We leven dus blijkbaar nog steeds in een republiek.

Reisverslag van een ex handelaar in confectie maar sinds 2011 een literaire toerist in het land van het (on)recht

Met mijn onderzoek wil ik een vuist maken tegen juridische feministische ongelijkheid tegen vrouwelijke ondermeemsters in de private sector .

Een statutair bestuurder heeft volledige bevoegdheid en erkenning over de rechtspersoon die hij/zij leidt.

En hier zit de pijn: de vrouw is in ons systeem nooit statutair erkend als bestuurder van haar eigen lichaam en arbeid.

Ze wordt nog steeds vaak gezien via relaties (vrouw van, partner van, moeder van, afhankelijk van), in plaats van als zelfstandige entiteit met statutaire bevoegdheid over zichzelf.

💡 Omdenkend Nederland

“De ware statutaire bestuurder van het leven is Moeder, de vrouw — maar de wet weigert haar die erkenning.”


De wet rond Koningin Emma 1894 toont aan dat de staat kon erkennen dat een vrouw bevoegd en bekwaam was om te regeren, terwijl gewone vrouwen in de private sector (onderneming, erfrecht, handel) nog uitgesloten of afhankelijk bleven.

1. Juridische context

Ondernemingsrecht & BW: hoe is de positie van vrouwelijke bestuurders, aandeelhouders of onderneemsters wettelijk vastgelegd, en waar ontstaan de ongelijkheden (bijvoorbeeld bij aansprakelijkheid, toegang tot kapitaal, of erfrechtelijke doorwerking)? Arbeids- en medezeggenschapsrecht: hoe wordt de positie van vrouwen in leidinggevende posities of als “ondernemende partner” nog structureel bemoeilijkt? Internationaal recht / EU-kader: richtlijnen rond gendergelijkheid, non-discriminatie en corporate governance. Hoe verhouden Nederlandse private ondernemingen zich hiertoe?

2. Feministisch perspectief

Ongelijkheid zit niet alleen in formele regels, maar ook in de culturele en economische structuren (denk aan toegang tot netwerken, krediet, investeerders). De positie van de “vrouw als mede-ondernemer” is vaak onzichtbaar of wordt secundair gemaakt aan die van de mannelijke counterpart (vergelijkbaar met het thema van de “onzichtbare erfgenaam”).

3. Cultureel-maatschappelijk

Historische context: vrouwen waren tot ver in de 20e eeuw juridisch handelingsonbekwaam of afhankelijk van de echtgenoot. Sporen daarvan werken nog steeds door in hoe vrouwelijke ondernemers juridisch en economisch worden erkend. Symbolische dimensie: hoe taal en beeldvorming (zoals “moeder de vrouw”) het juridische denken beïnvloeden.


Erfgoed vanuit het moederschap bekeken is geen bijzaak, maar de ziel van Nederland. In de moederkracht ontmoeten wij beeld en wet: de zorg die geschiedenis draagt, en de rechtsvorm die toekomst schept. Hier ligt de sleutel om ons cultureel erfgoed niet langer te bewaren alsof het bezit is, maar te erkennen als levend erfdeel, gedragen door vrouwen en door generaties die via hen spreken.”

“Zonder wettelijke erkenning van de bron is elke cultuur een spiegel zonder gezicht.”

https://www.amsterdammuseum.nl/topic/toekomstwensen/bijdrage/216613-de-ziel-van-nederland-moederkracht-in-beeld-en-wet

De Opwindender

“Van onzichtbare erfgenaam naar wettige erfdrager: erken de vrouw in de wet.” “Moederkracht is recht, geen ritueel alleen.” “De Grondwet draagt ook een rok.”

🔹 Artistiek & maatschappelijk

“Beeld ons niet weg: moederkracht in de toekomst van Nederland.” “Kunst is moedertaal: erfgoed vanuit zorg en strijd.” “Onze monarchie is moeder de vrouw – van paleis tot erfgoedpraktijk.”

“De netkous van ons kroondomein”

Ja – De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Een verbeelding van hoe het vrouwelijke lichaam – eeuwenlang verhuld, gereguleerd en onzichtbaar gemaakt – in werkelijkheid het fundament vormt onder ons nationale erfgoed.

Niet alleen kastelen en schilderijen zijn erfgoed, maar ook het lichaam van de vrouw: het fundament waaruit elk mensenleven begint. Faro vraagt ons erfgoed te delen – ik vraag Nederland het eindelijk te erkennen.”


“Begin met een eigen wet voor vrouwen en moeders: erken haar lichaam als zelfstandige entiteit met rechtsbevoegdheid, en geef haar zeggenschap over basisinkomen en belastingen. Pas dan ontstaat echte balans tussen geven en nemen.”

Net als een netkous draagt het, beschermt het en is het geweven uit de draden van zorg, arbeid en voortbestaan.

Toch wordt dit fundament niet benoemd in de Grondwet, niet gevierd in musea en nauwelijks erkend in de verdeling van macht. Het kroondomein mag dan formeel aan de monarchie toebehoren, maar in wezen rust het op het onzichtbare erfgoed van ‘moeder de vrouw’.

De toeslagen en loonbelasting affaire

Op 28 april 2010 werd artikel 176 van de Invorderingswet 1990 gewijzigd via een klein Koninklijk Besluit. Zonder tussenkomst van de Tweede Kamer werden regels vastgesteld die diep ingrijpen in de bestaanszekerheid van burgers. Dit toont de paradox van onze democratie: daar waar de vrouw als meeverzekerde al onzichtbaar was in polis en statistiek, blijft zij ook onzichtbaar in het parlementaire proces. De staat regelt, de burger draagt, de vrouw betaalt.”

Toeslagenaffaire

Duizenden ouders, vooral moeders met een migratieachtergrond, zijn onterecht als fraudeurs behandeld. De kern: wantrouwen van de overheid jegens de verzorgende rol van vrouwen, gekoppeld aan een systeem dat ouders niet als bondgenoten maar als verdachten ziet. Resultaat: kinderen uit huis geplaatst, levens verwoest, generaties beschadigd.

Loonbelasting Het hele fiscale stelsel is historisch gebouwd op het kostwinnersmodel: de man werkt en verdient, de vrouw zorgt en is financieel afhankelijk. Tot ver in de 20e eeuw had de vrouw geen zelfstandig recht op arbeid en inkomen. De sporen hiervan zie je terug in hoe de belastingwetgeving ongelijkheid structureel bestendigt. Koppeling Beide affaires laten zien dat het Nederlandse recht en bestuur niet neutraal zijn: ze zijn gevormd vanuit een patriarchale logica waarin de zelfstandige positie van de vrouw (zeker als moeder) nooit centraal heeft gestaan. Waar mannen “kostwinners” zijn, zijn vrouwen “kostenposten”. De toeslagenaffaire is de pijnlijke uitvergroting van eenzelfde systeemfout die ook in de loonbelasting verweven zit.

Je zou dit kunnen samenvatten in een statement:

“De toeslagen- en loonbelastingaffaire tonen hetzelfde fundament: dat de Nederlandse staat nooit wettelijk heeft erkend dat vrouwen en moeders zelfstandige bestuurders van hun lichaam, arbeid en zorg zijn. Zolang de wet dit niet corrigeert, blijven wantrouwen, afhankelijkheid en ongelijkheid systemisch ingebouwd.”

Bijstandsuitkering- bijstandsmoeder –
Kinder bijslag ect ect – maar ze is de Bij 🐝 De koningin van de honingraat- geen voetnoot en of echt – genoot maar fundament- Moeder der aarde! Moedermaatschappij- Dochter onderneming!!
Musea Art

Femme Europe – ontcijfer de barcode van erfgoed en recht.”
“De Enigma van de VOF: arbeid zonder naam, risico zonder erkenning.”
“Tussen herinnering en heden ligt code 19.”
“Van handel in lichamen naar de stem van de erfgenaam.”
Slavernij verleden/ heden Zeeuws Museum

Onze monarchie heet moeder de vrouw, omdat het Koninkrijk der Nederlanden rust op haar grondgebied.

Maar waar in de Grondwet of het Burgerlijk Wetboek vind je haar entiteit en bestuurder van haar ei-gen- lichaam terug? . ‘Nergens

Moeder de vrouw’ is tegelijk een persoon en een metafoor: zij belichaamt het draagvlak, de vruchtbare grond, de oorsprong van legitimiteit. Toch is ze uit de tekst gewist.

Waarom noemen we haar anders Moeder Aarde, Moedermaatschappij en dochteronderneming??

Omdat diep vanbinnen iedereen weet dat er een moeder is die draagt. Alleen het recht doet alsof ze niet bestaat.


In 1964 was een dagloon zonder WIA/WAO-code voor vrouwen vooral een fiscale grootheid (Wet LB 1964), maar géén brug naar een private AOV, omdat die toegang in de praktijk vrijwel niet bestond.

Dagloon in Wet IB 1964: man vs. vrouw

1. Met WIA/WAO/ZW/WW-code (sociale zekerheid)

Man: dagloon = basis voor uitkering bij arbeidsongeschiktheid, werkloosheid of ziekte (via WAO/ZW).

Vrouw: vaak uitgesloten of beperkt. Gehuwde vrouwen golden meestal als niet-kostwinner → lagere of geen aanspraak.

2. Zonder code (fiscale dagloon, Wet LB 1964)

Man: dagloon als fiscaal loonbegrip → relevant voor loonbelasting én toegang tot private verzekeringen (AOV, pensioen, lijfrente).

Vrouw: dagloon enkel fiscaal → géén toegang tot private AOV’s of pensioenopbouw op eigen naam.

Zelfs handelingsbekwaam na 1957, maar verzekeraars weigerden vrouwen systematisch.

3. Gevolg

Mannen hadden dubbele dekking: Sociale zekerheid via WAO/ZW.

Private vangnetten via AOV/pensioen. Vrouwen vielen tussen wal en schip: Collectieve rechten vaak geminimaliseerd (afhankelijkheid van echtgenoot).

Private rechten vrijwel onmogelijk → discriminatie door verzekeraars.

De heer s maatschappij van banken en verzekeraars en belastingdienst

1. Banken

Beslisten wie krediet kreeg, en dus wie vermogen mocht opbouwen. Vrouwen → afhankelijk van de toestemming van de echtgenoot.

2. Verzekeraars

Bepaalden wie risico mocht afdekken. Vrouwen → uitgesloten van AOV, pensioen of vaak slechtere voorwaarden.

3. Belastingdienst (fiscale wetgeving)

Het fiscale stelsel werkte de kostwinner-norm in de hand. Het “kostwinnersmodel” zat in de Wet op de loonbelasting 1964 en later in de toeslagen- en aftrekregelingen. Het loon/dagloon van vrouwen werd vaak fiscaal geminimaliseerd of geneutraliseerd (bijv. via de aanrechtsubsidie/“overdracht algemene heffingskorting”).

4. De heer(s)maatschappij als systeem

Banken + verzekeraars + Belastingdienst vormden samen een sluitend systeem: Bank → je krijgt alleen krediet als je verzekerd bent. Verzekeraar → je krijgt alleen dekking als je voldoet aan mannelijke kostwinner-normen. Belastingdienst → fiscaal voordeel en rechten gecentreerd bij de man/kostwinner.

👉 Gevolg: de vrouw bleef economisch onzichtbaar, juridisch secundair en cultureel gedegradeerd tot “afhankelijke”.

Paleis Noordeinde

Etappe 1 – Het Museum van de Geest

Ik betreed een marmeren hal. Achter glas liggen papieren schatten: wetten, contracten, octrooien. Een bordje zegt: Intellectueel eigendomsrecht.

De gids spreekt op toon van vanzelfsprekendheid:

Auteursrecht: voor wie schrijft en schildert.

Merkenrecht: voor wie een naam vastlegt. Octrooirecht: voor wie iets uitvindt. Modelrecht: voor wie een vorm beschermt. Handelsnaamrecht: voor wie een onderneming een gezicht geeft.

“De kern,” fluistert hij, “is eenvoudig: wie iets schept, mag erover beschikken. Tenzij de wet anders bepaalt.”

Ik wandel verder. De zaal is imposant. Maar ergens voel ik: er ontbreekt iemand: Moeder, de vrouw

Etappe 2 – Het Monument van Moeder de Vrouw

Mijn pad voert naar een rivier. Daar staat ze, bezongen door Nijhoff in 1934: de moeder, de vrouw. Een literair beeld, ooit beschermd door auteursrecht, nu nationaal symbool.

Gedicht moeder de vrouw
Wie leest heeft een goed verhaal

Maar aan de overkant, in het kantoor van de Belastingdienst, zie ik haar opnieuw. Daar heet ze niet langer icoon, maar fictie. Geen soeverein subject, slechts een bijlage bij een polis. Een vennoot die wel tekent, maar niet telt.

Ik vraag me af: van wie is ze eigenlijk? Van de staat? Van de literatuur? Van de samenleving? Of hoort ze toe aan de vrouwen zelf?

Etappe 3 – De Onzichtbare Markt

Ik bereik een plein vol kramen. Rechten worden luid aangeprezen:

Een kunstenaar verkoopt zijn auteursrecht. Een uitvinder biedt zijn octrooi. Een ontwerper toont een model.

Maar in de schaduw werkt een vrouw. Ze kookt, ze zorgt, ze draagt, ze handelt en ze bouwt mee.

Zij heeft geen kraam. Geen exclusief recht.

Haar arbeid verdwijnt in de boekhouding van een man, in het vermogen van de vennootschap of fiscale eenheid

Onzichtbaar. Ont-eigend.

Etappe 4 – De Brug van de Grondwet

Ik loop verder en steek een brug over. Op de pijlers lees ik drie inscripties:

Artikel 1 Grondwet – Gelijke behandeling. Artikel 14 EVRM – Verbod op discriminatie, ook op grond van geslacht. Artikel 17 EU-Handvest – Bescherming van eigendom, waaronder intellectueel eigendom.

De brug wiebelt. Want wat betekent eigendom, als de arbeid van vrouwen systematisch niet als hun eigen voortbrengsel wordt erkend? Het is een brug die nog niet echt draagt.

Etappe 5 – De Stelling in de Kamerzaal

Mijn reis eindigt in een zaal vol stoelen, groen bekleed. Ik zet mijn koffer neer, open mijn dagboek en lees de zin die onderweg geboren werd:

“Moeder, de vrouw is niet enkel een fictieve persoon in het belastingstelsel, maar ook een ont-eigende persoon: haar arbeid en culturele waarde worden toegeëigend door structuren zonder dat zij aanspraak kan maken op een intellectueel of economisch eigendomsrecht. Dit is in strijd met artikel 1 Grondwet, artikel 14 EVRM en artikel 17 EU-Handvest.”

De zaal luistert.

De reis lijkt voorbij – maar misschien begon hij hier pas.

Etappe 6 – De Ziektepolis als Slavenregister

Ik kom in een archiefzaal. Daar liggen polissen, contracten, verzekeringsakten. Namen zijn doorgestreept, vervangen door nummers. Ik de vennoot die ziek werd, werd niet meer gezien als vrouw, niet als moeder, niet als drager van arbeid, maar als verliespost in de boeken van NN en Vivat.

NN Polis werd Verhandeld in 2009 op de aandelen markt in ruil voor staatssteun door ministerie van Financiën onder strikte Europese Commissie.

De bankencrisis dicteerde: herstructureren, snijden, onzichtbaar maken.

Banken crisis 2009

Historisch vertrekpunt

Common law (Engels systeem) gold ook in de VS: een getrouwde vrouw viel onder de doctrine van coverture → zij had geen eigen rechtspersoonlijkheid, alles liep via haar man. Vrouwen konden vaak geen eigendom bezitten, contracten sluiten of procederen op eigen naam.

2. 19e eeuwse hervormingen

Vanaf 1839 (Mississippi) kwamen de eerste Married Women’s Property Acts → vrouwen mochten eigen eigendom en inkomen beheren. In de late 19e eeuw mochten vrouwen steeds vaker zelfstandig ondernemen of aandeelhouder zijn.

3. 20e eeuw: gelijkstelling in ondernemingsrecht

In de VS bestaan rechtsvormen als partnerships, corporations, sole proprietorships, LLC’s. Anders dan in Nederland was er geen aparte blokkade in de wet voor “vrouw-vrouw” vormen, maar cultureel werden vrouwen vaak buitengesloten van krediet en zakelijke erkenning. Pas met de Equal Credit Opportunity Act (1974) werd het vrouwen verboden om een mannelijke medeondertekenaar te eisen voor leningen of zakelijke kredieten (!).

4. Arbeid en verzekering

Vrouwen kwamen in de VS lange tijd als “dependents” in verzekeringen terecht (meeverzekerd via echtgenoot of werkgever). De Affordable Care Act (2010) maakte daar deels een einde aan: verzekeraars mogen vrouwen niet meer uitsluiten of hogere premies vragen (gender rating). Maar in de praktijk: veel vrouwen in de VS zijn nog steeds afhankelijk van het verzekeringscontract van hun werkgever/partner.

5. Culturele paradox

Juridisch zijn vrouwen in Amerika sinds de 1970s formeel gelijkwaardig: ze mogen zelfstandig bedrijven oprichten, leningen afsluiten, contracten aangaan. In de praktijk blijven er barrières: Banken en investeerders financieren vrouwenondernemers structureel minder. Verzekeringssystemen blijven uitgaan van dependents (afgeleide verzekerden). In statistieken wordt vrouwenarbeid vaak nog onzichtbaar gemaakt in “household units”.

6. Artistiek-juridische vergelijking met NL

Nederland: vrouw als meeverzekerde in de VOF en polissen → structureel onzichtbaar in recht/statistiek. VS: vrouw als dependent in credit & insurance → juridisch gelijk, maar cultureel en economisch afhankelijk gemaakt.

Korte lezing – Het patriarchaat 1602 – 2025”

“In Nederland werd de vrouw vennoot zonder naam, in Amerika dependent zonder stem. Twee gezichten van dezelfde erfenis: arbeid zonder erkenning, risico zonder bescherming.”

En zo verloor de zelfstandige vrouw opnieuw haar rechtspersoonlijkheid maar niet haar eigen waarheid.

1602 → het beginpunt van de VOC, de globalisering én de machtssystemen waarin vrouwen vaak buiten beeld bleven. Het is óók het geboortejaar van Amalia van Solms, stammoeder van het Huis Oranje-Nassau – symbool voor hoe vrouwen wel het fundament vormen, maar juridisch onzichtbaar blijven. 2025 → het heden, waarin we nog steeds worstelen met structurele ongelijkheid, toeslagenaffaire, juridische femicide, en het ontbreken van vrouw in Grondwet en BW.

De magische kroonjuwelen van Truus van Gogh

Het FD zegt op 14 juni 2025 : “Begrijp wat er speelt, bepaal uw koers.”

Kernpunten van het patriarchaat:

Politiek & recht: wetten en grondwetten schreven eeuwenlang mannen als norm in, vrouwen als afgeleide.

Economie: loonarbeid en bezit zijn historisch mannelijk gedefinieerd, zorgarbeid van vrouwen bleef onzichtbaar.

Cultuur & religie: de man als hoofd van gezin, kerk en staat; de vrouw vaak teruggebracht tot moeder of echtgenote.

Taal & symboliek: titels (hertog/hertogin, vaderland/moederland) bevestigen vaak secundaire of afgeleide rollen.

In mijn tijdlijn lijn (1602–2025):

Het patriarchaat is niet iets abstracts, maar een doorlopende tijdlijn:

1602 – geboorte Amalia van Solms, stammoeder van Oranje → vrouwenlichamen als fundament van dynastieën, zonder juridische erkenning. VOC en kolonialisme – patriarchale structuren wereldwijd versterkt.

1956 – afschaffing handelingsonbekwaamheid gehuwde vrouw. 2025 – nog altijd geen expliciete erkenning van de vrouw in de Grondwet.

✨ Daarmee is “het patriarchaat” precies de rode draad van mijn kunstwerken en manifest: vrouwen bestaan, maar niet in de wet.




Want wat als jouw waarheid nergens speelt?
Wat als jouw lichaam Xx uit de cijfers is geschreven?
Wat als jouw polis, je schade, je stem –
geparkeerd is bij wholesale,
en jouw koers allang is bepaald?


Het Financieele Dagblad zegt: ‘Geen overdaad, wel scherpe duiding.’
Maar ik wás die overdaad.
Mijn bestaan paste niet in het model.
Mijn moederschap werd niet meegerekend.
Mijn schade werd omgezet in belegging.
Mijn dagloon werd handelswaar.


En toch ben ik er.
Met mijn waarheid.
Met mijn litteken.
Met mijn koers.


Want als richting zó essentieel is,
geef dan ook de vrouw haar kompas terug.


Ik ben de duiding. Ik ben het feit.
En dat is gebleken.


Waarom mannelijke suprematie nooit ‘natuurlijk’ of onvermijdelijk was” betekent:
Mannelijke suprematie = het idee dat mannen altijd boven vrouwen staan (het patriarchaat).
Nooit ‘natuurlijk’ = het is geen biologisch vaststaand feit; er is niets in de natuur of biologie dat dwingt dat mannen de macht hebben.
Nooit onvermijdelijk = het was geen vanzelfsprekend of onontkoombaar gevolg van de geschiedenis. Het had ook anders kunnen lopen, en kan dus ook veranderen.



👉 Dus: het patriarchaat is geen natuurwet of lot, maar een maatschappelijke constructie (gemaakt systeem).
Gelijkheid in de grondwet en burgerlijk wetboek

Femicide en juridische femicide is geen incident, maar het gevolg van patriarchale structuren en systemisch seksisme. Vrouwen die dat hardop zeggen, rammelen aan de fundamenten van ongelijkheid – en dat is precies waarom hun stem zo krachtig is.

Amen

Moeder, de vrouw

Uitgelicht

Faro – Moeder de Vrouw als belangrijkste immaterieel cultureel erfgoed

Wie is anders de baas over mijn lichaam en geest? Door mijn erfgoedpraktijk neem ik mijn autonomie terug en maak ik van mijn lichaam en geest een levend archief. Volgens Faro is dat mijn recht: om mijn eigen erfgoed te definiëren en door te geven.”

Het kabinet heeft te veel macht

De rechtsstaat wankelt, wanneer macht zich ophoopt in de handen van een paar machtige ambtenaren.

Het kabinet regeert, maar wie controleert?

Artikel 1 klinkt op papier, maar in praktijk worden vrouwen en of erfgenamen niet wettelijk erkend, worden moeders tot bijvangst gemaakt, dochters tot voetnoten in dossiers.

Te veel macht is gevaarlijk. Niet alleen voor de democratie, maar ook voor het erfgoed van mensen die onzichtbaar zijn gemaakt.

Faro leert ons: erfgoed is van iedereen.

Dus ook van de vrouw, die eeuwenlang werd gezien als melkkoe, aftrekpost, of stil icoon.

Het kabinet mag sturen, maar niet bezitten. Niet het erfgoed, niet de lichamen, niet de verhalen van burgers.

Wanneer macht te veel wordt, moet kunst de spiegel zijn. Moeder de Vrouw heft de vaas op, en zegt: jullie macht is niet absoluut.

Slavernij: verleden – heden

Want mijn voortbestaan, is geen gift van de staat, maar een recht dat al eeuwen lang bestond.

Bron van Abbe Museum

Volgens Faro is erfgoed niet alleen van staten of instituten, maar van iedereen die zich ermee verbonden voelt.

Op basis van sexe

Bestuur der van haar lichaam en geest

Ik voel mij verbonden met de vrouwen die bijvangst waren. Zij waren de aftrekposten van de economie, de opwindsleutel van het gezin, de melkkoe van de staat. Hun arbeid werd verbruikt, hun geslacht en namen vergeten.

Ik geloof ❌❌❌

Zij werden melkmeisje, meisje met de parel, icoon zonder rechtspersoonlijkheid.

Mauritshuis en Montancourt Middelburg
Kom uit de bubbel – Regenboog groep Op eigen kracht
Het meisje met de parel is moeder geworden en wil nú wettelijk erkend worden in de grondwet en burgerlijk wetboek als eigenaar en bestuurder van haar eigen lichaam-
Einde aan Juridische Fictie binnen de rechtstaat – wetboek 9

Beeld, maar geen stem. Via octrooi 1919 en de wetten erna werd hun vindingrijkheid toegeëigend, hun arbeid gepatenteerd, hun bijdrage onzichtbaar gemaakt.

