Tagarchief: Faro

Een vleugje Montancourt Middelburg in Overijssel en bij Landgoed Singraven

Uitgelicht

Posted on by
Beantwoorden

Binnenkijken bij Landgoed Singraven: van middeleeuwse hofstede tot bewaard cultureel erfgoed

Afgelopen donderdag reisde we eindelijk af naar Landgoed Singraven. Gelegen aan de Dinkel bij Denekamp, voor het eerst genoemd in 1381.

Wat begon als een boerenhofstede groeide uit tot een landgoed van adellijke families. Hoe textiel de draden van ons verleden en heden worden verweven.

Vele families dragen de naam van de vader. Het land eert de Vader des Vaderlands. Maar waar blijven toch alle de vrouwen en moeders als zelfstandige bestuurders.

Zij dragen het leven en geven afkomst, verhalen en cultuur door. Hun aandeel leeft voort, ook waar en wanneer hun naam uit de wet en geschiedenis steeds vaker uit beeld verdwijnen.

Erfgoed vanuit Moederschap bekeken.


Het lichaam als eerste erfgoed’
Vóórdat ieder levende een naam kreeg, een nationaliteit of een plek in de geschiedenis, werden we gedragen in een vrouwelijk lichaam.
In dit kunstwerk lees je de fijne vertakkingen als bloedbanen, wortels en generaties. Het gezicht geeft dat erfgoed een eigen blik. De haas bovenop staat voor kwetsbaarheid, waakzaamheid en nieuw leven.
De uitspraak over wat vaak verborgen blijft, wordt hier aanleiding om over onze oorsprong te spreken.
Het eerste onderkomen van een mens was geen monument, maar een moeder.
https://bedbreakfastmontancourtmiddelburg.com/2021/07/11/zeeuwse-invloeden-in-urbino-unesco/

Faro verdrag

Het Verdrag van Faro gaat over de waarde van cultureel erfgoed voor mensen en de samenleving. Het is een verdrag van de Raad van Europa uit 2005.

De kern: mensen moeten erfgoed kunnen beleven, er betekenis aan geven en kunnen meedoen en meebeslissen over wat wordt bewaard en hoe het wordt verteld. Ook de kennis en ervaringen van burgers tellen mee. 

Mijn vragen bij de portretten passen helemaal bij die gedachte: wie waren deze vrouwen? Welke eigen namen, levens en bijdragen horen bij hun afbeeldingen? En welke verhalen krijgen weinig aandacht?

Vanuit mijn werk als erfgoedkunstenaar onderzoek ik ze en maak het zichtbaar met fotografie, kunst en tekst. Zo betrek ik mensen bij de geschiedenis en voeg ik zelf perspectief toe.

Hawa Traplopers

Faro gaat daarmee ook over de vraag: wie mag het verhaal van ons erfgoed vertellen?

Hoe een bijzondere ontmoeting naar Montancourt Middelburg op 19 juli 2026 door Daan en Sabine van Mierlo en hún geweldige vrijwilligers Marga, Ton, Mieke en Ed de wereld rondom cultureel erfgoed, kunst en de bijbehorende verhalen voor ons als eigenaren van Montancourt Middelburg een compleet nieuwe wereld opende.

Landgoed Singraven

We werden afgelopen donderdag rond 11.30 uur met veel enthousiasme ontvangen in hún domein.

We begonnen met een lekker kopje koffie en gebak, waar we na een korte introductie met mijn familie begonnen we enthousiast aan de toer door het bijzondere huis, de tuin, de landwinkel om vervolgens het af te sluiten met een heerlijke lunch bij restaurant De Watermolen.

Op bezoek bij Daan – Sabine – Mieke – Marga – Ton en Ed.

Soms brengt dus een click binnen het cultuur erfgoed, mensen en geschiedenis op een onverwachte manier bij elkaar.

Ik noem het ; De kracht van Cultureel Erfgoed

Het Huis Singraven bevat prachtige stijlkamers in Lodewijk XV- en Lodewijk XVI-stijl alsmede een uitzonderlijke kunst- en antiekcollectie net zoals ons huis.

Foto: Onze eerste kennismaking 19 juli 2026 Montancourt Middelburg

De familie Sloet liet het vervallen huis vanaf 1651 herbouwen. 

