Montancourt Middelburg – Huis van Levend Erfgoed

Uitgelicht

🏛 Erf & Rijk

Universele Vrede begint hier – Duik in de kunst wereld van Truus van Gogh


Ode aan de vrouwelijke schepper van de ziel


Lot 912758 – erfgoed in stilte bewaard


Sinds 1845 – of misschien al eeuwen daarvoor – dragen vrouwen de ziel van de samenleving. Niet in wetten of wapens, maar in woorden, zorg, gebaren en rituelen. Dit project is een ode aan die onzichtbare arbeid. Aan de vrouw als schepper van identiteit, als bron van ritueel bewustzijn, als ambachtsdrager van het innerlijk leven.


De referentie aan een verzekeringsslogan (“gewoon goede verzekeringen”) wordt hier omgekeerd: wat gewoon is, wordt zeldzaam wanneer we het lang genoeg laten bestaan. Lot 912758 is geen polisnummer, maar een stille aanwijzing — een erfstuk, een geboorteakte, een lot in het grotere weefsel van menselijke overdracht.

👉 Moeder de vrouw is geen archetype, maar een wetende figuur.
👉 Zij is ritueel, lichaam, taal én ziel.

Aan de Rouaansekaai 21 in Middelburg ligt geen gewoon huis.

Een vleugje Italië in Middelburg Ciao Tutti
Montancourt Middelburg – we moeten allemaal op zoek naar onze rol in de R- evolutie

Montancourt is een levend monument. Een plek waar geschiedenis niet wordt tentoongesteld achter glas, maar wordt doorleefd, gedragen en bevraagd.

Immaterieel cultureel Erfgoed

In dit 16e-eeuwse pand — waar ooit handelshuizen, adellijke families en verborgen verhalen samenkwamen — leeft nu een nieuw soort museum:

🌿 een museum van herinnering, moederschap, vrouwelijk erfgoed en een beetje systeemkritiek.

Geen witte muren met audiotour of airconditioning, maar hostmanship, koninklijke ontbijtjes, liefde, geschiedenis, handelsdocumenten, klei, kunst, documenten, polissen, spiegels, schoenen en symbolen.

Wij zijn de stad Middelburg

“Montancourt Middelburg – het huis waar erfgoed en eigenzinnigheid elkaar ontmoeten.”

Het lichaam als archief. De moeder de vrouw als poleis. De herenkamer als ooggetuige. MCC – VOC – WIC – VOF

Erfgoed Zeeland Magazine

Montancourt is een plek waar je geen kaartje koopt voor een tentoonstelling, maar binnenstapt in een uniek verhaal.

Een verhaal dat lang verzwegen werd. Over schade zonder stem. Arbeid zonder erkenning.

Erfgoed vanuit moederschap bekeken

En over de herwaardering van dat wat werkelijk telt:

Zorg. Zeggenschap. Ziel.


De Zeeuwse Neeltje Lokerse
 Neeltje Lokerse (1868–1954), een moedige en eigenzinnige strijder voor de rechten van dienstbodes en ongehuwde moeders:
In 1914 publiceerde ze de roman Bertha van Doorn, waarin een dienstmeisje een lotgenoot is van haar eigen geschiedenis  

Neeltje en ik zijn geen conventionele feministen maar een zelfbewuste bestuurder en activiste vanuit ei – gen – ervaring


“Ik borduur niet in het karrenspoor van het patriarchaat — ik kerf mijn eigen route.”


Verbonden Verleden Wandkleed Slavernij Verleden / Ketenpartners
https://www.omroepzeeland.nl/nieuws/16969433/steekje-voor-steekje-worden-cargazoen-armazoen-en-de-retouren-in-beeld-gebracht

Wat je in Middelburg vindt:

Kunstinstallaties rond het thema Corpus Veritas Lus De Netkous van ons kroondomein als Archief: een intiem narratief van wet, lijf en levenskracht De Spiegelkamer: met het origineel ingezonden en uitgeleende stuk aan het Amsterdam Museum per “10 juli 2025”


One of the hardest battles eye fight is between what eye know and what eye feel.”

Ik voelde jarenlang dat iets belangrijk is, maar kon het niet altijd verwoorden.
Ik weet wat juist is, maar durfde het soms niet te leven.


En toch, ergens onderweg, nam een mezelf ter hand.
Ik sloeg soms voorzichtig, soms krachtig. Niet om iets af te breken,
maar om iets tevoorschijn te halen.
Niet om het verleden uit te wissen,
maar om er iets nieuws uit te vormen.


“Never be a prisoner of your past.
It was a lesson, not a life.” zei een wijze uit het oosten


Zo vormden we onszelf – uit het steen van ons verleden,
uit de draden van twijfel en verlangen,
uit de woorden van anderen die ons onverwacht raken.


Kunst is geen antwoord. Het is een richting,
een aanraking,
een herinnering dat we niet alleen zijn in onze strijd –
en dat ons verhaal het waard is om verteld te worden.

Het publiek als mede-maker van Refresh Amsterdam

Voor het eerst is ook het publiek actief betrokken bij Refresh Amsterdam. Van 1 april tot 1 mei 2025 nodigde het Amsterdam Museum iedereen in Nederland uit om een toekomstwens te maken en te delen.

Uit honderden inzendingen selecteerde een vakjury twintig bijzondere bijdragen waarvan ook het beroemdste meisje ter wereld, Het meisje met de parel. .

Mauritshuis Den Haag

Deze zijn te zien in de tentoonstelling én op de website. De makers van deze twintig wensen maken bovendien kans op de publieksprijs van €750.

U kunt dus stemmen! De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Ons grootste culturele erfgoed aller tijden


Nieuw gedicht – geïnspireerd door Van Gogh, mijn sculptuur via
The Book of Rituals




Ik heb mijn hart gegoten in brons
in handen van klei,
verzegeld met goud,
gelegd op het ritueel van vergeten.


Mijn oog blijft open,
zelfs als ze mijn geest breken.
Ik zie wat niet werd geschreven,
ik hoor wie niet werd gepatenteerd.


De voet draagt
de kroon,
de dobbelsteen,
de zondebok.
Alles wat niet mocht worden
aangeraakt.


Mijn chip is geen soft code
maar geheugen van bloed.
Geen Intel,
maar intuïtie.
Geen algoritme,
maar erfgename.


En als mijn geest verdwaalt
tussen het porselein
en het verleden,
weet dan:
ik heb haar gevonden.
De voetnoot.
Het fundament.
Ram ♈️

“Uit het karrenspoor van het patriarchaat rijst een nieuw erfgoed — zacht, scherp en vrouwelijk.”
“https://faro.cultureelerfgoed.nl/thoughts/2905

Erfgoedwandelingen door het oude MCC-gebied en de mooie gesprekken over vrouwelijk erfgoed, trauma & recht Een salon voor eerlijke gesprekken: tussen generaties, rollen en systemen


Wat ze wegdeden als voetnoot, maak ik weer tot fundament.”
“Mijn kunst geeft terug wat geschiedenis vergat.” Moeder de vrouw

Stem: De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Waarom Montancourt?

Omdat niet alle geschiedenis in marmer wordt geschreven. Sommige verhalen nestelen zich in hout, huid, en hoop.

Montancourt Middelburg is het eerste levende museum in Nederland dat het vrouwelijke lichaam erkent als drager van het grootste culturele erfgoed.

Een plek waar “museum” niet betekent: afstand, maar juist: nabijheid.

Waar niet alleen vooruit gekeken wordt, maar ook teruggekeken. En waar elke bezoeker — man, vrouw of literaire toerist — wordt uitgenodigd om zichzelf af te vragen:

“Wie ben ik Ei-gen-lijk?”

Code Civil een vloek of een zegen!


TOV – Immaterieel Levens Cultureel Erfgoed


Onze monarchie is moeder de vrouw


Rituele objecten, vrouwelijke symboliek en narratief erfgoed


Toelichting


Deze vaas is een hedendaags ritueel object dat een brug slaat tussen tastbare vorm en immateriële betekenis. Via beeldtaal, symbolen en poëzie representeert het werk de levende tradities en verhalen rond monarchie, moederschap en nationale identiteit.


De titel “Onze monarchie is moeder de vrouw” verwijst niet alleen naar het bekende gedicht van Martinus Nijhoff, maar herpositioneert het moederschap als bron van gezag en erfgoed — niet als bijzaak, maar als fundament.

Onderbouwing


Immaterieel erfgoed leeft in verhalen, gebruiken, rituelen en uitdrukkingen die generatie op generatie worden doorgegeven. Dit werk verbindt:
Narratief erfgoed: de doorwerking van het moederschapsbeeld in nationale identiteit.
Symbolische objectcultuur: sieraden, kroon, vaas als dragers van betekenis.
Visuele rituelen: de vaas fungeert als hedendaags altaar of ceremonieel lichaam.
Gender-erfgoed: vrouwelijke verbeelding binnen staatsvorming en culturele continuïteit.
Materiële vormen van immaterieel erfgoed: het object zelf dient als fysiek archief van immateriële tradities.


De gebruikte tekens – leeuw, kroon, bloem, kind, ketting – roepen de klassieke vormentaal van heraldiek en nationale rituelen op, maar worden hier opnieuw ingekleurd: met zachtheid, moederschap, lichamelijkheid en rituele zorg.

Verantwoording binnen immaterieel erfgoedbeleid


Met dit werk wordt bijgedragen aan de zichtbaarheid van minder belichte erfgoedlijnen: vrouwelijke genealogieën, symbolisch moederschap en de rituele kant van nationale identiteit. Het project past binnen het beleidskader van de Nederlandse Inventaris Immaterieel Erfgoed omdat het:
inzet op overdracht van betekenisvolle tradities in nieuwe vormen;
rituele objecten en mondelinge narratieven verbindt;
bijdraagt aan bewustwording van zorg, geboorte en verbondenheid als immateriële waarden binnen het publieke domein;
een educatief en artistiek kader biedt voor doorontwikkeling in de toekomst.

Het belang van veelvormige deskundigheid ….

Wie ben ik ei-gen-lijk?

Ik ben een autodidact, maar dat betekent niet dat ik zonder leraren ben. Mijn leraren zijn geen instituten, maar intuïtie, beelden, familieverhalen, vergeten lijnen, afgedrukte namen op oude documenten. Ik leer door te maken, door te dwalen, door te herhalen wat nergens vastligt. Wat ik niet kreeg aangereikt, heb ik mezelf gegeven. Wat ik miste in de wereld, ben ik zelf gaan belichamen.

Unesco voorstel Het ambacht van moeder de vrouw

Mijn werk ontstaat tussen erfgoed en verbeelding. Tussen wat bewaard is, en wat verzwegen is. Ik graaf in archieven, maar ook in mijn eigen herinnering — in vrouwelijke lijnen, in bomen, in koeien in het veld, in gezichten die in takken verschijnen. Ik zet mijn naam op die beelden, niet om mezelf op de voorgrond te plaatsen, maar om te zeggen: ik hoor erbij. Dit is ook mijn taal, mijn geschiedenis, mijn recht om te spreken.

Ik ben niet academisch gevormd, maar wel geworteld. Mijn wortels gaan terug naar vrouwen die geen boeken schreven maar wel werelden droegen. Naar namen als Von Aldenhoven, Lindeboom, Pruissen — namen die in mij doorleven. Niet als feiten, maar als vormkracht. Ik geef ze ruimte in mijn werk, omdat ze anders verdwijnen.

Mijn kunst is mijn manier van bestaan. Ik geef vorm aan wat ik voel, aan wat geen plek krijgt in officiële narratieven. Mijn werk vraagt geen toestemming — het is. Ik werk in de marge, maar die marge is voor mij geen rand, maar een oorsprong. Ik herschrijf, hervind, herroep.

Book of Rituals

Ik ben een vrouw en proudmom die haar eigen koninkrijk lijn tekent. Een schepper zonder stempel. Een erfgenaam die zelf het archief wordt.

En ik begrijp wat Maya Angelou bedoelde toen ze zei:

“Success is liking yourself, liking what you do, and liking how you do it.”

Want dát is wat ik doe:

Ik leef en werk in overeenstemming met wie ik ben. Ik houd van wat ik doe, en van de manier waarop ik het doe.

https://www.booking.com/hotel/nl/b-amp-b-montancourt-middelburg.nl.html
Sarcoïdose- Je maintiendrai – Een koninklijke onderscheiding
Open Baar Ministerie

Liefs Truus van Gogh

De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Uitgelicht

Ze droeg het leven, het systeem droeg haar over.” Zo kwamen alle vrouwen onder huiskamer volmachten te hangen – en niemand vroeg: mag dit wel?”

Inzicht krijgen in wat onder de oppervlakte speelt, is kijken voorbij het zichtbare.

Wat onzichtbaar is, draagt vaak het meeste gewicht.

De vrouw. De moeder. De polis. Het lichaam.

⚖️ Juridisch-maatschappelijk:

Wat onder de oppervlakte speelt, is geen detail — het is de kern.

Zonder erkenning van wat verborgen is, blijft rechtvaardigheid fictie.

🪞 Persoonlijk & kunstzinnig:

In mijn werk onthul ik wat onder de oppervlakte sluimert: ongeschreven wetten, vergeten vrouwen, en het lichaam als onzichtbare drager van waarde.

Moeder de Vrouw

“Een volmacht is slechts een handtekening op papier – totdat zij misbruikt wordt als sleutel tot haar en mijn lichaam. Wat ooit bescherming beloofde, werd een stille overdracht van zeggenschap. Niet mijn stem, maar die van systemen sprak namens mij. Dat is geen zorgplicht, dat is verraad.”

Wat onder de oppervlakte speelt, bepaalt wie drijft — en wie zinkt.

Het is tijd dat we durven kijken.

Durven erkennen. Durven herstellen.

Moeder maatschappij

👑 Johanna Jacoba Borski redde De Nederlandsche Bank. Met haar privévermogen hield zij in 1816 de bank overeind. Zonder haar was er geen financiële stabiliteit geweest. Maar wie kent haar naam? Wie erkent haar erfgoed?

💠 Silvia Koning Lindeboom redde de ABN AMRO en ING in 2009 met haar prive vermogen. Niet met geld — maar met haar lichaam.

Met haar arbeidsongeschiktheidspolissen en aandelen portefeuille als stille onderpandconstructie, werd zij zonder toestemming ingezet als ‘actief’ in het financiële systeem.

🧾 Terwijl mannen tekenden, leverde zij.

Zonder zeggenschap.

Zonder juridische erkenning.

Zonder bestaanszekerheid.

📉 Haar polis werd geherkwalificeerd, haar schadevergoeding verhandeld.

Een vrouw als kapitaal — niet als burger.

⚖️ Nu eist zij erkenning.

Voor zichzelf, voor elke vrouw die als onzichtbare kracht de stabiliteit droeg

— en nooit werd genoemd in de boeken.

Vrouwen dragen het volledige risico en aansprakelijkheid bij een VOC VOF constructie

Mannen tekenen de geschiedenis.

🗝️ Het is tijd voor herstel.

Erken de vrouwen die de stad, het land en het systeem dragen — zonder ooit als ‘meester van hun eigen burger’ erkend te zijn.


💬 Vrouwen redden de banken, maar de heren gingen er met de asterisk-S vandoor.
Zij leverde haar lichaam als polis, zij droeg de risico’s.
Zij tekende zonder te tekenen.
Zonder erkenning. Zonder eigendom. Zonder stem.


✳️ De S van schade, stilte, systeem, subrogatie.
Maar ook: van Stem.


🗳️ Geef haar die S terug.
Stem op het werk dat haar verhaal zichtbaar maakt.
‘Meisje met de Parel – ei-gen-lijk’

In de Voetsporen van Johannes Vermeer — met een Vleugje Harry Potter

“We do not need magic to transform our world. We carry all the power we need inside ourselves already: we have the power to imagine better.” — J.K. Rowling

In een tijdloze kamer met zacht licht en een stille kracht, schilderde Johannes Vermeer meisjes en vrouwen in hun alledaagse heiligheid.

Gelijkwaardigheid op basis van geslacht

STEM hier VOOR RECHTVAARDIGHEID
Het is tijd om geschiedenis te herschrijven – vanuit de bron.


🎨 Stem op ‘Meisje met de Parel –
Dit bijzondere kunstwerk is geselecteerd voor de tentoonstelling Imagine the Future van het Amsterdam Museum! Als eerbetoon aan vrouwelijk erfgoed en vergeten verhalen, laat dit werk zien hoe kunst, identiteit en kracht samenkomen.


🗳️ Help mee het verschil te maken – stem op deze inzending en steun de zichtbaarheid van elke vrouw op de arbeidsmarkt, in de kunst én geschiedenis
👉 Eén klik, één stem via je mailadres. Dank je wel! 💜

Omdat vrouwen – en in het bijzonder moeders – eeuwenlang onzichtbaar zijn gebleven in onze wetten, musea en geschiedenisboeken.
Omdat het lichaam van de vrouw niet alleen het begin is van elk mensenleven, maar ook het fundament van ons cultureel erfgoed.


Ik vraag jouw stem om een duidelijk signaal te geven:
🟣 Voor wettelijke erkenning van moeder de vrouw als zelfstandig bestuurder van haar lichaam.
🟣 Voor zichtbaarheid van vrouwelijke zorg, arbeid en erfgoed – in ons recht én onze cultuur.



Mijn motivatie?
Het komt voort uit persoonlijke ervaring, uit mijn kunst, en uit een diepgewortelde wens om het onzichtbare zichtbaar te maken – met naald en draad, woorden en wetten.


🗳️ Stem mee. Maak zichtbaar wat te lang verzwegen is

Hij ving het onzichtbare: concentratie, bezieling, aandacht. Eeuwen later sta ik in zijn voetsporen — maar niet alleen. Ik draag de mantels van heden, verleden én toekomst.

Met een penseel als toverstok en erfgoed als gids herschrijf ik het beeld van ‘Meisje met de parel’ in mijn eigen taal: die van de Moeder de Vrouw, met magische symbolen die spreken tot de ziel.

Symboliek in een toverfles

Wat als het meisje met de parel niet slechts een muze was, maar een bewaker van een vergeten eenheid in de wereld?