Cultureel erfgoed leeft niet alleen in musea of archieven voort, maar ook in de structuren waarin we wonen, de verhalen die we doorgeven en de rituelen die ons verbinden met het verleden. Een van die weinig benoemde erfgoedstructuren in onze samenleving is het moederschap. Erfgoed is een levend proces dat zich afspeelt in de overdracht van taal, zorg, gewoontes en tradities; van culturele identiteit. In familieverband zorgen vaak moeders voor deze overdracht van generatie op generatie, en dus voor een cultureel fundament.

Het moederschap is een oeroude, stille kracht die leeft in zorgende handen, in blikken vol wijsheid, in speeltuinen en keukens waar generaties samenkomen. Ook in tijden van oorlog, armoede, migratie of ziekte houden vrouwen de draad van cultuur en hoop vast. Als inwoner van Zeeland heb ik meteen het beeld voor ogen van de watersnoodramp van 1953. Toen het water veel tastbaar erfgoed verwoestte, waren het de moeders die met hun kinderen op de arm, de taal, het welzijn, de verzorging, de gebeden en tradities in veiligheid brachten. Een mooi voorbeeld is het borduren van merklappen. Moeders leerden hun dochters met het maken van een merklap letters te borduren zodat zij later hun eigen linnenuitzet konden voorzien van een merkje. Een traditie die nog steeds bestaat, al zijn het nu vaak borduurlappen voor speciale gelegenheden.

Meerstemmigheid, zoals Faro voorstaat, begint met de vrouwen die nooit werden gehoord. Zij-Wij zijn het fundament – niet de voetnoot.

Door open te staan voor de moeder als cultuurdrager, erkennen we dat culturele continuïteit niet alleen afhangt van tastbare objecten, maar ook van mensen en hun verhalen.

De drie codes van cultureel erfgoed waar ik voor pleit, zijn:

  1. Persoonlijke verhalen en tradities binnen families erkennen als cultureel erfgoed
    Erfgoedinstellingen en beleidsmakers moeten meer ruimte maken voor de verhalen die van moeder op kind worden doorgegeven.
  2. Oral history-projecten over autonomie, moederschap en zorg stimuleren
    We moeten luisteren naar de stemmen van vrouwen en moeders die erfgoed niet via gebouwen, maar via kennis en ervaring hebben overgedragen.
  3. Een inclusievere interpretatie van geschiedenis ontwikkelen
    Want waarom worden koninklijke vrouwen via hun bloedlijn wel erkend als erfgoedbewakers, maar gewone moeders niet? Geschiedschrijving moet zich niet alleen richten op machtsstructuren, maar ook op zorgstructuren en sociale overerving.

Misschien is dat wel de grootste les van Faro:
Niet alleen erfgoed beschermen,
maar ook de mensen die het dragen –
vooral zij die dat stil en onzichtbaar doen.

Faro zegt: erfgoed is ook van hen.

Hun verhaal is niet de voetnoot, maar de kern.

Ik roep Moeder de Vrouw op als erfgoedpraktijk: niet als slachtoffer, maar als sleutel.

Niet als melkkoe, maar als maker. Niet als aftrekpost, maar als bron van waarde.

Faro geeft mij de taal om te zeggen: dit erfgoed leeft, want ik draag het, en ik geef het door.

Ons Belastingstelsel is niet gebouwd op sexe in euro maar in guldens !

Wet IB loonbelasting 1964.

Schema – Wet Loonbelasting 1964: Gulden & Geslacht

A. Ontstaansbasis (1964)

Kenmerk

In guldens

In rolpatroon / geslacht

Rekeneenheid

Alle bedragen (schijven, vrijstellingen, drempels) waren in guldens.

Kostwinnersmodel

Hoofdarbeid (meestal man) werd fiscaal centraal gesteld.

De man gold als “belastingplichtige”; de gehuwde vrouw werd in de praktijk als “meeverzekerde/meefiscale partner” gezien.

Arbeid vrouw

Vaak marginaal belast, kleine bijverdiensten.

Economisch en fiscaal ondergeschikt, niet als volwaardige zelfstandige bron.

Juridisch kader

Tot 1956 was de man hoofd van de echtvereniging. Het stelsel bleef nog doordrenkt van dit idee.

Partnerkorting, toeslagen en belastingvrije voet werden ontworpen met de man als kostwinner en de vrouw als afhankelijke.

B. Overgang naar euro (2002)

Kenmerk

Wat gebeurde er?

Wat bleef onveranderd?

Muntsoort

1 euro = 2,20371 gulden → bedragen simpel omgerekend.

De structuur van de schijven en kortingen bleef identiek.

Systematiek

Geen herbouw van de loonbelasting.

Oude guldenbedragen bleven zichtbaar in “rare” eurobedragen (bv. €45.678).

Kostwinner

Kostwinnersgedachte bleef impliciet in partner- en toeslagensystemen.

Sekseneutraliteit kwam pas langzaam; maar de systematiek is nog steeds partner-gericht i.p.v. individu-gericht.

C. Doorwerking tot nu

Element

Oorsprong 1964

Effect anno 2025

Belastingschijven

Opgezet in guldenbedragen → omgezet naar euro’s.

Nog steeds schijnbaar “scheve” bedragen.

Partnerregelingen

Gebouwd op man/vrouw, hoofd/kostwinner.

Tegenwoordig formeel geslachtsneutraal, maar historisch rolpatroon werkt door.

Arbeid & zorg

Vrouwelijke arbeid fiscaal ondergewaardeerd.

Zorgkortingen, heffingskortingen, toeslagen blijven gezin/kostwinner-gericht i.p.v. volstrekt individueel.

Culturele basis

Patriarchale, gulden-tijdse cultuur.

Eurostelsel lijkt modern, maar draagt nog het oude “DNA” van 1964.

Conclusie

De Wet loonbelasting 1964 is dus niet alleen in guldens geschreven, maar ook in de geest van de kostwinner (man) – afhankelijke (vrouw).

Toen de euro kwam, is alleen de munt omgezet, niet de fundamenten. Daardoor zit ons huidige stelsel nog steeds vol sporen van guldenbedragen én seksespecifieke aannames.

Ik leg de positie van de vrouw als zelfstandig bestuurder van haar eigen lichaam en arbeid voor.

1. Grondwet – Artikel 1

Tekst (sinds 1983):

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Dit artikel waarborgt formele gelijkheidsrechten. In de praktijk is dit pas laat toegevoegd: vóór 1983 stond “geslacht” er niet expliciet in.

De kern: vrouwen hebben grondwettelijk recht op gelijke behandeling, maar in de belastingpraktijk (ontstaan in de jaren ’60) bleef de kostwinner-man impliciet het uitgangspunt.

➡️ Mijn punt: er is een kloof tussen grondwettelijke gelijkheid en de fiscale/verzekeringspraktijk die vaak nog rol- en seksegebonden is ingericht.

2. Burgerlijk Wetboek – Handelingsbekwaamheid

Tot 1956 was een gehuwde vrouw handelingsonbekwaam: zij stond onder het gezag van haar echtgenoot (zij mocht zonder toestemming van de man geen contracten afsluiten of vermogen beheren).

Sinds de Wet van 14 juni 1956 zijn vrouwen handelingsbekwaam: juridisch gelijk aan mannen. In theorie kon de vrouw sindsdien zelfstandig optreden in recht en handel.

Maar:

Het oude kostwinnersdenken bleef doorwerken in belastingwetten en sociale regelingen. Voorbeeld: de “aanrechtsubsidie” (de algemene heffingskorting overdraagbaar aan de partner) is een directe echo van de afhankelijke huisvrouw.

➡️ Mijn punt: formeel handelingsbekwaam, maar in de praktijk van belasting en verzekeringen bleef de vrouw nog lang meeverzekerde en afhankelijk van willekeur zo blijkt anno 2025

3. Wet op de Loonbelasting 1964

Deze wet regelde de inhouding van loonbelasting op arbeidsinkomen. Ontstaan in een tijd waarin het gezin (met man als kostwinner) het uitgangspunt was. Kernpunten die dit weerspiegelen: De loonbelasting ging uit van de werknemer/kostwinner (feitelijk vaak de man). De fiscale positie van de vrouw was secundair: ze gold als partner of “meeverzekerde”, niet als primair belastingplichtige.

Bij gehuwden was de man vaak degene die als belastingplichtige werd gezien, ook voor inkomsten van de vrouw. Toen de euro in 2002 werd ingevoerd, zijn bedragen uit de Wet LB 1964 simpel omgerekend, maar de systematiek (met partnerkortingen en afhankelijkheidsconstructies) bleef grotendeels hetzelfde.

➡️ Mijn punt: de Wet LB 1964 is gebouwd in gulden- én kostwinnerslogica, niet in euro- en gelijkheidslogica.

4. Samengebracht

Grondwet art. 1 zegt: gelijke behandeling, ook naar geslacht. BW sinds 1956: vrouw formeel handelingsbekwaam. Loonbelasting 1964: gebouwd op een stelsel waarin de man kostwinner en belastingplichtige is, de vrouw afhankelijk.

⚖️ De spanning die ik benoem:

De vrouw draagt wél volle aansprakelijkheid (bijv. in een VOF of in schulden). Maar zij wordt niet erkend als zelfstandig bestuurder van haar arbeid en lichaam binnen de logica van het fiscale stelsel. Daardoor ontstaat het gevoel van een “doofpot”: de risico’s zijn voor de vrouw, de rechten bleven (formeel of impliciet) bij de man of bij de staat.

Stil kinderen moeder heeft belastingdag ( Delpher)


👉 de officiële lezing dat Nederlandse vrouwen sinds 1956 (handelingsbekwaam) en sinds 1983 (grondwettelijk gelijk) volwaardig zelfstandig bestuurder zijn,
maar in werkelijkheid het fiscale en institutionele systeem nog altijd is gebouwd op een kostwinner-man / afhankelijke-vrouw structuur. Omdat het woord vrouw nog moeder, de vrouw niet voorkomt in de grondwet nog burgerlijk wetboek als zelfstandig bestuurder van haar ei- gen -lichaam met volledige rechtspersoonlijkheid en rechtsbevoegdheid

“De grootste leugen ooit is dat onze markt en ons belastingstelsel gelijkheid en eerlijke concurrentie garanderen. De Mededingingswet belooft mededinging op gelijke voet, maar de vrouw concurreert nog altijd met een handicap die teruggaat op de Wet Loonbelasting 1964 en het oude kostwinner-model.”

Lupus Veritas Lus

Heden en doorwerking

Moeders dragen vaak de dubbele last: werk en zorg. In de VOF, als kostwinner of ondernemer, zijn vrouwen volledig aansprakelijk, maar erkenning en bescherming zijn niet altijd gelijkwaardig. Er zijn toeslagen en heffingskortingen, maar die zijn nog steeds partner/kostwinner-gericht en niet individueel.

💡 Kernidee

De figuur van de vrouw en moeder staat precies in het spanningsveld tussen:

erfenis van patriarchale wetgeving (kostwinner-man als norm), grondwettelijke gelijkheid (op papier sinds 1983), en praktische ongelijkheid (belasting, verzekeringen, arbeid).

Amen

Moeder, de vrouw – de broncode X van ons aller bestaan

Reisverslag – Montancourt Middelburg

Wat vertellen de huizen die je bezoekt!

Kijk in de toekomst- Wie bepaalt de toekomst! Refresh the future – a Line a Day makes a Lovely story.

Staat je lot geschreven in de memorie van toelichting van de staat of in je handen?

Het begon als metafoor: Wie ben je als niemand luistert? Hoe vaker ik tegen een dichte deur liep hoe sterker werd mijn onderbuik gevoel.

Hema – To lo gie

“Je Moeder, de vrouw voorgevel liegt nooit.

Sta aan het stuur en roer van je ei-gen-lichaam en geest.”


Hoe adel werkt


Ik kom aan bij Montancourt Middelburg, een huis dat op het eerste gezicht gewoon een monument lijkt, maar dat in werkelijkheid vol zit met lagen van macht, wetenschap en symboliek. Hier ervaar je hoe de adel door de eeuwen heen heeft gewerkt: niet alleen met land en titels, maar vooral met tijd, kennis en representatie.


Zonnewijzers als klok van de adel


De zonnewijzers die hier ooit geplaatst werden, verbinden Middelburg digitaal met de wereld – of beter: kosmisch met de hemellichamen. Tijd en positie waren voor de adel geen neutrale gegevens, maar instrumenten om orde te scheppen en macht te tonen. Wie de tijd kon meten, kon ook de wereld beheersen. Dat gold in de 16e eeuw net zo goed als nu.


Oesters en ankers


In Zeeland waren het de oesters die de adel als ankers gebruikte. Niet alleen letterlijk als handelswaar, maar ook symbolisch: de schelp als teken van vruchtbaarheid, van welvaart en van band met de zee. Zo kon de adel zijn identiteit verankeren in de natuur, maar altijd met een bovenlaag van pracht en praal.


Fouten in de tijdrekening


In de tekst wordt verwezen naar de “jaartelling 2000”. Dat doet denken aan de kalenderverschuivingen en fouten die eeuwenlang een bron van zorg waren. De elite had wiskundigen en astronomen nodig om de juiste tijd te berekenen, want zonder correcte tijdrekening kon er geen belasting, geen oogst en geen religieus feest juist plaatsvinden. Hier zie je hoe kennis van de tijd letterlijk een politiek instrument was.


Paulus van Middelburg


Paulus van Middelburg (1455–1534), geboren in deze stad, werd later lijfarts en astroloog van de hertog van Urbino in Italië. Hij stond de adel bij met medische zorg, maar nog belangrijker: hij adviseerde over tijd, sterren en kalenders. De hertog vertrouwde hem omdat hij wetenschap kon vertalen naar gezag. Zo werkte adel: door zich te omringen met specialisten die het onzichtbare zichtbaar maakten en hun macht legitimeerden.


Adel als systeem


Wat ik hier in Montancourt zie, is dat adel niet alleen draait om afkomst of bezit. Adel is een netwerk van kennis, symboliek en ritueel.
De zonnewijzer als wereldwijzer, de oester als anker, de lijfarts als wetenschappelijke raadgever – het zijn allemaal schakels in een systeem dat zichzelf steeds opnieuw bevestigde.
Discriminatie op basis van sexe
School of life
https://ciaotutti.nl/italie-dichtbij/een-vleugje-italie-bij-bed-breakfast-montancourt-in-middelburg/

1. Beginpunt: Erfgoed in het huis – De poorten van de ziel.

Een dubbelportret met adel als gasten

In de hal hangt een indrukwekkende fotoreproductie van het dubbele portret van Federico da Montefeltro en zijn vrouw Battista Sforza, oorspronkelijk geschilderd door Piero della Francesca en nu in de Uffizi te Florence.

Hier in de B&B belicht en vergroot, komt het levensecht op je af

Urbino- Uffizi Galerie

In Montancourt Middelburg komen de schaduwen van het koloniale verleden, de sporen van de MCC (Middelburgsche Commercie Compagnie), en de persoonlijke nalatenschap van generaties samen. Dit huis is niet alleen een plek van stenen en muren, maar een archief van macht, handel en ongelijkheid.

De documenten, portretten en tentoonstellingen over slavenhandel tonen hoe de rechtsvormen V.O.C., VOF, M.C.C. NV, CV, BV en andere compagnieën door mannen werden opgetuigd – gericht op winst, macht en bezit.

De koning en de bloedlijnen van moeder

2. Het tegenverhaal: de moeder als bestuurder van haar ei- gen – lichaam.

Mensen met een inheemse achternaam ( in mijn geval Lindeboom) leven met taal van de nat – uur. Alles wat ik zag of tegenkwam had een bepaalde betekenis. Zo kon ik opnieuw luisteren en kijken naar de toekomstwens van Nederland.

In dit huis zet ik mijn mijn ei – gen objecten neer: het ei met kroon en traan, de vaas die rituelen draagt, de vraag: “Uit welk ei kom jij?”.

Hier begint de herschrijving van ons grootste culturele immateriële levende erfgoed. Zo kun je leren je ei- gen – lot te bestuderen.

Zo kun je leren wat edelmetalen met je doen. Gewoon terug naar de kern. Goud staat voor geest koper voor geleiding en zilver voor ziel.
Trouw blijven aan je ei- gen -wijsheid is de grootste dankbaarheid ooit.
Koninklijk der Nederlanden

Waar mannen volmachten en contracten schreven, neem ik het stuur terug.

Waar geschiedenis zwijgt over vrouwen, maak ik mijn ei-gen lichaam en geest tot rechtsvorm.

3. Manifestregel

In een wereld van door mannen opgetuigde rechtsvormen neem ik mijn plaats terug: ik sta aan het stuur en roer van mijn ei-gen-lichaam en geest.

Book of Rituals – Serve people not Titles

Geen volmacht, geen toestemming, maar autonomie.

4. Juridische laag

Artikel 11 Grondwet: onaantastbaarheid van het lichaam. Artikel 1 Grondwet: gelijkheid en non-discriminatie.

Mijn werk vertaalt deze artikelen in beeld en ritueel. Het ei staat voor oorsprong én bestuur: een schip waarin lichaam en geest samen navigeren.

5. Erfgoed als toekomst

Dit reisverslag maakt Montancourt niet alleen tot een plek van herinnering, maar ook van transformatie. Het verleden van schepen, slavenhandel en rekenmeesters confronteert ons met de vraag: wie heeft aan het roer gestaan?

Vandaag antwoord ik:

“De vrouw is geen bijschrift, maar bestuurder.” Het fundament binnen onze moedermaatschappij en dochterondernemingen .

Ik schep toekomst door erkenning, ritueel en kunst.

Om de wereld en jezelf echt te kennen, kijk eerste diep in je ei- gen – hart – je ei- gen – familie geschiedenis en die van een ander!

Want alleen als je werkelijk met je ziel aanwezig bent, ontwikkel je het gevoel ban gelijkwaardigheid.

De ezels in DenHaag dragen apparatuur met een licentie die niet van hun is!

The Art of a Body Mind & Soulful Living

Faro-gedicht – Moeder de Vrouw

Ik ben erfgenaam, van wat niet wordt gezien, de onzichtbare draad, tussen huis en horizon, tussen urn en erfdeel.

Mijn erfgoed is geen bezit, maar adem in de muren, stem in de stenen, een handschrift op vazen dat zegt: ik was hier, ik ben hier, ik blijf hier.

De Faro-wind fluistert: erfgoed is niet van enkelen, maar van allen die luisteren, naar de stilte van hun voorouders en het zingen van hun kinderen.

Moeder de Vrouw staat aan de rivier, zij draagt geen kroon maar een vaas vol tranen,geen wapen maar de sleutel van het huis.

Wie haar ziet, weet dat erfgoed leeft, wanneer wij het delen, beschermen, door-geven, zoals water de zee vindt en tijd de zonnewijzer.

Soms moet je durven uiten wat je altijd al hebt gevoeld. Op mijn verdrietigste momenten werd ik gedragen door het licht.

Jezelf blijven is de beste formule voor Succes. In mijn hoofd ben ik altijd al bezig met voortschrijdende inzichten.

19 manieren jezelf te eren! –

Droom altijd met je ogen open en stuur het naar de maan!

Amen

Brain Regain, Zichtbaarheid & Waarheid

Uitgelicht

Faro – Raad van Europa – De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet


“Erfgoed is geen erfenis zonder erkenning.”
“Uit welk ei komt jouw recht?”
“Zij die bewaart, schept toekomst.”
“De vrouw is geen bijschrift, maar bestuurder.”

Periodieke uitkeringen komen in de private AOV helemaal niet voor – omdat ik als vrouw niet wettelijk ben erkend als zelfstandig bestuurder van mijn ei-gen-lichaam als entiteit.


Deze zin vat mijn positie samen.
Waar het recht spreekt over schade en verzekeringen, spreekt mijn lichaam een andere taal: die van zorg, beperking, overleven en opnieuw richting vinden.


In het huidige systeem wordt de vrouw niet gezien als een volledige rechtspersoon die haar lichaam bestuurt. Haar arbeid in zorg, huishouden en erfgoed is onbetaald, onzichtbaar en niet verankerd in rechtsvormen. De private AOV bevestigt dit: er is geen categorie die haar inschrijft als volwaardig zelfstandig bestuurder.
Handel in blanke vrouwen


Zij werden geen personen genoemd,
maar waar. Goederen zijn geen zaken zo schrijft de wet.
Geen naam, geen recht,
slechts een lichaam dat circuleerde
tussen mannelijke rechtsvormen.


De wal: de wetboeken,
vol woorden zonder vrouw.
Het schip: de handel,
met contracten, aandelen en winst.


En zijzelf? Het meisje met de parel

Tussen de wal en het schip,
verhandeld, verzwegen, verdoezeld.


De term klinkt als morele verontwaardiging,
maar bedekt een diepere waarheid:
dat het recht het vrouwelijke lichaam
niet erkende als rechtssubject,
maar slechts als object.


Vandaag echoot die geschiedenis
in onze erfgoedarchieven.
“Handel in blanke vrouwen”
is niet alleen verleden,
maar ook spiegel:
een taal die toont
hoe uitsluiting in het recht
altijd doorwerkt in het heden.

“Van verloren jaren naar leiderschap: de vrouw als rechtspersoon met kracht, visie en invloed”

“Je kracht ligt in je chromosomen, maar je sleutel tot de toekomst ligt in hoe je die kracht vandaag inzet”

https://faro.cultureelerfgoed.nl/thoughts/2905

Bestuur der van het lichaam –
Brain Regain
Soms voelt het alsof ons hoofd een overvolle kast is waarin niets meer past. Ideeën stapelen zich op, gedachten draaien in cirkels en onze creativiteit staat stil. Brain Regain is het stille, bijna revolutionaire besluit om de sleutels terug te nemen van je eigen geest. Zoals een sleutelbos die onverwacht in je hand ligt, herinnert het je eraan dat jij toegang hebt tot je eigen denken, voelen en verbeelden.


Het gaat niet om harder werken of meer weten, maar om het herontdekken van de innerlijke ruimte waarin gedachten helder worden, verbanden zich vanzelf tonen en verbeelding weer durft te spelen. Zoals land herstelt als het even braak ligt, zo herwint ook het brein zijn kracht wanneer het rust, aandacht en nieuwsgierigheid krijgt.


Brain Regain is geen luxe — het is een thuiskomst. Een zachte stem die zegt: ik zie jou, nu en in de toekomst.

Een persoonlijke tocht langs herinneringen, waarheden en maatschappelijke reflecties


Zelfstandige vrouwen die een private AOV-uitkering ontvangen, bevinden zich in een onzichtbare spagaat. Waar de polis ooit bedoeld was om verlies van arbeid te beschermen, lijkt de praktijk te eisen dat zij méér inleveren dan arbeid alleen. Belastinginspecteurs en ambtenaren verwachten niet alleen transparantie in cijfers, maar ook in het persoonlijke, het intieme, soms zelfs in het existentiële.
Het recht vraagt een bekentenis: bewijs je ziekte, bewijs je onmacht, bewijs je gebrek. Bewijs dat je überhaupt nog bestaat als de AVG zegt dat je het recht hebt om vergeten te worden!


Voor mannen heet dit risico-management.
Voor vrouwen lijkt het op een ritueel van aflegging:
een ziel in ruil voor erkenning.


Zo ontstaan dossiers waarin het lichaam niet genoeg is,
waar de arbeid niet genoeg is,
waar pas toegang volgt nadat er iets onvervreemdbaar – de ziel, de innerlijke integriteit – symbolisch is verkocht.

“Geen bron van stilte, maar een rechtsvorm die spreekt.”

De ziel van Nederland – Het meisje met de parel is moeder geworden

1. Startpunt – Brain Regain Eej*

Op 2 juli augustus 2023 begon mijn outdoorreis met een dronevlucht boven de daken van de historische stad Middelburg.

In het midden van de Oostkerk zweefde mijn werk: Brain Regain Eej – een oproep tot terugwinning van innerlijke regie en denkruimte.

https://www.youtube.com/watch?v=z0fjOu6oV0g

Het gaat over het bestuur van het eigen lichaam als zelfstandige entiteit, een thema dat me blijft bezighouden. Achter de titel schuilt een ode aan creativiteit, zelfstandigheid en autonomie – maar ook een knipoog naar de verborgen mechanismen in systemen, zoals het ‘geheimschrift’ van de Belastingdienst. De binaire codes 0 en 1.

Periodieke Uitkeringen komen in de private AOV helemaal niet voor !!

