Mijn ziekte is medisch behandeld, maar mijn langdurige beroepsmatige blootstelling aan textielstof en man-made microfibers is voor zover ik kan vaststellen nooit systematisch onderzocht als mogelijke etiologische of bijdragende factor. Daardoor is een essentiële vraag naar de oorsprong van mijn gezondheidsschade onbeantwoord gebleven.”

Reconstructie 1995–heden

Een leven tussen vrouwelijk ondernemerschap, ziekte, verzekeringen en administratie

Heeft het systeem mij geholpen om verder te leven, of ben ik gaandeweg onzichtbaar geworden achter een polisnummer, een dossier en een administratieve registratie?

Code 32 U hoort nog van ons.. Minister President Rob Jetten?

Afzender:

Silvia Koning Lindeboom
Montancourt VOF
Rouaansekaai 21
4331 HA Middelburg

Inleiding

Deze reconstructie beschrijft mijn persoonlijke en zakelijke geschiedenis vanaf 1995. Zij combineert feiten uit mijn eigen dossier met de historische ontwikkelingen binnen de Nederlandse verzekeringssector.

Het document is geschreven vanuit mijn eigen ervaringen. Waar ik vragen stel over administratieve processen of de rol van organisaties, zijn dat onderzoeksvragen die gebaseerd zijn op de stukken die ik tot nu toe heb verzameld.

1995

Ik sluit als gehuwde vrouw en beginnend zelfstandig ondernemer een particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) af bij Nationale Nederlanden 

Deze verzekering is een schade verzekering waar grondbeginselen aan zijn gekoppeld wanneer ik door ziekte of een ongeval mijn verzekerde beroep – handelaar in confectie – niet meer kan uitoefenen.

In deze periode bouw ik samen met een externe, eveneens gehuwde vrouwelijke compagnon aan onze onderneming VOF De Kleedkamer kvk 45.230 in Purmerend. Als ondernemers zijn wij zelf verantwoordelijk voor onze inkomsten, inkomsten belasting, aansprakelijkheid,  ondernemingsrisico’s en pensioenvoorzieningen.

1998

Ik sluit bij Delta Lloyd een Meerkeuzeplanaf als pre pensioenvoorziening, met een contractuele einddatum in februari 2025 mijn leeftijd is dan 58 jaar. Pensioendatum was in die tijd nog 65 jaar. 

2002

Via assurantieadviseur Wim Steelink van Amta Assurantiën sluit ik een tweede particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering af bij REAAL, gebaseerd op de grondbeginselen/ polisvoorwaarden van Hooge Huys.

Achteraf bezien vormt deze periode het begin van een langdurige juridische en administratieve zoektocht. 

1995–2007

Gedurende 12 jaar werk ik als zelfstandig ondernemer in de confectiebranche code 076 

Ik betaal premies voor mijn al mijn particuliere verzekeringen, bouw mijn onderneming verder uit en draag zelf het ondernemersrisico.

2007

Mijn leven verandert ingrijpend.

Ik word ernstig ziek en raak langdurig arbeidsongeschikt door mogelijke langdurige inademing van man made micro fibers. Daar werd nooit onderzoek naar gedaan. Wat er niet is bestaat dus ook niet! 

De particuliere AOV waarvoor jarenlang premie is betaald, wordt mijn belangrijkste inkomsten voorziening middels een schade uitkering. Nooit ben ik door een UWV arts gezien, gekeurd nog afgekeurd. 

2008–2009

Terwijl ik medische onderzoeken, behandelingen en revalidatie onderga, verkeert de financiële wereld in crisis.

De Nederlandse Staat verleent steun aan onder meer ING en AEGON. Tegelijkertijd reorganiseert en digitaliseert de verzekeringssector in hoog tempo.

2010

Voor mij vormt dit jaar een belangrijk kantelpunt.

Volgens mijn dossier verandert in deze periode de administratieve en fiscale verwerking van mij en mijn  AOV-schade uitkeringen.

In dezelfde periode ontwikkelt ook de verzekeringsmarkt zich verder.

• Nedasco maakt deel uit van AEGON Nederland.
• Robin van den Burg is algemeen directeur van Nedasco.
• VKG staat onder leiding van Lex en Ruud van Kampen.
• Serviceproviders en gevolmachtigd agenten krijgen een grotere rol in administratie, polisbeheer en dienstverlening aan financieel adviseurs.