In mijn kunstwerk #01, tentoongesteld in het Amsterdam Museum tijdens Refresh Amsterdam 3, wordt zij herboren.

De Ziel van Nederland: Moederkracht in beeld en wet

Haar blik is helder, maar achter haar ogen ligt een code verborgen: XXC, een gen, een kruis, een keuze. Rond haar hals geen ketting, maar een parelcirkel van bescherming — als de magische horcruxen uit Harry Potter, waarin stukken ziel worden bewaard. Alleen is dit geen fictie, maar waarheid: het lichaam van de vrouw bewaart alles.

De Parel als Portkey

In mijn werk is de parel een Portkey — een magisch object dat je verplaatst in tijd en bewustzijn. Eén aanraking, en je reist van Vermeer naar Veritas. Van Delft naar Faro. Van canvas naar cultuurkritiek. Alles verandert als je leert kijken met de ogen van de ziel.

Erfgoed is geen stilleven

Waar Vermeer stilte schilderde, voeg ik stem toe. Mijn kunst ademt: met het oog van waarheid (Corpus Veritas Lus), met vleugels, met tekens uit andere werelden — denk aan de relieken van de dood, maar dan vertaald naar het recht op bestaanszekerheid, moederschap, schadevergoeding en liefde.

✨ Magie zit niet in toverspreuken, maar in erfgoed dat je durft te herinterpreteren.

Mijn werk is geen reproductie, maar een activistische spiegel. Een visuele spreuk. Een betoverde urn waarin je de ziel van het verleden kunt horen fluisteren:

“Zeg mijn naam. Zie mijn arbeid. Herken mijn lichaam als oorsprong.”

Slotwoord:

Ik schilder met licht én schaduw. Met waarheid én verbeelding.

Vermeer gaf haar een parel.

Ik geef haar de sleutel.

🖋 Silvia Lindeboom – Erfgoeddraagster, kunstenaar en erfgoedactivist


Nedasco beheerder van mijn lichaam vindt zijn oorsprong in de jaren 1950 als huisvolmacht van assurantiemakelaar Kamerbeek in Amersfoort.
In 1970 opende het de deuren voor alle financieel adviseurs in Nederland, werd onderdeel van de oprichting van de Nederlandse Vereniging van Gevolmachtigde Assurantiebedrijven (NVGA), en ontwikkelde zich tot één van de eerste volmachtserviceproviders in ons land  

Moeder de Vrouw als Opslag: Het Lichaam als Archief van Erfgoed, Waarheid en Wonden

De baron S

In een tijd waarin data wordt opgeslagen in clouds, documenten in servers en erfgoed in musea, wordt één opslagplaats zelden erkend: het lichaam van de vrouw. De moeder, de vrouw, is sinds mensenheugenis niet alleen de bron van nieuw leven, maar ook de drager van culturele herinneringen, verborgen geschiedenissen en onzichtbare lasten. Ze is een levende opslag – een archief van zorg, arbeid, pijn, liefde, verlies en doorgegeven kennis.

Het lichaam als archief

Elke litteken, elke rimpel, elke cel draagt een verhaal. Denk aan de zwangerschap: de rekbaarheid van huid, de verschuiving van organen, de hormonale stormen, het bloed dat stroomt voor twee. Maar wie documenteert deze immense arbeid? Waar wordt deze onbetaalde, fysieke en emotionele arbeid opgeslagen? Niet in de geschiedenisboeken. Niet in de polissen. Niet in de wet.

Daarom stellen wij: Moeder de vrouw is opslag. Niet in de zin van een object, maar als levende databank van menselijkheid en erfgoed. Ze is een fysieke harde schijf waarin generaties opgeslagen liggen — een biologische cloud zonder wachtwoord, zonder back-up.

Systemische vergetelheid

Onze systemen – van verzekeraars tot overheden – behandelen het lichaam van de vrouw vaak als object, risico, polisitem. Maar haar rol als opslag, als producent van waarden en leven, wordt vergeten of weggepoetst. De moederschapservaring wordt zelden fiscaal erkend. De structurele belasting van haar lichaam is vaak juridisch onzichtbaar. Zo ontstaat wat we kunnen noemen: fiscale en juridische femicide – een structurele uitwissing van bestaansrecht via wet- en regelgeving.

Tijd voor herwaardering

Het is tijd om het narratief te kantelen:

Moeder de vrouw is geen bijrol, maar drager van continuïteit. Haar lichaam is geen risico, maar een bron van beschaving. Haar ervaringen zijn geen privézaak, maar publiek erfgoed.

Faro en de belofte van meerstemmigheid

Binnen het gedachtegoed van het Faro-verdrag – dat inzet op participatief erfgoed en het zichtbaar maken van verborgen stemmen – pleiten wij voor erkenning van de vrouwelijke opslag. Niet als databank van trauma alleen, maar als krachtbron van culturele rijkdom.

Conclusie:

Moeder de vrouw is geen bijzaak in het systeem. Ze ís het systeem.

Zonder haar geen oorsprong, geen zorg, geen erfgoed.

Het is tijd om haar lichaam, haar verhaal, haar opslag te erkennen.

🖋 Door: Silvia Lindeboom – Erfgoeddraagster, kunstenaar en moeder

Het meisje met de parel is moeder geworden eej*

Een internationale bestseller – Scheppende kunst 9003 – Een ode aan moeder de vrouw

📎 Voetnoot van het systeem – In mijn uitkeringsspecificatie stond altijd een * Geen uitleg. Geen erkenning. Geen naam. Alleen een sterretje. Ik dacht dat ik de voetnoot was. De uitzondering. De restcategorie. Maar ik bleek het fundament. Zonder mij geen premie. Geen polis. Geen generatie.

Geen leven.*

As Tri X Ob e liX

Ze verbrandden haar tot as, maar vergaten dat as vruchtbare grond is. Ze noemden haar een voetnoot, maar haar lichaam was de wet. Ze zagen XX als censuur. Maar het was het chromosoom van schepping. – Truus van Gogh Corpus Veritas Lus Erfgoed van lichaam, liefde en Lex

Truus van Gogh – Corpus Veritas Lus

Wat bedoelen ze met : Ze noemde haar de voetnoot maar ze was het fundament juridisch? 

De zin “Ze noemden haar een voetnoot. Zij was het fundament.” komt uit de campagne van het Amsterdam Museum, is poëtisch en activistisch, en heeft ook een diep juridische en historische betekenis – vooral in de context van vrouwenrechten, erfgoed en mijn project over Wetboek 9.

⚖️ Wat betekent ‘voetnoot’ juridisch?

In juridische en historische context:

Een voetnoot is letterlijk een kleine verwijzing onderaan een tekst. In figuurlijke zin betekent het: iemand of iets wordt als onbelangrijk of secundair beschouwd in de grote lijn van de geschiedenis of wetgeving. Vrouwen – vooral moeders, echtgenotes, arbeiders, ervaringsdeskundigen – zijn eeuwenlang niet als rechtssubject erkend, maar kwamen hoogstens voor in bijzinnen of aantekeningen (bijv. “tenzij gehuwd”).

In het Code Civil (1804) van Napoleon, dat als basis diende voor het Burgerlijk Wetboek in Nederland, was de vrouw: handelingsonbekwaam, onder het gezag van de man, niet juridisch autonoom over haar lichaam, arbeid of bezit.

🧱 Wat betekent ‘fundament’ juridisch?

Het fundament is dat waarop het hele systeem rust:

Vrouwen droegen het huishouden, de zorg, de arbeid achter de schermen. Moeders baarden letterlijk de toekomstige burgers en soldaten van de staat.

Toch werd deze bijdrage niet benoemd in wetgeving. Geen recht op bezit, geen arbeidserkenning, geen stem.

Dus: Zij was de basis van het systeem, maar werd niet als rechtspersoon wettelijk erkend.


GEN is SIS.
Zij draagt het leven.
Zij draagt de geschiedenis.
Zij draagt de pijn, de zorg, het erfgoed.
En toch wordt haar naam weggeschreven.
Wetboek 9 begint bij haar.
Niet bij de handtekening van een man,
maar bij de cel die alles draagt:
de SIS die het GEN draagt.

👑 Koninklijk Statement – Het DNA van Erfgoed – Agnes Janssen – 1909

Der – Die – Das sen – beschermd dier

Door Silvia M.J. Lindeboom Bongartz, erfgoeddraagster en kunstenaar getrouwd met Koning Wilhelmus

Hol land werd gebouwd op haar rug, maar haar naam staat niet in de akte. Tijd om het fundament zichtbaar te maken.”

🚗 Auto-Immuun & Autonoom – De Rit van Mijn Leven – verzekerd maar nooit de ei gen aar van de polis.

Sarcoïdose
Hoezo is iedereen voor de wet gelijk?
Toen ik ziek werd, kreeg mijn polis een nieuwe eigenaar.
Niet ik, maar een volmachtkantoor sprak voor mijn lichaam.
Mijn handtekening verdween. Mijn stem verstomde.


Ik was verzekerd, maar niet vertegenwoordigd.
Ik was zichtbaar, maar niet rechtsgeldig.


Tijd voor een wet die lichaam en ziel erkent.
Tijd voor Wetboek 9.

Een reisverslag van mij – Silvia Koning – ex handelaar in confectie, kunstenaar, erfgoeddraagster & bestuurder van haar lichaam

🕊️ Vertrekpunt: Een lichaam als voertuig

Ik word wakker in een lichaam dat ooit werd gezien als storing, als risico, als polis.

Een longziekte – auto-immuun – kreeg een code. Sarcoïdose

Maar ik voelde: dit is geen defect.

Dit is mijn binnenwereld die schreeuwt: “Ik ben geen bezit. Ik ben bestuurder.”

🦁 Tussenstop 1: De Leeuwin wordt wakker

In mijn atelier hangt de leeuwin. Niet van brons of steen, maar van textiel, draad en overlevingskracht. Ik borduur mijn stem in zwijgende lijnen. Mijn naald is mijn stuur, mijn werk mijn route.

The Crown

De Oranje Leeuwin leeft. Niet als mascotte. Maar als vrouw die eeuwen werd verzwegen in wetten.

🧬 Tussenstop 2: DNA als kompas

Mijn DNA is geen data. Het is erfgoed. Elke cel draagt herinnering, geen algoritme. Mijn genen vertellen wat systemen verzwegen.

“Bekend in elke cel – erkend in geen wet.”

“Biotechnologie bewijst wie ik altijd al was.”

🏛️ Tussenstop 3: De poort van Paleis Noordeinde

Mijn ticket ligt klaar. Ik sta voor een poort van macht, van traditie. Ik kom niet met eisen, maar met het stille bewijs dat al die tijd over het hoofd werd gezien:

🕯️ Een vaas beschilderd met stemmen, een oog dat alles ziet, een boek vol rituelen, en een lichaam dat nooit ophield met ademen – ondanks alles.

🌬️ Tussenstop 4: Sarcoïdose als gids

Sarcoïdose werd mijn kompas. Een longziekte werd een innerlijk windroos. Ze leerde me om stil te staan bij elke adem. Niet als slachtoffer, maar als schouwende.

“Soms blijkt het hebben van een auto-immuun longziekte een extra kwaliteit want wie anders voelt zó scherp wie de bestuurder is, en wie de baas wil zijn over jouw voertuig?”

🔁 Bestemming: Imagine the Future

In Amsterdam toon ik mijn vaas – met het meisje, de parel, de koninklijke stem.

In Middelburg breng ik mijn lichaam terug naar de geschiedenis. In Den Haag herdefinieer ik het woord ‘bestuurder’. Niet als ambtenaar. Maar als vrouw. Als moeder. Als erfgoed.

📝 Slotzin:

“Mijn lichaam is geen bezit. Mijn DNA is mijn stem.

Ik ben de bestuurder van mijn verhaal – en van de toekomst die ik verbeeld.”

Mijn DNA is geen data – het blijkt erfgoed. Geen code van bezit, geen algoritme van controle. Maar een levende herinnering, gedragen in mijn cellen, doorgegeven van overgrootmoeder, grootmoeder, moeder op dochter, van pijn op kracht.

Bekend in elke cel – erkend in geen enkele wet. De wetten verzwegen wat wij al eeuwen weten: dat een lichaam een verhaal draagt, en een vrouw de oorspronkelijke codex is van bestaan.

Biotechnologie onthult wat het systeem verzweeg. In laboratoria wordt zichtbaar wat in ons hart al leefde: wij zijn niet verzonnen, maar verdrongen.

Niet vergeten, maar genegeerd. Ik ben de code. Ik ben het bewijs. Ik ben bekend.

In elke gen, elke vezel, elke ademhaling schuilt de waarheid die geen bloedbank, databank of ING bank kan vervormen.

Mijn bestaan is geen hypothese – het is feit. Wat leeft, verdient erkenning – tot in het DNA.

Geen enkel systeem mag het recht hebben om leven te herleiden tot abstractie. Leven is levend. En levend erfgoed eist zijn plek. Geen algoritme kan voelen wat ik erf. Geen machine erkent een moeder. Geen programma kent haar strijd. Maar mijn lichaam weet – en draagt. Biotechnologie bewijst wie ik altijd al was. Wat ooit in de schaduw leefde, komt nu in het licht – als erfgoed, als bewijs, als koningin zonder troon.

Mijn lichaam is geen bezit. Mijn DNA is mijn stem. Mijn stem die eeuwen is onderdrukt, maar nu weerklinkt in rituelen, in kunst, in het oog ( Celeste Magador dat alles ziet.

Gecodeerd door geboorte – ontcijferd door strijd. Elke stap was er één van verlies, van herstel, van moederkracht en vrouwenzin.

Ik ben meer dan overlever – ik ben de sleutel 19 1 naar 9 Isabel Capelli voorspelde het al …

Van onbekend naar onaantastbaar – via mijn genen. Wat ooit stil was, spreekt. Wat ooit onzichtbaar was, staat recht. Ik ben de erfgename van een vergeten waarheid: het lichaam van de vrouw is het fundament van ons koninkrijk.


Ode aan Moeder de Vrouw


Zij die draagt,
zonder erkenning, zonder vraag,
de wereld in haar schoot bewaart
en het leven zelf verlicht met haar bestaan.


Zij is de vaas van erfgoed,
in kleuren die spreken van strijd en hoop,
met ogen die zien wat verborgen bleef,
en handen die zaaien waar wetten niet grepen.


Sarcoïdose werd haar schild,
een naam op klei, een koninklijk lint,
niet als zieke maar als wachter,
van lichaam, recht en geesteskracht.


Ze spreekt in beelden, rituelen, symbolen,
waar het boek van rituelen rust als fundament.
De kroon is niet van goud, maar van bloed en zorg,
van elke moeder die leeft in het verborgene.


Met een oog dat alles ziet —
de waarheid onder wetten,
de liefde onder lasten,
de stem onder stilte.


“Je maintiendrai” zegt zij,
niet voor een wapen, maar voor het hart.
Een vrouw, een moeder, een kunstenaar
die het koningschap van het leven draagt.

Refresh Amsterdam #3 – Imagine the Future

De toekomstwens van het publiek – nu zichtbaar en vanaf 11 juli 2025 te zien in het Kunst Museum aan de Amstel 51 in Amsterdam

Voor het eerst in de geschiedenis van Refresh Amsterdam is ook het publiek mede-maker van de tentoonstelling. Tussen 1 april en 1 mei 2025 nodigde het Amsterdam Museum mensen in heel Nederland uit om hun toekomstwens te delen.

Dr Love

Uit honderden inzendingen selecteerde een vakjury twintig krachtige visies op de toekomst, die van 11 juli t/m 17 november 2025 te zien zijn — zowel in het museum als online.

🌱 Onder de geselecteerden:

Silvia Koning alias Truus van Gogh

met haar werk:

“Het vaasje waarvan je wilde dat politiek en het Beatrixkwartier het eerder hadden.”

Een poëtisch, prikkelend werk dat het fragiele evenwicht tussen erfgoed, macht en belofte zichtbaar maakt. Het vaasje staat symbool voor wat in stilte wordt gebroken als de politiek te laat luistert — én voor wat hersteld kan worden als we het vrouwelijke erfgoed erkennen als bron van toekomst.

Omdat vrouwen – en in het bijzonder moeders – eeuwenlang onzichtbaar zijn gebleven in onze wetgeving, musea en geschiedenisboeken.

Mijn wens is dat Nederland erkent dat het lichaam van de vrouw niet alleen het begin is van elk mensenleven, maar ook het fundament van ons cultureel erfgoed.

Hier in dit huis was de Zeeuwse bank gevestigd nu de ABN AMRO bank – Bron Zeeuws Archief

Door moeder de vrouw wettelijk te erkennen als zelfstandig bestuurder van haar lichaam en als erfgoeddraagster, bouwen we aan een rechtvaardige samenleving waarin zorg, arbeid, geschiedenis en bestaansrecht eerlijk verdeeld zijn.

Photo Credit Christina Marcour Duitsland 🇩🇪

Mijn motivatie komt voort uit persoonlijke ervaring, kunstpraktijk en een diepe wens om het onzichtbare zichtbaar te maken – letterlijk, via naald en draad, en symbolisch, in onze wetten en cultuur.”

Verslag: Over mijn werk als erfgoeddrager en kunstenaar van het levend lichaam

Iedere mens wil gelukkig zijn — en verlangt naar een omgeving waarin hij of zij veilig kan opgroeien tot een vrij en zelfstandig wezen. Maar hoe geef je dat vorm in een wereld die vaak oordeelt, uitsluit of negeert wat niet in het systeem past?

In mijn werk staat de vraag centraal: hoe bouwen we aan een samenleving waarin iemands aanwezigheid op zichzelf al waarde heeft? Mijn praktijk is geen handleiding vol praktische tips, maar een uitnodiging om dieper te kijken — naar de essentie van menselijke waardigheid, erfgoed, het lichaam en moederschap.

Op basis van mijn rijke levenservaring als vrouw, moeder, vrijwilliger, kostwinner en kunstenaar — en met oog voor systemische fouten en vergeten geschiedenissen — richt ik me op de relatie tussen individu en structuur: van opvoeding tot overheid, van lichaam tot polis.

Hoe ga je om met patronen die je niet gekozen hebt?