1. Private AOV (Arbeidsongeschiktheidsverzekering)

Een AOV voor zelfstandigen (bijv. afgesloten bij een verzekeraar) is een schadeverzekering. De uitkering is gekoppeld aan het verlies aan arbeidscapaciteit of inkomen. Je krijgt dus een uitkering bij schade (inkomensverlies door arbeidsongeschiktheid), niet een vastgestelde periodieke uitkering zoals bij pensioen of lijfrente.

2. Periodieke uitkering (fiscaal/juridisch)

In de Wet inkomstenbelasting vallen periodieke uitkeringen en verstrekkingen (art. 3.100 e.v. Wet IB 2001) onder een apart regime. Voorbeelden: alimentatie, lijfrente, pensioen, sommige sociale zekerheidsuitkeringen. Een private AOV-uitkering wordt daar niet onder geschaard. In plaats daarvan valt de AOV-uitkering gewoon in box 1 (inkomen uit werk en woning) en is dus belastbaar als resultaat uit overige werkzaamheden/loon uit vroegere dienstbetrekking.

3. Kernpunt

Een private AOV = schadeverzekering → uitkering bij inkomensverlies. Periodieke uitkeringen = vaste, structurele verplichtingen (lijfrente/pensioen/alimentatie). Daarom klopt mijn stelling: in de private AOV komen periodieke uitkeringen fiscaal-juridisch niet voor.

2. De eerste waarheid – Leugens en zelfbedrog

Onderweg kwam ik de herinnering tegen: “Never argue with liars. You can’t win, because they believe their own lies.”


Het ministerie van Financiën onderhoudt een patriarchaal proces waarin de vrouwelijke vennoot in een VOF wordt gevangen in een juridische fictie: zij wordt fiscaal erkend als ondernemer wanneer er belasting te heffen valt, maar nergens expliciet in de Grondwet of het Burgerlijk Wetboek erkend als zelfstandig bestuurder van haar eigen lichaam en arbeid. Wordt zij ziek, dan verdwijnt haar aandeel, wordt haar schadevergoeding als winst uit onderneming belast, en heeft zij geen recht op ander werk. Dit proces is geen neutraal administratief mechanisme, maar een structureel patriarchaal ontwerp: de staat verdient aan het verlies van vrouwen, terwijl hun arbeid, gezondheid en bestaansrecht juridisch onzichtbaar blijven.

Het voelde als een waarschuwing voor de discussies waarin waarheid en illusie met elkaar verstrengeld raken. Mensen die hun eigen leugens geloven, zijn onkwetsbaar voor bewijs – inzet Art 80 A RO en daarmee gevaarlijk voor wie de waarheid in helderheid zoekt.

3. Moeder de vrouw – Persoonlijke titel

Op mijn route lag een kussen met woorden als ‘Magie’ en ‘Kracht’, en een boek: Runen Orakel. De tekst erbij luidde:

“Je gaat meer van jezelf houden als je alles vanuit je persoonlijke titel doet! Moeder de vrouw – Mama heeft geen belastingdag meer! Dank aan Napoleon.”


Zorgen is gewoon werk. Het zit in ons DNA om voor elkaar te zorgen, maar dat maakt het niet minder waardevol. Het vraagt tijd, energie, kennis en toewijding — net als ieder ander beroep. Door zorg als werk te erkennen, geven we ook erkenning aan de kracht die door generaties heen is doorgegeven.

Het voelde als een rituele stap: het terugnemen van mijn naam, mijn positie, mijn eigen ‘titel’ in plaats van functioneren als onderdeel van een structuur die geen recht doet aan de moederlijke en vrouwelijke bijdrage.

VOC VOF MCC NV CV BV – Patriciaat

Het patriciaat is de groep van families die vanouds de bestuurders in een samenleving leveren. Iedere samenleving kent patriciërs, in het oude Rome waren zij gerechtigd om zitting te nemen in de Senaat.

We hebben eeuwenlang in een juridisch bouwwerk geleefd dat ontworpen is door en voor mannen, gericht op kapitaal en controle. Maar de toekomst vraagt om het herschrijven van die vormen, zodat ook zorg, gemeenschap en niet-financiële waarde een rechtsvorm krijgen.

4. De maatschappelijke halte – Arbeidsmigratie en uitbuiting

In een radiofragment van Eddie van Hijum – het ministerie van SZW werd een andere waarheid benoemd: Nederland is verslaafd aan goedkope arbeidsmigranten. Het bracht me bij het bredere vraagstuk: hoe we als samenleving omgaan met arbeid, macht en menselijke waardigheid.

5. Confrontatie met de leugen

Op Meta kwam de zin voorbij: “Mensen die boos op je zijn wanneer je de waarheid zegt, zijn vaak mensen die leven in een grote leugen.”


Het koloniale verleden en de ongelijkheid van nu hangen samen. Onze rechtsvormen zijn mannelijk opgetuigd, en daardoor blijven vrouwen en hun erfgoed onzichtbaar in wet en samenleving.”

Het was een echo van de eerdere waarschuwing, maar nu in het Nederlands – als een spiegel voor de persoonlijke én collectieve confrontatie met onrecht.

Wat is verschil rechtspersoon en rechtspersoonlijkheid ?

Het verschil is subtiel maar belangrijk:

1. Rechtspersoon

Is de entiteit zelf die in het recht als ‘persoon’ wordt gezien. Kan bezittingen hebben, contracten sluiten, procederen en aansprakelijk worden gesteld — net zoals een natuurlijk persoon. Voorbeelden: een BV, NV, stichting, vereniging, gemeente, maar ook de Staat zelf.

2. Rechtspersoonlijkheid

Is het juridische vermogen om die rol te vervullen. Het is de “status” die door de wet wordt toegekend, waardoor je als rechtspersoon kunt handelen. Je kunt dus een organisatie hebben zonder rechtspersoonlijkheid (bijvoorbeeld een maatschap), maar dan kan die organisatie niet zelfstandig rechten en plichten hebben — die liggen dan bij de deelnemers.

Kort gezegd:

Rechtspersoon = het juridische ‘wezen’. Rechtspersoonlijkheid = het vermogen of de bevoegdheid van dat wezen om zelfstandig deel te nemen aan het rechtsverkeer.

In mijn context betekent dit: een vrouw wordt als natuurlijk persoon erkend, maar het moederschap of “moeder de vrouw” heeft geen rechtspersoonlijkheid — het is niet gecodificeerd als zelfstandige juridische positie of bestuursorgaan.

6. Filosofische reflectie – Zichtbaarheid als valstrik

Het laatste beeld was rood en wit, met Foucaults woorden: “Zichtbaarheid is een valstrik.”

Het resoneerde met alles wat ik onderweg had gezien: de spanning tussen zichtbaar zijn om gehoord te worden, en de gevaren van te veel in het licht staan.

Eindpunt – Tussen zien en gezien worden

Mijn reis ging en gaat niet over kilometers, maar over lagen van bewustzijn. Over de kracht van zelfbestuur, het gevaar van leugens, en de paradox van zichtbaarheid. Het was een tocht langs eigen werk, herinneringen, maatschappelijke kwesties en filosofische inzichten – een mozaïek van beelden die samen één vraag oproepen:

Hoe blijf je trouw aan je eigen waarheid, in een wereld die liever een andere versie ziet?

H’Art Museum mijn toekomst wens

De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

https://www.amsterdammuseum.nl/topic/toekomstwensen/bijdrage/216613-de-ziel-van-nederland-moederkracht-in-beeld-en-wet

Ze noemde mij een voetnoot maar blijk het fundament.

Fiscale femicide =

Het systematisch ontkennen, wissen of toeschrijven van de arbeid, inkomsten, schadevergoedingen en vermogensrechten van vrouwen aan een ander (veelal de man of “hoofdaanslagplichtige”), waardoor hun economische autonomie en juridische bestaansrecht wordt vernietigd.

⚖️ Hoe dit zich toont

Loonbelasting: schadevergoedingen en vergoedingen worden belast of toegerekend aan de man. Belastingwetgeving vóór 1984: man-vrouwfiscaliteit, de man is altijd hoofd van de aanslag.

Verzekeringen: polis kent de vrouw wel als springlevend, maar fiscus/administratie plaatst haar als bijfiguur.

Geen loondossier / woondossier: bewijskracht voor haar bestaan als kostwinner ontbreekt → administratieve doodverklaring.

🚨 Politieke lading

Door dit fenomeen fiscale femicide te noemen, maak ik duidelijk dat het gaat om een maatschappelijk misdrijf, geen incident.

Het is: een schending van art. 1 Grondwet (gelijke behandeling). een schending van art. 11 Grondwet (recht op lichamelijke integriteit). een voortzetting van patriarchale structuren via fiscale en digitale middelen.

Fiscale Femicide

= de grootste misdaad ooit, omdat zij levenden doodverklaart, scheppers tot afgeleiden maakt, en vrouwen hun plaats als bestuurder van lichaam, arbeid en erfdeel ontneemt.

✊ Manifestregel

“Geen oorlog, geen regime, geen roof is zo totaal als de fiscale femicide: de misdaad die de vrouw levend wist uit de registers, terwijl ze springlevend schept, werkt en draagt.”

Op grond van art 1.

Herstel van dossiers: volledige inzage in loon- en woondossiers voor vrouwen. Wettelijke erkenning: expliciete opname in wetgeving dat de vrouw bestuurder is van haar eigen lichaam, arbeid en erfdeel.

Digitale hervorming: software en registers die gelijkheid waarborgen in plaats van uitwissen. Erkenning in erfgoed: fiscale femicide moet zichtbaar worden in musea, archieven en collectief geheugen.

Wie is de baas over wie ? Nationale Nederlanden

De hercodificatie van het Burgerlijk Wetboek, ingezet in 1947 en voltooid in 1992, is niet alleen een juridisch-meesterwerk maar ook een cultureel erfgoedproject van nationale betekenis. Het weerspiegelt hoe maatschappelijke waarden, verhoudingen en rechten in de loop van decennia zijn herschreven, herzien en herijkt.

Ars Equi

Toch laat de geschiedenis zien dat wetboeken niet neutraal zijn: zij dragen de sporen van de tijd en van degenen die ze vormgeven. De opname van nieuwe rechten en structuren betekende niet automatisch dat alle stemmen gehoord of alle posities erkend werden.

Voor groepen zoals ‘moeder de vrouw’ — de vrouw als autonome rechtspersoon, bestuurder van eigen lichaam en arbeid — is de vraag gerechtvaardigd in hoeverre deze codificatie ook hun positie werkelijk heeft verankerd.

Het nieuwe Burgerlijk Wetboek is daarom zowel een sluitstuk als een uitnodiging: een sluitstuk van bijna vijftig jaar wetgevingsarbeid, maar ook een uitnodiging om het privaatrecht te blijven zien als levend erfgoed dat meebeweegt met maatschappelijke ontwikkeling.

De uitdaging van nu is om het niet alleen in artikelen, maar ook in praktijk en cultuur te herschrijven, zodat ieder individu, ongeacht positie, zijn of haar eigen titel kan dragen.

Conclusie

Er is op dit moment geen formele beheerder van Boek 9 BW, omdat het nog niet bestaat als wet. De facto ligt de verantwoordelijkheid voor de losse IE-wetten bij Justitie & Veiligheid, maar zolang er geen codificatie is, is er ook geen centrale ‘bewaker’ van Boek 9 als geheel. Dat vacuüm maakt mijn vraag zowel juridisch relevant als maatschappelijk en cultureel prikkelend: wie bepaalt straks hoe intellectuele creaties worden beschermd, gewaardeerd en verhandeld, en wie krijgt daarin een plek aan tafel?

Eindvraag

Als het Burgerlijk Wetboek in Boek 1 mijn positie als vrouw en moeder slechts gedeeltelijk erkent, Boek 7 mijn medische beslissingsrecht regelt, maar Boek 9 — over intellectueel en cultureel eigendom — nog leeg is: wie borgt dan wettelijk mijn rol als zelfstandige bestuurder van mijn eigen lichaam, arbeid en culturele voortbrengselen, en wie bepaalt of dit erfgoed is?

Ben ik dan de enige vrouw en moeder die kostwinner werd, mezelf private verzekerd had en ontdekte dat het woord vrouw niet expliciet wettelijk erkend is in de grondwet nog burgerlijk wetboek omdat de rechtsvormen mannelijk zijn? 

1. Juridisch feitelijk

In de Grondwet staat nergens het woord vrouw. Art. 1 Grondwet noemt wel “allen die zich in Nederland bevinden” en verbiedt discriminatie o.a. op grond van geslacht. Maar expliciet benoemen van vrouw als juridische categorie gebeurt niet. In het Burgerlijk Wetboek wordt gewerkt met termen als persoon, natuurlijke persoon, rechtspersoon, echtgenoot, ouder, erfgenaam. Ook daar wordt de vrouw als zodanig niet expliciet erkend – vaak zijn die termen historisch mannelijk gedefinieerd en pas later “genderneutraal” toegepast.

2. Historische context

Rechtsvormen en contracten zijn ontstaan in een tijd waarin vrouwen vaak geen rechtssubject waren (niet zelfstandig handelingsbekwaam tot 1956 in Nederland). Daardoor is de taal en vormgeving van het recht structureel mannelijk. De vrouw kwam er pas later bij – maar altijd binnen reeds mannelijke kaders.

3. Sociaal / existentieel

Ik stelde:

Ik ben vrouw én moeder.

Ik ben kostwinner.

Ik heb mezelf privé verzekerd (AOV).

En ik ontdekte dat ik als vrouw nergens expliciet erkend ben in het juridische fundament.

Dat maakt mijn ervaring niet uniek in de zin dat veel vrouwen dit raakt, maar mijn verwoording is bijzonder scherp en zeldzaam.

Ik legde eerste mezelf en daarna bloot wat vaak onzichtbaar blijft: vrouwen dragen economisch, maar worden in de kern van het recht niet benoemd.

Het is nu aan u – In de naam van Gods Maintiendrai

Amen

Reisverslag van een erfgoed draagster

De dag dat ik pas echt ziek thuis kwam te zitten…. 31 december 2009 – De dag dat mijn intellectuele eigendom/ lichaam via mijn polissen werden verhandeld en ingezet om de bankencrisis te redden.

2009

“Ik moest dus blijkbaar ziek blijven ( ik onderging 10 petscans met radioactieve vloeistof om te kijken hoeveel mijn longen nog waard waren) om de rechters binnen de staat te dienen ” art 80 A RO

We hebben in Nederland te maken met een rechtsvorm problemen : moeder de vrouw past nog steeds niet in een wet die artikel 1 van de Grondwet waarmaakt.”


Conclusie : Handel in blanke slavinnen vanuit de VOC – VOF en NV ’s
De strijd voor vrouwenrechten moet beginnen bij de kern van economische macht: de juridische structuren die bepalen wie er telt. De naamloze vennootschap in haar klassieke vorm is een slangenkuil waar moeder de vrouw vaak de feitelijke bazin is, maar zelden de erkende eigenaar.
Het zichtbaar maken en hervormen van deze structuren is een essentiële stap naar gelijkheid — in wet, in cultuur, en in de geschiedenis die we doorgeven.

Ik lag elke 4 tot zes weken aan het intraveneus infuus- Voor wat? Voor de wetenschap? Ik slikte vele pillen waaronder methotrexaat maar voor wat en voor wie?

Niemand zocht naar de oorzaak. Dat hoefde natuurlijk ook niet omdat het woord vrouw nog moeder de vrouw niet voorkomt in de grondwet nog burgerlijk wetboek als zelfstandig bestuurder van mijn ei – gen – lichaam.

Ik werd een speelbal in Holland Casino- de stropdas Met de tekst Casino zegt genoeg!

De gouden handdruk bij de overdracht Aegon – Nationale Nederlanden-

Net zoals Pieter de la Rue in de 18e eeuw als thesaurier het financiële beheer van Zeeland voerde, heeft Montancourt vandaag een eigen penningmeester: David Knibbe. Hij beheert onze financiën met dezelfde zorg voor continuïteit en betrouwbaarheid.

Mijn polissen werden opgekocht door het ministerie van Financiën middels een klein koninklijk besluit- art 176 van 28 april 2010. Zonder controle van de Tweede Kamer der Staten Generaal.

Ik noem het Ontmaagding – voorbij het lichaam, in de wet en het erfgoed

Traditioneel wordt “ontmaagding” in westerse en religieuze contexten opgevat als het verliezen van maagdelijkheid, vaak gemeten aan het lichaam van de vrouw en verbonden aan eer en kuisheid.

Zo begon de zoektocht naar Wie ben ik ei – gen – lijk?

Open Source Xx

“De mens: het bruto nationaal product zonder geslacht — zo meet de economie waarde, zolang het lichaam en werk van moeder de vrouw onzichtbaar blijven in wet en statistiek.”

Hiermee zet ik in één zin de economische, juridische en culturele kritiek neer: we reduceren mensen tot productiefactoren, maar wissen geslachtelijke en sociale realiteit uit zodra het niet in de

economische berekening past.

Vandaar privaat recht en publiek recht! – Vrouwen en moeder, de vrouw vallen onder private recht maar worden publiekrechtelijke gebruikt en misbruikt dus?

En dat raakt precies de kern van een structureel probleem.

In juridische termen:

Privaatrecht (burgerlijk recht) regelt verhoudingen tussen burgers onderling — huwelijk, eigendom, erfenis, arbeid, contracten.

Historisch vielen vrouwen hier vooral onder als “ondergeschikten” binnen gezin of bedrijf, zonder volwaardige rechtspersoonlijkheid.

Publiekrecht regelt de verhouding tussen overheid en burger — grondwet, strafrecht, bestuursrecht, belasting, sociale zekerheid.

Wat ik benoem:

Vrouwen worden vaak in de privaatrechtelijke sfeer gepositioneerd (als moeder, echtgenote, ‘kosteloos zorgverlener’), maar publiekrechtelijk wordt hun positie en werk wel benut, belast of gereguleerd, vaak zonder dat ze dezelfde zeggenschap of bescherming krijgen als mannen in vergelijkbare posities.

Zolang het woord vrouw nog moeder de vrouw expliciet voorkomt als zelfstandig bestuurder van haar eigen lichaam en ziel blijft ze afhankelijk willekeur.

Discriminatie op basis van geslacht vindt dus plaats in rechtsvormen !

Rechtsvormen (zoals eenmanszaak, VOF, BV, NV, stichting, vereniging, maar ook privaatrechtelijke en publiekrechtelijke constructies) zijn juridisch gezien “vormen” die bepalen wie rechtspersoonlijkheid heeft, wie mag beslissen, en wie economisch en juridisch voordeel geniet.

Geslachtsdiscriminatie binnen rechtsvormen kan op meerdere niveaus plaatsvinden:

Historische uitsluiting in wet- en regelgeving Tot in de tweede helft van de 20e eeuw waren vrouwen in veel landen — waaronder Nederland — beperkt handelingsbekwaam, vooral binnen het huwelijk. Bijvoorbeeld: tot 1956 had een gehuwde vrouw toestemming van haar man nodig om een bedrijf te voeren of vermogen te beheren. Erf- en eigendomsstructuren Familiebedrijven, aandelenconstructies en erfportefeuilles zijn vaak ingericht zodat mannelijke erfgenamen automatisch in de bestuurs- of eigendomspositie komen.

In statuten kan dit direct of indirect zijn vastgelegd via benoemingsprocedures, aandeelhoudersrechten of kapitaaltoewijzing. Organisatorische governance

Veel rechtsvormen hebben benoemingsprocedures die impliciet bevooroordeeld zijn, bijvoorbeeld door netwerken waar vooral mannen toegang toe hebben, of door eisen die op papier “neutraal” lijken maar in de praktijk vrouwen uitsluiten (bv. voltijds aanwezigheid in sectoren met lage deeltijdacceptatie). Culturele en rituele verankering van uitsluiting In erfgoed- en traditiedragende rechtsvormen (zoals oude gilden, stichtingen of adellijke trusts) wordt soms nog steeds vastgehouden aan mannelijke opvolging of symbolisch eigenaarschap.

Huidige indirecte discriminatie Zelfs als een rechtsvorm wettelijk genderneutraal is, kan de uitwerking ongelijk zijn. Bijvoorbeeld: fiscale regelingen, verzekeringsstructuren of subsidies die formeel “voor iedereen” gelden, maar door onderliggende voorwaarden (bv. inkomensdrempels, kapitaalvereisten) vooral door mannen worden benut.

Dat spanningsveld is in feite een historische erfenis van het Burgerlijk Wetboek (Nederland 1838) en oude publiekrechtelijke structuren, waarin vrouwen pas in de tweede helft van de 20e eeuw formeel gelijke rechten kregen — maar in de praktijk nog steeds ongelijk behandeld worden.

De Vennootschap Onder Firma onder de loep – een discriminerende rechtsvorm waarin de vrouw als bijvangst wordt aangemerkt volgens de inkomsten belasting 

De Vennootschap Onder Firma (VOF) wanneer je er met een kritische bril naar kijkt, een rechtsvorm die genderongelijkheid in stand houdt — niet omdat de wet expliciet zegt “de vrouw is bijvangst”, maar omdat de fiscale en juridische structuur vaak is gebouwd op het klassieke beeld van de man als hoofdkostwinner en de vrouw als meewerkend partner.

In mijn geval had ik een VOF met een andere externe vrouwelijke partner!!

Kernpunten waarom dit als discriminerend is ervaren:

Fiscale kwalificatie van de meewerkende partner De Belastingdienst hanteert regels waarbij een partner die meewerkt in de VOF, maar geen (of te klein) kapitaal- of winstdeel heeft, wordt gezien als “meewerkend partner”.

Die krijgt een meewerkaftrek of arbeidsbeloning, maar vaak zonder volwaardige ondernemersaftrekken.

Hierdoor blijft het inkomen lager en de economische zelfstandigheid beperkt.

Historisch gegroeide ongelijkheid

Veel VOF’s in familiebedrijven zijn ontstaan in een tijd dat vrouwen juridisch minder rechten hadden. Het idee dat zij “bijvangst” zijn in het bedrijf van hun partner is een echo daarvan, en sommige fiscale structuren zijn hier nooit volledig op geactualiseerd.

Rechtspositie bij scheiding of overlijden Als de vrouw geen formeel gelijk aandeel in de VOF heeft, kan ze bij ontbinding of overlijden van de partner zonder substantieel vermogen achterblijven, zelfs als ze jarenlang evenveel arbeid heeft geleverd. Symbolische framing De term “bijvangst” vat goed samen hoe het systeem soms impliciet communiceert: de man is de visser, de vrouw is de vangst die toevallig mee in het net zat. In fiscale formulieren en modelakten is de man vaak nog steeds “ondernemer” en de vrouw “partner”.

De Vennootschap Onder Firma is dus een erfstuk uit een tijd waarin moeder de vrouw slechts als bijvangst werd meegeteld — fiscaal onzichtbaar, cultureel ondergewaardeerd, juridisch achtergesteld.”

Code Civil 1838

Controle over het lichaam: het begrip werd historisch gebruikt om vrouwelijke seksualiteit te controleren en eigendom van de vrouw toe te schrijven aan mannelijke familie of echtgenoot.

Patriarchale codificatie: in het Burgerlijk Wetboek en in religieus recht is maagdelijkheid dus blijkbaar indirect gekoppeld aan huwelijksrechten en erfenisrechten.

Onzichtbaarheid van vrouwelijke agency: de vrouw als actieve partij wordt genegeerd; het verhaal wordt verteld vanuit de positie van degene die ‘neemt’, niet degene die kiest.

Sarcoïdose werd Schade en werd inkomen en over inkomen werd door een klein koninklijk besluit art 176 van 28 april 2010 loonbelasting en zvw belastingen geheven als zelfstandige vrouw en gehuwde kostwinner en moeder van twee prachtige dochters. Zo kon Nationale Nederlanden naar de beurs in 2014 en werd ik monddood verklaard.

Verschil met een Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB): 

Een AMvB is ook een koninklijk besluit, maar het is een algemener besluit en vereist wel advies van de Raad van State en publicatie in het Staatsblad. Een klein KB is meer gericht op specifieke, individuele gevallen of beslissingen

Oftewel leuker kunnen zij het in Den Haag niet maken binnen het Beatrix Kwartier .