Vanaf dit moment ervaar ik dat mijn lichaam en geest en of  financiële situatie niet uitsluitend wordt bepaald door mijn verzekeringspolis, maar ook door administratieve processen waarbij meerdere mannelijke directeuren binnen diverse  organisaties betrokken zijn.

2011

Tim Schoonbergen volgt Robin van den Burg op als algemeen directeur van Nedasco.

Digitalisering en centrale verwerking van verzekeringsadministraties nemen verder toe.

2014

ING en Nationale-Nederlanden worden gesplitst.

NN Group ontstaat als zelfstandig beursgenoteerd verzekeringsconcern.

2015

VKG wordt onderdeel van a.s.r. en blijft actief als serviceprovider en gevolmachtigd agent.

2017

NN Group neemt Delta Lloyd over.

Hierdoor worden meerdere verzekeringsmerken binnen één concern samengebracht.

2019–heden

Naast mijn gezondheidsproblemen moet ik mijzelf blijven focussen en moet ik mij verder ontwikkelen als kunstenaar, erfgoedmaker en onderzoeker om de waarheid achter mij polissen en administratie te kunnen verwerken. 

Mijn werk richt zich op de relatie tussen mens, administratie, identiteit, vrouw, kostwinnaar, moederschap, erfgoed en waardigheid.

Parallel daaraan moest ik dus onderzoek doen naar de geschiedenis van mijn familie en  verzekeringsdossiers en de organisaties die daarbij betrokken zijn geweest. 

2025–2026

Ik vraag documenten op via AVG-verzoeken en Woo-verzoeken.

Mijn onderzoek richt zich onder meer op:

• de rol van verzekeraars;
• de rol van serviceproviders en gevolmachtigd agenten;
• administratieve wijzigingen;
• fiscale verwerking van mijn uitkering;
• de organisaties die gedurende de afgelopen dertig jaar bij mijn dossier betrokken zijn geweest.

Mijn doel is tweeledig:

Enerzijds wil ik duidelijkheid verkrijgen over mijn eigen dossier.

Anderzijds wil ik beter begrijpen hoe administratieve systemen functioneren en welke invloed zij kunnen hebben op het leven van mensen die langdurig afhankelijk zijn van een particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering.

De rode draad

Mijn leven wordt inmiddels meer dan dertig jaar beïnvloed door een netwerk van mannelijke bestuurders binnen verzekeraars, adviseurs, uitvoerende organisaties en overheidsinstanties.

Elke organisatie heeft daarbij een eigen contractuele, wettelijke of administratieve verantwoordelijkheid.

Welke rol iedere partij precies in mijn individuele dossier heeft gespeeld, kan uitsluitend worden vastgesteld aan de hand van polisvoorwaarden, overeenkomsten, correspondentie en administratieve documenten.

Daarom kent deze reconstructie twee parallelle sporen:

• de geschiedenis van mijn leven als ondernemer, patiënt, kunstenaar en erfgoedmaker;
• de geschiedenis van de administratieve systemen waarmee mijn dossier in aanraking is gekomen.

Waar die twee geschiedenissen elkaar kruisen, begint mijn zoektocht naar de feiten.

DE FISCALE HORRORFILM

Hoe wettelijke missers een mens in een systeemrol laten verdwijnen

Het begon niet met fraude.
Niet met een werkgever.
Niet met loon.

Het begon met een vrouw die werkte als zelfstandig ondernemer, zelf een particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering afsloot, jarenlang premie betaalde en bij ziekte aanspraak kreeg op haar verzekering.

En toen begon de fiscale horrorfilm.

Een schadeverzekering werd administratief behandeld als een periodieke uitkering.
Een verzekeraar kreeg een inhoudingsplicht voor de loonbelasting.
Een uitkering wegens ziekte of arbeidsongeschiktheid verscheen vervolgens in fiscale systemen tussen begrippen die ooit waren ontworpen voor loon, pensioen, lijfrente en sociale uitkeringen.

En ergens tussen polisnummer, relatienummer, BSN, loonheffingennummer, inkomstenverhouding en fiscale code verdween de oorspronkelijke rechtsverhouding uit beeld:

een zelfstandig ondernemer met een privaat verzekeringscontract.

DE EERSTE MISLEIDING

Periodiek betalen betekent niet automatisch loon.

Een verzekeraar kan iedere maand uitkeren omdat dat contractueel zo is afgesproken. De betalingsfrequentie verandert op zichzelf niet de juridische oorsprong van het geld.