Hoe zie je je eigen erfgoed als kracht?

Hoe kun je fouten herleiden tot systeemlogica, zonder jezelf of een ander te veroordelen?

Mijn kunst en teksten bieden ruimte om die vragen te stellen. Ze geven vorm aan wat vaak ongezien blijft: de impact van liefde, verlies, moed, ziekte, bureaucratie, geschiedenis en herstel.

🧬 Klein verschil – Groot verhaal

Tussen familiegeheim en erfgoedonderzoek

Het verschil tussen mijn onderzoek en het familiegeheim is klein — en toch essentieel.

📍 Het familiegeheim leeft in stilte. Het is wat werd doorgegeven zonder woorden, in blikken, breuken, zwijgen en gebaren.

📍 Mijn onderzoek breekt het open: het zoekt, benoemt, verbindt. Het vraagt niet alleen: wat is er gebeurd? maar vooral: wat werd er verzwegen – en waarom?

In het geheim leefde de pijn.

In het onderzoek ontstond betekenis.

🕯 Mijn familieverhaal is geen afgesloten hoofdstuk, maar een broncode. De letters op het dakgebint M.R – I.V.O) fluisteren een boodschap die ik nu hardop spreek.

Dak Montancourt Middelburg
✨ Dakinscriptie Montancourt – 1596


“M.R. – I.V.O.”
In het houten dakgebinte van Montancourt prijkt een mysterieuze codering.
Waarschijnlijk verwijst deze inscriptie naar de vroegste bewoners of eigenaars van het huis: Pieter de la Rue en Elisabeth Maria van den Claver.
Mogelijk staat het voor:
📜 “Monsieur de la Rue – In Veritas Origo”
Of: “Maria Rademacher – In Vroede Orde”, een verwijzing naar bestuurlijke waardigheid.
Het is een stil signatuur van bezit, erfgoed en betekenis —
een boodschap die meer verraadt dan een naam.

🪞De beelden, objecten, en erfstukken die ik toon zijn méér dan persoonlijk. Ze worden symbolisch.

Wandkleed Slavernij Verleden / Heden

Ze maken zichtbaar hoe het individuele lichaam en het collectieve systeem met elkaar verweven zijn — soms tot aan het onrecht toe.

Ik onderzoek niet alleen mijn familie.

Ik bevraag een systeem waarin vrouwen, moeders, zelfstandigen, zieke lichamen en mensen zonder stem jarenlang zijn gemarginaliseerd.

En dat begint bij zien wat er al was.

Net als het boek van Philippa Perry gaat mijn werk over het doorbreken van patronen en of herhaling — niet door te ontkennen wat er is, maar door het met open ogen te bekijken.

Tussen zwijgen en spreken ligt erfgoed

In mijn werk onderzoek ik het dunne grensvlak tussen wat familieverhaal heet — en wat staatsarchief werd.

Wat begon als een vraag over een vergeten polis, leidde tot een onthulling:

📜 mijn lichaam droeg niet alleen het leven, maar werd zelf verhandeld als object van waarde.

Ervaring S wijzer
De regenbooggroep Amsterdam

De codes op een balk, een portret in het Rijksmuseum, een verdwenen handtekening of een vergeten wandkleed –

Ze zijn geen losse curiosa.

Ze zijn bewijsmateriaal van een systeem dat vrouwen, moeders en zelfstandige denkers eeuwenlang buiten eigendom en erkenning hield.

🧬 Ik ben het verschil tussen archief en archeologie. Tussen de map op zolder en het algoritme van ING. Tussen het vaasje in Den Haag – en wat erin zat.

Door middel van foto’s, poëzie, erfgoedobjecten, performances en rituele symboliek geef ik bestaansrecht terug aan wat vergeten leek. Moeder de vrouw

Ik toon aan hoe de polis in mijn lijf – als vrouw, moeder, kunstenaar – nooit juridisch is erkend.

En hoe dát stille detail grote gevolgen had.

Mijn werk is geen aanklacht. Het is een herinnering aan de plicht tot zorg, tot recht, tot waarheid. Want tussen vergeten en zien ligt de toekomst.

Vanuit mijn positie als ex handelaar in confectie, erfgoeddraagster en kritische denker probeer ik anderen aan te moedigen om de waarde van hun ei – gen verhaal te herkennen — ook als dat verhaal (nog) geen plek krijgt in het systeem.

Want juist dan, geloof ik,

komt het goed — als we durven zien wat we al zijn.

Brain Regain Eej *

X before Y – Erfgoed vanuit Moederschap beken

Hout van mij verbind – Lokatie Bloemenman van de Stad Middelburg

Iedereen is wetenschapper. Niet alleen wie publiceert, maar wie observeert. Niet alleen wie titels draagt, maar wie draagt. Niet alleen wie onderzoekt buiten zichzelf, maar wie luistert naar het archief van het eigen lichaam.

Ruth Bader Ginsburg Netflix Movie On tbr basis od Sexe

🧬 Toelichting:

Ik ben geen professor. Ik ben een drager. Ik werk niet met grafieken, maar met lijnen in handen, met littekens, adem, erfgoed en vragen die niet worden gesteld.

Mijn data komt van binnenuit: van mijn ziekte, mijn moederschap, mijn werk als niet-uitkeringsgerechtigde vrouw in een systeem dat mij nooit officieel zag. Ik ben proefpersoon én onderzoeker. Ik ben observatie én conclusie. Ik ben het lichaam dat vertelt wat vergeten is.

Onassis zei het al – zonder vrouwen is geld niets waard. Maar zolang haar waarde niet wettelijk erkend wordt, blijft zij onbetaald bezit in een gouden koets!

Moeder de Vrouw – de Muze uit de Bommel(er) Waard – Zij stond niet in het wapen, van Pruissen, maar droeg het vruchtbare water. Zij stond niet in het archief, maar kende elke polder bij naam. De Muze uit de Bommelerwaard — geen nimf uit de oudheid, maar een vrouw die werkte, baarde, bad en zweeg. In haar schort: het erfgoed van eeuwen. In haar stem: het lied van de bodem. Zij is het fundament, de vergeten rechtsbron,de ongetekende akteonder iedere akker.

Het wapen van Pruissen R

Amen

Ode aan de Grondwet – Moeder der Aarde is de Baas – O Moeder der Aarde, oorsprong van het leven, in elke cel draag jij het recht om te geven. Jij zijt de bron, de draagster, de kracht, lang genegeerd, maar nooit onthecht of zacht.

Niet het systeem, niet de staat, niet de man, maar jij, vrouw van vlees, waar het leven begon. Jouw lichaam is geen bezit, geen polis, geen goed – maar een grondwet van bloed, met waarheid als moed.

Zij die baren, dragen, lijden en helen, horen de wetten van het leven te bepalen, niet delen. Geen artikel, geen paragraaf kan jou ooit vervangen – jouw wijsheid leeft, diep, in eeuwenlange belangen.

Laat dit wetboek nieuw geboren zijn, niet uit macht, maar uit zorg, zacht en rein.

Artikel één: De Aarde is vrouw, de oorsprong vrij, en ieder mens begint in haar, in mij. Dus, herschrijf de regels, met bloem en met kracht, met klaprozen, die bloeien in dag en in nacht.

De Grondwet is niet slechts een blad of een wet – het is een belofte: Moeder der Aarde is het échte fundament gezet.


Corpus Castellion – Het recht om zelf te zijn, ook als niemand je gelooft.”

Castellón staat voor wat zichtbaar bloeit. Castellio voor wat innerlijk leeft. Mijn werk brengt die twee werelden samen — in beeld, taal en ritueel.”

Wereld verteldag 2025 – 1602 Kafka in de rechtstaat

Op Wereld Verteldag vertel ik geen sprookje.

Ik vertel het ware verhaal —

Van een lichaam dat nooit werd erkend als eigenaar van zichzelf,

Van een moeder die nooit civiel bezit had mogen zijn,

En van een wet die vergat wie het leven droeg.

Mijn naam is Truus van Gogh.

En ik vertel.

Voor wie niet gehoord werd.

En voor wie geboren is uit stilte.

Kafka in de rechtsstaat – Het lichaam Xx als bewijsstuk zonder dossier

De vrouw is biefstuk voor de staat – Dat is het beroepsgeheim. Dat mijn lichaam schade droeg, mijn stem werd genegeerd toen mijn polissen werden verhandeld zonder dat ik ooit wist wie er aan verdiende.

“Ik hoor misschien niet bij de inboedel — maar mijn rechten zijn wel met het tapijt onder me vandaan getrokken.”

“Dat is het beroepsgeheim: Staat der Nederlanden – Wie de broncode van oms bestaan verwaarloost begaat een juridische misdaad.


“De vrouw is biefstuk voor de staat.
Haar lichaam wordt aangesneden in systemen: voor arbeid, voor zorg, voor reproductie, voor statistiek.
Maar als ze ziek wordt, is ze een last. Als ze zwanger is, een kostenpost. En als ze werkt, wordt ze alsnog financieel afhankelijk gemaakt. Het vlees in de Kuip



Geen zeggenschap.
Geen ruling.
Geen dividend.


Alleen consumptie.
Van haar lijf. Van haar leven.


Wij eisen een nieuw Wetboek. Eén waarin de vrouw niet langer vlees is, maar wetgever.”

⚖️ 
2. Juridisch-symbolisch


“In het huidige systeem wordt het vrouwenlichaam behandeld als een gebruiksobject: verhandelbaar, belastbaar, maar niet erkend als rechtspersoon.

Het is vlees voor de slager van de staat: in stukken gedeeld door wetten, toeslagen, zorgsystemen en verzekeringsconstructies die haar autonomie ondermijnen. Dit is geen rechtsstaat – dit is consumptie-economie.”

🎭 


“Mijn lichaam werd geen rechtspersoon, geen onderneming, geen licentiehouder.
Het werd biefstuk.
Voor de staat, de verzekeraar, de fiscus.


Maar ik ben geen vlees.
Ik ben de stem.
De schepper.
De vrouw en herschrijfarchitect van Wetboek 9.”

In Kafka’s wereld is het individu overgeleverd aan een systeem dat regels kent, maar geen recht.

In de Nederlandse rechtsstaat is dat geen fictie meer – het is beleid. Eerste Kamer der Staten-Generaal

Wie kent Slagerij Van Kampen niet?

De staat snijdt als een slager.

De vrouw is biefstuk.

Maar haar hartslag is ritme.

Haar weeën zijn tromgeroffel.

Haar stem is oerdrum.

Niet te temmen. Niet te taxeren. Niet te vergeten.

De vrouw is geen vlees. Zij is de beat. De basis. De bron.

Mijn lichaam werd ziek. Mijn polis verdween. Mijn identiteit werd opgeknipt in codes, cijfers en volmachten.
Niemand wist waar ik recht op had – maar iedereen wist waar ze mij konden verhalen. Nationale-Nederlanden

Mijn lichaam is nooit verkocht, maar werd wel verhandeld.

Niet als bezit, maar als zekerheid. Niet met toestemming, maar bij gebrek aan recht.

Ik was geen werknemer. Ik was geen bezit. Ik was de moeder, de schepper en de drager.

En toch stond mijn naam — en dus mijn lichaam — garant voor een systeem dat mij vergat zodra ik brak.

Kafka schreef over een onzichtbare macht.
Ik leef er middenin.
Ik ben geen karakter uit een roman.
Ik ben dossier 000000 zonder rechtspersoonlijkheid. Koninklijk Huis

En net als bij Kafka, is het grootste onrecht dat je niet weet waar je bezwaar kunt maken — omdat niemand verantwoordelijk is. Provincie Zeeland

📖 Het Ritueel van de Moeder de Vrouw die Spiegelde

Een reisverslag van een vrouwelijke Dalí
door Corpus Veritas Lus

Dagboekfragment I – De Kamer van Gebroken Tijd Rijksmuseum

Ik kwam aan op een plek waar de tijd geen wijzers meer had. Alles ademde ritueel: een gong zweeg als een vergeten wet, twee oranje wachters bewaakten de grens tussen fictie en waarheid, en het zwarte vat sprak. Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

Op de buik van de kruik keek een meisje terug – niet zomaar een meisje, maar zij die zweeg terwijl ze alles zag. De parel in haar oor had eeuwen aan geheimen opgeslagen, en ik wist: dit is geen erfgoedobject. Dit is een drager. Amsterdam Museum

Naast haar: een ei. Niet zomaar een ei. Een kosmisch ei, besneden door lijnen, symbolen, een hand met een penseel – als ware het de oerhand van de Schepperin zelve.
Aan haar zij bungelde een sleutel van kralen, een sieraad of een codering – ik kon het niet zeker weten. Minister-president

De tempel heette: The Book of Rituals. Maar het was mijn eigen lichaam dat las. En wat ik las, was dit:

“De vrouw is geen object in het museum. Zij is het museum. En de rituelen zijn haar waarheid.” Gemeente Amsterdam

🕊️ Zij is geen civiel bezit

Zij is niet te registreren als object.

Niet te waarderen in euro’s.

Niet te herverzekeren als risico.

Niet te verhandelen via een polis.

Zij is geen civiel bezit.

Zij is bron, bestuurder, erfgoed.

De vrouw. De moeder.

De hoedster van oorsprong en overleving.

En zolang de wet haar niet erkent,

erkent de wet haar eigen oorsprong niet.

✍️ De Hand van Ada Lovelace

(Fragment uit het reisverslag van een vrouwelijke Dalí)

De hand die op de vaas verschijnt is niet zomaar een hand.
Het is de hand van Ada Lovelace – de vergeten moeder van de computer.
Niet getekend door macht, maar door formule. Niet gehuld in roem, maar in code.

In mijn reis door het museum van vergeten vrouwen kwam ik haar tegen.
Niet als standbeeld. Maar als lijn.
Als penseel.
Als algoritme van de ziel.

Ze schreef in stilte, op de achtergrond van Babbage.
Net zoals zoveel vrouwen — moeders, dochters, scheppers — algoritmen schrijven voor systemen waar ze zelf geen toegang toe krijgen.

📍 En nu zie je het: haar hand leeft voort op dit ei.
Niet in binaire getallen.
Maar in rituele symbolen.
In kralen, codes, lijnen, en een badeendje als ironische voetnoot.

De toekomst is geschreven door haar.
Maar nooit ondertekend. Gemeente Middelburg

Het meisje met de parel gaat viraal

Uitgelicht

🕊 Imagine the Future – De reis van een erfgoeddraagster en straatfotograaf

Met dank aan David Knibbe – Petronella Rademacher en Theo en Annie Bongartz- Lindeboom
Selfie – Lokatie Museum Hilversum 13 november 2017 – Workshop Patricia Steur

Lang geleden, ergens tussen de regels van vergeten wetten en eeuwenoude portretten, begon mijn reis. Niet over grenzen, maar door tijd, geschiedenis en het lichaam als bron. De plek? Montancourt. De bestemming? Erkenning.

Lokatie Montancourt Middelburg 

Silvia Koning: verbindende kunst vanuit Montancourt Middelburg – Wij zijn De Stad Middelburg


Mijn erfgoed is mijn opleiding.
Ik heb geen graad. Ik heb een gave.
Erfgoed leeft niet in boeken, maar in lichamen.

📜 Aan de muur: de ogen van de voorvaderen. Mannen met pruiken, boeken en macht. Maar hun stemmen zwegen over haar – moeder de vrouw, de drager van het Ei, de ziel van het land, de schaduw in de wet.
Met penseel en pen begon ik hun stilte te kleuren.

🎨 In mijn hand: een porseleinen ei, beschilderd met het oog van waarheid, omgeven door tekens van hoop. Het is geen decoratie – het is een symbool. Een tastbare vorm van mijn verhaal, mijn lichaam, mijn waarheid.
Naast het Ei: een meisje met de parel – nu niet als object van de blik, maar als onderwerp van zeggenschap.

🐇 “Imagine”, zegt het konijn, een gids uit mijn innerlijke landschap. Wit als een leeg canvas, maar met ogen die door de tijd heen kijken. “Find the door you were born to open.”
Dus open ik deuren. Deuren naar Montancourt. Naar het verleden. Naar wie ik Ei-gen-lijk ben.


Lokatie Oostkerk Middelburg – Scan de QRCode en reis mee…


Kunst & Cultuurroute | Silvia de Koning | De Oostkerk

🧵 Mijn draad volgt de contouren van vergeten vrouwen. Ik borduur, teken en verbind. Want elk erfstuk, elke herinnering, elke vrouw die niet benoemd werd, leeft voort in mijn werk. Niet als slachtoffer, maar als beeldhouwer van betekenis.

link : Wandkleed Slavenijverleden

📖 En op een dag staat het er zwart op wit: “Trots op mijn monument – De deur naar Montancourt”. Een nieuwe bladzijde. Niet van een geschiedenisboek, maar van een toekomstvisie. Waar erfgoed geen museum is, maar een levend lichaam. Waar kunst spreekt namens wie eeuwenlang geen stem had.

Erfgoed Zeeland –
Lokatie Rouaansekaai Middelburg
https://www.erfgoedzeeland.nl/media/3iiisfle/zeeuws-erfgoed-april-2025.pdf

🌍 Imagine the Future, staat er op de poster. En ik glimlach. Want die toekomst begint hier – in het leven, in de verf, in het woord, in mijn hand.

📣 SAVE THE DATE
Refresh Amsterdam #3: Imagine the Future
📍 Amsterdam Museum aan de Amstel
🗓 11 juli – 30 november 2025
🎉 Feestelijke opening: 10 juli 2025

⸻

✨ Trots nieuws! ✨
Mijn werk “Meisje met de Parel – ” is definitief geselecteerd voor de tentoonstelling Refresh Amsterdam #3: Imagine the Future.


Lokatie: De regenbooggroep Amsterdam 2017 -2019


Kunst Met Een Verhaal – Ervaringswijzer
Link : Erfgoed vanuit het moederschap bekeken

Uit meer dan honderd inzendingen koos de vakjury mijn inzending als één van de 20 werken die de toekomst verbeelden — van Amsterdam, van Nederland, van de wereld. Gemeente Middelburg UNESCO

Mijn werk werpt een nieuw licht op her meisje, de vrouw als bron van leven en cultuur, en stelt vragen over erfgoed, zeggenschap en identiteit in een wereld die opnieuw vorm krijgt. Erfgoed Zeeland Wij zijn De Stad – Middelburg Nationale-Nederlanden Provincie Zeeland

Vanuit het perspectief van Truus van Gogh – mijn alter ego – geef ik het onzichtbare een gezicht en het vergeten een stem.