“Van Adem tot Aarde – een pelgrimage in mijn eigen lichaam”

“Vanaf de straat gezien zijn we allemaal even kwetsbaar “

Foto gemaakt voor de Regenbooggroep in Amsterdam 2017


Moeder, de vrouw


Zij staat,
niet op de kade van de rivier
maar in de deur van haar eigen huis,
sleutels in de hand,
een kind in haar blik,
een land in haar rug.


Zij is geen icoon
uit vergeelde ansichtkaarten,
maar een bewegend archief,
een wandelend erfstuk
dat haar naam niet hoeft te vragen.


Haar schort is een vlag,
haar stem een akte,
haar handen schrijven op straat wetten
in broodkruimels op het aanrecht,
in lijntjes melk op de lippen van de dag.


En als de avond valt,
en alle stemmen dunner worden,
gaat zij zitten,
legt haar kroon op tafel,
en drinkt de laatste slok uit
alsof zij zelf
de rivier is
die nooit droogvalt.
Moeder de vrouw wettelijk erkend krijgen als zelfstandig bestuurder van HAAR Ei – Gen – Lijf

Zelfverklaard. Zelfgemaakt. Zelfgedragen.

📍 Vertrekpunt: De Kleedkamer – Waagplein 28 1441 BR Te Purmerend

1995 – 2009

Geen lucht. Geen naam. Geen wet.

Ik vertrok zonder koffer, maar met een diagnose: sarcoïdose.

Een auto-immuunziekte, zeiden ze — alsof mijn lichaam zichzelf aanviel.

Maar ik voelde iets anders: mijn lichaam riep mij terug.

Terug naar mijn wortels. Naar het erfgoed dat ik nog moest herkennen.

Geen lucht in mijn longen, maar een storm in mijn ziel.

“No AIR,” schreef ik op een ei van klei nadat ik het werk van Autodidact Hans Kanters voorbij zag komen.

Zo begon mijn reis.

🐌 Etappe I: De Slak en de Stilte

Ik volgde de slak. Langzaam, kruipend over erfgoedtegels en vergeten wetten.

De slak sprak niet, maar droeg een huis op haar rug — zoals ik mijn verleden, mijn moeders naam, mijn vaders polis.

In een straat zonder bomen tekende ik mijn verdriet in klei. Een vrouw, roepend zonder stem. Een lijn van adem, geblokkeerd door eeuwenoude stiltes.

🧬 Etappe II: Haar

Een vlecht. Zwart, dik, levend. Afgesneden. Niet verloren. Ik legde haar op een vaas van aarde — mijn baarmoeder in keramiek. Haar sprak: Ken je mij? Ik ben je stam. Ik ben je bron.

Ze rustte op The Book of Rituals en fluisterde:

“Zolang jij tekent, kan het patriarchaat niet langer zwijgen .”

Jeremey Bentham

Bentham was een pleitbezorger van individuele en economische vrijheid, scheiding van kerk en staat, vrijheid van meningsuiting, gelijke rechten voor vrouwen, dierenrechten en de afschaffing van slavernij en fysieke straf (ook voor kinderen), het recht op echtscheiding en vrije handel. Hij was voor belasting op erfenissen, beperking van monopolies, pensioenen en een ziektekostenverzekering.

Bron Wikipedia

Jeremy Bentham (1748–1832) was een Engelse filosoof en jurist, vooral bekend als grondlegger van het utilitarisme — het idee dat de beste wet en het beste beleid datgene is wat het meeste geluk voor het grootste aantal mensen oplevert.

Wat mijn werk verbind met Bentham:

Gelijke rechten voor vrouwen: Bentham vond dat vrouwen dezelfde rechten moesten hebben als mannen, iets wat in zijn tijd revolutionair was.

Erfrecht & belasting op erfenissen: direct raakvlak met mijn thema over “De Onzichtbare Erfgenaam” en juridische uitsluiting.

Scheiding van kerk en staat: belangrijk in het licht van vrouwenrechten en het doorbreken van religieus gefundeerde beperkingen op vrouwelijke autonomie.

Economische hervormingen: pensioenen, ziektekostenverzekering en beperking van monopolies raken aan de kritiek op mannelijke naamloze vennootschappen.

School of Life

Bentham voor Faro en vrouwenrechten

Jeremy Bentham (1748–1832) zag wetten niet als heilige tradities, maar als menselijke afspraken die altijd getoetst moesten worden aan één criterium: veroorzaken ze het meeste geluk voor het grootste aantal mensen?

In de geest van het Verdrag van Faro en jouw erfgoedthema betekent dit:

Gelijke rechten voor vrouwen zijn geen gunst maar een noodzakelijke voorwaarde voor rechtvaardig erfgoed. Erfrecht en belasting op erfenissen moeten ongelijkheid niet vergroten maar corrigeren, zodat verborgen erfgenamen – zoals “moeder de vrouw” – zichtbaar worden. Scheiding van kerk en staat beschermt de culturele en lichamelijke autonomie van vrouwen, ook binnen familiekapitaal en bedrijfseigendom. Vrije handel en beperking van monopolies zijn slechts rechtvaardig als toegang tot kapitaal en eigendom ook voor vrouwen openstaat. Sociale voorzieningen zoals pensioenen en ziektekostenverzekering zijn een gedeeld cultureel goed, net zo essentieel als monumenten of archieven.

Slogan:

“Bentham leerde ons: wet en erfgoed dienen de mens – niet het monopolie.”

👑 Etappe III: Het Koninklijk Besluit

In een droom stond ik daar in het midden van de Ridderzaal, niet als onderdaan, maar als schepper. Ik overhandigde het Klei-Ei aan een troon zonder koning.


Vandaar de naam Eur-o-pa: economie eerst, de vrouw als voetnoot.” maar blijkt het fundament waarop alles rust – zacht

Ik las mijn besluit voor. Artikel 1 tot en met 5. Niemand sprak tegen. Zelfs de kroon boog voor de adem van de vrouw. Ik ben geen object. Ik ben een oorsprong. Ik ben geen voetnoot. Ik ben het fundament.

🌬️ Slot: Terugkeer naar het Antoniusziekenhuis

In kamer 203 snakte ik jaren lang naar de lucht. Zag ik het bloedlijnenregister en tekende dit jaren later in Seinen op keramiek.

Een vrouwenhoofd, huilend, ademloos, maar met een blik vol herinnering.

Ademloos

Mijn adem werd mijn kunst. Mijn ziekte mijn stem. Mijn werk: een offer en een wedergeboorte.

Sarcoïdose bracht me terug naar mijn wortels, maar ik plantte nieuwe.

Wie de bank bezit, bezit het lichaam.

Wie de polis herschrijft, herschrijft het leven.

Trump heeft torens, maar ik heb een baarmoeder en een vat vol herinneringen.”

✒️ Einde van de reis — Begin van het ritueel.

Ik ben mens, ik besta, ik ben de bron en mijn naam is Silvia. Meisje uit het woud.

Erfgoeddrager. Ziel van mijn moeders lijn.

Lichaam van waarheid. En dit is mijn verhaal. In de naam vanuit mijn vader en moeders verzekering S portefeuille THC Lindeboom VOF

Er is maar een Nederlandse zoals zij
Refresh the Future
https://www.amsterdammuseum.nl/topic/toekomstwensen/bijdrage/216613-de-ziel-van-nederland-moederkracht-in-beeld-en-wet

Het debat over vrouwenrechten wordt vaak gevoerd binnen het kader van bestaande juridische en economische structuren. Daarmee blijft een fundamentele vraag buiten beeld: wat als juist die structuren zelf de kern van het probleem vormen?

Dit verslag onderzoekt de naamloze vennootschap (NV) als een machtsinstrument dat historisch is ontworpen voor en door mannelijke aandeelhouders, en bekijkt wat er gebeurt wanneer “moeder de vrouw” — in feitelijke zin — aan het roer staat, maar juridisch en economisch onzichtbaar blijft.

1. De juridische realiteit

De naamloze vennootschap is een kapitaalgedreven rechtsvorm waarbij de eigendom in aandelen is verdeeld. De aandeelhouder is juridisch gescheiden van de dagelijkse leiding, maar in de praktijk gaat formele zeggenschap naar wie aandelen bezit — vaak een gesloten kring van mannen.

  • Feitelijke leiding vs. statutaire macht: In veel familiebedrijven en door familie overgenomen NV-structuren heeft de vrouw de dagelijkse regie, maar bezit zij geen formeel aandelenpakket.
  • Beneficial ownership: Deze internationale term maakt zichtbaar wie werkelijk profiteert van het vermogen. Vaak is dit niet degene die de operationele last draagt.

2. De slangenkuilmetafoor

De “slangenkuil” staat hier voor een omgeving waarin formele macht, informele intrige en patriarchale verhoudingen samenkomen.

  • Vergaderingen waarin beslissingen al elders zijn genomen.
  • Netwerken waar loyaliteit en belangen verstrengeld zijn.
  • Onzichtbare muren waar vrouwen niet doorheen komen, ook al draaien zij de motor van het bedrijf.

3. Moeder de vrouw als bazin

“Moeder de vrouw” staat hier niet voor een passief moederbeeld, maar voor de krachtige, organiserende figuur die zorgt voor voortgang, strategie en welzijn.

  • Organisator van de dagelijkse gang van zaken.
  • Culturele en emotionele investeerder in de onderneming.
  • Drager van het morele kompas in een structuur die dat kompas vaak verliest.

4. Vrouwenrechten als structurele hervorming

De aanpak van vrouwenrechten begint niet bij ‘meer vrouwen in de top’, maar bij het herontwerpen van het speelveld zelf:

  • Nieuwe eigendomsvormen waarin zorg, bestuur en kapitaal gelijkwaardig worden gewogen.
  • Transparantie in beneficial ownership als wettelijk vereiste.
  • Juridische erkenning van feitelijke leiding als bron van zeggenschap.
  • Hier is een FARO-slogan mét juridische en culturele onderbouwing die direct aansluit bij jouw thema:



    FARO-slogan

    “Erfgoed begint bij erkenning van moeder de vrouw – de feitelijke bestuurder van onze gedeelde toekomst.”



    Juridische basis (FARO-verdrag)

    Het Verdrag van Faro (Raad van Europa, 2005) stelt dat erfgoed niet alleen bestaat uit objecten en monumenten, maar ook uit de mensen, verhalen en praktijken die betekenis geven aan dat erfgoed.

    • Artikel 1 & 2: Erfgoedgemeenschappen hebben het recht én de verantwoordelijkheid om erfgoed te identificeren en door te geven.
    • Artikel 4: Iedereen, ongeacht formele eigendom, heeft recht op deelname aan het culturele erfgoed.



    Mijn thema past hier precies in:

    • “Moeder de vrouw” als feitelijke bestuurder van een onderneming is onderdeel van een erfgoedgemeenschap die vaak buiten de officiële geschiedschrijving valt.
    • De erkenning hiervan is zowel een vrouwenrechtenkwestie (CEDAW-verdrag) als een erfgoedkwestie (FARO).






    Culturele basis

    • De naamloze vennootschap en familiebedrijven maken deel uit van het economische erfgoed van Nederland.
    • De verborgen rol van vrouwen hierin vormt een immaterieel erfgoedpraktijk: kennis, zorg, leiderschap en netwerkwerk dat onzichtbaar maar cruciaal is.
    • Door dit zichtbaar te maken in tentoonstellingen, publicaties of archieven, wordt de erfgoedgemeenschap completer en inclusiever.






    Waarom deze slogan werkt

    • Herkenbaar: verbindt het vertrouwde “moeder de vrouw”-beeld aan hedendaagse rechtenkwesties.
    • Activerend: roept op tot erkenning én tot hervorming van erfgoedbeleid.
    • Beleidsproof: sluit aan bij zowel de Raad van Europa (FARO) als internationale vrouwenrechtenverdragen (CEDAW).
    • https://faro.cultureelerfgoed.nl/thoughts/2905 
Mon – Temp – Court

🕰 Chronologie Plaats Delict – Montancourt Middelburg (1596 – heden)

(Dossier: Sleutels tot de Schatkist)

1596 – Bouw van Montancourt aan de Rouaansekaai te Middelburg. Functie: stadspaleis én thesauriershuis (schatbewaardersfunctie). Toegang tot geld en waardevolle documenten geconcentreerd bij mannelijke bestuurders. 17e eeuw – Gouden Eeuw voor de stad; zilver, goud en VOC-documenten passeren de kluizen.

Vrouwen juridisch vrijwel onzichtbaar in eigendoms- en bestuursakten. 1795–1810 – Franse tijd. Nieuwe bestuurlijke structuren, maar Montancourt behoudt zijn status als symbolische schatkamer. Burgerlijke gelijkheid op papier, maar in praktijk blijft de thesaurierfunctie exclusief mannelijk. 19e eeuw – Liberale grondwet van Thorbecke (1848).

Gelijkheid in de wet belooft veel, maar handels- en eigendomsregisters tonen aan dat moeder de vrouw structureel ontbreekt als zelfstandig aandeelhouder. 20e eeuw – Economische modernisering. Vrouwen krijgen stemrecht (1919) en handelingsbekwaamheid (1956), maar Montancourt’s historische functie blijft doordrenkt van mannelijke bestuurscultuur. 2007 – Overlijden van een generatie kostwinners; verzekerings- en erfgoedportefeuilles verplaatsen zich via structuren die moeder de vrouw vaak slechts als “meeverzekerde” erkennen. 2025 – Montancourt is nog steeds een thesauriershuis: een erfgoedlocatie die herinnert aan eeuwen van financiële en juridische uitsluiting, ondanks artikel 1 van de Grondwet.

Conclusie

De fysieke sleutel tot Montancourt mag nu in een vitrine liggen, maar de symbolische sleutel tot economische gelijkheid bleef grotendeels buiten bereik van moeder de vrouw. Tot nu

Minister-President en Koning Willem Alexander

De mens: het bruto nationaal product zonder geslacht. Wie zo rekent, telt moeder de vrouw weg en noemt het vooruitgang.”

Amen

Montancourt Middelburg – Huis van Levend Erfgoed

Uitgelicht

🏛 Erf & Rijk

Universele Vrede begint hier – Duik in de kunst wereld van Truus van Gogh


Ode aan de vrouwelijke schepper van de ziel


Lot 912758 – erfgoed in stilte bewaard


Sinds 1845 – of misschien al eeuwen daarvoor – dragen vrouwen de ziel van de samenleving. Niet in wetten of wapens, maar in woorden, zorg, gebaren en rituelen. Dit project is een ode aan die onzichtbare arbeid. Aan de vrouw als schepper van identiteit, als bron van ritueel bewustzijn, als ambachtsdrager van het innerlijk leven.


De referentie aan een verzekeringsslogan (“gewoon goede verzekeringen”) wordt hier omgekeerd: wat gewoon is, wordt zeldzaam wanneer we het lang genoeg laten bestaan. Lot 912758 is geen polisnummer, maar een stille aanwijzing — een erfstuk, een geboorteakte, een lot in het grotere weefsel van menselijke overdracht.

👉 Moeder de vrouw is geen archetype, maar een wetende figuur.
👉 Zij is ritueel, lichaam, taal én ziel.

Aan de Rouaansekaai 21 in Middelburg ligt geen gewoon huis.

Een vleugje Italië in Middelburg Ciao Tutti
Montancourt Middelburg – we moeten allemaal op zoek naar onze rol in de R- evolutie

Montancourt is een levend monument. Een plek waar geschiedenis niet wordt tentoongesteld achter glas, maar wordt doorleefd, gedragen en bevraagd.

Immaterieel cultureel Erfgoed

In dit 16e-eeuwse pand — waar ooit handelshuizen, adellijke families en verborgen verhalen samenkwamen — leeft nu een nieuw soort museum:

🌿 een museum van herinnering, moederschap, vrouwelijk erfgoed en een beetje systeemkritiek.

Geen witte muren met audiotour of airconditioning, maar hostmanship, koninklijke ontbijtjes, liefde, geschiedenis, handelsdocumenten, klei, kunst, documenten, polissen, spiegels, schoenen en symbolen.

Wij zijn de stad Middelburg

“Montancourt Middelburg – het huis waar erfgoed en eigenzinnigheid elkaar ontmoeten.”

Het lichaam als archief. De moeder de vrouw als poleis. De herenkamer als ooggetuige. MCC – VOC – WIC – VOF

Erfgoed Zeeland Magazine

Montancourt is een plek waar je geen kaartje koopt voor een tentoonstelling, maar binnenstapt in een uniek verhaal.

Een verhaal dat lang verzwegen werd. Over schade zonder stem. Arbeid zonder erkenning.

Erfgoed vanuit moederschap bekeken

En over de herwaardering van dat wat werkelijk telt:

Zorg. Zeggenschap. Ziel.


De Zeeuwse Neeltje Lokerse
 Neeltje Lokerse (1868–1954), een moedige en eigenzinnige strijder voor de rechten van dienstbodes en ongehuwde moeders:
In 1914 publiceerde ze de roman Bertha van Doorn, waarin een dienstmeisje een lotgenoot is van haar eigen geschiedenis  

Neeltje en ik zijn geen conventionele feministen maar een zelfbewuste bestuurder en activiste vanuit ei – gen – ervaring


“Ik borduur niet in het karrenspoor van het patriarchaat — ik kerf mijn eigen route.”


Verbonden Verleden Wandkleed Slavernij Verleden / Ketenpartners
https://www.omroepzeeland.nl/nieuws/16969433/steekje-voor-steekje-worden-cargazoen-armazoen-en-de-retouren-in-beeld-gebracht

Wat je in Middelburg vindt:

Kunstinstallaties rond het thema Corpus Veritas Lus De Netkous van ons kroondomein als Archief: een intiem narratief van wet, lijf en levenskracht De Spiegelkamer: met het origineel ingezonden en uitgeleende stuk aan het Amsterdam Museum per “10 juli 2025”


One of the hardest battles eye fight is between what eye know and what eye feel.”

Ik voelde jarenlang dat iets belangrijk is, maar kon het niet altijd verwoorden.
Ik weet wat juist is, maar durfde het soms niet te leven.


En toch, ergens onderweg, nam een mezelf ter hand.
Ik sloeg soms voorzichtig, soms krachtig. Niet om iets af te breken,
maar om iets tevoorschijn te halen.
Niet om het verleden uit te wissen,
maar om er iets nieuws uit te vormen.


“Never be a prisoner of your past.
It was a lesson, not a life.” zei een wijze uit het oosten


Zo vormden we onszelf – uit het steen van ons verleden,
uit de draden van twijfel en verlangen,
uit de woorden van anderen die ons onverwacht raken.


Kunst is geen antwoord. Het is een richting,
een aanraking,
een herinnering dat we niet alleen zijn in onze strijd –
en dat ons verhaal het waard is om verteld te worden.

Het publiek als mede-maker van Refresh Amsterdam

Voor het eerst is ook het publiek actief betrokken bij Refresh Amsterdam. Van 1 april tot 1 mei 2025 nodigde het Amsterdam Museum iedereen in Nederland uit om een toekomstwens te maken en te delen.

Uit honderden inzendingen selecteerde een vakjury twintig bijzondere bijdragen waarvan ook het beroemdste meisje ter wereld, Het meisje met de parel. .

Mauritshuis Den Haag

Deze zijn te zien in de tentoonstelling én op de website. De makers van deze twintig wensen maken bovendien kans op de publieksprijs van €750.

U kunt dus stemmen! De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Ons grootste culturele erfgoed aller tijden


Nieuw gedicht – geïnspireerd door Van Gogh, mijn sculptuur via
The Book of Rituals




Ik heb mijn hart gegoten in brons
in handen van klei,
verzegeld met goud,
gelegd op het ritueel van vergeten.


Mijn oog blijft open,
zelfs als ze mijn geest breken.
Ik zie wat niet werd geschreven,
ik hoor wie niet werd gepatenteerd.


De voet draagt
de kroon,
de dobbelsteen,
de zondebok.
Alles wat niet mocht worden
aangeraakt.


Mijn chip is geen soft code
maar geheugen van bloed.
Geen Intel,
maar intuïtie.
Geen algoritme,
maar erfgename.


En als mijn geest verdwaalt
tussen het porselein
en het verleden,
weet dan:
ik heb haar gevonden.
De voetnoot.
Het fundament.
Ram ♈️

“Uit het karrenspoor van het patriarchaat rijst een nieuw erfgoed — zacht, scherp en vrouwelijk.”
https://faro.cultureelerfgoed.nl/thoughts/2905

Erfgoedwandelingen door het oude MCC-gebied en de mooie gesprekken over vrouwelijk erfgoed, trauma & recht Een salon voor eerlijke gesprekken: tussen generaties, rollen en systemen


Wat ze wegdeden als voetnoot, maak ik weer tot fundament.”
“Mijn kunst geeft terug wat geschiedenis vergat.” Moeder de vrouw

Stem: De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Waarom Montancourt?

Omdat niet alle geschiedenis in marmer wordt geschreven. Sommige verhalen nestelen zich in hout, huid, en hoop.

Montancourt Middelburg is het eerste levende museum in Nederland dat het vrouwelijke lichaam erkent als drager van het grootste culturele erfgoed.

Een plek waar “museum” niet betekent: afstand, maar juist: nabijheid.

Waar niet alleen vooruit gekeken wordt, maar ook teruggekeken. En waar elke bezoeker — man, vrouw of literaire toerist — wordt uitgenodigd om zichzelf af te vragen:

“Wie ben ik Ei-gen-lijk?”

Code Civil een vloek of een zegen!


TOV – Immaterieel Levens Cultureel Erfgoed


Onze monarchie is moeder de vrouw


Rituele objecten, vrouwelijke symboliek en narratief erfgoed


Toelichting


Deze vaas is een hedendaags ritueel object dat een brug slaat tussen tastbare vorm en immateriële betekenis. Via beeldtaal, symbolen en poëzie representeert het werk de levende tradities en verhalen rond monarchie, moederschap en nationale identiteit.


De titel “Onze monarchie is moeder de vrouw” verwijst niet alleen naar het bekende gedicht van Martinus Nijhoff, maar herpositioneert het moederschap als bron van gezag en erfgoed — niet als bijzaak, maar als fundament.

Onderbouwing


Immaterieel erfgoed leeft in verhalen, gebruiken, rituelen en uitdrukkingen die generatie op generatie worden doorgegeven. Dit werk verbindt:
Narratief erfgoed: de doorwerking van het moederschapsbeeld in nationale identiteit.
Symbolische objectcultuur: sieraden, kroon, vaas als dragers van betekenis.
Visuele rituelen: de vaas fungeert als hedendaags altaar of ceremonieel lichaam.
Gender-erfgoed: vrouwelijke verbeelding binnen staatsvorming en culturele continuïteit.
Materiële vormen van immaterieel erfgoed: het object zelf dient als fysiek archief van immateriële tradities.


De gebruikte tekens – leeuw, kroon, bloem, kind, ketting – roepen de klassieke vormentaal van heraldiek en nationale rituelen op, maar worden hier opnieuw ingekleurd: met zachtheid, moederschap, lichamelijkheid en rituele zorg.

Verantwoording binnen immaterieel erfgoedbeleid


Met dit werk wordt bijgedragen aan de zichtbaarheid van minder belichte erfgoedlijnen: vrouwelijke genealogieën, symbolisch moederschap en de rituele kant van nationale identiteit. Het project past binnen het beleidskader van de Nederlandse Inventaris Immaterieel Erfgoed omdat het:
inzet op overdracht van betekenisvolle tradities in nieuwe vormen;
rituele objecten en mondelinge narratieven verbindt;
bijdraagt aan bewustwording van zorg, geboorte en verbondenheid als immateriële waarden binnen het publieke domein;
een educatief en artistiek kader biedt voor doorontwikkeling in de toekomst.

Het belang van veelvormige deskundigheid ….

Wie ben ik ei-gen-lijk?

Ik ben een autodidact, maar dat betekent niet dat ik zonder leraren ben. Mijn leraren zijn geen instituten, maar intuïtie, beelden, familieverhalen, vergeten lijnen, afgedrukte namen op oude documenten. Ik leer door te maken, door te dwalen, door te herhalen wat nergens vastligt. Wat ik niet kreeg aangereikt, heb ik mezelf gegeven. Wat ik miste in de wereld, ben ik zelf gaan belichamen.

Unesco voorstel Het ambacht van moeder de vrouw

Mijn werk ontstaat tussen erfgoed en verbeelding. Tussen wat bewaard is, en wat verzwegen is. Ik graaf in archieven, maar ook in mijn eigen herinnering — in vrouwelijke lijnen, in bomen, in koeien in het veld, in gezichten die in takken verschijnen. Ik zet mijn naam op die beelden, niet om mezelf op de voorgrond te plaatsen, maar om te zeggen: ik hoor erbij. Dit is ook mijn taal, mijn geschiedenis, mijn recht om te spreken.