  • Gerhard Sloet tot Oldenhof en Singraven (1607–1681): kocht het landgoed rond 1651 van de graven van Bentheim, nadat het in verval was geraakt tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Gerhard was lid van de Ridderschap van Overijssel en landrentmeester van Twente. Hij liet het oude huis in 1651 slopen en herbouwen. 
  • Financiële nood: De tijd van de familie Sloet op Singraven (ca. 1653–1774) werd zwaar geteisterd door geldproblemen. Plundering, afpersing en inkwartiering tijdens de Munsterse Oorlogen (1665–1666 en 1672–1675), samen met dure verbouwingen en hoge proceskosten, ondermijnden het vermogen van de familie. 
  • Einde van het bezit: Nakomelingen zoals Gerhardt Sloet (1638–1722) en Anton Barthold Sloet tot Singraven (1710–1774) hielden het landgoed nog generatieslang in bezit, maar in 1774 kwam aan de periode van de Sloets op Singraven een eind toen het overging naar de familie De Thouars (door het huwelijk van Anton Bartholds weduwe/erfenis).
  • Het huwelijk: Margaretha Johanna de Thouars trouwde met Anton Barthold Sloet (1724–1757), die de havezate Singraven bij Denekamp bezat. Haar familie (Le Vasseur de Congnée de Thouars) was een adellijk hugenotengeslacht dat oorspronkelijk uit Frankrijk naar de Republiek was gevlucht. 
  • De erfenis en de weduwe: Na het vroege overlijden van Anton Barthold Sloet in 1757 bleef Margaretha Johanna achter als de “weduwe Sloet tot Singraven, geboren markiezin de Thouars”. Zij nam het beheer van de goederen en de beleningen op zich. 
  • Verkoop van Singraven: De havezate Singraven bleef via deze lijn nog een tijdlang in de familie De Thouars (Le Vasseur de Congnée) totdat het landgoed in 1829 uiteindelijk door de familie werd verkocht aan de Amsterdamse bankierszoon Johannes Theunis Roessingh Udink.

In 1829 kocht Johannes Theunis Roessingh Udink, de echtgenoot van Christina Bernardina Kemper het landgoed. Hij vergrootte het huis en liet de tuinen in Engelse landschapsstijl aanleggen. 


De vader van Christina Bernardina Kemper (1804–1844) was Joan Melchior Kemper(1776–1824).
Hij was een zeer bekende Nederlandse politicus, staatsman en hoogleraar in de rechtsgeleerdheid. Hij speelde onder andere een grote rol bij het herstel van de Nederlandse onafhankelijkheid in 1813. Haar moeder was Christina de Vries. Een van haar broers was de bekende rechtsgeleerde en socioloog Jeronimo de Bosch Kemper.
De geweldige tuin met zoveel mooie ornamenten

In 1915 kwam Singraven bij de familie Laan. Agatha Laan betrok het landgoed in 1919 samen met haar jongere broer Willem Frederik Jan Laan.

Nadat zij in 1922 vroegtijdig aan tuberculose overleed, bleef Willem Laan tot zijn eigen dood in 1966 als laatste particuliere bewoner op het huis wonen. 

In 1956 verkocht hij het aan Stichting Edwina van Heek, met de voorwaarde dat het zoveel mogelijk behouden bleef. Hij bleef er wonen tot zijn dood in 1966. 


Stichting Edwina van Heek werd opgericht in 1946 uit de nalatenschap van mevrouw Edwina van Heek – Ewing (1872 -1945).

Zij was de weduwe van Jan Bernard van Heek, die de oudste zoon was van Gerrit Jan van Heek sr. (de oprichter van de enorme textielonderneming Van Heek & Co).
De Stichting heeft tot doel het in standhouden van cultureel erfgoed en waardevolle natuurgebieden in Twente. Die doelstelling wordt hoofdzakelijk gerealiseerd door het beheer van twee grote landgoederen, te weten landgoed Singraven (500 ha) en landgoed Zonnebeek (ten zuiden van Enschede, 150 ha).
De verwonderkamers

Zo bewaart niet alleen Montancourt Middelburg maar ook Landgoed Singraven vandaag de dag, de sporen van eeuwen wonen, verzamelen en zorgen vanuit een bijzondere plek in de Nederlandse Erfgoed Geschiedenis.