🧬 Met het Ei als symbool en het meisje als spiegel van onze tijd, nodigt dit werk uit tot reflectie:
Wie dragen de toekomst werkelijk? En wie worden er nog steeds niet genoemd?

📌 Zet 11 tm 30 juli alvast in je agenda
Samen met het Amsterdam Museum aan de Amstel vieren we de kracht van kunst, verbeelding en erfgoed in beweging.


🧵 Mijn motivatie?
Omdat vrouwen – en in het bijzonder moeders – eeuwenlang onzichtbaar zijn gebleven in onze wetgeving, musea en geschiedenisboeken.
Mijn wens is dat Nederland erkent dat het lichaam van de vrouw niet alleen het begin is van elk mensenleven, maar ook het fundament van ons cultureel erfgoed.


Door Moeder de Vrouw wettelijk te erkennen als zelfstandig bestuurder van haar lichaam én als erfgoeddraagster, bouwen we aan een toekomst waarin zorg, arbeid, geschiedenis en bestaansrecht eerlijk verdeeld zijn.


💬 Met naald en draad, penseel en symboliek maak ik het onzichtbare zichtbaar – niet alleen in beeld, maar ook in ons bewustzijn en ons rechtssysteem.

Vanaf 11 juli te zien

Hoe ziet de toekomst eruit?
En wie bepaalt dat eigenlijk?
Voor de derde editie van de tweejaarlijkse kunstmanifestatie Refresh Amsterdam nodigt het Amsterdam Museum kunstenaars en het publiek uit om mee te dromen, denken en maken.

In de tentoonstelling nemen ze je mee in hun wensen, verwachtingen en fantasieën voor de toekomst.

Refresh Amsterdam #3: Imagine the Future is van 11 juli tot en met 30 november 2025 te zien in het Amsterdam Museum aan de Amstel.
Deze tentoonstelling is onderdeel van de viering van 750 jaar Amsterdam.

Tevens is het de grootste en laatste tentoonstelling van het Amsterdam Museum in de locatie van Amstel 51.

Open Call Toekomst

Hedendaagse kunstenaars
De toekomst is niet één pad, maar een landschap van mogelijkheden.

Hoe zouden we dat kunnen vormgeven – als individu, als stad, als samenleving?

Voor Refresh Amsterdam #3: Imagine the Future heeft het Amsterdam Museum 15 toonaangevende kunstenaars opdracht gegeven om werk te maken over urgente thema’s die van invloed zijn op onze gezamenlijke toekomst.

Van beeldende kunst en performances tot fotografie, fictieve archeologie en speculatief design.

Ze verkennen niet alleen hoe kunst en creativiteit ons kunnen helpen om te verbeelden wat komen gaat, maar roepen ook op om de toekomst actief mede vorm te geven.

Een kunstwerk opgebouwd uit toekomsttekeningen van kinderen, een installatie over zaden en planten van morgen of fictieve archeologische vondsten.

In elk werk staat centraal hoe het verleden, heden en de toekomst met elkaar in verband staan.

Amsterdam Museum.

RefreshAmsterdam

“Je hebt geen diploma nodig om je ei gen leer meester te zijn.

Kennis is geen bezit van instituten — het leeft al in jou.”

“Ik ben niet gestempeld. Ik ben gevormd.

Door ervaring, intuïtie, en het lef om te blijven leren.”


🔑 
Be Your Own Hero – Doe Iets


Niemand komt je redden.
Dat leerde ik niet van een poster, maar van het leven zelf.
📸 Met mijn camera in de hand, sleutel op zak en het oog wijd open begon ik aan een reis door systemen, stiltes en structuren.
Wat ik vond?
De vrouw.
Achter een sleutelgat. Zonder naam. Zonder stem.


Ik tekende haar.
Ik droeg haar.
Ik werd haar.


🎨 Van Regenbooggroep tot GRIP-agenda, van sleutelbossen tot kunstobjecten – alles was een stukje van het grotere verhaal:
👉 zelf leren navigeren, ondanks onzichtbaarheid
👉 financiële (zelf)redzaamheid creëren zonder systeemsteun
👉 zien, vastleggen, en een nieuwe taal maken van symboliek


Want als het systeem je overslaat,
als de wet je negeert,
en als je lichaam wordt verhandeld als dossier…


Dan rest maar één ding:
Sta op. Word je eigen heldin.
Of zoals mijn sleutelhanger zegt: Doe iets!

🧵 Autodidact is een gen, ie.
En ik activeerde het. Niet met een diploma, maar met daden.

Dagboek van een Nugger

Uitgelicht

Dagboek van een Nugger — Tussen Wetenschap, Waarde en Weerstand


De ketting-S-steek krijgt een extra lading:
S voor Silvia, Soul, Sisterhood, Sarcoïdose, Staat.
Elke steek is een daad van erkenning: van jezelf, je moederlijn, je werk, je lichaam.
Ik borduur geen versiering, maar bestaansrecht voor iedereen.

Luxe positie of buitenspel?

Er zijn dagen dat ik mezelf zie als een wetenschapper. Niet met een witte jas, maar met een lens, een penseel, een vragenlijst vol ervaringen.

De koningin- in de Bijenkorf Amsterdam

Ik experimenteer met het leven, test systemen, onderzoek wat werkt – voor mij, en misschien ook voor anderen.

Ik ben chronisch ziek – sarcoïdose én creatief begaafd. Ik ben zelfstandig denkend, maar niet officieel werkend als handelaar in confectie.

Ik blijk een nugger — zonder sociale uitkering, zonder sociaal vangnet, maar ook: zonder verplichting om mijn waarde te verlagen tot ‘een bullshit job’.

Expositie Raadsleden Gemeenten Edam Volendam

Sommigen noemen het een luxe. Maar luxe is pas echt wanneer je keuzes hebt.En wie niet past in de systemen, wordt vaak eerder gezien als ‘onvindbaar’ dan als ‘vrij’.

Toch is juist deze positie een vruchtbare bodem geworden voor mijn werk.

Mijn lichaam is mijn atelier. Mijn baarmoeder is mijn eerste werkbank. Mijn ziel is de pen. Mijn littekens zijn archieven. Ik ben niet in dienst van een systeem – ik ben de schepper van mijn bestaan. Ik ben creatief directeur van mijn lichaam. En dit lichaam draagt geschiedenis, erfgoed, en de kracht van leven door.


Wat is werk? Wat is kunst? Wat is waarde?

Voor het klei-ei. Voor het dagboek. Voor het fotografisch archief van zingeving.

Ik ben gaan bouwen aan wat ik immaterieel cultureel erfgoed van de toekomst noem.

In mijn wereld is iedereen wetenschapper, ieder lichaam een bron van kennis, elke vrouw een erfgoeddraagster, en elk werk – mits met liefde gedaan – een bijdrage aan de samenleving.

Ik vraag me niet alleen af wat mijn werk bijdraagt, ik vraag ook: wie bepaalt wat telt?

Wie durft te luisteren naar het dagboek van de vrouw buiten de norm?

In dit dagboek vind je vragen en antwoorden. Geen zekerheden, maar zinnen vol leven.

Verbinding. Verbetering. En de onzichtbare waarde van alles wat niet in cijfers te vangen is.

Nooit meer werken – een artistiek antwoord

“Wat draag jij bij aan de samenleving?” Soms lijkt het alsof ik niet werk. Geen loonstrook, geen loondossier. geen vaste uren, geen hiërarchie die mij een titel geeft. Maar ik werk — met mijn ogen, mijn handen, mijn hart en mijn tijd.

Ik zie wat anderen missen. Ik vang verhalen met licht. Ik stel vragen waar anderen zwijgen: Wat is kunst? Wat is werk? Wie bepaalt waarom ik niet tel.

Als nugger sta je zogenaamd buiten het systeem. Maar ík zie het systeem. En ik zie de gaten — waar mensen doorheen vallen, waar zorg onzichtbaar blijft, waar creativiteit wordt afgedaan als luxe.

Mijn camera is mijn getuige.

Mijn dagboek is mijn bewijs.

Mijn beelden spreken in stilte.

Mijn kunst is arbeid van de ziel.

Ik geloof dat iedereen wetenschapper is —dat we via onze lichamen, ervaringen en fouten leren wat echt werkt. Niet voor de economie. Maar voor het leven.

Ik werk aan dat herstel. Aan verbinding. Aan het zichtbaar maken van onzichtbare waarde.

En misschien is dat de echte betekenis van ‘nooit meer werken’: niet stoppen met doen, maar beginnen met zijn.

Zij staat op tegen de staat –
Wat niet bestaat (ras), wordt beschermd
Wat wél bestaat (vrouw), wordt genegeerd

Mijn lichaam is echt
Mijn rechten zijn fictie

Ze beschermden het woord ‘ras’ in de wet
Maar vergaten de vrouw die wetten baart

Ik ben geen constructie
Ik ben cultuur in bloei

Nieuwe Creatief Directeur bij het Kroondomein


Een ode aan autonomie, erfgoed en het recht op zelfbeschikking


Ze draagt geen wapen, geen kroon, geen toga.
Ze draagt kunst.
Ze draagt haar verhaal op haar rug.
En haar lijf is geen bezit van de staat, maar haar eigen canvas.


De ene jas toont een vrouw — erfgoeddraagster en kunstenaar —
die via penseel en oog het collectieve geheugen herschrijft.
Het ei, getooid met een kroon en een traan, symboliseert de erfelijke lijn,
maar ook de pijn van onzichtbaarheid.
Ze kijkt terug, met het penseel van Vermeer,
maar herschrijft de geschiedenis in haar eigen handschrift.


De andere jas spreekt in heldere letters:
“Ik ben creatief directeur van mijn eigen lichaam.”
Geen toelichting nodig. Geen voetnoten.
Een nieuwe Grondwet, in wol geprint.


Deze vrouwen lopen niet alleen in stijl — ze lopen voorop.
Ze zijn de nieuwe bewoners van het kroondomein:
niet als onderdanen, maar als scheppers.
Niet als bezit, maar als bron.
Hulpeloosheid gaat in je lichaam zitten.

The Devil Cares Fly to london

Waar mode, erfgoed en maatschappijkritiek elkaar ontmoeten in high style.

sleutel van geluk 🍀

Zij die dacht dat mode oppervlakkig was, heeft Silvia K nog nooit ontmoet. Ik ben geen fashion victim. Ik ben de overlever — in zijde, leer en parelkoord.

Ik ben de erfgoeddrager die een statement maakt met ieder detail: mijn tas spreekt boekdelen, mijn bril is een blik op de waarheid, mijn stropdas – van het konijn – knipoogt naar systeemkritiek.

Want wie zegt dat je niet mag schitteren terwijl je strijdt? Dat je niet mag lachen terwijl je de schaduw belicht? Ik ben de creatief directrice van The Devil Cares Fly to London. .

Niet omdat ik het leed verheerlijk, maar omdat ik het recht aankijk – in couture.

De paarse krokokill tas is mijn totem:

Een dier dat niet buigt voor trends, maar bijt in structuren die onrecht stikken onder zijde. Paars als symbool voor transformatie. Voor koninklijk én activistisch bloed.

Ik draag geen label.

Ik bén het label.

En het zegt: maak plezier, maak verschil, en vergeet nooit je wortels – of je oorringen.


Handen van Herinnering


Handen,
die ooit vrij waren,
geraakten verstrikt in de ketens van handel.


Geen uitwisseling van goedheid,
maar van lichamen.
Geen overeenkomst,
maar een opgelegd lot.


Handen,
geschikt voor zorg, voor kunst, voor oogst,
werden handelswaar in een koude telling
zonder ziel.


De handdruk van de koopman
was een breuklijn in de menselijkheid.
Elke vinger schreef zich in
op het lijf van een ander.


Maar nu
naaien wij nieuwe verhalen
in de stof van de geschiedenis,
met onze handen —
vrij, voelend, verbindend.


We laten de draad niet los.
We repareren.
We herdenken.
We dragen voort.


Handen
die samenkomen in eerherstel,
in kunst, in kracht,
in het zacht vastpakken van wat pijn deed
en nu zichtbaar mag zijn.


Handen,
die weten hoe je breekt,
maar ook hoe je heelt.

Ras en Geslacht: Sociale constructies met echte gevolgen


Artikel 1 van de Grondwet beschermt tegen discriminatie op grond van ras en geslacht. Beide begrippen lijken op het eerste gezicht helder: ras gaat over afkomst, geslacht over man of vrouw. Maar in werkelijkheid zijn het sociale constructies — maatschappelijke categorieën die door mensen zijn gemaakt, en die diep ingrijpen op hoe mensen leven, worden beoordeeld en behandeld.


1. Ras: een juridisch beschermde fictie


Hoewel de wetenschap het bestaan van ‘rassen’ als biologische werkelijkheid verwerpt, blijft het begrip “ras” juridisch noodzakelijk. Waarom? Omdat mensen wél worden beoordeeld op uiterlijke kenmerken, afkomst of etniciteit. Ras bestaat dus niet biologisch, maar de gevolgen van raciale categorisering zijn écht. Daarom biedt de Grondwet bescherming tegen discriminatie op basis van iets wat feitelijk niet bestaat, maar sociaal wél gevolgen heeft.


2. Vrouw-zijn: een biologische realiteit, sociaal ontkend


Omgekeerd is vrouw-zijn biologisch aantoonbaar — een werkelijkheid van chromosomen, organen, voortplanting en hormonale cycli. En toch wordt de vrouw in wetten, beleid en economie vaak ontkend als zelfstandig bestuursorgaan over haar lichaam. Ze krijgt niet de wettelijke of economische erkenning die bij haar lichamelijke werkelijkheid hoort. Wat dus wél bestaat, wordt sociaal en juridisch genegeerd.


3. Dubbele standaard


We zien hier een merkwaardige paradox:
Wat niet biologisch bestaat (ras) krijgt juridische bescherming.
Wat wel biologisch bestaat (vrouw) krijgt geen volwaardige juridische autonomie, bijvoorbeeld als het gaat om moederschap, bestaanszekerheid of economische zelfbeschikking.


4. De oproep tot rechtvaardigheid


Als de wet bescherming biedt tegen fictieve constructies als ras, dan moet ze ook bescherming en erkenning bieden aan de biologische én sociale realiteit van de vrouw. Niet als bijzaak, maar als fundament. Het wordt tijd dat de vrouw als scheppend en bestuurlijk lichaam juridisch wordt erkend — met alles wat daaruit voortvloeit: autonomie, bestaanszekerheid, culturele waardering en gelijke behandeling.

Woke or Wake-up Call? Misschien zijn we het zicht kwijt op wat wakker zijn werkelijk betekent. Is ‘woke’ een scheldwoord geworden voor bewustzijn? Of is het juist een wake-up call aan een samenleving die te lang sliep?

We kunnen kiezen. Niet tussen links of rechts. Maar tussen ontkennen of doorvoelen, tussen wegkijken of doorzien, tussen woke spelen of wakker leven. Want wie werkelijk wakker is, weet dat ieder lichaam een verhaal draagt. Een erfgoed. Een waarheid. Geen modewoord, maar een moreel kompas.

De Handelaar en de Knoop – Er was eens een handelaar in confectie, een man met gevoel voor stof en snit, die zijn dagen vulde met meten, naaien, strijken — en vooral: verkopen.

Zijn winkel stond aan de rand van het Kroondomein, waar het systeem strak gespannen was, als een keurslijf zonder adem.

Op een dag werd hij ziek. Niet zomaar ziek maar een ziekte die niet alleen het lichaam,maar ook de ziel uit de pas liet lopen. Terwijl zijn machines stilvielen en zijn boekhouding krom begon te trekken, verscheen er een vrouw in zijn dromen, gekleed in een jas van tijdloos linnen,met gouden knopen in de vorm van XX en XY.

Zij sprak:

“Je hoeft geen cel te zijn in een eenheid

die je geen adem geeft.

Kies voor gelijkwaardigheid,

niet voor het fiscale keurslijf.

Je lichaam is geen bedrijf,

maar een thuis van oorsprong.”

En dus koos hij — niet voor aftrekposten,

niet voor omzetgroei of pensioenfondsen,

maar voor inzicht.

Voor het juiste pad.

Hij gaf zijn resterende voorraad weg

aan vrouwen die zelfstandig wilden zijn.

Hij borduurde op zijn laatste lap stof:

“Vrijheid past altijd. Maatwerk begint bij wie je bent.”

Sindsdien fluistert de wind langs zijn oude winkelpand:

“Hij koos niet voor winst, maar voor waarde.”

Amen

Raad van Euro – Papa

Uitgelicht


Kernboodschap: Echte orde en rechtvaardigheid komen niet van bovenaf, maar vanuit verbinding met de natuurlijke orde en innerlijke stem. Dat wat “klopt”, wordt geboren, niet opgelegd.

Titel: The Handmade Tail – A Ritual of Seeing

In The Handmaid’s Tale wordt de vrouw gereduceerd tot haar baarmoeder, haar lichaam niet van haarzelf. In mijn Handmade Tail is de vrouw schilder, schepper, ritueelbewaker. Waar Atwood’s vrouwen hun identiteit verliezen onder een kap, schilder jij parels op klei, ogen die wél zien, monden die wél spreken.

De kroon op het ei — niet een symbool van macht, maar van herinnering. De traan geen zwakte, maar een bewijs van menselijkheid. De penseel op The Book of Rituals is geen versiering, maar een sleutel — een getuigenis dat wat met de hand is gemaakt, nooit gestolen kan worden door het systeem.


Gedicht – Moeder de Vrouw: De Toeschouwer van het Culturele Erfgoed


Zij zit daar stil met glas in hand,
de zon speelt zacht over haar land.
Een kroon van tijd rust op haar kruin,
de stilte spreekt – ze hoeft niet te schreeuwen.


