Als zelfstandig bestuursorgaan (zbo) voert CBS overheidstaken uit, maar valt het niet direct onder het gezag van een ministerie. De minister van Economische Zaken en Klimaat is politiek verantwoordelijk voor wetgeving en de financiële en organisatorische randvoorwaarden.
De AVG in het kort
Door de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) hebben organisaties die persoonsgegevens verzamelen en gebruiken meer verantwoordelijkheden gekregen. En de mensen van wie zij gegevens gebruiken hebben meer rechten gekregen. Houden organisaties zich niet aan de regels? Dan kunnen zij een boete krijgen.
Maar het recht van deze vrouwelijke entiteit om haar eigen loondossier in handen te krijgen dat begrijpen ze bij het CBS en AVG dus blijkbaar niet conform artikel 50.
Dochter van Veehouder trouwt met zoon van Akkerbouwer
Ovum 1) (mv. ova) – eicel (2) (of eicel) Vrouwelijk geslachtshormoon (germinale cel) dat geproduceerd wordt door de ovaria (of de eierstokken). en Nidum, Latijn voor ‘nest’, De baarmoeder – De Uterus De baarmoeder of uterus is het vrouwelijke orgaan voor de voortplanting van de meeste zoogdieren, waaronder ook de mens. Baarmoeder. De baarmoeder of uterus is een vrouwelijk geslachtsorgaan dat de vorm en de grootte van een peer heeft!
Mooi Nederland toch ? – Foto uit het geheugen van Brabant
Wettelijk bezien zijn dieren in ons rechtsstelsel (roerende) zaken. Het Burgerlijk Wetboek (BW) gaat in Boek 3 immers uit van de begrippen «goederen» (alle zaken en vermogensrechten) en «zaken» (voor menselijke beheersing vatbare stoffelijke objecten). Dieren worden niet apart onderscheiden. Binnen de systematiek van het BW gelden zij als roerende zaken. Zij kunnen in bezit worden genomen en mensen kunnen over dieren het wettelijk recht van eigendom uitoefenen.
Deze juridische kwalificatie van dieren als – niet meer dan – zaken, sluit niet aan op het natuurlijk rechtsgevoel. Enerzijds kan een dier behandeld worden als zaak; rechtshandelingen met dieren als object (koop, verkoop, enzovoorts) zijn immers mogelijk. Tegelijkertijd onderscheidt het dier zich van een «gewone» zaak. Als men dieren koopt, verkoopt, in eigendom heeft, houdt men, natuurlijkerwijs, rekening met de eigen aard van het dier. Het besef dat men met een levend wezen te maken heeft, heeft betekenis.
3.2.Belangen133.2.1.Landbouwhuisdieren13 3.2.2. Gezelschapsdieren143.2.3. Overige belangen15 3.2.4. Slot153.3.Integratie en vereenvoudiging van regelgeving153.4.Bescherming van het dier in de wetgeving193.4.1. Erkenning van de intrinsieke waarde van het dier193.4.1.1.Intrinsieke waarde in de Nederlandse maatschappij193.4.1.2. EU21 3.4.2. Algemene zorgplicht voor gehouden dieren21
Oftewel leuker kunnen we de geestelijke gezondheidszorg niet maken van A naar B en van B naar A.
De Persoonsbewijzencentrale (PBC) was een Nederlandse ondergrondse organisatie die tijden de Tweede Wereldoorlog het verzet en onderduikers voorzag van vervalste persoonsbewijzen en ander officiële documenten. De PBC was in de zomer van 1942 opgericht en was uiteindelijk uitgegroeid tot de grootste vervalsingsorganisatie van Nederland. De groep heeft in totaal 80.000 vervalste persoonsbewijzen vervaardigd. Vanaf begin 1944 begon de PBC ook met het produceren valse tweede distributiestamkaarten, die nodig zijn om distributiebonnen voor onderduikers te krijgen. Onder leiding van Gerrit van der Veen vormde Walter Brandligt, Violette Cornelius, Maarten van Gilse, Nel Hissink, Dio Remiëns en Guusje Rübsaam de kern van deze groep.
Wikipedia
Fiscale Mensenhandel
het werven, vervoeren of verhandelen van mensen met als doel een of andere vorm van uitbuiting
De Duitser Karl Hatzig omschrijft in 1900 “der Mädchenhandel” als: “gewerbsmässig eine Frauensperson zu Zwecken der gewerbsmässigen Unzucht anwerben” (beroepsmatig een vrouw aanwerven voor beroepsmatige ontucht). (Bron: Collard, pag. 255-256.)