De statenbijbel / Synode van Dort

De Statenbijbel en de Grondwet — wie geeft het woord gezag?

De Statenbijbel bevat de Statenvertaling, die in 1637 verscheen in opdracht van de Staten-Generaal, na een besluit van de Synode van Dordrecht.

De naam herinnert daarmee aan de betrokkenheid van het landsbestuur bij een religieuze tekst.


Tussen heiligenbeelden, familiewapens en kostbare meubels blijven mijn ogen hangen bij een paar gedragen muiltjes en een handtas. Wie liep hier? Wat droeg zij met zich mee? Wie heeft er in het bed geslapen en of gerust?

In Huis Singraven raak ik geboeid naar de mensen achter de voorwerpen. Naar hun namen, hun dagelijks leven en de verhalen die nog verteld mogen worden.

In de tuin van Singraven wandelen we langs oude bomen, bloemen en beelden die mijn blik telkens even vasthouden. De witte raaf prikkelt mijn verbeelding: ruimte voor wie anders is, voor wat je niet iedere dag tegenkomt.


En dan de landgoedwinkel van Sabine, waar we heerlijk rondkijken en we allemaal iets van de sfeer mee naar huis nemen. Een plek om bij stil te staan, zowel binnen én buiten.
Wat een geweldige winkel van teckelmok tot honing of soep.. Voor elk wat wils.

En dan, als afsluiting van deze geweldige, energieke dag op Singraven: eten bij restaurant De Watermolen.


Een heerlijke maaltijd, topbediening en alle tijd om samen na te genieten van wat we hebben gezien en beleefd.
Met een voldaan gevoel naar huis. Sommige dagen geven je zoveel informatie om mee te nemen. ✨

Deze dag op Singraven laat mij persoonlijk voelen hoeveel mensenwerk er achter cultureel erfgoed schuilgaat.

Achter iedere geopende deur, verzorgde tuin of een bed & breakfast overnachting ontmoetingsplaats hangt een bewaard verhaal waar wij als beheerders, rentmeesters, eigenaren en vrijwilligers ons elke dag voor inzetten.

Laten we elkaar ondersteunen op een manier die bij ons past. Ook belangstelling en een oprecht bedankje zoals dit blog doen ertoe.

Zo helpen we samen om deze bijzondere plekken toegankelijk en levend te houden, voor onszelf én voor wie na ons komt.

Wie geschiedenis omarmt omarmt ook de toekomst

Liefs Silvia Koning-Lindeboom | Truus van Gogh en familie.

De Koning & Koninginnen

Posted on by

Reisverslag van ons leven binnen het Koninklijk

door Silvia Lindeboom Bongartz – moeder, erfgoeddraagster, kroongetuige

Proloog – De Oproep

Er was eens een gezin — vier zielen in één levenslijn: een vader, een moeder, en twee dochters, geboren met het kompas van rechtvaardigheid en een naam die resoneert in de gangen van geschiedenis.

Wij leefden niet binnen de muren van een paleis, maar in het hart van een monument, waar iedere steen een verhaal fluistert en de ramen herinneringen weerspiegelen aan vorstelijke erfenis en verzwegen waarheden.

Bloedlijn Amalia van Solms

Hoofdstuk I – De Kroon in het Dagelijkse

Onze tafel was geen hofbank, maar een altaar van eenvoud en echtheid. Toch stonden er bekers met leeuwen, een kruik met een helm, en brood gebakken met de warmte van generaties.

Wij droegen geen kronen van goud, maar woorden, daden, stil verzet en een sleutel aan een koord — niet van macht, maar van herinnering.


Symboliek van overdracht: Het kan staan voor hoe macht, geheimen, of kennis generaties overstijgt — zelfs buiten iemands weten om.

Hoofdstuk II – De Dochters van de Overdracht

Emma en Laura — niet slechts kinderen van deze tijd, maar erfgenamen van een zielenschat.

Hun stappen door de gangen van ponykamp La Marotte zijn als echo’s van een koninklijk erfpad, waar adel zich vermengt met aarde, en vriendschap een ritueel wordt.