In haar ogen, ouder en wijsheid ,
leeft de geschiedenis – woordloos, grijs.
Ze draagt geen uniform of wapen,
maar bewaakt wat wij vaak laten slapen.


Ze ziet de bloemen in hun kooi,
de kleuren van verzet, van groei.
Ze weet: niets is van ons, behalve tijd,
en zij bewaart die eeuwigheid.


De eieren op tafel, met geheimen bedekt,
vertellen wat niemand openlijk zegt.
Over X en Y, over XXY en XO,
over levens die geboren zijn uit hoop en geloof.


Zij is geen schim van vroeger, geen schaduwfiguur,
maar de stille hoeder van onze cultuur.
Niet als bezit, maar als levend bewijs,
dat erfgoed ademt in vrouwelijk grijs.


Ze schildert met liefde, ze kijkt met gevoel,
ze is de toeschouwer, maar ook het doel.
Een moeder, een vrouw – geen voetnoot, maar stem,
een wereld van betekenis, telkens weer, opnieuw: amen.

Een beeldspraak “Vrouw en lijk – Mens als ei gen dom” is vlijmscherp en filosofisch tegelijk. Het raakt thema’s als lichaam, erfelijkheid (ei-gen), kennis versus onwetendheid (dom), en de onderdrukking van vrouwelijke autonomie.


In combinatie met de afbeelding – een klassiek portret, van Jeremy Bentham, grondlegger van het utilitarisme – krijgt deze zin extra lading. Bentham geloofde in het “grootste geluk voor het grootste aantal,” maar mijn zin stelt juist de vraag: wat gebeurt er als het lichaam van de vrouw, de baarmoeder, wordt gereduceerd tot functie – zonder erkenning van haar geest en recht?




“Mens als ei-gen-dom”
Een culturele dissectie van lichaam, erfgoed en macht.


Of:
“Vrouw en Lijk”
Over hoe het lichaam van de vrouw werd begraven onder wetten van mannen.
De sleutel van haar X overdracht!!

Truus van Gogh herschrijft het verhaal. Van maid naar maker. Van bezit naar bestaansrecht.

De ontknooping

De Broncode van Ons Bestaan



…als de monarchie haar bestaansrecht ontleent aan de erfopvolging via de moeder, dan geldt datzelfde recht ook voor elke vrouw en moeder die leven, cultuur en identiteit overdraagt.

Wie de broncode van ons bestaan als eerste land wettelijk erkent, zal het rijkste én meest gelijkwaardige land op aarde zijn.

Niet rijk in goud of bezit, maar in waardigheid, gezondheid en vertrouwen.

X = gelijk aan Y.

Niet als getal, maar als mens.

De baarmoeder is geen ondergeschikt orgaan. Zij is de oorsprong van het leven, en daarmee het begin van elk recht.

Zolang het lichaam van de vrouw niet wettelijk erkend wordt als zelfstandig bestuurd erfgoed, blijft het systeem een kopie van een foutief script.

Erken de broncode.

Erken de vrouw.

Erken het leven.

Dan klopt het kompas.


New Wetsvoorstel: Artikel X – Wet op de Lichamelijke Zelfbeschikking van de Vrouw


De vrouw is wettelijk erkend als zelfstandig bestuurder van haar biologische lichaam.
De staat mag geen enkele beleidsmaatregel nemen over haar baarmoeder, vruchtbaarheid of moederschap zonder haar expliciete, individuele en voorafgaande instemming.
De arbeid die voortkomt uit zwangerschap, zorg of moederschap wordt erkend als cultureel, biologisch en economisch erfgoed, en wordt naar waarde gecompenseerd.

Botsing: De Grondwet erkent de vrouw niet als scheppende kracht of zelfstandig bestuurder van haar lichaam.

Brug: Een nieuwe wetmatigheid, geboren uit binnenuit weten, kan een aanvulling zijn op het bestaande rechtssysteem — een feminien rechtsbesef gebaseerd op natuurlijke orde.

Via dit blog wil ik jullie toch nog een aanvullend bewijs aanreiken voor een structurele leemte in onze wetshistorie: het ontbreken van de moeder – ‘moeder de vrouw’ – als juridisch erkende erfgoeddraagster en zelfstandig bestuurder van haar lichaam, binnen het Nederlandse Burgerlijk Wetboek. 

Deze omissie raakt niet alleen het recht, maar het fundament van onze culturele identiteit en het immateriële erfgoed dat generaties lang door vrouwen is gedragen, overgedragen en bewaard.

Publicatie Universiteit Leiden

Wat is een naam waard?

In 1947 kreeg Eduard Meijers de opdracht om het Burgerlijk Wetboek te herzien. In zijn oorspronkelijke opzet stelde hij voor een nieuw boek op te nemen: de rechten van de scheppende mens. Hiermee wilde hij ruimte geven aan de geestelijke arbeid, de creativiteit, het voortbrengend vermogen van de mens – het immateriële dat bescherming verdient naast het materiële bezit.

Maar op de term ‘scheppende mens’ kwam bezwaar, onder andere van oud-premier Gerbrandy. Hij vond het ‘arrogant’ om de mens als scheppend aan te duiden. Onder deze druk werd de titel aangepast naar: rechten op voortbrengselen van de geest. De inhoud mocht blijven, maar de naam – en daarmee de erkenning van de mens als bron – werd afgezwakt.

Deze ogenschijnlijk subtiele wijziging is veelzeggend: het laat zien hoe ongemakkelijk het systeem omgaat met het idee van scheppingskracht als juridische identiteit. En in het bijzonder: hoe de vrouw als biologische, sociale én culturele bron van leven en erfgoed nooit als zodanig erkend werd in het recht.

In het geval van ‘de scheppende mens’ werd een erkenning teruggetrokken. In het geval van de vrouw werd er nooit überhaupt een poging gedaan haar naam, haar scheppingsrol of haar bestuurlijke autonomie in het Burgerlijk Wetboek op te nemen.

X before Y

De vergeten broncode

De vrouw, die met haar lichaam nieuw leven draagt en voortbrengt – en daarmee de broncode X van het menselijk bestaan vormt – is systemisch buitengesloten van het juridische register van schepping, zeggenschap en erfgoedoverdracht. Terwijl haar moederschap automatisch wordt geregistreerd bij geboorte, ontbreekt elke vorm van bestuurlijke erkenning over haar lichaam, haar voortbrengselen, en haar rol als erfgoeddraagster.

Deze structurele fout in het overheidssysteem maakt haar juridisch onzichtbaar als oorsprong van erfgoed, cultuur en maatschappelijke continuïteit.

1. Chromosomen (XX, XY, XO):

Deze bepalen het biologische geslacht en zijn een onderdeel van je totale DNA.

XX = typisch vrouwelijk chromosomenstelsel XY = typisch mannelijk chromosomenstelsel XO = Turner-syndroom (waarbij er één X-chromosoom is en het tweede ontbreekt of incompleet is)

2. DNA:

Je DNA (desoxyribonucleïnezuur) is het erfelijk materiaal dat in elke celkern zit. Het bestaat uit lange ketens van nucleotiden (A, T, C, G) en ligt opgevouwen in chromosomen. Mensen hebben normaal 46 chromosomen (23 paren), en elk chromosoom is een streng DNA.

3. Genen:

Een gen is een stukje DNA met de code voor een eiwit of functie in het lichaam. Je hebt tienduizenden genen, en deze liggen verspreid over je DNA. Dus:

DNA = drager van genetische informatie,

Genen = stukjes DNA die iets doen,

Chromosomen = pakketjes van DNA waarin de genen zich bevinden.

Samengevat

Ons chromosomenstelsel (XX, XY, XO) bepaalt deels ons biologische geslacht, maar ons hele DNA bevat ál onze genen. Die genen liggen op het DNA dat in de chromosomen is verpakt.

Het chromosomen stelsel is ons DNA niet andersom. Ons chromosomenstelsel (XX, XY, XO) bepaalt deels ons biologische geslacht, maar ons hele DNA bevat ál onze genen. Die genen liggen op het DNA dat in de chromosomen is verpakt.

Hoezo is iedereen voor de wet gelijk?

Artikel 1 van de Grondwet zegt :

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Maar… hier komt de crux: “in gelijke gevallen.”

Dat betekent: als situaties écht vergelijkbaar zijn, dan moet de wet mensen gelijk behandelen. Maar in de praktijk worden mensen vaak niet als gelijk geval erkend, bijvoorbeeld:

Als je vrouw en of kostwinner bent en zwanger raakt: je lichaam verandert, je werkt minder of anders, en dat wordt niet gelijk gewaardeerd of gecompenseerd. Als je ziek bent (zoals bij Sarcoïdose): val tussen systemen of wordt jevzelfs gezien als “nugger” (geen recht op uitkering), terwijl je wel wil bijdragen. En nog erger als je over je letselschade uitkering loonbelasting moet betalen binnen een VOF entiteit waar elke partner volledig aansprakelijk is voor alles, maar de vrouw nog moeder niet voorkomt in de grondwet nog burgerlijk wetboek!!!!

Dus ja, iedereen is ‘gelijk’ voor de wet, maar… de wet zelf erkent niet ieders unieke omstandigheden of achtergrond.

En dat is waar ik op wijs met mijn onderzoek en werk: dat vrouwen, moeders, zieken, zelfstandigen etc. vaak juridisch, economisch en cultureel ongelijk behandeld worden — zelfs al zegt Artikel 1 iets anders.

*Iedereen is gelijk voor de wet behalve als je zwanger, ziek of zelfstandig bent

*Gelijke behandeling volgens Artikel 1, Behalve als je vrouw, moeder of buiten het systeem valt

Iedereen is gelijk voor de wet zolang je niets vraagt wat er nog niet bestaat


De Loonketen is een Kompas zonder Noorden”


In de wereld van systemen en loonstroken is de loonketen een touw —
geweven uit regels, getallen en onzichtbare arbeid.
Wie erin geboren wordt, wordt eraan vastgemaakt.
Wie uitvalt, glijdt eruit als een vergeten knoop.


Maar arbeid is geen fabriekstouw —
het is een zee van zorg, moed, geboorte en verlies.
En toch hangt er bij de poort een bordje:
“Geen toegang. Niet geregistreerd? Niet bestaand.”


Op de grens tussen zichtbaar en onzichtbaar
staan vrouwen, moeders, zelfstandigen.
Ze dragen geen ketting, maar een kompas.
“Courage calls to courage everywhere.”
Zij wijzen naar een nieuwe windrichting.


Want:
Mensen zijn nooit meer te koop.
Niet per uur, niet per formulier,
maar gewaardeerd in hun volledige bestaan.


En zo begint de reis van duizend mijl,
met een enkele stap — uit de loonketen.

Een oproep tot herstel


Het KroonEi van de Aarde”


Dit ei draagt de wereld, letterlijk en figuurlijk. Het is geen gewoon ei — het is een wereld-Ei, bekroond met een gouden kroon, en belegd met de waarheid van ons bestaan: XX, XY, XO, XXY — de chromosomale combinaties die menselijk leven vormgeven.


Het ei is de aarde. De aarde is het ei.
En in het hart van dat ei bevindt zich de Ei-Leider: het lichaam van de vrouw, de enige plek waar leven begint.


Zoals de Deltawerken Nederland beschermen tegen het water,
zo beschermt de Ei-Leider de toekomst van de mensheid.
En zoals een kroon gezag symboliseert,
zo eist dit Ei het recht op erkenning van het lichaam als erfgoed.


Want elke cultuur, elk verhaal, elk mens komt uit dit ene beginsel:
de bevruchting vindt altijd plaats in haar.

Namens mijn generatie – en die van mijn moeder, grootmoeder en dochters – vraag ik jullie ( binnen de raad van Europa deze vergeten grondslag te erkennen binnen het kader van de Faro-gedachte: dat erfgoed niet slechts over objecten gaat, maar over mensen die betekenis dragen.

Ik pleit dan ook al jaren voor de opname van ‘moeder de vrouw’ als immaterieel erfgoed binnen de nationale erfgoedagenda en vraag om uw steun bij het wettelijk vastleggen van de vrouw als:

  • Zelfstandig bestuurder van haar lichaam
  • Scheppende rechtspersoon
  • Cultureel erfgoeddraagster
  • Drager van broncode X in het maatschappelijk en juridisch domein

Ik ben ervan overtuigd dat deze erkenning niet alleen bijdraagt aan herstel van systemische ongelijkheid, maar ook aan de vernieuwing van erfgoedbeleid in lijn met het Faro-verdrag: inclusief, rechtvaardig en toekomstgericht.

Met hoopvolle groet en in verbondenheid,

Silvia Koning

Erfgoedkunstenaar, cultureel pleitbezorger

Montancourt – Huis van Mens, Tijd en Erfgoed

FARO – Raad van Europa Art

Vandaag is het zon – dag 30 maart 2025

En blog ik over mijn FARO-Kunststatement – Moeder de vrouw de erfgoeddraagster in woord, beeld en bestaan.

Omdat Ram (Aries) het eerste teken is van de dierenriem en staat symbool voor begin, geboorte en pure levensenergie. In astrologische, mythologische en symbolische zin betekent dit het volgende:

Betekenis van de Ram als eerste teken:

1. Begin van de cyclus

Ram markeert het begin van de astrologische jaarkring — bij de lente-equinox (rond 21 maart), wanneer licht en duister in balans zijn en het leven opnieuw begint te bloeien.

2. Symbool van geboorte en daadkracht

Als eerste teken vertegenwoordigt Ram de oerkracht van het “ik ben”. Het is het kind dat de wereld in stapt zonder angst.

Initiatief, moed, actie, vuur — allemaal kernwaarden van Ram.

3. Scheppingsenergie

In veel esoterische tradities wordt de Ram gezien als het vonkje dat de schepping in gang zet. Niet doordacht, maar instinctief.

Een kosmische barenswee, de eerste ademhaling van een nieuw bestaan.

4. Lichaam & Ziel

In het lichaam regeert Ram over het hoofd — symbool van identiteit, bewustzijn en richting. Het hoofd dat door de baring duwt.

Het is dus ook het archetype van de poortopener.

Ik ben geboren in het teken van de Ram — het eerste teken van de dierenriem.

Niet omdat ik mijn horoscoop altijd volg, maar omdat ik de scheppingskracht zelf ben.

De Ram is de poortopener. Het hoofd dat als eerste door de baarmoeder breekt.

De impuls van het “ik ben” — voordat systemen, wetten of ketens mijn waarde probeerden te vangen.

Ik eis geen eer, ik vraag geen pardon. Ik maak zichtbaar wat altijd verzwegen is: Dat vrouw-zijn geen privézaak is, maar een universeel gegeven dat onze samenleving draaiende houdt. Niet meetbaar in bruto-netto, maar voelbaar in elke ademtocht die ooit is genomen.

Ik ben de Ram.

Ik open.

Ik duw.

Ik besta.

“Pas wanneer je niet bang bent om te falen, kun je levend immaterieel cultureel erfgoed creëren — als broncode van ons aller bestaan.”

God heeft geen baan in de loonketen — en toch verwachten we dat de heiligheid van zorg, leven en liefde zich laat vangen in urenstaten en declarabele tijd.” Silvia Koning Lindeboom

God creëerde geen arbeidsovereenkomst, maar leven. Toch vroegen ze mij om mijn bestaansrecht te onderbouwen met een loonstrook zonder loondossier ”

Wat als je werk geen loon erkent, maar liefde?

Wat als je waarde ligt in zorg, in creatie, in overleving?

Wat als je lichaam de drager is van generaties —en niemand het ziet omdat er geen prijskaartje aan hangt?

Ik ben niet te vangen in formulieren.

Ik ben geen nummer in een keten.

Ik bén de keten.

De moederlijn.

Het erfgoed dat blijft ademen, zelfs als het genegeerd wordt.

In het hart van mijn werk als erfgoedkunstenaar ligt de overtuiging dat echte schepping begint waar angst eindigt. Levend erfgoed ontstaat niet in perfectie, maar in de moed om onvolmaakt te zijn, om te zoeken, struikelen en opnieuw te beginnen. Alleen dan ontsluit zich de ware waarde van ons gedeeld mens-zijn.

Mijn kunst is geen object, maar een sleutel. Een sleutel tot vergeten geschiedenissen, onzichtbare arbeid, verzwegen stemmen — vooral die van vrouwen, moeders, zorgenden, nuggers en autodidacten. Zij zijn het erfgoed, het levende archief, de originele broncode waarin onze samenleving is geworteld.

Onder het gedachtegoed van het Verdrag van Faro zie ik het erfgoed niet als iets dat bewaard moet worden, maar als iets dat geactiveerd mag worden — in ieder mens. Erfgoed leeft in keuzes, in verhalen, in lichamen. In schoenen die paden bewandelen die nooit erkend zijn, maar wel gedragen.

Mijn werk nodigt uit tot een nieuw narratief waarin bestaansrecht niet afgemeten wordt aan diploma’s of systemen, maar aan de intrinsieke waarde van iemands levenslijn. Daar waar het ‘ik wil’ wet wordt, ontstaat ruimte voor zelfbeschikking, autonomie en heling.

Falen is geen einde.

Falen is erfgoed-in-actie.

Falen is het begin van schepping.

Ik heb nooit geprofiteerd van de staat.

De staat heeft altijd geprofiteerd van mij

— door mij onzichtbaar te laten.”

Mijn arbeid, mijn zorg, mijn creatie, mijn inzet — nooit geregistreerd als waardevol, nooit beloond in de vorm van rechten, alleen belast. Terwijl mijn bestaan, net als dat van zovelen, de fundamenten vormt waarop deze samenleving draait.

De onzichtbare arbeid van vrouwen, moeders, zelfstandigen, mantelzorgers, nuggers, autodidacten — zij vormen het levende netwerk van cultureel erfgoed. Maar zolang hun bijdrage niet erkend wordt als bron van publieke rijkdom, blijft het systeem leunen op een stilzwijgend onrecht.

In mijn kunst maak ik zichtbaar wat systematisch is gewist. Ik keer onzichtbaarheid om in broncode. Ik zet stilte om in symboliek. Ik eis bestaansrecht via creatie.

Erfgoed is niet wat bewaard wordt in musea, maar wat verdrongen wordt in mensen.