Het persoonsbewijs (PB) was een identiteitskaart (ID) die op aandringen van de Duitse bezetter in de Tweede Wereldoorlogwerd ingevoerd door de Nederlandse secretarissen-generaal. In april 1941 werden alle Nederlanders van vijftien jaar en ouder verplicht tot het bezit van een persoonsbewijs.
Het persoonsbewijs verschafte de Duitse bezetter een krachtig administratief middel voor zijn onderdrukkingspolitiek. Loe de Jong typeert het persoonsbewijs als “een onmisbaar hulpmiddel voor het vervolgingsbeleid van de Duitse bezetter”.[1]Vooral bij de Jodenvervolging en bij de tewerkstelling in Duitsland bleek iedere keer weer de onschatbare betekenis van het persoonsbewijs. Voor de SS vormde het persoonsbewijs een bijna perfect administratief instrument ter arrestatie van verzetsmensen. Het systeem van persoonsbewijzen heeft duizenden mensen het leven gekost omdat het opsporing en arrestatie aanzienlijk vereenvoudigde.
Groep 2000
verzetsgroep in de Tweede Wereldoorlog – Groep 2000 was een verzetsgroep
Groep 2000 was vertegenwoordigd in de Raad van Verzet. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog verzorgde zij zo’n 4.500 onderduikers.
Zij telde ruim 140 leden. Groep 2000 is tijdens en na de oorlog onbekend gebleven. De reden voor deze uitzonderlijke onbekendheid is het gebruik van codes in plaats van namen van de medewerkers,
de onderduikers, de adressen en helpers etc. De sleutel van de code werd pas in 2014gevonden. Daarom worden sinds 2015 steeds meer leden van Groep 2000 bekend.
Paulus Johannes Maria van Tongeren is een Nederlands filosoof en theoloog, gespecialiseerd in ethiek. In 2013 won hij met Leven is een kunst de Socratesbeker voor het ‘meest prikkelende en oorspronkelijke Nederlandstalige filosofieboek’. In 2021 werd hij Denker des Vaderlands voor een periode van 2 jaar.
Paul van Tongeren is in 1942 geboren. Zijn vader was betrokken bij de verzetsgroep 2000, die geleid werd door Jacoba van Tongeren.
Gebruik van codes
Van Tongeren had de wijze raad van haar vader goed begrepen: nooit namen en adressen vastleggen. Binnen de groep werd daarom veelvuldig gebruik gemaakt van codes. De groepsleden kenden over het algemeen elkaars naam niet, maar alleen een codecijfer, dat bij toetreding aan de groep werd toegekend. Dit codecijfer was doorgaans gebaseerd op de eerste letter van de achternaam, gevolgd door een 0 en daarna een volgnummer. Van Tongeren kreeg op die manier 2000 (zij was de eerste (volgnummer 0) in de groep van wie de achternaam met een T (20e letter van het alfabet) begon: 20-0-0 ⇒ 2000). Van dit systeem werd overigens ook afgeweken, zo wist Van Tongeren niets over Harry Mouthaan behalve dat hij verantwoordelijk was voor de Staatsliedenbuurt waardoor ze hem het nummer 1900 (19 afgeleid van de S) toekende. Anderen kregen de code van degene die zij opvolgden of met wie zij samenwerkten, dan meestal gevolgd door een letter. In deze tekst staan de codenummers tussen haakjes achter de namen van de leden vermeld.
Lijfeigenschap is de situatie dat iemands lichaam wordt beschouwd als het eigendom van de heer (landsheer, heerser) van een bepaald gebied. Het is een vorm van horigheid die de slavernij dicht benadert. Het kwam in de Europese middeleeuwen veel voor.
Dus ook gedwongen bedelarij ( bij een hulp vraag naar ander werk, hoort dus bij een handel in blanke slavinnen ) Gemeente EDAM Volendam! volgens M.Louter die mij vertelde dat ik mijzelf maar moest verkopen!!
Mijn Nederlandse oma verdwijnt spoorloos en men schreef dat ze was overleden tijdens de bevalling van mijn opa met Duitse ouders.
Aan het eind van de negentiende eeuw ontdekt men dat er in Europa een omvangrijke handel bestaat in blanke vrouwen, met internationale kantoren, vaste routes en agenten.
Moeders en loonbelasting door ruilhandel in polissen en cofinanciering nummers
Mijn onderzoek als proudmom naar de wettelijke ondergeschikte geschikte positie van de vrouw deed mij in 2017 kiezen voor een carrière als hervormer op basis van de Bron C van ons bestaan. Chromosomen bepalen onze bron – niet de genen!