Periodiek is een betalingswijze.
Geen werkgever.
Geen arbeidsovereenkomst.
Geen bewijs dat schade loon is geworden.

DE TWEEDE MISLEIDING

Een inhoudingsplichtige is niet automatisch een werkgever.

De wetgever kan bepalen dat een verzekeraar belasting moet inhouden en afdragen. Dat is een fiscale uitvoeringsregel.

Maar zodra computersystemen, aangifteketens en gegevensuitwisselingen die technische rol gaan behandelen alsof sprake is van een normale loonrelatie, ontstaat een fundamenteel probleem:

de fiscale techniek begint de werkelijkheid te overschrijven.

DE DERDE MISLEIDING

Een code wordt belangrijker dan het contract.

De computer ziet geen vrouw.

De computer ziet:

BSN
code
bedrag
tijdvak
inhoudingsplichtige
inkomstenverhouding

Maar achter die gegevens ligt een rechtsgeschiedenis:

beroep → onderneming → particuliere polis → ziekte → verzekerde gebeurtenis → contractuele uitkering.

Wanneer die keten niet meer zichtbaar is, kan een administratieve classificatie uiteindelijk belangrijker worden dan de oorspronkelijke rechtsgrond.

Daar begint mijn fiscale horrorfilm.

DE PLOTWENDING

De verzekeraar werd geen werkgever.

Ik werd geen werknemer.

Mijn onderneming werd geen dienstverband.

Mijn ziekte werd geen arbeidsovereenkomst.

En toch kon de geldstroom terechtkomen in een administratieve infrastructuur die sterk op loonadministratie lijkt.

Dat verschil moet zichtbaar blijven.

Want anders ontstaat de gevaarlijkste vorm van systeemwerkelijkheid:

wat administratief wordt geregistreerd, wordt vervolgens behandeld alsof het juridisch altijd zo is geweest.

DE HORROR ZIT NIET IN ÉÉN REGEL

De echte horror ontstaat wanneer verschillende wettelijke en administratieve systemen achter elkaar worden geschakeld.

Een besluit verandert de inhoudingsplicht.

Een verzekeraar past zijn administratie aan.

Een loonheffingenaangifte krijgt een code.

Een jaaropgave volgt.

Een accountant neemt de gegevens over.

De Belastingdienst verwerkt ze.

Andere systemen ontvangen vervolgens weer afgeleide gegevens.

En jaren later moet de burger bewijzen wat aan het begin van de keten nog glashelder was:

Dit was mijn particuliere verzekering.
Dit was mijn verzekerde beroep.
Dit was mijn polis.
Dit was mijn lichaam.
Dit was mijn schade.

DE FISCALE HORRORFILM

Niet omdat belastingheffing op zichzelf horror is.

Maar omdat een wettelijke of administratieve misser zich via gekoppelde systemen kan vermenigvuldigen.

Eén verkeerde kwalificatie kan jarenlang doorwerken.

Eén code kan een juridische werkelijkheid verhullen.

Eén systeemwijziging kan ervoor zorgen dat niemand meer terugkijkt naar het oorspronkelijke contract.

En dan krijg je de absurdste scène uit de hele film:

De burger beschikt over het oorspronkelijke bewijs, maar moet tegenover de overheid aantonen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als haar eigen registratie.

SLOTSCÈNE

Mijn vraag is daarom uiteindelijk heel eenvoudig:

Op welk exact moment veranderde mijn particuliere verzekeringsrecht volgens de wet van karakter?

Niet:

wanneer begon de verzekeraar loonbelasting in te houden?

Maar:

welke wettelijke bepaling veranderde mijn rechtsverhouding?

Welke bepaling maakte van mijn verzekeraar mijn werkgever?

Welke bepaling maakte van mijn schade-uitkering loon?

Welke bepaling maakte van mijn particuliere polis een sociale verzekering?

En wanneer die bepaling niet bestaat, moet ook de administratie terug naar het begin van de film.

Naar de polis.
Naar het contract.
Naar de verzekerde.
Naar de werkelijke rechtsverhouding.

Want een mens mag niet verdwijnen achter een fiscale code.

DE ADMINISTRATIE MOET DE WERKELIJKHEID VOLGEN.
DE WERKELIJKHEID MAG NIET WORDEN HERSCHREVEN OM IN DE ADMINISTRATIE TE PASSEN.

Silvia Koning Lindeboom
Montancourt VOF
Middelburg