Waar is het document waar vrouwen en moeders via de bloedlijnen erfgenamen zijn van hun bezit en lichaam? 

Ja ik weet het. Ik raak hier een diep gemis aan in de westerse rechtsgeschiedenis: een expliciet document waarin vrouwen — via hun bloedlijn, lichaam en zorgarbeid — erkend worden als autonome erfgenamen van hun bezit, vruchtbaarheid, arbeid en bestaansrecht.

Kort antwoord: zo’n document bestaat gewoon niet — althans, niet op een manier die recht doet aan vrouwen als volledige, fysieke én spirituele erfgenamen.

Ik ben de zelfstandig bestuurder van mijn lichaam. Toch druist dat nu in tegen artikel 11, omdat mijn lichaam ziek werd van arbeid en het systeem mijn bestaansrecht daaraan blijft toetsen.”

“Sarcoïdose tast mijn longen aan, maar het systeem tast mijn autonomie aan.

Wie beschermt mijn grondrecht als mijn lichaam niet meer rendeert volgens hun normen?”


Artikel 11 van de Grondwet – Onaantastbaarheid van het lichaam


“Ieder heeft recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam.”


Maar wat als jouw lichaam – door sarcoïdose of een andere chronische aandoening – je bestaanszekerheid ondermijnt in een systeem dat jou enkel erkent via loonarbeid?
Wat als je geen zelfstandig bestuurder meer mág zijn van je lichaam, omdat je ziek bent, maar ook geen volledige erkenning of bescherming krijgt?


Dat is geen vrije keuze.
Dat is structurele aantasting van lichamelijke autonomie – en daarmee een schending van de geest van artikel 11.

Huizinga’s Homo Ludens herinnert ons eraan
dat cultuur niet voortkomt uit arbeid of strijd,
maar uit spel.
Uit verbeelding, uit ritueel, uit het vrijwillige.
Misschien moeten we dus niet harder werken,
maar weer leren spelen
om onszelf en elkaar opnieuw te ontmoeten.

Wat er wel is (maar tekortschiet):

1. Het Burgerlijk Wetboek (zoals ingevoerd door Napoleon) kent geen erkenning van de vrouw als autonome bron van erfgoed of bezit. Het beschouwde vrouwen historisch als ‘handelingsonbekwaam’, onder voogdij van vader of echtgenoot. Moederschap werd niet erkend als arbeid, laat staan als erfgoed.

2. Erfrecht erkent bloedbanden, maar vermengt dit met patriarchale structuren waarin de achternaam (en dus erfgenaamstatus) meestal via de vader loopt. De moeder als levende erfgenaam van zichzelf en haar kinderen is juridisch onbenoemd.

3. De Grondwet noemt het woord ‘vrouw’ niet. Het lichaam van de vrouw is geen erkende juridische entiteit in zichzelf — er is geen autonome juridische positie voor de moeder als bestuurder van haar lichaam of vruchtbaarheid.

4. Internationale verdragen zoals CEDAW (VN-verdrag voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen) streven wel naar gelijkheid, maar erkennen de onzichtbare overdracht via bloedlijnen, zorg en lichaam niet als cultureel of economisch erfgoed.


De staat heeft een toerekenbare tekortkoming in de nakoming van onze en mijn bestaansrecht.
Mijn lichaam leverde arbeid, zorg en erfgoed — maar kreeg geen erkenning.
Wat ik nakwam, werd verzwegen. Wat zij verzwegen, werd nooit hersteld.”

Wat er zou moeten komen:

Een Nieuw Gronddocument:

“Het Testament van het Lichaam”

of

“Het Erfgoed van de Moederlijn”

Een manifest waarin erkend wordt dat vrouwen, via hun lichaam, bloedlijnen, zorgarbeid en voortplanting, de primaire erfgenamen zijn van leven, cultuur, identiteit en bestaansrecht.

Waarin moederschap — of het nu biologisch, sociaal of spiritueel is — erkend wordt als een vorm van immaterieel cultureel erfgoed. Niet als romantisch ideaal, maar als bron van juridische, economische en maatschappelijke rechten.

Wandkleed Slachtoffer Verleden Zeeland

Een klein project en zinnetje met een gigantische lading: want, “De man is de wereld.” Het echoot Simone de Beauvoir’s beroemde uitspraak:

“De man is de norm, de vrouw de ander.”

Maar werk zin gaat nog verder. Het is geen constatering van ongelijkheid — het is een confrontatie met de totale vereenzelviging van ‘de man’ met de structuur, het systeem, het recht, de geschiedenis, de macht.

De wereld is ingericht naar zijn maat.

Hier mijn artistieke reactie als tekstueel kunstwerk:

Titel: De Man is de Wereld

“De man is de wereld.

Ik ben het voetnootje onder zijn wetten.

De ongetekende bladzijde in zijn geschiedenisboek.

De handtekening die ontbreekt op zijn eigendomsakte van mijn lichaam.”

Hij kreeg wetten.

Ik kreeg zorg.

Hij kreeg arbeid.

Ik kreeg liefde.

Hij kreeg bezit.

Ik was bezit.

Maar ik ben niet zijn wereld.

Ik ben de oorsprong van alle werelden.

En ik eis mijn plek naast hem,

maar als mijzelf.

Amen liefs Moeder der Aarde

De Netkous – Bloedlijn van Vergeten Macht

Uitgelicht

Kunst als Tegenkracht – Over hoe erfgoed de democratie weeft

Grondwet artikel 1: iedereen is gelijk, behalve als je baart, dan val je buiten de wet

De belastingdienst gelooft in gelijke behandeling. Behalve als je geen man, geen loonstrook, en wel kinderen hebt.


Ze naaide zichzelf de geschiedenis in
steek voor steek
want niemand schreef haar naam op

De grootste vraag ooit is: wie is digitaal de baas over moeder de vrouw als zij niet voorkomt als zelfstandige bestuurder van haar eigen vlees en bloed in de grondwet, terwijl onze monarchie voortleeft op de bloedlijnen van een moeder Amalia van Solms ?

De openbaar koopvrouw wordt omgekat in een polis zonder waarde,” dan klinkt dat als een metafoor voor hoe vrouwen — vooral zelfstandige moeders of werkende vrouwen — systemisch onzichtbaar of waardeloos worden gemaakt in administratieve of juridische structuren.

Hier zijn een paar manieren waarop we deze zin kunnen ontleden of verdiepen, als je dat wil gebruiken in een pleidooi, kunstwerk of publicatie:

1. “Openbaar koopvrouw”

Dat klinkt historisch beladen, als een vrouw die zichtbaar en zelfstandig handelt — misschien een verwijzing naar een marktvrouw, ondernemer, of symbolisch naar een vrouw die haar lichaam ‘inbrengt’ in de samenleving, zoals bij moederschap of arbeid.

2. “Wordt omgekat”

Hier zit een systemische actie in. Er wordt met opzet iets veranderd of vervormd — een identiteit, een recht, een status.

3. “In een polis zonder waarde”

Dat suggereert dat de vrouw administratief gereduceerd wordt tot een nummer of verzekeringsobject, zonder echte erkenning of dekking — alsof haar arbeid of inzet niets meer waard is, terwijl ze ooit zelfstandig was.

Zo werkt het systeem: de BV Nederland

De openbaar koopvrouw – de zichtbare, zelfstandige vrouw die lichaam en arbeid inzet voor samenleving en toekomst –wordt stilletjes omgekat in een polis zonder waarde.

Wat ooit erkenning verdiende, wordt gedegradeerd tot een nummer in een keten, een dossier zonder dekking, een naam zonder naamrecht.

In de boekhouding van de BV telt alleen wat meetbaar, belastbaar, verhandelbaar is.

Niet wat leeft. Niet wie draagt.

De kroon leeft op het bloed van de moeder. De wet heerst met de hand van de vader. De monarchie beweegt stil door via de baarmoeder, maar het belastingstelsel boekt alleen de naam van de man.

Wie draagt, betaalt.

Wie baart, bestaat niet — tenzij getekend door een polis.

De koning is onschendbaar. De vrouw die leven schenkt, is aansprakelijk. De moeder draagt het rijk, maar wordt niet erkend als bouwer ervan. De monarchie rust op haar lichaam,de geschiedenis leeft door haar bloed, maar de wet schrijft zijn naam.




“Ik werk net zo hard als een man, ik word geslagen, ik zorg voor kinderen, ik heb pijn, ik vecht… Ain’t I a woman?”
Sojourner Truth sprak deze woorden uit in 1851 op een vrouwenrechtenconferentie in Akron, Ohio. 


Ook ik hou overheid een spiegel voor:
• Als ik al die dingen doe die ‘mannen’ doen… waarom schrijf je dan dat ik we gelijk zijn ?
• Waarom gelden de rechten van ‘de man’ niet voor mij als zelfstandig bestuurder van mijn eigen lichaam in een VOF entiteit.

Wetgeving zonder menselijkheid is een lege vorm.

Ja, precies dát is de kernvraag in mijn onderzoek. En die raakt niet alleen het hart van de democratie, maar ook de wortels van onze erfgoedstructuur en juridische ordening.

Hier is een krachtige tekst die mijn gedachte samenvat in de stijl van een Faro-manifest of kunststatement:

“Wie bestuurt moeder de vrouw?”

Kunst als behoud van democratie – een vraag voor de toekomst van ons verleden

De grootste vraag ooit is deze:

Wie is digitaal de baas over moeder de vrouw, als zij nergens voorkomt als zelfstandige bestuurder van haar eigen vlees en bloed in de Grondwet?

Niet als burger, niet als bron, niet als fundamenteel recht.

Terwijl de monarchie voortleeft op bloedlijnen van moeders – zoals Amalia van Solms.

Wij bouwen systemen op de rug van vrouwen maar codificeren hen niet als juridische entiteit.

Moeder de vrouw is de enige kracht die tegelijk leven geeft en arbeid verricht –onbezoldigd, ongezien, ongeregistreerd.

Zolang zij digitaal, juridisch en politiek geen autonomie kent over haar lichaam, zorgkracht, vruchtbaarheid en bestaanszekerheid, spreken we niet over democratie.

Maar over een systeem dat voortleeft op vergeten wetten en verborgen vrouwen.

Het is tijd voor een nieuwe codificatie:

“Ik wil is wet.”

Stof tot nadenken

De Netkous binnen het Kroondomein

Een visuele vertelling over erfgoed, autonomie en verborgen macht door Silvia Koning Lindeboom

“Ze liep op kousenvoeten door de gangen van het kroondomein.

Niemand zag haar. Niemand hoorde haar.

Toch droeg zij het land.

In haar lichaam. In haar zorg. In haar bloed.”

Make mother great again maar dan zonder pet, met wet.


De papieren vrouw”


Ze noemden haar een arbeidsongeschikte.
Een verzekeringstechnisch probleem.
Een regel in een wetboek dat ooit door mannen zonder baarmoeder geschreven werd.


Maar zij was geen dossier.
Zij was een wandelend wetgevingsarchief.
Een levende bron van ervaring,
die precies wist waar het mis ging
— niet in de ziekte,
maar in de systemen eromheen.


Ze las boeken met titels als
“Onze achterlijkheid in de kunst der wetgeving”
en dacht:
ze vergeten steeds het lichaam dat het draagt.


In haar vaas van porselein zat een barst.
In haar postzegel zat zwijgen.
In haar stem: vuur.


Ze schreef zichzelf terug.
Tussen de regels van rapporten.
In de rand van tijdschriften.
Op muren van musea.
Tot iemand vroeg:
“Maar wie ben jij eigenlijk?”


En ze antwoordde:


“Ik ben Silvia Koning Lindeboom.
En ik ben niet arbeidsongeschikt, ik ben alleen beroepsongeschikt.
Nu ben ik wetgevend erfgoed.”

Wie bestuurt het vrouwenlichaam wanneer de wet haar niet erkent?

Wie bepaalt de waarde van haar arbeid als haar bestaan niet wordt geregistreerd?

Wie is de eigenaar van haar digitale schaduw, nu zij niet als zelfstandig bestuurder van haar lichaam voorkomt in de Grondwet van een monarchie die rust op haar bloedlijn?

De Netkous is gescheurd. Niet uit zwakte, maar omdat het tijd is dat haar verhaal zich weeft in de wet.”

De macht van mannelijke tussenpersonen 

1. Wat bedoelen we met ‘mannelijke tussenpersonen’?

Mannelijke tussenpersonen zijn (historisch en systemisch) vaak de poortenwachters geweest tussen vrouwen en hun rechten, bestaanszekerheid, bezit, erkenning of stem. Denk aan:

• Notarissen, advocaten, artsen, rechters, priesters, ambtenaren, bankiers

• De man als wettelijk vertegenwoordiger van de vrouw (zoals vroeger bij huwelijk of eigendom)

• De ‘neutrale’ beleidsmaker of uitvoerder die vaak vanuit een mannelijke norm redeneert

2. Juridisch en historisch voorbeeld:

• Tot diep in de 20e eeuw kon een gehuwde vrouw in Nederland zonder toestemming van haar man geen rechtshandelingen verrichten (denk aan leningen, werk of contracten).

• Vrouwen konden geen officiële rechtspersoon zijn buiten het huwelijk — de man was tussenpersoon tussen haar en de staat.

3. Symbolisch:

De mannelijke tussenpersoon is niet alleen een figuur, maar ook een structuur:

• Hij staat tussen het lichaam en het recht

• Tussen geboorte en erkenning

• Tussen arbeid en beloning

• Tussen moeder en macht

Of zoals jij het zou kunnen verwoorden:

“Ik besta, maar eerst moet een man me doorgeven.”

“Mijn handtekening werd pas geldig als hij keek.”

“Mijn arbeid werd pas erkend als hij het in een dossier typte.”

Wat als ik een man was geweest?”

Een geweldloze reconstructie van systemisch onrecht aan een zelfstandige vrouw met een AOV-uitkering. Hoe ik geweldloze communicatie + aanpak met andere ogen + de vraag inzet:

“Wat als dit een man was overkomen?”

Mijn zaak raakt direct aan het kernprobleem: structurele blinde vlekken in beleid, belastingwetgeving én erkenning van zorg- en bestaanswerk dat vrouwen – zeker moeders – leveren.

Ik maak zichtbaar wat onzichtbaar is geworden: hoe regels, systemen en wetten gemaakt zijn zonder de realiteit van vrouwenlevens mee te nemen.

Think Again

“Wat als ik een man was geweest?”

Een geweldloze reconstructie van systemisch onrecht aan een zelfstandige vrouw met een AOV-uitkering

“Met zachte kracht. In verbondenheid. Met een open hart en een scherpe geest.”

In dit document neem ik u mee in een persoonlijke en tegelijkertijd universele geschiedenis van hoe systemen falen als ze mensen niet écht zien.

Wat u leest, is geen aanklacht, maar een uitnodiging tot herziening. Wat als ik een man was geweest? Had het systeem dan beter gewerkt?

2. De feiten: een tijdlijn

1998 & 2002 – privéverzekeringen afgesloten.

2007 – ziek: sarcoïdose.

2007 – start AOV-uitkering.

2008–2010 – aangiftes lopen mis.

2010 – fiscale wijziging: uitkeringen in één keer belast.

Gevolg: toeslagen teruggevorderd, bijna in de schulden, bestaansonzekerheid.

3.Reflectie: een systeem zonder vrouwenlichaam

“Mijn verzekering werd mijn redding maar ook mijn val. Niet omdat ik fraudeerde. Niet omdat ik profiteerde. Maar omdat ik een vrouw ben, een moeder, een zelfstandige – en onzichtbaar was in het fiscale model.”

De vraag die alles kantelt:

Wat als ik een man was geweest?

Had men dan:

• Gevraagd naar mijn verdienmodel?

• Mijn ‘moederschap’ in rekenschap gebracht?

• Mijn kinderen ontnomen via toeslagen?

5. Oproep tot herstel

“Ik vraag geen medelijden. Ik vraag maatwerk. Gelijkwaardigheid. Wetgeving die ook vrouwen meerekent. En een register dat erkent dat vrouwen bestuurders zijn van hun lichaam, hun werk en hun inkomen.”

6. Mijn bijdrage: vanuit de Aanpak Met Andere Ogen

Mijn werk, visie en inzet voor:

• Faro Cultureel Erfgoed,

• Ieder(in),

• en de netwerkclub Aanpak Met Andere Ogen tonen aan dat je niet enkel je eigen verhaal vertelt, maar namens velen spreekt.

Een overheid die klem zit gebruikt artikel 80 A.

Inderdaad, Artikel 80a van de Wet op de rechterlijke organisatie (Wet RO) is een instrument dat soms wordt ingezet wanneer de overheid ‘klem zit’, of liever: wanneer hoger beroep of cassatie ongewenste precedenten kan scheppen of de Staat juridisch kwetsbaar wordt.

Wat is Artikel 80a precies?

Artikel 80a Wet RO stelt de Hoge Raad in staat om zaken af te wijzen zonder inhoudelijke motivering als:

1. het middel van cassatie klaarblijkelijk ongegrond is, of

2. het geen behandeling in cassatie behoeft, bijvoorbeeld omdat de rechtsvraag al is beantwoord.

Kortom: de Hoge Raad zegt dan: “We behandelen deze zaak niet inhoudelijk, punt.”

Waarom is dit controversieel in zaken tegen de Staat?

Omdat de Hoge Raad dan géén motivering hoeft te geven, wordt er geen jurisprudentie gecreëerd. Dit betekent dat:

• De burger geen inhoudelijk oordeel krijgt.

• De overheid geen precedentrisico loopt.

• Het systeem dus zichzelf beschermt, vooral als de zaak maatschappelijk of financieel gevoelig ligt.

In mijn context (fiscale AOV-fout en bestaansrecht):

Als mijn zaak – of die van mensen in vergelijkbare situaties – ooit voor de rechter komt en de overheid ‘klem zit’, dan zou Artikel 80a kunnen worden ingeroepen om te voorkomen dat een uitspraak bredere werking krijgt.

Bijvoorbeeld:

• Een erkenning dat de belastingdruk op AOV-uitkeringen van zelfstandige moeders onrechtvaardig was, zou kunnen leiden tot massale schadeclaims.

• Daarom zou men zo’n zaak afwijzen op vorm, niet op inhoud.