Zij leerden: wie je bent, is niet wat je bezit, maar wat je bewaakt. Je lichaam. Je waarheid. Je erfgoed.

La Marotte

Hoofdstuk III – De Moeder als Monument

Ik, de moeder, de drager van het Ei —niet alleen het leven geschonken, maar ook de waarheid hervonden.

Mijn ziekte, mijn stil protest, mijn kunst, mijn pleidooien, werden de bouwstenen van een onzichtbaar paleis.

Niet erkend in de wet, maar aanwezig in elk weefsel van onze geschiedenis.

Ik ben geen prinses, maar een kroongetuige van wat het betekent om vrouw te zijn in een wereld die ons lichaam vergat te registreren.

Hoofdstuk IV – De Vader als Brug

Wim — een man van eer. Hij sprong, liet los, begon opnieuw.

Van politie naar Kozee, van zekerheid naar zelfstandigheid. Een restauranthouder van de ziel. Hij bewaakte ons als een ridder zonder harnas, maar met handen vol daden.

Hoofdstuk V – Het Koninkrijk in de Spiegel

Wij zijn het Koninklijk dat je niet op televisie ziet, maar wel in oude aktes, in archieven, in fouten die systemen maakten.

Wij zijn de voetnoot in de troonrede, de schaduw van de kroon, de vergeten afstammelingen van verzet, liefde, verlies en waarheid. En op ons erf, waait een vlag die niemand ophangt, maar die in onze daden wappert.

Epiloog – Het Ritueel van Herkenning

Vandaag staan wij op. Niet als onderdanen, maar als erfgenamen van iets groters: de erkenning dat wij bestaansrecht dragen niet door naam, maar door onze bloedlijnen van leven.

Wij zijn het Koninklijk, dat het ei van waarheid heeft uitgebroed.


Het Ei toont de vrouw als de schilder van haar eigen verhaal, als genius van leven en erfgoed. Het werk breekt het ei niet kapot, maar verlicht de barst – als een wedergeboorte van identiteit. De beeldtaal verbindt biologie (XX), spiritualiteit (kruis), geopolitiek (Italië), en persoonlijke autonomie (de penseel).


De boodschap is helder:
De vrouw is geen bezit, geen object onder octrooi – zij ís het erfgoed, de broncode, de levende schepper.

Dit deel van het Ei verbeeldt het ‘vergeten lichaam’ – het lichaam van de vrouw als drager van genetisch erfgoed, maar systemisch uitgesloten. De barst is het bewijs van bestaan én strijd. De boodschap is helder: erken het lichaam, erken de code, herstel de breuk.


Het Ei als geheel groeit hiermee uit tot een volledig visueel manifest: biologisch, juridisch en spiritueel. Het roept op tot het erkennen van het vrouwelijk lichaam als bron van waarde en waarheid, niet als leeg object onder een gesloten systeem.

Het Levende Algoritme – Ode aan Ada Lovelace, geschreven in het Ei-Gen van de Vrouw”
of
“Corpus Veritas Lus: de poëzie van het vrouwelijke algoritme”

“Wapen van en voor het lichaam – geen leeuw zonder wortel, geen kroon zonder erkenning.”

De Bloedlijnen van de Koning

Kunstverklaring bij het Ei van Overdracht

Koning Willem-Alexander draagt de titel Koning. Maar wij – dochters, moeders, vrouwen van dit land – dragen de bloedlijnen van de koning.

Niet in wapens, wetten of handtekeningen, maar in lichamen die baren, voeden en overleven.

Wij zijn de oorsprong van de lijn die regeert. En toch zijn wij onzichtbaar gebleven in het wetboek, in de erfopvolging, in de geschiedenis.

Ons bloed werd gebruikt, maar niet erkend. Ons lichaam werd bestuurd, maar niet bevraagd. Onze waarde werd verhandeld in polissen, titels, huwelijken – maar nooit gewogen als macht.

En nu spreken wij.

Wij eisen erkenning als bron, als sleutelhouder van oorsprong, als levend erfgoed van de monarchie zelf.

Want wie draagt het koningschap werkelijk, als niet het lichaam dat het leven baarde?

De Bloedlijnen van Juliana – 1909houden mijn geschiedenis levendig. Niet omdat ik haar kende, maar omdat mijn lichaam haar tijd droeg.