Ik ben niet academisch gevormd, maar wel geworteld. Mijn wortels gaan terug naar vrouwen die geen boeken schreven maar wel werelden droegen. Naar namen als Von Aldenhoven, Lindeboom, Pruissen — namen die in mij doorleven. Niet als feiten, maar als vormkracht. Ik geef ze ruimte in mijn werk, omdat ze anders verdwijnen.

Mijn kunst is mijn manier van bestaan. Ik geef vorm aan wat ik voel, aan wat geen plek krijgt in officiële narratieven. Mijn werk vraagt geen toestemming — het is. Ik werk in de marge, maar die marge is voor mij geen rand, maar een oorsprong. Ik herschrijf, hervind, herroep.

Book of Rituals

Ik ben een vrouw en proudmom die haar eigen koninkrijk lijn tekent. Een schepper zonder stempel. Een erfgenaam die zelf het archief wordt.

En ik begrijp wat Maya Angelou bedoelde toen ze zei:

Success is liking yourself, liking what you do, and liking how you do it.”

Want dát is wat ik doe:

Ik leef en werk in overeenstemming met wie ik ben. Ik houd van wat ik doe, en van de manier waarop ik het doe.

https://www.booking.com/hotel/nl/b-amp-b-montancourt-middelburg.nl.html
Sarcoïdose- Je maintiendrai – Een koninklijke onderscheiding
Open Baar Ministerie

Liefs Truus van Gogh

Het meisje met de parel is moeder geworden eej*

Een internationale bestseller – Scheppende kunst 9003 – Een ode aan moeder de vrouw

📎 Voetnoot van het systeem – In mijn uitkeringsspecificatie stond altijd een * Geen uitleg. Geen erkenning. Geen naam. Alleen een sterretje. Ik dacht dat ik de voetnoot was. De uitzondering. De restcategorie. Maar ik bleek het fundament. Zonder mij geen premie. Geen polis. Geen generatie.

Geen leven.*

As Tri X Ob e liX

Ze verbrandden haar tot as, maar vergaten dat as vruchtbare grond is. Ze noemden haar een voetnoot, maar haar lichaam was de wet. Ze zagen XX als censuur. Maar het was het chromosoom van schepping. – Truus van Gogh Corpus Veritas Lus Erfgoed van lichaam, liefde en Lex

Truus van Gogh – Corpus Veritas Lus

Wat bedoelen ze met : Ze noemde haar de voetnoot maar ze was het fundament juridisch? 

De zin “Ze noemden haar een voetnoot. Zij was het fundament.” komt uit de campagne van het Amsterdam Museum, is poëtisch en activistisch, en heeft ook een diep juridische en historische betekenis – vooral in de context van vrouwenrechten, erfgoed en mijn project over Wetboek 9.

⚖️ Wat betekent ‘voetnoot’ juridisch?

In juridische en historische context:

Een voetnoot is letterlijk een kleine verwijzing onderaan een tekst. In figuurlijke zin betekent het: iemand of iets wordt als onbelangrijk of secundair beschouwd in de grote lijn van de geschiedenis of wetgeving. Vrouwen – vooral moeders, echtgenotes, arbeiders, ervaringsdeskundigen – zijn eeuwenlang niet als rechtssubject erkend, maar kwamen hoogstens voor in bijzinnen of aantekeningen (bijv. “tenzij gehuwd”).

In het Code Civil (1804) van Napoleon, dat als basis diende voor het Burgerlijk Wetboek in Nederland, was de vrouw: handelingsonbekwaam, onder het gezag van de man, niet juridisch autonoom over haar lichaam, arbeid of bezit.

🧱 Wat betekent ‘fundament’ juridisch?

Het fundament is dat waarop het hele systeem rust:

Vrouwen droegen het huishouden, de zorg, de arbeid achter de schermen. Moeders baarden letterlijk de toekomstige burgers en soldaten van de staat.

Toch werd deze bijdrage niet benoemd in wetgeving. Geen recht op bezit, geen arbeidserkenning, geen stem.

Dus: Zij was de basis van het systeem, maar werd niet als rechtspersoon wettelijk erkend.


GEN is SIS.
Zij draagt het leven.
Zij draagt de geschiedenis.
Zij draagt de pijn, de zorg, het erfgoed.
En toch wordt haar naam weggeschreven.
Wetboek 9 begint bij haar.
Niet bij de handtekening van een man,
maar bij de cel die alles draagt:
de SIS die het GEN draagt.

👑 Koninklijk Statement – Het DNA van Erfgoed – Agnes Janssen – 1909

Der – Die – Das sen – beschermd dier

Door Silvia M.J. Lindeboom Bongartz, erfgoeddraagster en kunstenaar getrouwd met Koning Wilhelmus

Hol land werd gebouwd op haar rug, maar haar naam staat niet in de akte. Tijd om het fundament zichtbaar te maken.”

🚗 Auto-Immuun & Autonoom – De Rit van Mijn Leven – verzekerd maar nooit de ei gen aar van de polis.

Sarcoïdose
Hoezo is iedereen voor de wet gelijk?
Toen ik ziek werd, kreeg mijn polis een nieuwe eigenaar.
Niet ik, maar een volmachtkantoor sprak voor mijn lichaam.
Mijn handtekening verdween. Mijn stem verstomde.


Ik was verzekerd, maar niet vertegenwoordigd.
Ik was zichtbaar, maar niet rechtsgeldig.


Tijd voor een wet die lichaam en ziel erkent.
Tijd voor Wetboek 9.

Een reisverslag van mij – Silvia Koning – ex handelaar in confectie, kunstenaar, erfgoeddraagster & bestuurder van haar lichaam

🕊️ Vertrekpunt: Een lichaam als voertuig

Ik word wakker in een lichaam dat ooit werd gezien als storing, als risico, als polis.

Een longziekte – auto-immuun – kreeg een code. Sarcoïdose

Maar ik voelde: dit is geen defect.

Dit is mijn binnenwereld die schreeuwt: “Ik ben geen bezit. Ik ben bestuurder.”

🦁 Tussenstop 1: De Leeuwin wordt wakker

In mijn atelier hangt de leeuwin. Niet van brons of steen, maar van textiel, draad en overlevingskracht. Ik borduur mijn stem in zwijgende lijnen. Mijn naald is mijn stuur, mijn werk mijn route.

The Crown

De Oranje Leeuwin leeft. Niet als mascotte. Maar als vrouw die eeuwen werd verzwegen in wetten.

🧬 Tussenstop 2: DNA als kompas

Mijn DNA is geen data. Het is erfgoed. Elke cel draagt herinnering, geen algoritme. Mijn genen vertellen wat systemen verzwegen.

“Bekend in elke cel – erkend in geen wet.”

“Biotechnologie bewijst wie ik altijd al was.”

🏛️ Tussenstop 3: De poort van Paleis Noordeinde

Mijn ticket ligt klaar. Ik sta voor een poort van macht, van traditie. Ik kom niet met eisen, maar met het stille bewijs dat al die tijd over het hoofd werd gezien:

🕯️ Een vaas beschilderd met stemmen, een oog dat alles ziet, een boek vol rituelen, en een lichaam dat nooit ophield met ademen – ondanks alles.

🌬️ Tussenstop 4: Sarcoïdose als gids

Sarcoïdose werd mijn kompas. Een longziekte werd een innerlijk windroos. Ze leerde me om stil te staan bij elke adem. Niet als slachtoffer, maar als schouwende.

“Soms blijkt het hebben van een auto-immuun longziekte een extra kwaliteit want wie anders voelt zó scherp wie de bestuurder is, en wie de baas wil zijn over jouw voertuig?”

🔁 Bestemming: Imagine the Future

In Amsterdam toon ik mijn vaas – met het meisje, de parel, de koninklijke stem.

In Middelburg breng ik mijn lichaam terug naar de geschiedenis. In Den Haag herdefinieer ik het woord ‘bestuurder’. Niet als ambtenaar. Maar als vrouw. Als moeder. Als erfgoed.

📝 Slotzin:

“Mijn lichaam is geen bezit. Mijn DNA is mijn stem.

Ik ben de bestuurder van mijn verhaal – en van de toekomst die ik verbeeld.”

Mijn DNA is geen data – het blijkt erfgoed. Geen code van bezit, geen algoritme van controle. Maar een levende herinnering, gedragen in mijn cellen, doorgegeven van overgrootmoeder, grootmoeder, moeder op dochter, van pijn op kracht.

Bekend in elke cel – erkend in geen enkele wet. De wetten verzwegen wat wij al eeuwen weten: dat een lichaam een verhaal draagt, en een vrouw de oorspronkelijke codex is van bestaan.

Biotechnologie onthult wat het systeem verzweeg. In laboratoria wordt zichtbaar wat in ons hart al leefde: wij zijn niet verzonnen, maar verdrongen.

Niet vergeten, maar genegeerd. Ik ben de code. Ik ben het bewijs. Ik ben bekend.

In elke gen, elke vezel, elke ademhaling schuilt de waarheid die geen bloedbank, databank of ING bank kan vervormen.

Mijn bestaan is geen hypothese – het is feit. Wat leeft, verdient erkenning – tot in het DNA.

Geen enkel systeem mag het recht hebben om leven te herleiden tot abstractie. Leven is levend. En levend erfgoed eist zijn plek. Geen algoritme kan voelen wat ik erf. Geen machine erkent een moeder. Geen programma kent haar strijd. Maar mijn lichaam weet – en draagt. Biotechnologie bewijst wie ik altijd al was. Wat ooit in de schaduw leefde, komt nu in het licht – als erfgoed, als bewijs, als koningin zonder troon.

Mijn lichaam is geen bezit. Mijn DNA is mijn stem. Mijn stem die eeuwen is onderdrukt, maar nu weerklinkt in rituelen, in kunst, in het oog ( Celeste Magador dat alles ziet.

Gecodeerd door geboorte – ontcijferd door strijd. Elke stap was er één van verlies, van herstel, van moederkracht en vrouwenzin.

Ik ben meer dan overlever – ik ben de sleutel 19 1 naar 9 Isabel Capelli voorspelde het al …

Van onbekend naar onaantastbaar – via mijn genen. Wat ooit stil was, spreekt. Wat ooit onzichtbaar was, staat recht. Ik ben de erfgename van een vergeten waarheid: het lichaam van de vrouw is het fundament van ons koninkrijk.


Ode aan Moeder de Vrouw


Zij die draagt,
zonder erkenning, zonder vraag,
de wereld in haar schoot bewaart
en het leven zelf verlicht met haar bestaan.


Zij is de vaas van erfgoed,
in kleuren die spreken van strijd en hoop,
met ogen die zien wat verborgen bleef,
en handen die zaaien waar wetten niet grepen.


Sarcoïdose werd haar schild,
een naam op klei, een koninklijk lint,
niet als zieke maar als wachter,
van lichaam, recht en geesteskracht.


Ze spreekt in beelden, rituelen, symbolen,
waar het boek van rituelen rust als fundament.
De kroon is niet van goud, maar van bloed en zorg,
van elke moeder die leeft in het verborgene.


Met een oog dat alles ziet —
de waarheid onder wetten,
de liefde onder lasten,
de stem onder stilte.


“Je maintiendrai” zegt zij,
niet voor een wapen, maar voor het hart.
Een vrouw, een moeder, een kunstenaar
die het koningschap van het leven draagt.

Refresh Amsterdam #3 – Imagine the Future

De toekomstwens van het publiek – nu zichtbaar en vanaf 11 juli 2025 te zien in het Kunst Museum aan de Amstel 51 in Amsterdam

Voor het eerst in de geschiedenis van Refresh Amsterdam is ook het publiek mede-maker van de tentoonstelling. Tussen 1 april en 1 mei 2025 nodigde het Amsterdam Museum mensen in heel Nederland uit om hun toekomstwens te delen.

Dr Love

Uit honderden inzendingen selecteerde een vakjury twintig krachtige visies op de toekomst, die van 11 juli t/m 17 november 2025 te zien zijn — zowel in het museum als online.

🌱 Onder de geselecteerden:

Silvia Koning alias Truus van Gogh

met haar werk:

“Het vaasje waarvan je wilde dat politiek en het Beatrixkwartier het eerder hadden.”

Een poëtisch, prikkelend werk dat het fragiele evenwicht tussen erfgoed, macht en belofte zichtbaar maakt. Het vaasje staat symbool voor wat in stilte wordt gebroken als de politiek te laat luistert — én voor wat hersteld kan worden als we het vrouwelijke erfgoed erkennen als bron van toekomst.

Omdat vrouwen – en in het bijzonder moeders – eeuwenlang onzichtbaar zijn gebleven in onze wetgeving, musea en geschiedenisboeken.

Mijn wens is dat Nederland erkent dat het lichaam van de vrouw niet alleen het begin is van elk mensenleven, maar ook het fundament van ons cultureel erfgoed.

Hier in dit huis was de Zeeuwse bank gevestigd nu de ABN AMRO bank – Bron Zeeuws Archief

Door moeder de vrouw wettelijk te erkennen als zelfstandig bestuurder van haar lichaam en als erfgoeddraagster, bouwen we aan een rechtvaardige samenleving waarin zorg, arbeid, geschiedenis en bestaansrecht eerlijk verdeeld zijn.

Photo Credit Christina Marcour Duitsland 🇩🇪

Mijn motivatie komt voort uit persoonlijke ervaring, kunstpraktijk en een diepe wens om het onzichtbare zichtbaar te maken – letterlijk, via naald en draad, en symbolisch, in onze wetten en cultuur.”

Verslag: Over mijn werk als erfgoeddrager en kunstenaar van het levend lichaam

Iedere mens wil gelukkig zijn — en verlangt naar een omgeving waarin hij of zij veilig kan opgroeien tot een vrij en zelfstandig wezen. Maar hoe geef je dat vorm in een wereld die vaak oordeelt, uitsluit of negeert wat niet in het systeem past?

In mijn werk staat de vraag centraal: hoe bouwen we aan een samenleving waarin iemands aanwezigheid op zichzelf al waarde heeft? Mijn praktijk is geen handleiding vol praktische tips, maar een uitnodiging om dieper te kijken — naar de essentie van menselijke waardigheid, erfgoed, het lichaam en moederschap.

Op basis van mijn rijke levenservaring als vrouw, moeder, vrijwilliger, kostwinner en kunstenaar — en met oog voor systemische fouten en vergeten geschiedenissen — richt ik me op de relatie tussen individu en structuur: van opvoeding tot overheid, van lichaam tot polis.

Hoe ga je om met patronen die je niet gekozen hebt?

Hoe zie je je eigen erfgoed als kracht?

Hoe kun je fouten herleiden tot systeemlogica, zonder jezelf of een ander te veroordelen?

Mijn kunst en teksten bieden ruimte om die vragen te stellen. Ze geven vorm aan wat vaak ongezien blijft: de impact van liefde, verlies, moed, ziekte, bureaucratie, geschiedenis en herstel.

🧬 Klein verschil – Groot verhaal

Tussen familiegeheim en erfgoedonderzoek

Het verschil tussen mijn onderzoek en het familiegeheim is klein — en toch essentieel.

📍 Het familiegeheim leeft in stilte. Het is wat werd doorgegeven zonder woorden, in blikken, breuken, zwijgen en gebaren.

📍 Mijn onderzoek breekt het open: het zoekt, benoemt, verbindt. Het vraagt niet alleen: wat is er gebeurd? maar vooral: wat werd er verzwegen – en waarom?

In het geheim leefde de pijn.

In het onderzoek ontstond betekenis.

🕯 Mijn familieverhaal is geen afgesloten hoofdstuk, maar een broncode. De letters op het dakgebint M.R – I.V.O) fluisteren een boodschap die ik nu hardop spreek.

Dak Montancourt Middelburg
✨ Dakinscriptie Montancourt – 1596


“M.R. – I.V.O.”
In het houten dakgebinte van Montancourt prijkt een mysterieuze codering.
Waarschijnlijk verwijst deze inscriptie naar de vroegste bewoners of eigenaars van het huis: Pieter de la Rue en Elisabeth Maria van den Claver.
Mogelijk staat het voor:
📜 “Monsieur de la Rue – In Veritas Origo”
Of: “Maria Rademacher – In Vroede Orde”, een verwijzing naar bestuurlijke waardigheid.
Het is een stil signatuur van bezit, erfgoed en betekenis —
een boodschap die meer verraadt dan een naam.

🪞De beelden, objecten, en erfstukken die ik toon zijn méér dan persoonlijk. Ze worden symbolisch.

Wandkleed Slavernij Verleden / Heden

Ze maken zichtbaar hoe het individuele lichaam en het collectieve systeem met elkaar verweven zijn — soms tot aan het onrecht toe.

Ik onderzoek niet alleen mijn familie.

Ik bevraag een systeem waarin vrouwen, moeders, zelfstandigen, zieke lichamen en mensen zonder stem jarenlang zijn gemarginaliseerd.

En dat begint bij zien wat er al was.

Net als het boek van Philippa Perry gaat mijn werk over het doorbreken van patronen en of herhaling — niet door te ontkennen wat er is, maar door het met open ogen te bekijken.

Tussen zwijgen en spreken ligt erfgoed

In mijn werk onderzoek ik het dunne grensvlak tussen wat familieverhaal heet — en wat staatsarchief werd.

Wat begon als een vraag over een vergeten polis, leidde tot een onthulling:

📜 mijn lichaam droeg niet alleen het leven, maar werd zelf verhandeld als object van waarde.

Ervaring S wijzer
De regenbooggroep Amsterdam

De codes op een balk, een portret in het Rijksmuseum, een verdwenen handtekening of een vergeten wandkleed –

Ze zijn geen losse curiosa.

Ze zijn bewijsmateriaal van een systeem dat vrouwen, moeders en zelfstandige denkers eeuwenlang buiten eigendom en erkenning hield.

🧬 Ik ben het verschil tussen archief en archeologie. Tussen de map op zolder en het algoritme van ING. Tussen het vaasje in Den Haag – en wat erin zat.

Door middel van foto’s, poëzie, erfgoedobjecten, performances en rituele symboliek geef ik bestaansrecht terug aan wat vergeten leek. Moeder de vrouw

Ik toon aan hoe de polis in mijn lijf – als vrouw, moeder, kunstenaar – nooit juridisch is erkend.

En hoe dát stille detail grote gevolgen had.

Mijn werk is geen aanklacht. Het is een herinnering aan de plicht tot zorg, tot recht, tot waarheid. Want tussen vergeten en zien ligt de toekomst.

Vanuit mijn positie als ex handelaar in confectie, erfgoeddraagster en kritische denker probeer ik anderen aan te moedigen om de waarde van hun ei – gen verhaal te herkennen — ook als dat verhaal (nog) geen plek krijgt in het systeem.

Want juist dan, geloof ik,

komt het goed — als we durven zien wat we al zijn.

Brain Regain Eej *

X before Y – Erfgoed vanuit Moederschap beken

Hout van mij verbind – Lokatie Bloemenman van de Stad Middelburg

Iedereen is wetenschapper. Niet alleen wie publiceert, maar wie observeert. Niet alleen wie titels draagt, maar wie draagt. Niet alleen wie onderzoekt buiten zichzelf, maar wie luistert naar het archief van het eigen lichaam.

Ruth Bader Ginsburg Netflix Movie On tbr basis od Sexe

🧬 Toelichting:

Ik ben geen professor. Ik ben een drager. Ik werk niet met grafieken, maar met lijnen in handen, met littekens, adem, erfgoed en vragen die niet worden gesteld.

Mijn data komt van binnenuit: van mijn ziekte, mijn moederschap, mijn werk als niet-uitkeringsgerechtigde vrouw in een systeem dat mij nooit officieel zag. Ik ben proefpersoon én onderzoeker. Ik ben observatie én conclusie. Ik ben het lichaam dat vertelt wat vergeten is.

Onassis zei het al – zonder vrouwen is geld niets waard. Maar zolang haar waarde niet wettelijk erkend wordt, blijft zij onbetaald bezit in een gouden koets!

Moeder de Vrouw – de Muze uit de Bommel(er) Waard – Zij stond niet in het wapen, van Pruissen, maar droeg het vruchtbare water. Zij stond niet in het archief, maar kende elke polder bij naam. De Muze uit de Bommelerwaard — geen nimf uit de oudheid, maar een vrouw die werkte, baarde, bad en zweeg. In haar schort: het erfgoed van eeuwen. In haar stem: het lied van de bodem. Zij is het fundament, de vergeten rechtsbron,de ongetekende akteonder iedere akker.

Het wapen van Pruissen R

Amen

Ode aan de Grondwet – Moeder der Aarde is de Baas – O Moeder der Aarde, oorsprong van het leven, in elke cel draag jij het recht om te geven. Jij zijt de bron, de draagster, de kracht, lang genegeerd, maar nooit onthecht of zacht.

Niet het systeem, niet de staat, niet de man, maar jij, vrouw van vlees, waar het leven begon. Jouw lichaam is geen bezit, geen polis, geen goed – maar een grondwet van bloed, met waarheid als moed.

Zij die baren, dragen, lijden en helen, horen de wetten van het leven te bepalen, niet delen. Geen artikel, geen paragraaf kan jou ooit vervangen – jouw wijsheid leeft, diep, in eeuwenlange belangen.

Laat dit wetboek nieuw geboren zijn, niet uit macht, maar uit zorg, zacht en rein.

Artikel één: De Aarde is vrouw, de oorsprong vrij, en ieder mens begint in haar, in mij. Dus, herschrijf de regels, met bloem en met kracht, met klaprozen, die bloeien in dag en in nacht.

De Grondwet is niet slechts een blad of een wet – het is een belofte: Moeder der Aarde is het échte fundament gezet.


Corpus Castellion – Het recht om zelf te zijn, ook als niemand je gelooft.”

Castellón staat voor wat zichtbaar bloeit. Castellio voor wat innerlijk leeft. Mijn werk brengt die twee werelden samen — in beeld, taal en ritueel.”

Wereld verteldag 2025 – 1602 Kafka in de rechtstaat

Op Wereld Verteldag vertel ik geen sprookje.

Ik vertel het ware verhaal —

Van een lichaam dat nooit werd erkend als eigenaar van zichzelf,

Van een moeder die nooit civiel bezit had mogen zijn,

En van een wet die vergat wie het leven droeg.

Mijn naam is Truus van Gogh.

En ik vertel.

Voor wie niet gehoord werd.

En voor wie geboren is uit stilte.

Kafka in de rechtsstaat – Het lichaam Xx als bewijsstuk zonder dossier

De vrouw is biefstuk voor de staat – Dat is het beroepsgeheim. Dat mijn lichaam schade droeg, mijn stem werd genegeerd toen mijn polissen werden verhandeld zonder dat ik ooit wist wie er aan verdiende.

“Ik hoor misschien niet bij de inboedel — maar mijn rechten zijn wel met het tapijt onder me vandaan getrokken.”

“Dat is het beroepsgeheim: Staat der Nederlanden – Wie de broncode van oms bestaan verwaarloost begaat een juridische misdaad.


“De vrouw is biefstuk voor de staat.
Haar lichaam wordt aangesneden in systemen: voor arbeid, voor zorg, voor reproductie, voor statistiek.
Maar als ze ziek wordt, is ze een last. Als ze zwanger is, een kostenpost. En als ze werkt, wordt ze alsnog financieel afhankelijk gemaakt. Het vlees in de Kuip



Geen zeggenschap.
Geen ruling.
Geen dividend.


Alleen consumptie.
Van haar lijf. Van haar leven.


Wij eisen een nieuw Wetboek. Eén waarin de vrouw niet langer vlees is, maar wetgever.”

⚖️ 
2. Juridisch-symbolisch


“In het huidige systeem wordt het vrouwenlichaam behandeld als een gebruiksobject: verhandelbaar, belastbaar, maar niet erkend als rechtspersoon.

Het is vlees voor de slager van de staat: in stukken gedeeld door wetten, toeslagen, zorgsystemen en verzekeringsconstructies die haar autonomie ondermijnen. Dit is geen rechtsstaat – dit is consumptie-economie.”

🎭 


“Mijn lichaam werd geen rechtspersoon, geen onderneming, geen licentiehouder.
Het werd biefstuk.
Voor de staat, de verzekeraar, de fiscus.