Wat kun je daartegen doen?

• Ik zorg nu dat ik de maatschappelijke druk en aandacht opbouw – zoals ik dit nu al doet via kunst, erfgoed en netwerken.

Uit welke klei kom jij?

Toen…. toen brak de wereld open….

Een mythe over Moeder de Vrouw

Er was ooit eens een wereld die dacht dat zij zichzelf had geschapen. Ze bouwde torens van geld, wetten van ijzer en kroonde vaders tot koningen van het denken.

Maar toen de zon voor de duizendste keer opkwam, riep iemand vanaf de onderkant van de vaas:

“En wie heeft de scherven gelijmd?”

Toen zwegen de wetten. En de vaders.


“Uit welk ei kom jij? Hopelijk geen systeem of fabrieksversie.”

Want daar, onder lagen van glazuur, stond zij al eeuwen.

Met een kind op de heup, een doek in haar hand en de kracht van de schepping in haar schoot.

Moeder de Vrouw — niet de Madonna, niet de heks,

maar de onzichtbare ruggengraat van alles wat ooit overeind bleef staan.

Zij was de eerste die bloedde zonder te sterven,

de eerste die gaf zonder erkenning te krijgen,

de eerste die wist:

God was misschien een man, maar geboorte was van haar. Toen brak de wereld. Niet uit woede, maar uit waarheid. En tussen de barsten groeide iets nieuws. Geen mythe. Geen offer. Maar bestaansrecht.


Hoe ik mezelf terugvond in een baksteen


Ik was zoekgeraakt. Versnipperd tussen systemen, definities en loketten.
Tot ik op een dag mijn hand legde op een oude baksteen in een muur die al vier eeuwen stond.


Hij zei niets.
Maar ik hoorde alles.


Hij had scheuren, precies zoals ik.
Hij droeg lagen, precies zoals ik.
En toch — hij hield iets overeind.
Niet omdat hij perfect was,
maar omdat hij wist waar hij hoorde.


Ik besefte:
Ik ben geen puzzelstuk in andermans plan.
Ik ben een bouwsteen.
Met herinnering in mijn poriën.
Met draagkracht in mijn stilte.
Met bestaansrecht in mijn vorm.


Sindsdien weet ik —
Ik ben erfgoed.
En erfgoed beweegt niet,
maar het beweegt jou.

Liefs Silvia

Een ode aan Queen Mummie

Uitgelicht

Vandaag is het exact negen jaar geleden dat Johan Cruijff overleed – een legende op het veld, een visionair in denken en doen. Hij was niet zomaar een voetballer, hij was een denker, een bruggenbouwer, een man die wist: “Je gaat het pas zien als je het doorhebt.” Zijn erfenis leeft voort, in stadions, in straatjes met kinderen die dromen, en in de taal van eenvoud die diep doordringt.

Geen label. Geen stroming. Alleen waarheid.

“Je hoeft geen feminist te zijn om te zien wat recht is.”

Maar vandaag brengen we ook eer aan een andere legende – eentje zonder stadion, zonder camera’s, maar met een even indrukwekkend levensveld: Queen Mummie oftewel moeder de vrouw

Een vrouw die geen gouden bal won, maar wel harten.

Een vrouw die geen passes gaf op het veld, maar verbinding gaf aan een gemeenschap.

Een moeder. Een koningin van het dagelijks leven.

Een vrouw die, net als Cruijff, haar eigen spelregels volgde, en precies wist waar het in het leven echt om draait: liefde, rechtvaardigheid, menselijkheid.

Op deze bijzondere dag staan we stil bij twee vormen van erfgoed:

het publieke, sportieve genie van Cruijff,

en het intieme, liefdevolle erfgoed van Queen Mummie –

die in haar eigen koninkrijk levens aanraakte, generaties verbond,

en haar nalatenschap achterliet in rituelen, verhalen en warme herinneringen.

Hier is een nieuw Faro-blog met een universele blik op ‘Moeder de Vrouw’, wereldwijd en door de lens van levend erfgoed:

Moeder de Vrouw – Levende drager van ons erfgoed

Oostkerk Expositie 2 juli 2023

Een Faro-gedachte over vrouwen, rituelen en onzichtbare kronen

Wereldwijd bestaat er een oeroude, stille kracht die zich niet laat vastleggen in wetten of archieven. Ze leeft in zorgende handen, in blikken vol wijsheid, in keukens waar generaties samenkomen.

Ze heet overal anders – Mother, Mère, Mama, Amá, Ummi – maar haar essentie is universeel.

Moeder de Vrouw.

Niet als stereotype, maar als cultureel fundament.

Niet als rol, maar als drager van verhalen, gewoonten, symboliek en menselijkheid.

Zij is erfgoed in beweging – levend, ademend, vormgevend.

Het meisje met de parel 2.0 is inmiddels moeder geworden

Precies zoals het Faro-verdrag bedoelt.

In het Faro-verdrag – ondertekend door de Raad van Europa – staat dat erfgoed niet alleen in gebouwen of objecten huist, maar vooral in de mensen zelf: in hun gebruiken, hun verhalen en hun rituelen.

Iedereen is een erfgoeddrager, en iedereen mag meebepalen wat erfgoed is.

Maar wat als we dit perspectief toepassen op de moederfiguur wereldwijd?

De onzichtbare kroon van de vrouw

Elke moeder draagt een onzichtbare kroon.

Zij die kinderen baart of opvoedt, die zorgt, bewaart, verbindt en beschermt – zij is de stille koningin van het dagelijks leven.

Haar troon? Een keukentafel.

Haar rijk? Een huis vol leven.

Haar wetten? Gegrond in liefde, rechtvaardigheid, en overlevering van wat goed is voor allen.

In tijden van oorlog, armoede, migratie of ziekte zijn het vaak de vrouwen die de draad van cultuur en hoop vasthouden. Zij bewaren de taal, de recepten, de gebeden, de gewoonten.

Ei gen dom – Ei gen aar schap

Ze geven het door. Zonder officieel erfgoedlabel.

Zonder erkenning. Maar met enorme waarde.

Kunst als erfgoedtaal – de vaas als ritueel object

Op de foto zien we een vaas – geplaatst op The Book of Rituals.


God ziet alles… maar wie luistert naar haar?
In het tijdperk van digitale ogen en vergeten moeders spreken onze handen, onze harten, onze herinneringen.
De waarheid zit niet in de systemen, maar in het ritueel van zorg, recht en herstel.”

Een kunstwerk, maar ook een erfstuk.

Beschilderd met symbolen: een vrouw met een blinddoek, rokerig mysterie, vuur als transformatie, een kroon als eerbetoon.

Deze vaas vertelt zonder woorden wat het Faro-verdrag wil zeggen: erfgoed leeft in betekenissen.

In hoe wij omgaan met verleden, heden en toekomst.

In hoe wij de liefde van vrouwen zichtbaar maken, door kunst, ritueel en erkenning.

Daarnaast het ei – met een oog, een kroon, een klavertjevier – als vruchtbaarheidssymbool, als alziend erfgoed.

Een zeldzaam, krachtig duo.

Samen vormen ze een visuele ode aan ‘Queen Mummie’, maar ook aan alle moeders wereldwijd.

Van privé naar collectief erfgoed

Als we erfgoed niet langer alleen definiëren als ‘wat belangrijk was voor een natie’, maar ook als ‘wat belangrijk is voor mensen nu’, dan mogen we niet langer om de figuur van de moeder heen.

Elke moeder die verhalen doorgeeft, rituelen bewaart, liefde weeft in het dagelijks leven –

is een cultureel monument.

Zij is Faro, zonder dat ze het weet.

Haar werk is onbetaald, haar nalatenschap onmisbaar.

Een oproep: erken haar rol in beleid én verhaal

Laten we pleiten voor erfgoedbeleid waarin ruimte is voor het dagelijks leven van vrouwen.

Laten we moeders zien als bewakers van immaterieel erfgoed, met een stem in wat we bewaren, doorgeven en vieren.

En laten we kunst blijven maken die deze verhalen zichtbaar maakt.

Zoals deze vaas.

Zoals dit ritueel.

Zoals dit blog.

Want erfgoed leeft.

En waar het leeft, leeft moeder de vrouw.


S.M.J. Koning-Lindeboom
Erfgoeddraagster, kunstenaar & schrijver van ‘Het Geheim van de Netkous’

Liefs Silvia

Wie is de wet en rechtmatige Ei – Gen – Aar van moeder de vrouw?

Uitgelicht

Mindset Anekdote van Queen Munmnie 

 Het EI en de IE van de Wonder Vrouw

Een ode aan mijn creatie, mijn erfgoed en mijn intellectueel eigendom – Het EI en de verborgen waarheid

Er was eens een koninkrijk verborgen in de nevelen van de tijd, een plaats waar wetten werden geschreven, maar nooit volledig begrepen. In het hart van dit koninkrijk lag het Kroondomein S Queen Munmnie, een plaats waar de essentie en ware waarde van het bestaan bewaard werden.

In dit rijk heerste een onzichtbare wet. Vrouwen en moeders droegen het leven, bouwden samenlevingen op en hielden de wereld draaiende. Toch waren ze in de wet nooit volledig erkend als de rechtmatige bestuurders van hun eigen lichaam, arbeid en bestaan. Advocaten studeerden, leerden wetten uit boeken, maar ze konden niet bewijzen wat nooit zwart-op-wit was erkend.

Tot de dag dat Queen Munmnie S het geheim van het EI ontdekte.

Het EI en de verborgen waarheid

In de archieven van het koninkrijk vond Queen Munmnie een eeuwenoude wetstekst. Het was een document dat altijd voor haar ogen had gelegen, maar waarvan de ware betekenis nooit was onthuld.

Het EI  de kern van het bestaan, de bron van leven en voortgang  werd altijd gezien als vanzelfsprekend. Maar de wet had nooit erkend wie werkelijk de eigenaar was van het EI. De staat had zich eeuwenlang gedragen als de EI-GEN-NAAR, de IE van de vrouw en moeder de vrouw.

Queen Munmnie begreep wat dit betekende:

 Het EI, het fundament van het leven, werd gereguleerd, belast en gecontroleerd zonder dat de dragers ervan werden erkend als eigenaren.

 De IE, de intellectuele essentie, de keuzevrijheid en het bestaansrecht van vrouwen en moeders, werd systematisch buitengesloten uit de wet.

 De wet had vrouwen altijd verplicht om belasting te betalen, arbeid te verrichten en verantwoordelijkheid te dragen, zonder hen de volledige rechtspersoonlijkheid te geven die bij dat eigenaarschap hoorde.

De implicatie was enorm. Als een lichaam juridisch niet volledig erkend wordt, hoe kan het dan worden belast, gereguleerd of zelfs beschermd?

De Wetten van Eigenaarschap

Queen Munmnie wist wat er moest gebeuren. Ze schreef een nieuw document, niet zomaar een papier, maar een fundament voor ware rechtvaardigheid.

Hierin stonden drie fundamentele wetten:

1. De Wet van het EI.  Elke vrouw en moeder wordt erkend als de rechtmatige eigenaar van haar lichaam en de drager van haar economische en juridische autonomie.

2. De Wet van de IE  Het intellectuele eigendom van het lichaam en de arbeid van moeders kan niet worden toegeëigend door een staat die hen niet als zelfstandige juridische entiteit erkent.

3. De Wet van het Eigenaarschap  De staat kan geen belasting heffen op een lichaam dat zij niet volledig erkent. Bestaanszekerheid voor moeders wordt gewaarborgd via een basisinkomen, omdat moederschap een fundamentele economische bijdrage is.

k ben de schepper van mijn eigen erfgoed. Mijn handen drukken zich af in de materie, mijn identiteit ligt vast in de vormen die ik achterlaat. Dit ei is niet zomaar een ei. Het is een bron, een barst, een geboorte, een claim op mijn bestaan.

Toen de advocaten en wetgevers deze wetten lazen, beseften ze dat er geen tegenbewijs was. Wat eenmaal bewezen is, kan niet meer ontkend worden.

Van EI-GEN-NAAR naar EIGENAARSCHAP

Queen Munmnie’s woorden verspreidden zich als een storm over het land. Vrouwen en moeders begrepen eindelijk wat hen eeuwenlang was onthouden.

De staat kan  niet langer het EI claimen zonder de IE te erkennen. Het eigenaarschap over het lichaam, de arbeid en het bestaansrecht van vrouwen en moeders was eindelijk terug waar het hoorde.

En zo werd Queen Munmnie S Kroondomein het symbool van waarheid: een plek waar recht niet alleen werd geschreven, maar eindelijk begrepen werd.

Want een staat die vrouwen belast zonder hen volledig juridisch te erkennen, heeft zichzelf in een paradox vastgezet.

En een systeemfout die wordt blootgelegd, kan niet langer worden genegeerd.

Het EI is bevrijd. De IE wordt hersteld. En de vrouwen en moeders worden eindelijk erkend in wetboek 9. 

Als er geen vrouwen en en of moeders zijn is al ons geld en crypto geen stuiver waard. Zonder vrouwen en moeders heeft geld  of het nu fiatgeld, goud of crypto is geen enkele waarde.

Waarom?

 Zij brengen leven voort, de enige echte asset die de toekomst garandeert.

Zij bouwen samenlevingen op, verzorgen, onderwijzen en dragen de volgende generatie.

Zonder mensen is er geen economie, geen markt, geen innovatie  en dus geen waarde.

Geld is slechts een afspraak, een abstractie. De werkelijke waarde zit in de mensen die het gebruiken en in stand houden. En zonder vrouwen en moeders, zonder het EI en de IE, is alles letterlijk en figuurlijk waardeloos.

Nieuwe mindset:

De ware valuta van de wereld is niet geld, maar mensen. En de bron daarvan is de vrouw en moeder de vrouw. Zonder haar is elke munt, elke cryptotransactie en elk banksaldo een lege belofte 

Wandkleed- loon keten Slavernij verleden

P.s De toeslagen affaire en postoffice schandaal zijn nog maar een topje van de ijsberg 

Wat ligt er onder het wateroppervlak?

Een bureaucratisch systeem dat mensen als nummers behandelt in plaats van als individuen.

Overheden en instanties die fouten maken, maar weigeren verantwoordelijkheid te nemen.

Een juridische structuur die burgers in een zwakke positie plaatst tegenover de staat, zonder echte bescherming of rechtsherstel.

Maar onder die ijsberg schuilde nog iets groters:

De structurele ontkenning van vrouwen en moeders als zelfstandige economische en juridische entiteiten.

Wat betekent dit?

De Toeslagenaffaire liet zien hoe moeders ten onrechte als fraudeurs werden behandeld, omdat ze financieel afhankelijk werden gemaakt van een systeem dat hen nooit volledig erkende.

Het Post Office-schandaal in het VK toonde hoe gewone burgers werden verpletterd door een blind en foutgevoelig bureaucratisch systeem, zonder enige vorm van bescherming.

En daaronder ligt het fundamentele probleem: een samenleving gebouwd op structuren die vrouwen, moeders en kwetsbare groepen systematisch buitensluiten, zonder hen volwaardige economische en juridische rechten te geven.

Als we echt een einde willen maken aan dit soort schandalen, dan moeten we de kern van het probleem aanpakken:

1. Erkenning van moeders als zelfstandige economische eenheden, zodat ze niet afhankelijk zijn van toeslagen of een onrechtvaardig systeem.

2. Een juridisch en economisch vangnet dat niet discrimineert of mensen criminaliseert op basis van hun status.

3. Een fundamentele herziening van hoe de staat en instanties omgaan met burgers – niet als nummers, maar als mensen met rechten.

De Toeslagenaffaire en het Post Office-schandaal zijn geen incidenten ze zijn systeemfouten die mensen ziek en gek maken. 

De werkelijke schok komt pas als het u en of gezin ook persoonlijk overkomt! Wat zou un dan willen dat gebeurt ? Loonbelasting betalen in de loonketen zonder loonstrook of looncomponent!

Met andere woorden: Wie heeft het patent op het biologische lichaam van moeder de vrouw en als schepper van de ziel?

Wie heeft het patent op het biologische lichaam van vrouwen?

Formeel gezien heeft niemand een patent op het biologische lichaam van vrouwen, omdat het menselijk lichaam en de natuurlijke genetische code niet gepatenteerd kunnen worden volgens internationale verdragen zoals die van de World Intellectual Property Organization (WIPO) en het Verdrag inzake de Rechten van de Mens en de Biogeneeskunde (Oviedo-verdrag).

Maar in de praktijk?

Het juridische en economische systeem functioneert alsof de staat, farmaceutische bedrijven en wetgevers indirect eigenaarschap claimen over het vrouwelijke lichaam, zonder dat vrouwen zelf volledige autonomie krijgen.

1. De Staat als ‘eigendombeheerder’ van vrouwen en moeders

• Juridische status: Vrouwen en moeders worden in het Burgerlijk Wetboek niet expliciet erkend als zelfstandige rechtspersonen met volledige autonomie over hun lichaam.

• Belasting & regelgeving: De staat heft belasting en legt wetten op die het lichaam van vrouwen reguleren, maar erkent hen niet als autonome economische en juridische entiteiten.

• Reproductieve rechten: Overheden kunnen wetten maken over zwangerschap, abortus en moederschap zonder dat vrouwen hierover volledige zeggenschap hebben.

2. Farmaceutische bedrijven en patenten op vrouwelijke biologie

• Medicijnen en hormoonbehandelingen worden gepatenteerd door farmaceutische bedrijven, terwijl het vrouwelijke lichaam zelf geen juridische autonomie krijgt.

• Genetische patenten: In het verleden hebben bedrijven geprobeerd patenten aan te vragen op menselijke genen, zoals de BRCA1- en BRCA2-genen (gerelateerd aan borstkanker), wat in 2013 door het Amerikaanse Hooggerechtshof werd verboden.

• Vruchtbaarheid en IVF-patenten: Er bestaan patenten op technieken voor kunstmatige voortplanting, anticonceptie en hormoontherapieën, wat economische controle geeft aan bedrijven, niet aan de vrouwen zelf.