Moeder is de baas over haar eigen baarmoeder
Waarom wordt er periodieke loonbelasting op een tijdelijke ( periodieke uitkering) geheven, over een in 1995 afgesloten prive schadeverzekering, schadevergoeding bij een beroepsziekte : verzekerd beroep: handelaar in confectie? Stoflongen Hoge Raad der Nederlanden.
Crime 19
Ik had geen baas ( VOF, geen pensioenfonds, pensioengrondslagen, geen vakantiegeld, geen recht op hulp sociale zekerheid stelsel totdat ik in de periodieke pensioen leeftijd aankom?
Onderdeel Bron van ons bestaan
Geslachtschromosomenpaar
Chromosomen bestaan uit DNA. Het DNA bevat codes waarin onze erfelijke eigenschappen zijn vastgelegd. Dit zijn de genen. Elk gen beschrijft de code van een kenmerk, die (mee)bepaalt hoe iemand er uit ziet of hoe iemands lichaam werkt. Op het Y-chromosoom liggen niet veel genen, tussen de 70 en 200. Ter vergelijking: op het X-chromosoom liggen rond de 1.000 genen.
Artikel 1 wetboek klopt. dus vanaf de bron al niet !
Moeder baart vader kan niet baren dus zijn vrouw en moeder niet gelijk volgens de wet. art 1. Napoleon maakte oms handelingsonbekwaam en een een of andere gek uit Delft codificeerden ons in de Intell 10700 processor!
Een dochtercel is de helft van een door mitose of binaire deling gedeelde moedercel. Bij een gewone celdeling zijn beide dochtercellen in principe genetisch identiek aan elkaar. In de moedercel is het DNAverdubbeld in de S-fase van de celcyclus. Tijdens de mitose ontvangt elke dochtercel een kopie van elk chromosoom.
Homologe chromosomen zijn twee overeenkomstige chromosomen in een celkern. Doorgaans, ook bij de mens, komen chromosomen voor als diploïdie, in paren van homologe chromosomen, waarbij één exemplaar van de moeder komt en het andere van de vader. Een mens heeft 23 paar homologe chromosomen. De kern van een menselijke cel bevat bijvoorbeeld twee homologe exemplaren van het chromosoom 1.
Twee homologe chromosomen hebben een gelijke opbouw, maar zijn niet identiek. Ze bevatten dezelfde genen op dezelfde plaats, maar met verschillende genetische informatie, omdat de allelen verschillend zijn. Beide homologe chromosomen kunnen bijvoorbeeld coderen voor de oogkleur, maar de ene voor blauwe ogen en de andere voor bruine. Bij de productie van dochtercellen in de meiose, waarbij de chromosomenparen zich splitsen, is ieder chromosoom in een nieuwe dochtercel identiek aan dat van oorspronkelijk de moeder of de vader.
Life is like playing a violin solo in public and learning the instrument as one goes on. Samuel Butler
Het brein was sterker dan het medicijn, de arts verhoogde gelukkig de dosis’.
UMC Amsterdam Raad van Bestuur
Ook Jeremy Bentham sprak zich jaren geleden al uit voor een complete gelijkheid tussen man en vrouw / moeder !! Genen staan op je chromosomen X X of X Y of XO. Als XO expert weet ik alles over chemische stoffen en processen in het lichaam als bron !
The hardest prison to escape from reality Queen Mummie Nationale Nederlanden Helden Jeremy Bentham
Bentham wordt gezien als een van de eerste voorvechters van dierenrechten. Hij stelde dat de manier waarop dieren pijn voelen vergelijkbaar is met hoe mensen pijn voelen en dat “De dag zal komen dat de rest van het dierenrijk dezelfde rechten zal verkrijgen, die hun alleen door tyrannie zijn ontnomen”.[9]Bentham vond dat het vermogen om pijn te ervaren en niet het vermogen om logisch te redeneren, de maatstaf moet zijn hoe we andere wezens behandelen. Als het vermogen om logisch te redeneren immers het criterium zou zijn, zouden veel mensen, waaronder baby’s en geestelijk gehandicapten, ook als dingen moeten worden behandeld. Hij schreef:
Het zal ooit erkend worden dat het aantal benen, de harigheid van het vel of het hebben van een staart, onvoldoende redenen zijn om een sensitief wezen aan zijn lot over te laten. Waar moeten we anders de grens tussen mens en dier leggen? Is dit het vermogen om logisch na te denken of misschien het vermogen om te spreken? Maar een volwassen paard of hond is met zekerheid een meer rationeel wezen, en zelfs meer een conversationeel wezen, dan een baby van een dag of een week of zelfs een maand oud. Maar stel dat het anders zou zijn, wat doet het er toe, de vraag is niet, kunnen ze logisch redeneren? en ook niet kunnen ze praten?, maar kunnen ze lijden?