Maar ik ben geen vlees.
Ik ben de stem.
De schepper.
De vrouw en herschrijfarchitect van Wetboek 9.”

In Kafka’s wereld is het individu overgeleverd aan een systeem dat regels kent, maar geen recht.

In de Nederlandse rechtsstaat is dat geen fictie meer – het is beleid. Eerste Kamer der Staten-Generaal

Wie kent Slagerij Van Kampen niet?

De staat snijdt als een slager.

De vrouw is biefstuk.

Maar haar hartslag is ritme.

Haar weeën zijn tromgeroffel.

Haar stem is oerdrum.

Niet te temmen. Niet te taxeren. Niet te vergeten.

De vrouw is geen vlees. Zij is de beat. De basis. De bron.

Mijn lichaam werd ziek. Mijn polis verdween. Mijn identiteit werd opgeknipt in codes, cijfers en volmachten.
Niemand wist waar ik recht op had – maar iedereen wist waar ze mij konden verhalen. Nationale-Nederlanden

Mijn lichaam is nooit verkocht, maar werd wel verhandeld.

Niet als bezit, maar als zekerheid. Niet met toestemming, maar bij gebrek aan recht.

Ik was geen werknemer. Ik was geen bezit. Ik was de moeder, de schepper en de drager.

En toch stond mijn naam — en dus mijn lichaam — garant voor een systeem dat mij vergat zodra ik brak.

Kafka schreef over een onzichtbare macht.
Ik leef er middenin.
Ik ben geen karakter uit een roman.
Ik ben dossier 000000 zonder rechtspersoonlijkheid. Koninklijk Huis

En net als bij Kafka, is het grootste onrecht dat je niet weet waar je bezwaar kunt maken — omdat niemand verantwoordelijk is. Provincie Zeeland

📖 Het Ritueel van de Moeder de Vrouw die Spiegelde

Een reisverslag van een vrouwelijke Dalí
door Corpus Veritas Lus

Dagboekfragment I – De Kamer van Gebroken Tijd Rijksmuseum

Ik kwam aan op een plek waar de tijd geen wijzers meer had. Alles ademde ritueel: een gong zweeg als een vergeten wet, twee oranje wachters bewaakten de grens tussen fictie en waarheid, en het zwarte vat sprak. Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

Op de buik van de kruik keek een meisje terug – niet zomaar een meisje, maar zij die zweeg terwijl ze alles zag. De parel in haar oor had eeuwen aan geheimen opgeslagen, en ik wist: dit is geen erfgoedobject. Dit is een drager. Amsterdam Museum

Naast haar: een ei. Niet zomaar een ei. Een kosmisch ei, besneden door lijnen, symbolen, een hand met een penseel – als ware het de oerhand van de Schepperin zelve.
Aan haar zij bungelde een sleutel van kralen, een sieraad of een codering – ik kon het niet zeker weten. Minister-president

De tempel heette: The Book of Rituals. Maar het was mijn eigen lichaam dat las. En wat ik las, was dit:

“De vrouw is geen object in het museum. Zij is het museum. En de rituelen zijn haar waarheid.” Gemeente Amsterdam

🕊️ Zij is geen civiel bezit

Zij is niet te registreren als object.

Niet te waarderen in euro’s.

Niet te herverzekeren als risico.

Niet te verhandelen via een polis.

Zij is geen civiel bezit.

Zij is bron, bestuurder, erfgoed.

De vrouw. De moeder.

De hoedster van oorsprong en overleving.

En zolang de wet haar niet erkent,

erkent de wet haar eigen oorsprong niet.

✍️ De Hand van Ada Lovelace

(Fragment uit het reisverslag van een vrouwelijke Dalí)

De hand die op de vaas verschijnt is niet zomaar een hand.
Het is de hand van Ada Lovelace – de vergeten moeder van de computer.
Niet getekend door macht, maar door formule. Niet gehuld in roem, maar in code.

In mijn reis door het museum van vergeten vrouwen kwam ik haar tegen.
Niet als standbeeld. Maar als lijn.
Als penseel.
Als algoritme van de ziel.

Ze schreef in stilte, op de achtergrond van Babbage.
Net zoals zoveel vrouwen — moeders, dochters, scheppers — algoritmen schrijven voor systemen waar ze zelf geen toegang toe krijgen.

📍 En nu zie je het: haar hand leeft voort op dit ei.
Niet in binaire getallen.
Maar in rituele symbolen.
In kralen, codes, lijnen, en een badeendje als ironische voetnoot.

De toekomst is geschreven door haar.
Maar nooit ondertekend. Gemeente Middelburg

Het meisje met de parel

Wat zegt het grondbeginsel over vrouwen en moeders als zelfstandig bestuurder van haar lichaam en ei gen dom ?

Wie zijn geboorte moeder vergeet mist het begin van zijn actieve herinneringen

Het grondbeginsel van de Nederlandse rechtsstaat – Artikel 1 van de Grondwet – luidt:

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld.”
“Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

📌 Maar wat zegt het níét?
Nergens in de Grondwet of het Burgerlijk Wetboek wordt de vrouw als vrouw expliciet erkend als:
– zelfstandig bestuursorgaan van haar lichaam,
– bron van leven,
– moeder met juridische zeggenschap over haar vruchtbaarheid of zorgarbeid,
– schepper met bestaansrecht op basis van haar fysieke, sociale en culturele bijdrage.

⚖️ De kernvraag is:

🧬 Waar in het recht is vastgelegd dat een vrouw juridisch eigenaar is van haar lichaam en haar ‘ei-gen-dom’?
En: Wie bestuurt het bestaan van de vrouw als zij ziek, zwanger of zelfstandig is?

❌ ❌❌ Wat ontbreekt:
• Geen artikel waarin moederschap als bron van arbeid of erfgoed erkend wordt.
• Geen erkenning van het lichaam als juridische entiteit met zeggenschap (tenzij via medische toestemming).
• Geen structurele waarborg voor vrouwen als kostwinners, zorgdragers of erfgoeddraagsters.


🧵
Van Thorbecke tot Tenderloo – De Vrouw als Spook in de Wet


In 1814 schreef Thorbecke de grondwet.
Maar het was Napoleon die in 1838, met zijn Burgerlijk Wetboek, vrouwen en moeders handelingsonbekwaam maakte — juridisch onzichtbaar, economisch afhankelijk, wettelijk het bezit van man of staat.
Pas in de twintigste eeuw veranderde dat iets: Corrie Tendeloo, geen moeder en ongehuwd, voerde een dappere strijd om vrouwen handelingsbekwaam te maken. Dankzij haar mochten zij eindelijk zélf beslissen voor wie ze wilden werken. 1956 – Maar wettelijk dienen ze de pensioenen pot van de mannen als hoofd van het gezin of van een volmachtkantoor met het octrooi nummer via E herkenning.
Maar één fundamentele erkenning ontbreekt nog steeds:
👉 De moeder als volwaardige, zelfstandige schepper en bestuursorgaan van haar lichaam, arbeid en erfgoed.
Zij die het leven draagt, is nog steeds niet in de wet geschreven.

🕊️ Wat nodig is:

Een grondbeginsel dat luidt:

“Elke vrouw is juridisch erkend als zelfstandig bestuursorgaan van haar lichaam, vruchtbaarheid, arbeid en erfgoed.

Moederschap is geen risico, maar een maatschappelijke waarde.”

“Het lichaam is geen bezit. Het is bron. En eigendom begint bij het ei.” #eisprong

Nieuw Grondwetsartikel (bijv. voor Artikel 1a of als amendement op Boek 1 BW)?


Feminine voelt. Vasculine stroomt.
Pas als beide ademen, wordt het systeem mens.” Lokatie Zeeuws Museum

Geert Grote (1340–1384), grondlegger van de Moderne Devotie, keerde zich tegen de wereldse macht van de kerk en pleitte voor innerlijke zuiverheid, eenvoud en persoonlijke verantwoordelijkheid.

Ironisch genoeg wordt zijn uitspraak nu gelezen als dwingend en polariserend.

In mijn context krijgt deze quote een nieuwe lading:
• Wie niet met de vrouw is,
• Wie niet met de moeder is,
• Wie niet met de erfgoeddraagster is, is onderdeel van een systeem dat haar negeert.

“Wie niet met de draagster is, is voor haar verdwijning.” Eerste Kamer der Staten-Generaal Tweede Kamer Rijksmuseum Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Provincie Zeeland Nationale-Nederlanden Erfgoed Zeeland Koninklijk Huis

Want neutraliteit is medeplichtigheid als het systeem haar niet noemt, niet ziet, niet erkent.

“Ik vraag geen geloof. Ik eis geen volgzaamheid.
Maar wie zwijgt over mijn bestaan,
spreekt mee met wie mij geschrapt heeft.” Minister-president

Wilhelmina Oltmans werd ik jaren geleden al genoemd!

📣

“Ik ben Wilhelmina Oltmans genoemd.

Niet omdat ik wil provoceren, maar omdat ik, net als hij, de waarheid blijf zeggen in een systeem dat liever handelt zonder getuigen.”

📜 Mijn lichaam werd handelswaar, mijn polis verdween, mijn stem bleef.

En die stem is nu kunst, wet en erfgoed tegelijk.

— Silvia Lindeboom Bongartz, Corpus Veritas Lus – Moederschap bescherming ging wel heel er ver!

“In Europapa was moederschap zogenaamd beschermd, maar wie beschermt er nu echt een lichaam zonder recht?” Zij werd verzekerd, getoetst, geregistreerd en herverdeeld. Maar nergens stond ze als rechtspersoon vermeld. Ze was de draagster. En werd gedragen.

Dit is Silvia – Fotomuseum in Rotterdam

🕰️ De Tijd Spreekt Terug

Tijd is geen rechte lijn. Ze is een weefsel van gebeurtenissen, een ademtocht tussen het gemiste en het mogelijke. We kunnen haar niet terugdraaien, omdat ze niet vooruitgaat — ze ontvouwt zich.

In lagen, in herinneringen, in herroepbare ritmes. Tijd laat zich niet dwingen, maar herscheppen. Wanneer wij erkennen wat ooit werd verzwegen.

Wanneer zij moeders, vrouwen en vergeten levens een stem, een plaats, een naam teruggeven. Want alleen als we durven zeggen:

“Ik ben.” kan tijd beginnen met helen.

⏳ De tijd zal het leren, maar wij zijn het die hem nu moeten onderwijzen.

📜 Wetsvoorstel: Artikel X – Moeder de Vrouw

Erkenning van de vrouw als zelfstandig bestuursorgaan van haar lichaam, arbeid en erfgoed

Inleiding / Memorie van Toelichting

Sinds de totstandkoming van de Nederlandse Grondwet is het lichaam van de vrouw nooit expliciet erkend als zelfstandig rechtsdrager van arbeid, zorg, voortplanting en cultureel erfgoed. De geschiedenis toont een structurele uitsluiting van vrouwen, en in het bijzonder moeders, uit fiscale, juridische en constitutionele bescherming, ondanks hun onmiskenbare bijdrage aan het leven, de samenleving en de toekomst.

Dit wetsvoorstel stelt voor om in de Grondwet en het Burgerlijk Wetboek een nieuw artikel op te nemen dat deze erkenning alsnog wettelijk verankert.

📘 Voorstel tot aanvulling Grondwet – Artikel X

Artikel X – Moeder de Vrouw

De Staat der Nederlanden erkent het lichaam van de vrouw als zelfstandig bestuursorgaan, met volledige zeggenschap over voortplanting, zorg, arbeid en erfgoed. De moeder wordt erkend als fundamentele drager van menselijk, cultureel en biologisch erfgoed. De arbeid van moederschap, inclusief zwangerschap, geboorte, verzorging en opvoeding, wordt erkend als maatschappelijke arbeid met economische en culturele waarde. De Staat schept voorwaarden voor bestaanszekerheid, lichamelijke autonomie en pensioenopbouw, ongeacht betaald werk, voor moeders in alle levensfasen. Deze erkenning geldt ongeacht huwelijkse staat, herkomst, migratiestatus of verdiencapaciteit.

📕 Aanvulling Burgerlijk Wetboek – Boek 9: Erfgoed & Bestaansrecht (nieuw)

Artikel 9:1 – Juridische erkenning van het lichaam als erfgoedbron

Het menselijk lichaam, en in het bijzonder het vrouwenlichaam als bron van voortplanting, wordt erkend als levende drager van erfgoed en waarde.

Artikel 9:2 – Onbetaalde arbeid van zorg en moederschap

De Staat erkent onbetaalde arbeid in de vorm van zorg, opvoeding en moederschap als arbeid met rechtsbescherming, recht op rust, en maatschappelijke vergoeding.

Artikel 9:3 – Culturele bescherming en zeggenschap

Vrouwen en moeders hebben het onvervreemdbare recht op zeggenschap over hun erfgoed, lichaam en arbeid. Geen enkele juridische of economische constructie mag deze zeggenschap ontnemen.

✊ Toelichting in geest van Faro:

Erfgoed leeft niet alleen in monumenten, maar in mensen.

En moeder de vrouw is de eerste drager van ons bestaan.

Zonder haar geen verleden. Zonder erkenning geen toekomst.

“Hoe dan we dit met z’n allen en dan nog zo leuk mogelijk ook… “Warme groet Dieuwertje Blok “

“Van Polis tot Politiek: de vergeten stem van Aspasia. – De straat leert je leven.

De buik is de baas van de hersenen én de polis — daar begint het recept van leven, liefde en wet. Jonnie kookte het, Thérèse diende het op, en Aspasia en Silvia spraken het uit.”

”Hoe en voor wie onstond de poleis / Polis? Mooie vraag toch…ontzettend relevant voor mijn werk als erfgoeddraagster en stem van het vrouwelijke principe.

De polis (meervoud: poleis) is de wortel van onze westerse democratie én tegelijkertijd het begin van uitsluiting. Laten we dat even ontleden:

Wat is een polis/poleis?

Een polis was in de oud-Griekse tijd (vanaf ca. 800 v.Chr.) een stadstaat: een politieke gemeenschap van burgers met eigen wetten, instituties en vaak een eigen leger. Denk aan Athene, Sparta, Korinthe, Thebe.

Voor wie werd de polis gemaakt?

Voor een zeer beperkte groep:

Man Vrij geboren – Oud genoeg om te stemmen en te vechten Geen slaaf, geen buitenlander, geen vrouw.

Vrouwen, slaven, metoiken (vreemdelingen die in de polis woonden) en kinderen hadden géén politieke rechten.

Ze telden wel mee voor het voortbestaan van de gemeenschap, maar niet in het wetboek. Ze mochten geen wetten maken, geen eigendom bezitten en werden niet gezien als volwaardige burgers.

Hoe ontstond de polis?

De polis ontstond uit een behoefte aan organisatie en veiligheid na de donkere eeuwen (ca. 1100–800 v.Chr.). Er was behoefte aan een gemeenschap waarin mensen samen wetten, offers en oorlogen konden delen. Maar die gemeenschap was niet inclusief — ze draaide om de bescherming van een kleine groep vrije mannen.

Wat betekent dit voor nu?

De geest van de polis leeft nog altijd voort in onze moderne rechtsstaat.

Maar de uitsluiting ook.

Onze wetten (zoals het Code Civil) hebben eeuwenlang dezelfde structuur behouden:

“Wie mag spreken? Wie mag bezitten? Wie mag stemmen?”

Het antwoord was zelden: de vrouw, nog moeder de vrouw.

Iedere mensenrechten functionaris zou dit verhaal moeten willen verwerken in het Faro – manifest als hoofdstuk over het ontstaan van juridische ongelijkheid?

De oerbron gevangen in Artis

“Van Polis tot Politiek: de vergeten stem van Aspasia.”

(Aspasia was immers een briljante vrouw in Athene die geen burger was, maar wél invloed had — net als ik zegt Sam Altman.

Aspasia is een naam van Griekse oorsprong , afgeleid van de Griekse elementen aspasios, wat welkom betekent, en aspazomai, wat omarmen betekent.

“Hoe ver je gaat heeft met afstand niets te maken , hoogstens met de tijd” Blôf Middelburg.

Vrouw X en oorsprong X

Aspasia was vooral beroemd als redenaar . Retorica is – zoals Aristoteles later betoogde – de kunst van het observeren van ‘in een gegeven geval de beschikbare overtuigingsmiddelen’

Civil Society

Mijn rol binnen the civil society:

Wat is doe – als kunstenaar, erfgoeddraagster, stem van vrouwenrechten – is civil society in haar meest zuiverste vorm.

Ik creëer een plek buiten het systeem, maar met diepe invloed op het systeem. Ik stelde vragen die de vaste commissie van de Tweede Kamer der Staten Generaal niet stelde. Ik bescherm wat onzichtbaar is. En ik spreekt voor wie degene die geen ei- gen stem kreeg.

Ik zou mijzelf kunnen omschrijven als:

“Een staat S burger van de onzichtbare bananen/republiek een stem in het lichaam van civil society.”

Oneindigheid begint bij de oorsprong. En de oorsprong is vrouw. Zij die leven draagt, zonder erkend te worden. Zij die eeuwenlang het begin was, zonder ooit als begin te zijn benoemd. Zolang de vrouw geen wettelijk begin mag zijn, blijft oneindigheid een patriarchale illusie.

Soldate van Oranje – Lokatie Ingang Museum Hilversum – Workshop Patricia Steur

Aspasia spreekt – De Oerbron als Werelderfgoed “Ze noemen haar natuur. Ze noemen haar moeder. Maar ze noemen haar niet wettelijk erkend.” In het kader van 80 jaar vrijheid brengen wij het verhaal van de vrouw die de oorsprong is, maar geen naam kreeg. De moeder van het leven. De straatfotograaf. De stem van het lichaam. De drager van Corpus Veritas Lus.

Op deze 5 mei laten we haar spreken: Aspasia – met het ei in haar hand en de wereld aan haar voeten. Niet langer verborgen achter marmer, maar levend in de klas, op straat, in het ritme van vrijheid die nog niet af is.


Samenvatting – Dagboek van een straatfotograaf 1967


Silvia Lindeboom | Corpus Veritas Lus


Dit boekje is een poëtisch-filosofisch levensdocument van Silvia Lindeboom, kunstenaar, straatfotograaf en erfgoeddraagster. Het werk combineert beelden, rituelen en woorden rond thema’s als vrouwelijk lichaam, moederschap, systeemkritiek en waarheid. Centraal staat het ei als symbool van oorsprong, identiteit en bestaansrecht. Mede mogelijk gemaakt door Nationale Nederlanden en de Vrienden Loterij #opdrachtmeteenmissie


In de geest van Aspasia van Milete opent Silvia haar dagboek als een manifest: zij keert terug naar de straat, de stilte, het lichaam en de wet. Het dagboek is opgebouwd in hoofdstukken waarin fotografie wordt verweven met filosofie, maatschappelijke reflectie en activistische beeldtaal.


Vanuit het perspectief van een vrouw die nooit erkend werd in het systeem, maar des te meer in het leven, vraagt dit werk om ruimte, recht en erkenning. Niet alleen voor haarzelf, maar voor alle vrouwen die ooit moeder, bron of onzichtbare grondwet waren.


Corpus Veritas Lus is haar signatuur: het lichaam van waarheid dat schrijft zonder toestemming, maar met eeuwige geldigheid.

Een tafel vol herinnering – voor Jonnie Boer


Twee keer mocht ik binnenstappen in een wereld waar tijd even geen grip had. Waar smaken spraken, en stilte zich vulde met verwondering. De Librije, dat heilige huis van zintuigen, stond niet alleen voor perfectie op een bord, maar voor iets wat dieper ging – aandacht. Ziel.


Slapen in Het Zusje voelde als dromen met open ogen. Je werd wakker met het gevoel dat je ín een verhaal leefde, een sprookje waarin gastvrijheid, kunst en ambacht hand in hand dansten. Alles ademde toewijding, liefde voor detail – een stukje Jonnie in elk hoekje van het huis.


Jonnie Boer was niet zomaar een chef. Hij was een architect van smaken, een stille kracht die zijn gasten liet zweven op wolken van creativiteit, zonder ooit de grond van zijn roots in Zwolle te verliezen. Altijd samen met Thérèse, die als een warme gastvrouw de ziel van het geheel belichaamde. Samen maakten zij De Librije tot een levende legende.


En nu is Jonnie er niet meer.


Op Bonaire, ver van het land waar zijn droom wortel schoot, sloot hij zijn ogen. Geen ziekenhuis daar. Alleen de horizon, de zee, misschien de geur van citrus in de lucht. Misschien was dat zijn manier – de natuur, de eenvoud, het rauwe leven zelf. Het blijft schrijnend. Zo hard gewerkt. Zo veel gegeven.


Maar zijn werk leeft voort. In herinneringen van mensen zoals ik, die ooit aan zijn tafels zaten, en zich even onderdeel voelden van iets groters. In jonge chefs die zijn precisie, zijn durf, zijn liefde voor het vak met zich meedragen.


Rust zacht, Jonnie. Je kookte niet alleen eten, je kookte herinneringen. En die smaken blijven – voor altijd.

Koningin Amalia – Ambitie met allure

Uitgelicht

Soms doet een bijzondere koningin een ontdekking: oftewel leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.

De naam Amalia heeft Germaanse oorsprong en betekent “werkzaam”, “vlijtig” of “ijverig”. Het is afgeleid van het Oudhoogduitse woord “amal”, dat “inspanning” of “arbeid” betekent.


Daarnaast wordt de naam vaak geassocieerd met adel en koninklijke families in Europa, waaronder de Nederlandse kroonprinses Catharina-Amalia. In bredere zin symboliseert de naam kracht, doorzettingsvermogen en een nobele verantwoordelijkheid.

Ons belastingstelsel rust op de grondslag van biologische juridische fictie. Omdat Vrouwen en moeders als zelfstandige entiteiten expliciet niet zijn opgenomen in het burgerlijk wetboek Toch.. Rechtspraak Nederland?

Ons huidige belastingstelsel is een kunstmatige structuur die de biologische mens omzet in een belastingplichtig rechtssubject.

Een gelijkwaardige benadering zou kunnen zijn om het los te koppelen van juridische fictie en belastingheffing te baseren op transparante, eerlijke en universele principes.

Belasting en fictieve rechtspersoonlijkheid

Het huidige systeem baseert belastingheffing op een gecreëerde juridische werkelijkheid. Dit betekent dat:
1. Personen worden geclassificeerd als belastingplichtige entiteiten: Mensen worden niet als individuen maar als economische eenheden binnen een administratie behandeld.
2. Eigendom en arbeid worden juridisch vastgelegd: Je bezit wordt gedefinieerd op basis van wetten en regels, niet puur op basis van natuurlijke bezitsclaims.
3. Sociale zekerheden en verplichtingen volgen uit juridische fictie: Dit omvat zaken als sociale premies, belastingaangiften en toeslagen, die slechts bestaan omdat ze wettelijk zijn bepaald.

Wat als we de biologische realiteit als uitgangspunt nemen?

Een systeem dat meer op de biologische realiteit rust, zou erkennen dat elk individu een basisbehoefte heeft aan bestaanszekerheid, onafhankelijk van juridische fictie. Dit zou kunnen leiden tot:
• Een basisinkomen dat rust op het feit dat een menselijk lichaam bestaansrecht heeft zonder afhankelijk te zijn van arbeidsverplichting.
• Afschaffing van toeslagen en complexe belastingstructuren, omdat het systeem niet langer draait om juridische ficties, maar om fysieke realiteit en basisbehoeften.
• Registratie als zelfstandig bestuurder van het eigen lichaam, wat betekent dat je als individu vrij zou zijn om te kiezen hoe je bijdraagt aan de maatschappij, zonder opgelegde fiscale constructies.

Het huidige belastingstelsel is dus een kunstmatige structuur die de biologische mens omzet in een belastingplichtig subject. Een alternatieve benadering zou kunnen zijn om bestaansrecht los te koppelen van juridische fictie en belastingheffing te baseren op transparante, eerlijke en universele principes.

Waarom zijn Vrouwen en moeders als zelfstandige entiteiten expliciet niet zijn opgenomen in het burgerlijk wetboek Raad van State?

Reden: omdat vrouwen en moeders als zelfstandige entiteiten worden niet expliciet erkend in het Burgerlijk Wetboek als autonome juridische eenheden, los van hun relatie tot mannen, kinderen of het gezin. Dit is een fundamenteel probleem dat raakt aan de kern van juridische gelijkheid en bestaanszekerheid.