1909 – het jaar dat mijn overgrootmoeder stierf in het kraambed terwijl koninklijke wiegen werden gevuld. Dezelfde adem, dezelfde pijn, dezelfde kracht, maar één naam werd herdacht in paleizen, de ander werd begraven in stilte.

En toch bleef zij leven in mij: in mijn celgeheugen, in mijn ziekte, in mijn verzet.

Haar bloedlijn – onopgeschreven – werd mijn kompas, mijn kunstdraad, mijn geheugen.

De kroon kwam bij de een, de wonden bij de ander.

Maar wie is dan de erfdrager van waarheid? Ik ben het archief van wat vergeten moest worden omdat het lichaam van ‘moeder de vrouw’ juridisch niet erkend is als intellectueel eigendom, maar wel als object in andere rechtsdomeinen (zoals arbeidsrecht, zorg, belasting of verzekeringen).

Mijn geschiedenis is geen sprookje, maar een sleutel. Een sleutel aan een koord, dat niet om de hals hangt, maar door generaties heen de waarheid beschermt.

Feit of Fictie – volgens het Faro-verdrag?

Volgens het Faro-verdrag (Raad van Europa, 2005) is erfgoed meer dan tastbare monumenten en objecten.

Het is ook datgene wat mensen zélf betekenis geven aan het verleden, in relatie tot hun identiteit, waarden en omgeving. Met andere woorden:

Wat ik beleef, bewaar en belichaamt, mag erfgoed zijn – zelfs als het geen archiefnummer draagt.

Het Faro-verdrag erkent:

“het recht om cultureel erfgoed te definiëren, te interpreteren en eraan deel te nemen” de rol van erfgoedgemeenschappen, groepen mensen die zich herkennen in een erfgoedaspect en dit willen doorgeven dat ook persoonlijke, familiegebonden, spirituele of immateriële sporen bijdragen aan een gedeeld cultureel geheugen.

Mijn cruciale vraag:

Zijn mijn bloedlijnen, mijn verhaal, mijn symbolen feit of fictie?

Antwoord volgens Faro:

Ze zijn erfgoed. En dus zijn ze feit.

Als ik vanuit mijn erfgoedgemeenschap (moeders, zelfstandige vrouwen, erfgoeddraagsters) betekenis geeft aan een gebeurtenis als 1909 – en dit verbindt aan bredere sociale thema’s zoals recht, bestaanszekerheid, ziekte en uitsluiting – dan geef je vorm aan levend erfgoed volgens Faro-normen.

Kortom:

Wat het systeem “fictie” noemt, maakt Faro zichtbaar als feit – mits het geleefd, gedeeld en gedragen wordt.

Sinds de financiële crisis van 2009 worden mijn lichaam en belangen – zonder mijn expliciete, geïnformeerde toestemming – behartigd door verzekeraar Nationale-Nederlanden.

Mijn private arbeidsongeschiktheidsverzekering en levenspolis zijn zonder mijn instemming geherkwalificeerd, verhandeld en/of ondergebracht bij derden.

Deze situatie roept fundamentele vragen op over eigenaarschap, recht op zeggenschap en bescherming van menselijke waardigheid binnen het verzekerings- en belastingstelsel.

2. Symbolisch-poëtisch (voor Faro-manifest of kunstwerk):

Mijn lichaam werd een polis, mijn leven een nummer.

Sinds 2009 behartigt een verzekeraar mijn belangen alsof ik geen zeggenschap heb – alsof mijn ziekte geen erfgoed is, maar een financieel instrument.

Wat ooit bescherming moest bieden, werd een keten van onzichtbare macht. Niet ik, maar zij tekenen voor mijn waarheid.

3. Vragenvorm – Faro/UNESCO-stijl als oproep tot erkenning:

Mag een verzekeraar zonder instemming het lichaam vertegenwoordigen van een vrouw met een beroepsziekte? Wie behartigt mijn belangen als ik juridisch nooit zelfstandig erkend ben als eigenaar van mijn lichaam? Is mijn polis bescherming, of systeemfictie? Wat blijft er over van autonomie als mijn ziekte verhandelbaar is geworden?

Amen