Een rechtsgeleerde uit Middelburg die samen werkte met de Belastingdienst noemen vrouwen en moeders individuele gevallen!! Wij zijn De Stad – Middelburg –
Met het inwerkingtreden op 1 januari 1909 van de Tiendwet 1907 verviel in Nederland de tiendplichtigheid. De gerechtigden van de tiendheffing werden door de regering schadeloos gesteld; de tiendplichtigen werden door de regering belast met een dertigjarige rente op hun grond, de tiendrente.
Kerkbelasting
In sommige landen (onder andere Duitsland) worden tienden tot op heden nog steeds geïnd, namelijk indien men lid is van een parochie. Dit heet kerkbelasting of, in het Duits: Kirchensteuer. De belasting is echter niet 10% van het inkomen, maar 9% (in deelstaten Baden-Württemberg en Bayern) of 8% (in overige deelstaten) van de geheven inkomstenbelasting.
In natura betekent dat er betaald wordt met producten of diensten, dus zonder de tussenkomst van geld. Bij betaling in natura is er sprake van een vorm van ruilhandel.
Bij het uitwisselen van diensten tussen particulieren (“Als jij mijn huis verft, doe ik jouw tuin…”) spreekt men van betaling in natura. Ruilhandel in goederen is overigens ook mogelijk maar komt minder voor. Dergelijke dienstverlening in natura maakt deel uit van de informele economie.
Omdat betalingen in natura slecht of niet traceerbaar zijn, worden ze vaak ingezet voor illegale doeleinden. Men kan hier denken aan
Georganiseerde criminaliteit – in plaats van traceerbaar geld betaalt men in niet-traceerbare diensten;
Witwassen – betaling in natura kan een goede manier zijn om illegale activiteiten te verzilveren;
Corruptie – een ambtenaar kent een bouwonderneming een vergunning toe, mits deze gratis werkzaamheden aan zijn privé-woonhuis verricht;
Nepotisme en patronage – een onderneming oefent druk uit op een accountantskantoor om iemand tot partner te benoemen. Men verwacht vervolgens wel dat deze partner niet te moeilijk doet over aftekening van de jaarrekeningen.
“Schadevergoedingen werd dus inzet van Europese Ruilhandel – In leven dood maar volgens mijn polissen springlevend ” in 2008 staatsteun aan ING bank!!
Zeeuws Genootschap
Individualisme is een filosofisch standpunt waarbij de gedachtegangen en de rechten van het individu boven het belang van de gemeenschap worden geplaatst.
De kern van individualisme is dat een groep geen rechten heeft, maar dat enkel individuen rechten hebben; daarmee is het tegengesteld aan collectivisme.
Bij het individualisme staat het recht op zelfbeschikking centraal. Elk individu heeft het recht om zijn leven zelf in te vullen, zonder dat anderen hem gaan opdringen hoe deze zijn leven zou moeten leiden.
Fictie anno 1838 – 1957 -2024 Codificatie
De onzichtbare hand is het zelfregulerende effect van een markt waar iedereen slechts eigenbelang nastreeft, maar daarmee collectief welvaart weet te creëren. Maar dan moeten vrouwen en moeders eerst van hun ars of een digitale licentie houder af! Werk op Eigenkracht aan je toekomst!
Bestaanszekerheid – Waarheid Broncode of source code is in feite de originele tekst waar software uit voorkomt. Deze tekst is leesbaar voor mensen, en bevat vaak aantekeningen over de werking en functionaliteit van de code. Kloppen mijn gegevens wel bij de belastingdienst?
Ars (Hebreeuws: עַרְס), door de ajien (die wordt uitgesproken als een glottisslag) ook gespeld als ʿars (met een ʿ ervoor), is een denigrerende Hebreeuwse slangterm die is afgeleid van het Arabische woord voor ‘pooier’.
De beste arts is moeder de natuur: ze geneest driekwart van de ziekten en zegt nooit iets slecht over haar collega’s.
The New Yorker
Een van de mooie kanten van wetenschap is dat ze bereid is van opvattingen te veranderen wanneer het bewijs dit rechtvaardigt. Het openbaar delen is een belangrijk onderdeel van wetenschap.