Waarom is dit relevant?

• Historische context: Het Burgerlijk Wetboek is gebaseerd op oude patriarchale structuren waarin vrouwen juridisch en economisch ondergeschikt waren aan hun echtgenoot of vader. Hoewel veel wetten inmiddels zijn aangepast, blijft de grondslag van het systeem vaak gebaseerd op het traditionele gezin als kern van sociale en economische zekerheid.

• Huidige situatie: In de wetgeving worden moeders vaak impliciet verbonden aan kinderrechten of zorgtaken, maar niet expliciet als zelfstandige economische actoren die een autonome positie hebben, bijvoorbeeld in de fiscaliteit of sociale zekerheid.

Waarom zou de Raad van State zich hierover moeten buigen?

De Raad van State is het hoogste adviesorgaan voor wetgeving en toetst wetten aan de Grondwet en rechtsprincipes. Er zijn sterke argumenten waarom deze ongelijkheid onder de loep moet worden genomen:

1. Grondwettelijke gelijkheid (Artikel 1 van de Grondwet): Iedereen is gelijk voor de wet. Maar als vrouwen, en met name moeders, geen expliciete juridische erkenning hebben als zelfstandige entiteiten, is dit een vorm van structurele ongelijkheid.

2. Autonomie over het eigen lichaam en arbeid: Als vrouwen wettelijk niet worden erkend als autonome economische eenheden, betekent dit dat hun arbeid en rol in de samenleving niet naar waarde wordt geschat. Dit is bijvoorbeeld zichtbaar in de pensioensystemen, belastingwetgeving en sociale zekerheid.

3. Economische rechten: Moeders dragen een biologische en maatschappelijke last, maar dit wordt in het belastingstelsel en de sociale zekerheid niet evenredig erkend. Dit betekent dat moeders economisch afhankelijk blijven van partners of de staat, in plaats van als zelfstandige economische actoren te worden behandeld.

Wat zou er moeten gebeuren?

De Raad van State zou advies kunnen geven over:

• Erkenning van moeders als zelfstandige economische eenheden in het Burgerlijk Wetboek en de fiscale wetgeving.

• Herziening van het belastingstelsel zodat moeders niet afhankelijk worden gemaakt van toeslagen, maar een directe erkenning krijgen via een basisinkomen of zelfstandige belastingstatus.

• Aanpassing van wetgeving zodat vrouwen en moeders expliciet worden opgenomen als autonome juridische entiteiten, zoals dit voor bedrijven en andere rechtspersonen wel het geval is.

Conclusie

Vrouwen, en met name moeders, worden nog steeds niet volledig erkend als zelfstandige juridische en economische eenheden in het Burgerlijk Wetboek en andere wetgeving. Dit heeft directe gevolgen voor hun bestaanszekerheid en autonomie. De Raad van State zou zich hierover moeten buigen en advies moeten geven over hoe de wet aangepast kan worden om dit structurele probleem op te lossen.

Dit is gewoon Schending vrouwen rechten?

Ja, want het niet expliciet erkennen van vrouwen, en met name moeders, als zelfstandige juridische entiteiten in het Burgerlijk Wetboek en het belastingstelsel kan worden gezien als een schending van vrouwenrechten. Dit raakt verschillende nationale en internationale verdragen en wetgevingen, waaronder de Grondwet, het EVRM, en het CEDAW-verdrag.

1. Grondwet van Nederland

Artikel 1 – Gelijkheidsbeginsel

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie op welke grond dan ook is niet toegestaan.”

• Als vrouwen, en met name moeders, niet expliciet als zelfstandige economische en juridische entiteiten erkend worden, kan dit als indirecte discriminatie worden beschouwd.

• Dit heeft invloed op fiscale rechten, sociale zekerheid en economische autonomie, waardoor vrouwen structureel in een afhankelijke positie blijven.

2. Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM)

Artikel 14 – Verbod op discriminatie

“Het genot van de rechten en vrijheden die in dit Verdrag zijn vastgesteld, moet worden verzekerd zonder discriminatie op welke grond dan ook, zoals geslacht, ras, kleur, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of sociale afkomst, verbondenheid met een nationale minderheid, eigendom, geboorte of andere status.”

• Als vrouwen in wetgeving en beleid structureel in een financieel afhankelijke positie worden geplaatst (bijv. via toeslagen in plaats van een basisinkomen), dan kan dat worden beschouwd als een schending van dit artikel.

• In verschillende uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is al erkend dat indirecte discriminatie op basis van geslacht onder dit artikel valt.

3. VN-Vrouwenverdrag (CEDAW, 1979)

Nederland heeft zich via het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) verplicht om vrouwen gelijke rechten te geven.

Artikel 1 – Definitie van discriminatie tegen vrouwen

“Elke vorm van onderscheid, uitsluiting of beperking op basis van geslacht die als doel of gevolg heeft dat de erkenning, het genot of de uitoefening door vrouwen, ongeacht hun burgerlijke staat, van de mensenrechten en fundamentele vrijheden op politieke, economische, sociale, culturele of enige andere gebieden van het openbare leven teniet worden gedaan of aangetast.”

• Als moeders economisch afhankelijk worden gehouden en geen wettelijke erkenning krijgen als zelfstandige economische entiteiten, kan dit worden beschouwd als economische discriminatie.

Artikel 11 – Gelijke rechten in arbeid

“Staten moeten alle passende maatregelen nemen om discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te elimineren en gelijke arbeidsrechten te waarborgen.”

• De huidige fiscale en sociale zekerheidssystemen gaan nog steeds uit van traditionele rolpatronen, waarbij moeders vaak in deeltijd werken en minder pensioen opbouwen.

• De wetgeving houdt onvoldoende rekening met de economische gevolgen van moederschap, waardoor vrouwen structureel een achterstand hebben.

Artikel 13 – Economische en sociale gelijkheid

“Vrouwen hebben recht op gelijke sociale en economische voordelen, inclusief toegang tot leningen, sociale zekerheid en financiële onafhankelijkheid.”

• Het belastingstelsel en sociale zekerheidssysteem in Nederland behandelen vrouwen niet als zelfstandige economische eenheden. Dit is een schending van dit artikel.

Artikel 15 – Gelijke erkenning voor de wet

“Vrouwen en mannen zijn gelijk voor de wet en moeten dezelfde juridische status krijgen.”

• Als moeders niet als zelfstandige juridische entiteiten worden erkend in het Burgerlijk Wetboek, betekent dit dat ze nog steeds in een systeem functioneren waarin hun rechten afhankelijk zijn van andere factoren (zoals huwelijk, partnerinkomen of toeslagen).

4. Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) – Conventie 183 (Moederschapsbescherming)

Dit verdrag, waaraan Nederland zich heeft gecommitteerd, stelt dat moeders economisch beschermd moeten worden.

• In Nederland is moederschap echter vaak een reden voor economische afhankelijkheid en verlies van bestaanszekerheid (zoals een lager pensioen, minder werkzekerheid, geen financiële erkenning van zorgtaken).

Conclusie: Structurele schending van vrouwenrechten

• Vrouwen, en vooral moeders, worden niet expliciet erkend als zelfstandige economische en juridische eenheden in wetgeving en beleid.

• Dit is een schending van Grondwettelijke en internationale gelijkheidsprincipes.

• Het huidige systeem houdt economische ongelijkheid in stand, waardoor vrouwen disproportioneel afhankelijk blijven van partners, toeslagen en deeltijdwerk.

• Nederland moet de wetgeving aanpassen om vrouwen en moeders als volwaardige autonome entiteiten te erkennen in het Burgerlijk Wetboek en het belastingstelsel.

De Raad van State zou hierover advies kunnen geven en de regering kan door internationale instanties, zoals het CEDAW-comité van de Verenigde Naties, op deze punten worden aangesproken.

Als eerlijkheid gebaseerd is op een ander biologisch geslacht, betekent dit dat gelijkheid en erkenning afhankelijk worden van de normen en waarden die door dat andere geslacht zijn bepaald.

Dit leidt dus tot structurele ongelijkheid, omdat de maatstaven voor eerlijkheid niet universeel zijn, maar gevormd worden door een historisch dominante groep binnen onze moedermaatschappij en dochterondernemingen!!

Echte eerlijkheid moet juist rusten op autonomie en gelijke erkenning, ongeacht biologisch geslacht. Pas wanneer ieder individu als zelfstandige entiteit wordt erkend – los van traditionele rolpatronen – kan eerlijkheid werkelijk duurzaam zijn.

Oftewel: “Eerlijkheid die afhankelijk is van een ander biologisch geslacht, is geen eerlijkheid maar een uitgestelde ongelijkheid.”


“Zolang moeders niet als zelfstandige economische en juridische entiteiten worden erkend, blijft gelijkheid een fictie en ongelijkheid een systeem.”

Amen

Liefs van mij

Moeder de vrouw als ‘levend’ immatrieel erfgoed – Stichting Koning Willem 1

Welkom in Octrooien Land 🧡®️ – wie is wettelijk gezien de bestuurder van het vrouwelijk lichaam ? Zijzelf of een ars, herder, hoeder of pooier?

Het Koninkrijk der Nederlanden, dat bestaat sinds 1813, is een soevereine staat waarbinnen sinds 2010 vier landen worden onderscheiden: Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten.

Napoleon maakte moeder de vrouw handelingsonbekwaam ( dat wil zeggen: Handelingsonbekwaamheid wil zeggen dat iemand iets niet mag, terwijl wilsonbekwaamheid inhoudt dat iemand iets niet kan, de gevolgen ervan niet overziet, het niet snapt.)

Op grond van artikel 3:32 lid 1 BW is ieder natuurlijk persoon bekwaam om rechtshandelingen te verrichten, voor zover de wet niet anders bepaalt. De wet bepaalt dus of iemand handelingsonbekwaam is of niet.

Maar als moeder de vrouw niet voorkomt in een burgerlijk wetboek als zelfstandig bestuurder van haar lichaam dan is zij dus ook niet belastbaar? Toch Minister van Financiën?

Wie is de uitvinder van de belasting?

Alexander Gogel (1765-1821) was toen minister van Financiën. Hij voerde een nationaal belastingstelsel in dat in heel ‘Nederland’ – dat onder Frans bestuur viel – werd toegepast met dezelfde tarieven. Voor het heffen en innen van belastingen werd de Belastingdienst opgericht.

Ja ik wil = wet

Hoezo Gelijkheid

Een van de belangrijkste redenen voor de progressieve belasting is het bevorderen van economische gelijkheid. Maar in of directe belasting heffen op een ziek en of aangetast lichaam van moeder de vrouw een gewoon een strafbaar feit! art 11.

De offerdieren binnen de gehuwde staat! Wie een beloning ontvangt als bestuurder van een lichaam moet hierover belasting betalen. Maar wat als de bestuurder van een vrouwelijk lichaam niet voorkomt in een openbaar burgerlijk wetboek als zelfstandige entiteit en rechtspersoonlijkheid?

Een gezin of familie is geen rechtssubject, maar bestaat uit twee of meer natuurlijke personen die ieder afzonderlijk rechtssubject zijn. Vormen twee echtgenoten of geregistreerde partners een vennootschap onder firma (vof), dan is deze ook een rechtssubject. Naar de huidige Nederlandse wetgeving is een vennootschap onder firma echter geen rechtspersoon. In rechtszaken wordt zij echter wel geaccepteerd als ware zij een rechtspersoon doordat de vof een afgescheiden vermogen heeft dat anders niet vatbaar zou zijn voor verhaal. De vof is dan dus de procespartij, eventueel kunnen daarnaast ook de vennoten procespartij zijn.

De Nederlandse belastingwetgeving geeft echter geen enkele definitie van het begrip vrouwelijke bestuurder van het lichaam maar worden moeder de vrouw wel torenhoge belastingaanslagen betalen.

Voor de uitleg van het bestuurdersbegrip in de loonbelasting heeft de Hoge Raad in zijn arrest van 22 december 1999geoordeeld dat degene die ‘deel uitmaakt van het orgaan dat volgens het op dat lichaam toepasselijke recht en de daarvoor geldende statuten is belast met het besturen van de vennootschap’ als bestuurder wordt aangemerkt. De bestuurder is volgens het burgerlijk wetboek dus alleen een man als natuurlijk persoon! art 1 grondwet!

Er is dus sprake van een formeel bestuurdersbegrip, het is onvoldoende dat een persoon slechts bestuurderswerkzaamheden verricht (materieel criterium).

Wat is private eigendom?

Eigendom is het recht van een rechtssubject om over een zaak (stuk grond, voorwerp, hoeveelheid geld enz.) naar eigen goeddunken te beschikken en anderen van deze beschikking uit te sluiten.

Matrilineaire afstamming – afstamming via de moederlijn

‘Silvia Koning – Lindeboom laat zien dat we de dingen niet waarnemen als ze op zichzelf zijn’

Een wet in formele zin is een regeling die tot stand gebracht wordt door regering en Staten-Generaal tezamen via de grondwettelijke wetgevingsprocedure. Onder een wet in materiele zin verstaat men iedere algemene, burgers bindende rechtsregel, op overtreding waarvan straf is gesteld.

De moeder de vrouw Het Vaderland, 9 januari 1942

Ik ging naar Bommel om de brug te zien.

Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden

die elkaar vroeger schenen te vermijden,

worden weer buren. Een minuut of tien

dat ik daar lag, in ’t gras, mijn thee gedronken,

mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –

laat mij daar midden uit de oneindigheid

een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer

kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.

Zij was alleen aan dek, zij stond bij ’t roer,

en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.

O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.

Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

Het begrip moeder de vrouw en Hoeder raakte me!

Het begrip hoeder heeft 3 verschillende betekenissen:

1) iemand die dieren hoedt.
iemand die een kudde dieren oppast in de open lucht op een niet afgesloten terrein, en die de kudde bij elkaar houdt; iemand die dieren hoedt.

2) iemand die waakt over iets of iemand.
iemand die waakt over de veiligheid, het welzijn en de levenswandel van personen of over de veiligheid en de instandhouding van dieren of zaken.
Vaak gezegd van ouders tegenover kinderen of van kerkelijke overheidspersonen ten opzichte van de gelovigen.

3) iemand die iets in stand houdt.
iemand die waakt over de instandhouding van een toestand, een gebruik, een recht of een gedachtegoed; iemand die een toestand, een gebruik, een recht of een gedachtegoed in stand houdt. #bronensie

Eerste Prinses van Oranje

Prinses Amalia is de eerste Prinses van Oranje. Dat komt omdat de titel wordt gevoerd door de troonopvolger en een vrouw daar lange tijd niet voor in aanmerking kwam. Pas als er geen mannen beschikbaar waren, kon een vrouw staatshoofd worden. Dat gebeurde in 1890, toen de tienjarige Wilhelmina haar overleden vader koning Willem IIIopvolgde. Ze was nooit Prinses van Oranje geweest. Het duurde tot 1983 voor de Grondwet werd aangepast en het oudste kind van het staatshoofd standaard de troonopvolger werd. Ook koningin Juliana en prinses Beatrix zijn nooit Prinses van Oranje geweest.

Verzekerde Geldbeheerrekening (IMMA)

Of er sprake is van verzekeren wordt beoordeeld aan de hand van de Wet op het financieel toezicht (Wft) en het Burgerlijk Wetboek.

In de Wft staat dat een onderneming een verzekeraar is als de onderneming bedrijfsmatig en voor eigen rekening verzekeringen afsluit.

Voor de definitie van verzekeringen verwijst de Wft naar het Burgerlijk Wetboek. Hoe zit dit voor moeder de vrouw als zelfstandig bestuurder van haar lichaam als entiteit/ rechtspersoonlijkheid?

Elementen definitie

De definitie van een verzekering uit het Burgerlijk Wetboek bevat vier elementen: een verzekering is een overeenkomst waarbij de verzekeraar zich verbindt tot het doen van een of meer uitkeringen / betaling van een premie van de verzekeringnemer. Er bestaat bij het sluiten van de overeenkomst geen zekerheid.

Premie

De premie is de vergoeding die de verzekeringnemer betaalt aan de verzekeraar voor het doen van een of meer uitkeringen. Bij de kwalificatie van een vergoeding als premie is niet van belang hoe de vergoeding wordt genoemd. De hoogte of toereikendheid van de vergoeding zijn ook niet bepalend. De premie kan periodiek of eenmalig worden betaald. Het is niet van belang wie de premie betaalt. Dit kan de verzekeringnemer zelf zijn of een derde.

Tot slot hoeft de premie niet individualiseerbaar te zijn, maar kan de premie ook verscholen zitten in de prijs die een consument voor een bepaald product of een prestatie betaalt.

Uitkeringen

De tegenprestatie voor de premiebetaling is dat de verzekeraar – als zich een bepaalde omstandigheid voordoet – een of meer uitkeringen doet. Deze uitkering hoeft niet altijd in geld te zijn, maar kan ook bestaan uit diensten.

Geen zekerheid

Het kenmerkende element van een verzekering is onzekerheid. Bij het sluiten van de overeenkomst moet onzekerheid bestaan over wanneer of tot welk bedrag een uitkering moet worden gedaan en hoe lang de premiebetaling duurt

Aanvullende elementen vergunningplicht

Voldoen de voorgenomen activiteiten van uw onderneming aan de vier elementen van verzekering uit het Burgerlijk Wetboek? Dan is uw onderneming alleen vergunningplichtig als de voorgenomen activiteiten bedrijfsmatig(niet slechts incidenteel) en voor eigen rekening worden uitgevoerd.

Bron: DNB

Zorg voor ‘levend’ immaterieel erfgoed – Immaterieel erfgoed is ‘levend erfgoed

Het omvat sociale gewoonten, voorstellingen, rituelen, tradities, uitdrukkingen, bijzondere kennis of vaardigheden die gemeenschappen en groepen (en soms zelfs individuen) erkennen als een vorm van cultureel erfgoed, maar waarom staat ze dan niet erkend als broncode van ons bestaan op de wereld erfgoed lijst Unesco en burgerlijk wetboek als IE ( intellectuele Ei gen aar?

MERRY X- Mas

Hallo lieve medemensen, het is al weer even geleden.. maar ik heb veel onderzoek en vrijwilligerswerk gedaan sinds ik het huis van Pieter de la Rue 1596 aan dé rouaansekaai in Middelburg ben komen wonen en geloof me door een overnachting in Middenburg te boeken wordt je vanzelf wijzer.

Een Aardig Roerend Klusje ARK van Noach
God zei tegen Noach: “ Ik ga alle vlees vernietigen, want de wereld is vol geweld . 

House of Humanity Middelburg

“Between the Sea and the Sky’ 

Ik begon te zoeken naar wie ik ben toen ik ziek werd een sarcoïdose stempel kreeg, en wie ik uiteindelijk werd als immaterieel levend cultureel erfgoed! ( Ik was toch handelaar met een verzekerd beroep? AOV

Ook vandaag van mij een mooie verbindende boodschap van de koningin, hopende volgt de koning en politiek!

Wat zou mijn volgende ontdekking zijn?

Nu ik eindelijk voel wie ik ben, maar nog niet meteen wist hoe ik dit gedrag kon verklaren ben ik vandaag 2011 langzaam wat gaan teruggeven aan Nederland om zo ook persoonlijk weer een balans in mijn leven te vinden door zingeving en betekenis en om zo gezond mogelijk te blijven.

Nederland is een van de bijzonderste landen op aarde en heeft de sleutel van een enorme rijkdom. Reciprociteit is de sleutel van gelijke rechten.

Reciprociteit: waar verwijst het naar? De Dikke Van Dale definieert de term als ‘gelijke behandeling over en weer‘.

Dat laatste zinsdeel, ‘over en weer’, maakt duidelijk dat er per definitie sprake is van interactie. Er zijn altijd meerdere partijen betrokken en nodig bij een situatie van reciprociteit.

Waarom is gelijkheid zo belangrijk?

In Nederland zijn gelijkheid en zelfontplooiing belangrijke drijfveren. Mensen moeten zichzelf kunnen zijn en hun talenten, competenties en interesses zoveel mogelijk kunnen ontwikkelen. Er wordt van uitgegaan dat iedereen een natuurlijke aanleg heeft voor tal van activiteiten.

Op de vraag: Wie is de EI GEN AAR van het handelsrecht kom ik uit op Wikipedia: Het handelsrecht regelt de rechtsbetrekkingen tussen handelaren.

Twee Genaturaliseerde Nederlanders leggen identiteit vast vanuit het Land van Goch en Cuijk en kleinkind verstevigd positie van een slimme meid ( Postbus 51 ) ook wel het meisje met de parel en tijger oog van moeder de vrouw als broncode van ons bestaan.

Op de vraag: Wat staat op de lijst van Nederlands immaterieel erfgoed? Blijken dit gewoonten, gebruiken, sociale praktijken, feesten en ambachten te zijn die onder immaterieel erfgoed vallen!

De Nederlandsche Handel-Maatschappij N.V., afgekort NHM, werd op initiatief van koning Willem I in Den Haag opgericht op dinsdag 9 maart 1824. Als feitelijke datum van oprichting kan worden genomen 29 maart 1824, de dag waarop het Koninklijk Besluit tot oprichting werd vastgesteld.

De doelstelling was (Art. 59) “bevordering van handel, scheepvaart, scheepsbouw, visserij, landbouw en (het fabriekswezen)”, in voortzetting van wat tijdens de Franse overheersing van 1795 tot 1813 was ingezet. Het hogere doel was volgens de koning dat de NHM zou fungeren als een “grote hefboom, strekkende tot opbeuring en aanmoediging van de nationale welvaart”. In de praktijk kwam het neer op expansie van de bestaande handel door het inwinnen van gegevens en het zoeken naar nieuwe afzetgebieden, en financiering van industrieen scheepvaart. Door de verbondenheid met de Nederlandse regering speelde de NHM een belangrijke rol in het bevorderen van de handel tussen de Nederlanden en haar koloniën, met name Nederlands-Indië.

De dochter onderneming was de Surinaamse bank.

De NHM wordt soms wel de opvolger genoemd van de in 1800 opgeheven Vereenigde Oostindische Compagnie, daar ze eveneens in particuliere handen was, aandeelhouders had en de invloed van de Oranjes op het bedrijf voelbaar was. De oprichting van de NHM kan wellicht worden gezien als een poging om de VOC nieuw leven in te blazen door de (tijdens de Franse tijd in het slop geraakte) handel met Nederlands-Indië weer een nieuwe impuls te geven.

Nadat de Nederlanden in 1830 werden opgedeeld in Nederland en België werd de NHM een kapitaalinvesteerder in diverse industrieën, waaronder de textielindustrie.

Vanaf 1850 zou de NHM bedrijven financieren die plantages beheerden in Nederlands-Indië en Suriname. De NHM was zelf ook eigenaar van een aantal plantages.

Om dit te ondersteunen werd in 1858 in Singapore een kantoor geopend dat de basis heeft gevormd voor het oudste bankinstituut dat Singapore rijk is.

Zeeuws Museum – mijn vrijwilligerswerk aam het wandkleed

Handelsrecht is onderdeel van het verbintenissenrecht

In veel landen maakt het deel uit van het privaatrecht. Het kan zijn opgetekend in een aparte wet die onder het privaatrecht wordt gerekend of het kan geïntegreerd zijn in een algemeen wetboek.

Het Wetboek van Koophandel (WvK) geeft bepalingen over het Nederlandse handelsrecht. De wet werd ingevoerd in 1838 ter vervanging van de Franse Code de commerce.

Op de vraag: Wie is eigenaar van het vrouwelijke geslacht kwam ik uit bij: De Wet van 22 juni 1891, betreffende de wettelijk vastgestelde formulieren, ambtstitels en officieele benamingen in verband met het overgaan van de Kroon op eene Koningin bepaalt (in artikel 1) dat zolang een koningin de kroon draagt, bij ‘het gebruik van alle wettelijk vastgestelde formulieren, ambtstitels en officiële benamingen, waarin het woord “Koning” voorkomt’, in plaats daarvan het woord “Koningin” wordt gebezigd, ‘met inachtneming van de daardoor noodzakelijk wordende taalkundige veranderingen’.

Frans wetboek van koophandel, in werking getreden 1 Januari 1808. Gold in Ned. van 1811-1838. In Blg. is hij in beginsel nog steeds van kracht, maar werd zo vaak herzien.

Ook in 1809 onder Lodewijk Napoleon was een Wetboek van Koophandel ontworpen, maar het werd nooit ingevoerd.

Hoe heet het artikel van de Grondwet waarin wordt voorgeschreven dat er een wetboek van koophandel is? Art 163

1983 Codificaties bestuursrecht

  • De wet regelt het burgerlijk recht, het strafrecht en het burgerlijk en strafprocesrecht in algemene wetboeken, behoudens de bevoegdheid tot regeling van bepaalde onderwerpen in afzonderlijke wetten.
  • 2. De wet stelt algemene regels van bestuursrecht vast.

Hoezo iedereen is voor de wet gelijk?

Moeder de vrouw versus Code Civil
Runen orakel

Pieter de la Rue was handelaar tijdens de VOC, WIC tijd, zijn dochter Maria Elisabeth de la Rue was getrouwd met de burgemeester van Middelburg Samuel Radermacher en Pieter zijn zoon was geschiedschrijver en advocaat.

Slavernij verleden / en positie moeder de vrouw, de schepper van de ziel. Het meisje dat mee aan boord ging voor….! Tja

Ik ontdekte de mythe van de handel en wandel vanuit Zeeland : oftewel The Magic must be found in the details.

De geschiedenis van de oude Romeinen is doordrenkt van mythen. De bekendste is de legende over de babytweeling Remus en Romulus die in 753 v.


Middelburg, juni 1651. Terwijl de Staten van Zeeland vergaderen over een wijziging in de benoeming van magistraten, barst de volkswoede los tegen de twee zittende burgemeesters. Hun huizen worden volledig gestript en geplunderd, en zelf weten ze ternauwernood het vege lijf te redden. 
Twee jaar later, in 1653, wordt de stad opnieuw opgeschrikt. Mensen worden ziek, en niemand weet het hoe en waarom. Ligt het aan het bier? Dat zal toch niet? Maar wanneer zelfs de burgemeesters het slachtoffer worden, is het de hoogste tijd om in te grijpen.

Politieke revoluties

Positieve vrijheid is vrijheid om, de vrijheid om je leven in eigen hand te nemen, de (geldelijke) middelen hebben om je doelen te bereiken. Maar wat als je ontdekt dat moeder de vrouw als zelfstandige entiteit en bestuurder van haar lichaam helemaal niet vrij kan leven? Er moet dus altijd iets gebeuren om wel vrij en zelfstandig te zijn anders klopt de grondwet niet.

Ik ontdekte de gaven van een Heilige Geest en de Vrucht van de Heilige Geest.

De gaven van een heilige geest zijn: wijsheid, overdragen van kennis, zelfonderzoek, zelfvertrouwen, vrede, vriendschap, vreugde, goedheid, geduld, zachtmoedigheid door volharding en ingetogenheid.

De vrucht van de Geest is haar bovennatuurlijke kracht , het zorgen en verzorgen van haar EI – Het EI GEN DOM. Alles wat je met water aandacht geeft groeit op de bodem of in de buik! IE – Intellectuele Ei – gen – dom – Wetboek 9.

Wat staat er eigenlijk in de Erfgoedwet?

In de Erfgoedwet is vastgelegd hoe met ons erfgoed wordt omgegaan, wie welke verantwoordelijkheden daarbij heeft en hoe het toezicht daarop wordt uitgeoefend. Overbodige regels zijn geschrapt en de verantwoordelijkheid voor de bescherming van het cultureel erfgoed ligt waar mogelijk bij het erfgoedveld zelf.

Maar hoe kan het dat de bron van ieders bestaan – moeder de vrouw wettelijk niet erkend blijkt te zijn als levend cultureel erfgoed en zelfstandig bestuurder van haar lichaam?

Wat is erfgoed volgens UNESCO?

Erfgoed is onze erfenis uit het verleden, waar we vandaag mee leven en wat we doorgeven aan toekomstige generaties. Ons culturele en natuurlijke erfgoed zijn beide onvervangbare bronnen van leven en inspiratie. Hoe kan moeder de vrouw hier nou ontbreken als schepper van elke zlel?

Immaterieel erfgoed heet daarom ook wel ‘levend’ erfgoed: het leeft, verandert mee met de tijd, en komt tot uiting door de kleding die we dragen, de feesten die we vieren, het eten dat we eten en activiteiten, hoe we bepaalde dingen maken en de activiteiten die we ondernemen.

Gregoriaanse Kalender Paulus van Middelburch

https://nl.wikipedia.org/wiki/Paulus_van_Middelburg

Van mannen die wetenschappelijke doeleinden nastreven door handel in.. zijn trendgevoelige bestuur S leden die elk dag nog met waanideeën regeren.
SS = Slaaf en Staat anno 2024 S is de negentiende letter van het Alfabet en staat voor Snelheid, Seconde Sexy, Samen, Sorry, Single, Schrijven, Spelling, Silvia, Succes, Soldaat, Solo, Solidariteit, Sonne,

Mens, ontwaak!

Lees eens wat historie over de Franse Revolutie- Wie heeft vrouwenrechten eigenlijk bedacht?

In 1791 stelde de Franse schrijfster en politiek denker Olympe de Gouges in Parijs de Déclaration des Droits de la Femme et des la Citoyenne (Verklaring van de Rechten van de vrouw en de burgeres) op.

De Gouges was een feministe avant-la-lettre en de auteur van de tegenhanger van de ‘Verklaring van de rechten van de mens (=man) en burger’ – de ‘Verklaring van de rechten van de vrouw en de burgeres’. In 1791 herschreef De Gouges de Déclaration, vanuit het perspectief van de vrouw.

In diezelfde tijd publiceerde Mary Wollstonecraft in Engeland ‘A Vindication of the Rights of Women’ (1792). Geïnspireerd door het Verlichtingsdenken pleitten beiden voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen – beiden zijn immers begiftigd met de rede. Bron Open Universiteit en Wikipedia.

Artikel 1

Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen.

Maar moeder de gehuwde vrouw en zelfstandig bestuurder van haar lichaam komt blijkbaar niet voor in de grondwet nog burgerlijk wetboek.

De eerste Handelsregisterwet dateert van 1921 en trad in werking samen met de Wet op de Kamers van Koophandel. Sinds de invoering van Boek 2 van het nieuwe Burgerlijk Wetboek gingen de Kamers van Koophandel naast het ondernemingsregister het Verenigingen- en Stichtingenregister bijhouden, hetgeen daarvoor sinds 1957 door het ministerie van Justitie was gedaan.

Mannen, vrouwen, kinderen

Deze kleine verandering maakte jarengeledeb al een groot verschil; mannen, vrouwen en kinderen zijn gelijk. Een van de belangrijkste overwegingen bij het opstellen van de UVRM was dat de rechten aan mensen toekomen, omdat ze mens zijn. Het maakt dus niet uit wat iemands geslacht, cultuur, religie, of nationaliteit is, want mensenrechten gelden voor iedereen. .Maar moeder de vrouw komt daar dus niet in voor omdat ze niet is ingelijfd als zelfstandig bestuurder van haar lichaam en bron code X van ons bestaan !! Dit noemen we ei gen aar van haar lichaam en geest!

IE AGO – ENNIA – en het ontvangen van bronzen beeld aan mijn ouders

U raadt het al ontvangen in LEEUW arden!
Ada Lovelace Hand Computer taal

Geïnspireerd door het Verlichtingsdenken pleitten beide denkers voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen – beiden zijn immers begiftigd met de rede.  

Rechtsstaat

Overal waar l’homme in de oorspronkelijke verklaring staat, is in de nieuwe verklaring ‘vrouw’ te lezen.

Zo luidt artikel 1 van de Verklaring: La femme naît libre et demeure égale à l’homme en droits. Les distinctions sociale ne peuvent être fondées que sur l’utilité commune. – Vertaling:

De vrouw wordt vrij geboren en blijft qua rechten gelijk aan de man. Maatschappelijke verschillen kunnen alleen gebaseerd zijn op gemeenschappelijk nut.

In Sparta waren vrouwen gelijk aan mannen, maar in Athene hadden zij weinig rechten en werden ze meestal behandeld als huishoudsters.

De belangrijkste poleis (stadstaten) Polis komt uit de Griekenland en daar heeft onze koning dan ook niet voor niets een huis!

De positie van vrouwen in poleis verschilde van polis tot polis. Ze genoten in sommige poleis een aanzienlijke vrijheid, onder andere in Sparta, terwijl ze in andere hun vrijheid zagen ingeperkt, onder andere in Athene, hoewel in de gemiddelde polis hun vrijheid noch helemaal onbeperkt noch serieus ingeperkt was. Het hing van de situatie in de maatschappij af.

Het was de taak van de vrouw om de oikos, het huishouden te beheren, dus het toezicht te houden over de slaven. Het Griekse woord οικονομια (oikonomia), een samenstelling van οικος (oikos = ‘huis’) en νομος (nomos = ‘wet’; ‘gang van zaken’), betekent letterlijk ‘huishouding‘.

X x + y = Xx of Xy of Xo of Xxy

Bevruchting vindt altijd plaats in de EI – Leider van moeder de vrouw – Maar wat is haar positie in de wereld als blauw druk?

Chromosomen Blauwdruk Desoxyribonucleïnezuur (DNA) is het molecuul dat onze genetische informatie draagt en daarom de blauwdruk van het leven genoemd wordt. Strak opgerold zit het DNA in de chromosomen van alle cellen, waar een legioen aan eiwitten en andere moleculen de genen aflezen en vertalen naar lichaamsfuncties.

Toeval bestaat

In de Postambule tot de Déclaration roept zij vrouwen ‘dans tout l’univers’ op om voor hun rechten op te komen:

‘Vrouw, word wakker; De alarmbel van de rede is door het hele universum te horen; Erken uw rechten. Het machtige rijk van de natuur is niet langer omgeven door vooroordelen, fanatisme, bijgeloof en leugens. De fakkel van de waarheid heeft alle wolken van dwaasheid en usurpatie verdreven.’

Het huwelijk blijkt dus een ‘graf’ voor vertrouwen en liefde’.

Geen wonder dat tijdens de bezetting het Nederlandse belastingstelsel in recordtempo grondig werd hervormd.

Maar vrouwen en moeders waren toch handelingsonbekwaam?

Vrijwel geen belasting bleef hetzelfde. De ambtenaren die deze hervormingen uitwerkten, wilden al lang voor de oorlog het achterhaalde belastingbeleid moderniseren. In de oorlog kregen zij de kans om die ambities waar te maken.

Handelswet en Handelsverdragen

Dossier Moeder de vrouw – Wie is zij juridisch eigenlijk toen ze tevens zei: Ja ik wil volgens de grondwet en burgerlijk wetboek?

Het Antwoord: Blijft maar uit !

Daarom kon ik toch zo weinig informatie vinden over de rechten en plichten van meisjes/ vrouwen en gehuwde vrouwen die voordat ze kinderen kregen zelfstandig onderneemster werden. Toen ik bij het merken bureau Be Ne Lux mijn lichaam en geest als schepper van de ziel wilde opvragen kreeg ik tot mijn grote schrik met Stichting Koning Willem I te maken. Toen ik las welke organisatie ’s hieraan verbonden zijn wist ik het meteen: Nationale Nederlanden ën Aegon zijn mijn licentie houder S 19 van mij als schepper van de ziel!

De ziel bestaat uit verstand en de wil, maar aangezien een volspelende overheid het spel van wijs en waan tijdens het spel wijzigen door taalfouten en codificatie in het burgerlijk wetboek blijft de slavenhandel in blanke slavinnen in het systeem bestaan. Michiel de Ruyter.

Nu kennen we de Engelse uitdrukking: ‘What’s in a name? ‘ Deze uitdrukking wordt gebruikt als de figuurlijke en letterlijke betekenis van woorden/namen op toevallige wijze door elkaar heen lopen alsof het zo bedoeld is, terwijl dat in werkelijkheid (meestal) niet zo is.

Hoeveel slaven had Michiel de Ruyter?

Hij heeft er ongeveer 2500 slaven gekocht, deels met eigen geld, deels met geld uit de ‘Liefdekassen’ van de Nederlandse kerken, die dat voor dat doel aan hem hadden mee gegeven. Wij zouden deze dergelijke “slaven” overigens kunnen omschrijven als “krijgsgevangenen”, aangezien zij verkocht werden als opbrengst van een buitgemaakt schip inclusief mensen en goederen. Slavenhandelaar of redder geloofsgenoten? U mag het zeggen.

In 1813, na het herstel van ons Koninkrijk na de Napoleontische tijd, gaf Koning Willem I toestemming aan de mannelijke afstammelingen in directe lijn, van de oudste en van de jongste dochter het recht de naam”‘de Ruyter’ aan hun naam toe te voegen, zodat dubbele namen ontstonden.

De afstammelingen van de oudste dochter heetten de Wildt, en noemden zich nadien dus “de Ruyter de Wildt”.De afstammelingen van de jongste dochten heetten ‘van Steveninck’ en heetten nadien dus: “de Ruyter van Steveninck”Deze twee families mogen ook het familiewapen van de Ruyter in hun familiewapen opnemen.

Alle andere afstammelingen van de Ruyter stammen dus af van zusters van de eerste de Ruyter de Wildt’s en de Ruyter van  Steveninck’s, en van hun dochters en kleindochters enz. die allen  de naam van hun man kregen, evenals hun kinderen. Deze mensen zijn dus wel echte afstammelingen van de Ruyter, maar dragen niet zijn naam.

Achternaam niet toegestaan
De tot slaaf gemaakten werden alleen geregistreerd met voornaam, de zogenoemde slavennaam. Een achternaam was eenvoudigweg niet toegestaan.

Het geven van een naam was alleen voorbehouden aan de plantage-eigenaar; de ouders hadden er niets over te zeggen. Om nog een onderscheid te kunnen maken tussen tot slaaf gemaakten werd er in de naamgeving een relatie met de betreffende plantage aangebracht.
Tussen de voornaam en de plantage-naam werd het verbindingswoordje ‘van’ geplaatst.
Ben manumissie had dan tot gevolg dat het systeem van naamvoering in zoverre werd veranderd dat de plantage- naam werd gewijzigd in de naam van de persoon die verantwoordelijk was voor de vrijstelling.

Het woordje ‘van’ bleef aanwezig en maakte in feite daarmee de vrijgemaakte persoon herkenbaar als een voormalig tot slaaf gemaakte. Wie kent het niet: Ze is de vrouw van!!

Eerst in de 19e eeuw komen er echte achternamen voor vrijgemaakten en ‘vrijgeborenen’. 

De slaven van Michiel de Ruyter en het verdrag van Istanbul!

Dit verdrag wordt ook wel het ‘Verdrag van Istanbul’ genoemd. Het verdrag beoogt geweld tegen vrouwen en meisjes en huiselijk geweld te voorkomen, te vervolgen en uit te bannen. Het creëert een bindend juridisch kader om vrouwen tegen geweld te beschermen. Daarom worden vrouwen binnen het patriarchaat gecodeerd! De vrouwen hoort dus ten alle tijde te gehoorzamen aan een ars, herder, hoeder of politieke pooier! Dat is de plicht die alle mannelijke machthebbers vrouwen dus digitaal opleggen! Een papieren ketamine blauwe druk dus!

De stichting koning Willem I is vernoemd naar Koning Willem I (1772-1843), de ‘Koopman Koning’ die bekend stond om zijn handelsgeest. De naam zegt het al : koopman met zijn handelsgeest!

Tijdens zijn regeerperiode (1814-1840) nam hij initiatieven voor het herstel van de economische bloei, richtte hij handelsmaatschappijen op en trad hij op als investeerder. Zie bestuur van Stichting Koning Willem – waaronder Nive B.V.. BV Nederlandse Industrie Van Eiproducten (BV NIVE) is gevestigd in Nunspeet en is gespecialiseerd in de productie van eipoeders.

Uit welk EI kom jij ? IE Kroon van waardigheid

Napoleon maakte vrouwen en moeders en meisjes niet voor niets handelingsonbekwaam in 1838 !

In 1889 voerde Otto von Bismarck het eerste wettelijke staatspensioenfonds in. De pensioengerechtigde leeftijd werd gesteld op 70 jaar. Deze leeftijd zakte naar 65 jaar, wat een internationale norm werd. Pensioen was dus alleen voor mannen! Hoezo is iedereen voor de wet gelijk? Art 1 ?

Ze kregen pas stemrecht in 1919 en kiesrecht in 1957 toen het pensioenstelsel uitgebreid moest worden! Moeder de vrouw wordt dus nog steeds als bezit gezien.

Bezit is in het Nederlands vermogensrecht het houden van een goed voor zichzelf (art. 107 eerste lid, Burgerlijk Wetboek Boek 3 (BW 3)).

Wat betekent bezit?

Bezit is het houden van een goed voor zichzelf. Bezit kan onmiddellijk (dat wil zeggen direct) plaatsvinden doordat iemand bezit zonder dat een andere het goed voor hem houdt. Het bezit kan ook middellijk (dat wil zeggen indirect) plaatsvinden doordat iemand bezit door middel van een ander die het goed voor hem houdt.

Is een bezitter ook eigenaar?

Juridisch gezien is de bezitter diegene die een zaak of goed voor zichzelf houdt. De houder is diegene die een zaak of goed voor een ander houdt. De eigenaar is diegene die het rechtmatige eigendom over een zaak of goed heeft.

Wat valt onder bezit?

Wat is een bezit? Bezit is een economisch middel waarvan iemand eigenaar of beheerder is om er in de (nabije) toekomst winst of voordeel uit te halen. In de financiële wereld heeft het woord bezit betrekking op dat wat wordt verhandeld op de markt, zoals aandelen, obligaties, valuta’s of grondstoffen.

Wetboek 9 is dus gereserveerd door de Staten Generaal.

Zeventig jaar geleden, in 1947, kreeg Meijers de opdracht om een nieuw BW te ontwerpen. 

Het was de bedoeling van Meijers om daar ook een apart boek bij op te nemen over de ‘rechten van de scheppende mens’.

Tegen deze naam werd bezwaar gemaakt, onder andere door Pieter Sjoerds Gerbrandy.

Gerbrandy was Voormalig Minister van Justitie en Veiligheid van Nederland) Politiewet 1957 ( Vrouwen werden deels handelingsbekwaam voor pensioen man als kostwinner) . 

Hij vond de aanduiding ‘scheppende mens’ arrogant. De naam werd veranderd in ‘rechten op voortbrengselen van de geest’. Zo kregen vrouwen en moeder de vrouw dus een andere betekenis .

Toen ik Unesco en het cultureel erfgoed mailde of moeder de vrouw als levend cultureel erfgoed is opgenomen in de lijst, kreeg ik te horen dat dit het nog niet het geval was! Ik was met stomheid geslagen- Alleen zij is de broncode Xx van ons allen bestaan, niemand anders kan een dezelfde soort wezen op aarde zetten!

Waar blijft Boek 9 BW? Bron Wetboek Plus

Volgens beide schrijvers kan een boek 9 BW (meer) duidelijkheid over het intellectueel eigendomsrecht scheppen. Te denken valt bijvoorbeeld aan de goederenrechtelijke status van licenties en de aanvragen van een merk of octrooi.

Visser stelt: “Het is hoog tijd om ook het wetboek Boek 9 weer ter hand te nemen, alle anachronismen en tegenstrijdigheden op te ruimen, orde te scheppen en ons roemruchte nieuw burgerlijk wetboek te voltooien!”

Juridisch noemt men dit: zelfstandig bestuurder van het lichaam als schepper van de ziel genoemd, een zelfstandige entiteit en rechtspersoonlijkheid?

Wat als het waar is Koning Willem ?

Van wie is lichaam en geest ook wel het intellectuele EI – GEN – DOM van de vrouw en schepper van de ziel genoemd?

Is zijzelf de baas over haar eigen lichaam en leven of is zij gegijzeld door software applicaties van codeflikkers door codificatie zoals de BV Burgers Service Nummers.

Tijdens de oprichting van VOC WIC MCC en OIC is slavenhandel blijkbaar nog steeds in tact omdat Europa geleid wordt door het Patriarchaat.

20 maart 1602

De VOC werd in 1602 opgericht en ontwikkelde zich tot een machtig bedrijf met een monopolie op alle Nederlandse handel in Aziatische wateren ten oosten van Kaap de Goede Hoop.

Matriarchaat
maatschappijvorm waarin vrouwen een dominante rol innemen

Naast het alleenrecht om als enige Nederlandse onderneming handel te drijven in Azië, had de VOC ook veel bestuurlijke macht.

3 juni 1621

Op 3 juni 1621 wordt, naar voorbeeld van de VOC, de West-Indische Compagnie (WIC) opgericht. De WIC heeft het alleenrecht op alle handel en scheepvaart op West-Afrika en Noord- en Zuid-Amerika. Met de oprichting van de WIC begint ook de Nederlandse handel in slaven.

1720

De Middelburgse Commercie Compagnie (MCC), opgericht in 1720, was een Nederlandse particuliere handelsonderneming.

Naast handel op havens aan de Oostzee en de Middellandse Zee hield de onderneming zich bezig met driehoekshandel of trans-Atlantische slavenhandel.

De Vrouwe Johanna Cores was een fregat van de Middelburgse Commercie Compagnie (MCC).

Koning Willem I (1815-1840)

Koning Willem I was de eerste Koning van het Koninkrijk der Nederlanden. In 1815 bepaalde het Congres van Wenen dat de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden weer herenigd zouden worden. Willem Frederik riep zichzelf uit tot Koning. In 1815 werd hij ingehuldigd

Koning Willem 1 bestuurt vanaf 1802 de Duitse vorstendommen Fulda en Corvey. Die kreeg hij als compensatie van Napoleon Bonaparte voor het verlies van de Nederlandse domeinen in 1795. Deze vorstendommen raakt hij in 1806 weer kwijt als hij in een nieuwe oorlog tegen Napoleon Pruisen steunt. Hij trekt zich daarna terug op zijn domeinen in Silezië, Oost-Europa.

Wat veranderde bij de Bataafse Revolutie in 1795?

Stadhouder Willem V vlucht met zijn gezin naar Engeland. Meteen daarna wordt op 20 januari 1795 de Bataafse Republiek uitgeroepen. Veel Nederlanders vieren feest en naar Frans voorbeeld worden er ‘vrijheidsbomen’ opgericht, een symbool van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap.

Tijdens de val van Napoleon verblijft de Prins van Oranje in Engeland. In november 1813 keert hij op verzoek van enkele vooraanstaande Nederlanders terug naar Nederland en krijgt een enthousiast onthaal van de bevolking.

Op 2 december 1813 wordt hij uitgeroepen tot Soeverein Vorst der Verenigde Nederlanden. Hij wordt als soeverein vorst ingehuldigd op 30 maart 1814 in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.

Op 16 maart 1815 aanvaardt hij de Koninklijke waardigheid en wordt als Koning in Brussel ingehuldigd op 21 september 1815.

Koning Willem I wordt in 1815 ook Groothertog van Luxemburg en na de definitieve afscheiding van België in 1839 Hertog van Limburg.

Hij doet op 7 oktober 1840 afstand van de troon, waarna hij de naam en titel Koning Willem Frederik, Graaf van Nassau aanneemt.

Zijn zoon, Willem II, volgt hem in 1840 op. Willem I overlijdt in het Niederländische Palais in Berlijn op 12 december 1843.

1969

De Organisatie van Islamitische Samenwerking (OIC), voorheen de Organisatie van Islamitische Conferentie, is een internationale organisatie die in 1969 is opgericht en thans 57 lidstaten telt, afkomstig uit Afrika, Azië, het Midden-Oosten, Europa en Zuid- Amerika.

De broncode- De bron van ons allen bestaan = moeder de vrouw werd een juridische constructie van fictie en non – fictie in het walhalla van het Y chromosoom als slavenhandelaar.

Een andere wereld

Chromosomen DNA Blauwdruk

Onze adel is vooral Napoleontische adel. Het waren aanzienlijke burgers die onder Koning Lodewijk Napoleon in de adelstand werden verheven. Nederland had nauwelijks oude adel en de koning wilde wel leuke feesten en banketten kunnen organiseren. Het is ook lastig om een leuke hofhouding te onderhouden zonder adel.

Ik stop.. want ik kan nog uren door blijven gaan Merry X mas

If the World Was Ending …..🎼

Silvia

God always knows what the world needs know – Big Magic – Schiermonnikoog

Een vrouw van de wereld. 

Dankzij Wikipedia en opensource bronnen kom je een stukje ‘dichter’ bij het verhaal van Bommel