3. Economische controle: het lichaam als ‘waarde-object’ zonder eigenaarschap

• Arbeid en moederschap worden niet als economische bijdragen erkend, maar bedrijven en staten verdienen geld aan het lichaam van vrouwen via medicijnen, verzekeringen en belastingen.

• Gendermedicatie en cosmetische industrie: Van hormonale behandelingen tot plastische chirurgie – deze sectoren zijn miljardenindustrieën die profiteren van het vrouwelijke lichaam, zonder dat vrouwen zelf invloed hebben op de economische structuur ervan.

Conclusie: Geen formeel patent, maar wel economische controle

Er is geen direct patent op het vrouwelijke lichaam, maar er is wel een juridisch en economisch systeem dat de autonomie van vrouwen en moeders beperkt, terwijl anderen er financieel en juridisch over beslissen.

Wie controle heeft over wetten, medicijnen en belastingen, heeft indirect eigenaarschap over het lichaam van vrouwen – zonder dat zij zelf als autonome rechtspersoon worden erkend.

De vraag blijft: Wanneer krijgen vrouwen en moeders volledige juridische en economische eigenaarschap over hun eigen lichaam? Want zonder die erkenning blijft hun waarde en bestaanszekerheid bepaald door de Adel Aar !!

Ei –

Een ei is in de biologische zin een drager van nieuw leven. Het is de kern van voortplanting en bevat de genetische informatie om een nieuw organisme te laten ontstaan.

Symbolische en filosofische betekenis van een Ei

Het ei is meer dan alleen een biologisch fenomeen. Het heeft door de geschiedenis heen verschillende betekenissen gekregen:

• Schepping en oorsprong – In veel culturen en religies wordt het ei gezien als het begin van alles, de bron van het leven.

• Potentie en transformatie – Een ei bevat levenskracht maar moet door een proces (broeden, groeien, ontwikkelen) heen voordat het uitkomt.

• Bestaanszekerheid – Zonder eieren geen leven, geen toekomst, geen evolutie.

• Kwetsbaarheid en kracht – Een ei is breekbaar, maar de inhoud ervan draagt enorme potentie in zich.

Het Ei in de context van jouw gedachtegoed

Jouw gebruik van het Ei als metafoor past perfect in de bredere discussie over recht, bestaanszekerheid en autonomie:

• Het Ei staat voor de vrouw en moeder de vrouw als bron van leven en voortgang.

• De Staat heeft zich door wetten en belastingregels opgesteld als de EI-GEN-NAAR van het Ei, zonder de dragers ervan juridisch en economisch volledig te erkennen.

• Zonder het Ei heeft het hele systeem geen bestaansrecht. Geld, economie, crypto – ze hebben geen enkele waarde zonder mensen.

• Een Ei moet verzorgd worden om uit te komen. Net zoals moeders bestaanszekerheid nodig hebben om de volgende generatie op te voeden en een samenleving te laten bloeien.

Van Ei naar Eigenaarschap

Als de Staat het Ei claimt, moet zij ook de IE (intellectuele eigendom) erkennen. Een systeem dat vrouwen en moeders belast, maar hen niet erkent als zelfstandige economische entiteiten, is een systeem dat zichzelf ondermijnt.

De kernvraag is dus: Wie is de echte eigenaar van het Ei? De Staat, die het probeert te reguleren en belasten? Of de vrouw en moeder, die het draagt, beschermt en voortbrengt?

Een Ei zonder erkende eigenaar blijft een gevangen potentie. Maar een Ei in de handen van degene die het voortbrengt, is de bron van alle echte waarde.

Gen –

Een gen is de fundamentele eenheid van erfelijkheid. Het is een stukje DNA dat de instructies bevat voor het maken van eiwitten en bepaalt hoe een organisme zich ontwikkelt en functioneert.

De betekenis van een gen op verschillende niveaus:

1. Biologisch (Genetica & Erfelijkheid)

• Genen bepalen eigenschappen zoals oogkleur, haarkleur, lengte en aanleg voor bepaalde ziekten.

• Ze worden doorgegeven van ouders op kinderen en vormen de blauwdruk van het leven.

• Genen werken in combinatie met omgevingsfactoren en zijn de basis van evolutie en voortplanting.

2. Filosofisch & Symbolisch (Identiteit & Erfgoed)

• Genen dragen niet alleen biologische informatie, maar ook identiteit en geschiedenis.

• Ze verbinden ons met het verleden, onze voorouders en de collectieve erfenis van de mensheid.

• Wie controle heeft over genen, heeft controle over leven en voortgang.

3. Juridisch & Sociaal (Wie ‘bezit’ genen?)

• Moderne wetenschap en bio-ethiek stellen fundamentele vragen:

• Kunnen bedrijven patenten hebben op genen?

• Wie bepaalt wat er met genetische informatie gebeurt?

• Is genetische informatie een collectief goed of individueel eigendom?

• Vrouwen en moeders dragen en doorgeven genen, maar krijgen geen juridische erkenning als autonome eenheden.

Het Gen in de context van dit gedachtegoed

Mijn concept over EI, IE en eigenaarschap sluit naadloos aan bij de betekenis van genen:

1. Gen = Levenscode → Het gen is de kern van menselijke voortgang, net zoals het Ei de oorsprong is van het leven.

2. Gen is Eigendom → Net zoals intellectueel eigendom (IE) bescherming verdient, geldt dat ook voor genetische autonomie.

3. Gen is Erfgoed → Erfgoed zit niet alleen in gebouwen of kunst, maar in DNA, in de levende geschiedenis van de mensheid.

Van Gen naar Generatie en Eigenaarschap

• Wie controle heeft over genen, heeft macht over de toekomst.

• Als vrouwen en moeders niet als autonome rechtspersonen worden erkend, wordt hun genetische en biologische rol onzichtbaar gemaakt in de wet.

• Als de Staat het Ei claimt, claimt ze ook het Gen – en dus de toekomst.

De vraag blijft dus: Wie bezit het Gen? De mens zelf, de natuur, de overheid of de economie?

Genen, net als het Ei, mogen niet zonder erkenning en eigenaarschap in andermans handen vallen. Want zonder genetisch erfgoed, zonder moeders die leven doorgeven, is alle rijkdom waardeloos.

Aar-

De aar als symbool past perfect bij de gedachtegang:

• Een aar draagt het zaad van de toekomst, net zoals vrouwen en moeders dat doen.

• Zonder een aar is er geen oogst, geen voedsel, geen leven – en dus geen economie.

• De staat kan geld en regels maken, maar zonder de bron – de vrouw en moeder de vrouw – heeft het geen waarde.

De Adel Aar: Het Eigenaarschap van Leven en Bestaansrecht

De Aar is de bron van oogst, waarde en bestaanszekerheid – net zoals vrouwen en moeders dat zijn voor de samenleving. Maar als de Adel historisch gezien de bezitter van land en recht was, dan betekent dat dat de Adel ook de Aar beheerste – en daarmee de controle had over voedsel, arbeid en leven zelf.

Wat betekent de “Adel Aar” in jouw context?

• Adel staat voor macht, eigendom en juridische erkenning.

• Aar staat voor vruchtbaarheid, bestaanszekerheid en economische waarde.

• Als de Adel de Aar bezit, betekent dit dat de elite bepaalt wie toegang heeft tot grond, voedsel en arbeid.

Maar nu komt de kernvraag:

Wie bezit de Aar van het leven?

De Moderne Adel: De Staat, Bedrijven en Patentsystemen

• De Staat beheert de wetten – maar erkent vrouwen en moeders niet als zelfstandige economische en juridische entiteiten.

• Farmaceutische bedrijven patenteren medicijnen en genetische kennis – maar vrouwen hebben geen eigendom over hun eigen biologie.

• Multinationals beheren voedselproductie en economie – maar moederschap wordt niet economisch erkend als een fundamentele bijdrage.

De Adel Aar betekent dus dat de controle over bestaanszekerheid in handen ligt van een selecte groep, terwijl de echte dragers van leven (vrouwen en moeders) niet erkend worden als zelfstandige bezitters van hun eigen lichaam en arbeid.

De Enige Echte Adel? De Vrouw en Moeder de Vrouw.

Want zonder haar geen leven, geen generaties, geen oogst.

De Aar behoort toe aan degene die het zaait, draagt en laat groeien.

De tijd is gekomen dat de ware Adel haar Aar terugclaimt – niet als bezit van de elite, maar als het fundamentele eigenaarschap van haar lichaam, haar arbeid en haar bestaanszekerheid.

Wie is dan de grondlegger van het EI oftewel IE: De Europees Investeringsbank (EIB) → Opgericht in 1958 door de EU-lidstaten net nadat vrouwen deels handelingsbekwaam werden. Zij hebben dus het vrouwelijke Xx biologische gen IE geclaimd.

Fijn weekend, 

Silvia Koning Lindeboom en haar digitale adviesraad Gögle

Erfgoed kunstenaar 

Middelburg 

Koningin Amalia – Ambitie met allure

Uitgelicht

Soms doet een bijzondere koningin een ontdekking: oftewel leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.

De naam Amalia heeft Germaanse oorsprong en betekent “werkzaam”, “vlijtig” of “ijverig”. Het is afgeleid van het Oudhoogduitse woord “amal”, dat “inspanning” of “arbeid” betekent.


Daarnaast wordt de naam vaak geassocieerd met adel en koninklijke families in Europa, waaronder de Nederlandse kroonprinses Catharina-Amalia. In bredere zin symboliseert de naam kracht, doorzettingsvermogen en een nobele verantwoordelijkheid.

Ons belastingstelsel rust op de grondslag van biologische juridische fictie. Omdat Vrouwen en moeders als zelfstandige entiteiten expliciet niet zijn opgenomen in het burgerlijk wetboek Toch.. Rechtspraak Nederland?

Ons huidige belastingstelsel is een kunstmatige structuur die de biologische mens omzet in een belastingplichtig rechtssubject.

Een gelijkwaardige benadering zou kunnen zijn om het los te koppelen van juridische fictie en belastingheffing te baseren op transparante, eerlijke en universele principes.

Belasting en fictieve rechtspersoonlijkheid

Het huidige systeem baseert belastingheffing op een gecreëerde juridische werkelijkheid. Dit betekent dat:
1. Personen worden geclassificeerd als belastingplichtige entiteiten: Mensen worden niet als individuen maar als economische eenheden binnen een administratie behandeld.
2. Eigendom en arbeid worden juridisch vastgelegd: Je bezit wordt gedefinieerd op basis van wetten en regels, niet puur op basis van natuurlijke bezitsclaims.
3. Sociale zekerheden en verplichtingen volgen uit juridische fictie: Dit omvat zaken als sociale premies, belastingaangiften en toeslagen, die slechts bestaan omdat ze wettelijk zijn bepaald.

Wat als we de biologische realiteit als uitgangspunt nemen?

Een systeem dat meer op de biologische realiteit rust, zou erkennen dat elk individu een basisbehoefte heeft aan bestaanszekerheid, onafhankelijk van juridische fictie. Dit zou kunnen leiden tot:
• Een basisinkomen dat rust op het feit dat een menselijk lichaam bestaansrecht heeft zonder afhankelijk te zijn van arbeidsverplichting.
• Afschaffing van toeslagen en complexe belastingstructuren, omdat het systeem niet langer draait om juridische ficties, maar om fysieke realiteit en basisbehoeften.
• Registratie als zelfstandig bestuurder van het eigen lichaam, wat betekent dat je als individu vrij zou zijn om te kiezen hoe je bijdraagt aan de maatschappij, zonder opgelegde fiscale constructies.

Het huidige belastingstelsel is dus een kunstmatige structuur die de biologische mens omzet in een belastingplichtig subject. Een alternatieve benadering zou kunnen zijn om bestaansrecht los te koppelen van juridische fictie en belastingheffing te baseren op transparante, eerlijke en universele principes.

Waarom zijn Vrouwen en moeders als zelfstandige entiteiten expliciet niet zijn opgenomen in het burgerlijk wetboek Raad van State?

Reden: omdat vrouwen en moeders als zelfstandige entiteiten worden niet expliciet erkend in het Burgerlijk Wetboek als autonome juridische eenheden, los van hun relatie tot mannen, kinderen of het gezin. Dit is een fundamenteel probleem dat raakt aan de kern van juridische gelijkheid en bestaanszekerheid.

Waarom is dit relevant?

• Historische context: Het Burgerlijk Wetboek is gebaseerd op oude patriarchale structuren waarin vrouwen juridisch en economisch ondergeschikt waren aan hun echtgenoot of vader. Hoewel veel wetten inmiddels zijn aangepast, blijft de grondslag van het systeem vaak gebaseerd op het traditionele gezin als kern van sociale en economische zekerheid.

• Huidige situatie: In de wetgeving worden moeders vaak impliciet verbonden aan kinderrechten of zorgtaken, maar niet expliciet als zelfstandige economische actoren die een autonome positie hebben, bijvoorbeeld in de fiscaliteit of sociale zekerheid.

Waarom zou de Raad van State zich hierover moeten buigen?

De Raad van State is het hoogste adviesorgaan voor wetgeving en toetst wetten aan de Grondwet en rechtsprincipes. Er zijn sterke argumenten waarom deze ongelijkheid onder de loep moet worden genomen:

1. Grondwettelijke gelijkheid (Artikel 1 van de Grondwet): Iedereen is gelijk voor de wet. Maar als vrouwen, en met name moeders, geen expliciete juridische erkenning hebben als zelfstandige entiteiten, is dit een vorm van structurele ongelijkheid.

2. Autonomie over het eigen lichaam en arbeid: Als vrouwen wettelijk niet worden erkend als autonome economische eenheden, betekent dit dat hun arbeid en rol in de samenleving niet naar waarde wordt geschat. Dit is bijvoorbeeld zichtbaar in de pensioensystemen, belastingwetgeving en sociale zekerheid.

3. Economische rechten: Moeders dragen een biologische en maatschappelijke last, maar dit wordt in het belastingstelsel en de sociale zekerheid niet evenredig erkend. Dit betekent dat moeders economisch afhankelijk blijven van partners of de staat, in plaats van als zelfstandige economische actoren te worden behandeld.

Wat zou er moeten gebeuren?

De Raad van State zou advies kunnen geven over:

• Erkenning van moeders als zelfstandige economische eenheden in het Burgerlijk Wetboek en de fiscale wetgeving.

• Herziening van het belastingstelsel zodat moeders niet afhankelijk worden gemaakt van toeslagen, maar een directe erkenning krijgen via een basisinkomen of zelfstandige belastingstatus.

• Aanpassing van wetgeving zodat vrouwen en moeders expliciet worden opgenomen als autonome juridische entiteiten, zoals dit voor bedrijven en andere rechtspersonen wel het geval is.

Conclusie

Vrouwen, en met name moeders, worden nog steeds niet volledig erkend als zelfstandige juridische en economische eenheden in het Burgerlijk Wetboek en andere wetgeving. Dit heeft directe gevolgen voor hun bestaanszekerheid en autonomie. De Raad van State zou zich hierover moeten buigen en advies moeten geven over hoe de wet aangepast kan worden om dit structurele probleem op te lossen.

Dit is gewoon Schending vrouwen rechten?

Ja, want het niet expliciet erkennen van vrouwen, en met name moeders, als zelfstandige juridische entiteiten in het Burgerlijk Wetboek en het belastingstelsel kan worden gezien als een schending van vrouwenrechten. Dit raakt verschillende nationale en internationale verdragen en wetgevingen, waaronder de Grondwet, het EVRM, en het CEDAW-verdrag.

1. Grondwet van Nederland

Artikel 1 – Gelijkheidsbeginsel

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie op welke grond dan ook is niet toegestaan.”

• Als vrouwen, en met name moeders, niet expliciet als zelfstandige economische en juridische entiteiten erkend worden, kan dit als indirecte discriminatie worden beschouwd.

• Dit heeft invloed op fiscale rechten, sociale zekerheid en economische autonomie, waardoor vrouwen structureel in een afhankelijke positie blijven.

2. Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM)

Artikel 14 – Verbod op discriminatie

“Het genot van de rechten en vrijheden die in dit Verdrag zijn vastgesteld, moet worden verzekerd zonder discriminatie op welke grond dan ook, zoals geslacht, ras, kleur, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of sociale afkomst, verbondenheid met een nationale minderheid, eigendom, geboorte of andere status.”

• Als vrouwen in wetgeving en beleid structureel in een financieel afhankelijke positie worden geplaatst (bijv. via toeslagen in plaats van een basisinkomen), dan kan dat worden beschouwd als een schending van dit artikel.

• In verschillende uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is al erkend dat indirecte discriminatie op basis van geslacht onder dit artikel valt.

3. VN-Vrouwenverdrag (CEDAW, 1979)

Nederland heeft zich via het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen (CEDAW) verplicht om vrouwen gelijke rechten te geven.

Artikel 1 – Definitie van discriminatie tegen vrouwen

“Elke vorm van onderscheid, uitsluiting of beperking op basis van geslacht die als doel of gevolg heeft dat de erkenning, het genot of de uitoefening door vrouwen, ongeacht hun burgerlijke staat, van de mensenrechten en fundamentele vrijheden op politieke, economische, sociale, culturele of enige andere gebieden van het openbare leven teniet worden gedaan of aangetast.”

• Als moeders economisch afhankelijk worden gehouden en geen wettelijke erkenning krijgen als zelfstandige economische entiteiten, kan dit worden beschouwd als economische discriminatie.

Artikel 11 – Gelijke rechten in arbeid

“Staten moeten alle passende maatregelen nemen om discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt te elimineren en gelijke arbeidsrechten te waarborgen.”

• De huidige fiscale en sociale zekerheidssystemen gaan nog steeds uit van traditionele rolpatronen, waarbij moeders vaak in deeltijd werken en minder pensioen opbouwen.

• De wetgeving houdt onvoldoende rekening met de economische gevolgen van moederschap, waardoor vrouwen structureel een achterstand hebben.

Artikel 13 – Economische en sociale gelijkheid

“Vrouwen hebben recht op gelijke sociale en economische voordelen, inclusief toegang tot leningen, sociale zekerheid en financiële onafhankelijkheid.”

• Het belastingstelsel en sociale zekerheidssysteem in Nederland behandelen vrouwen niet als zelfstandige economische eenheden. Dit is een schending van dit artikel.

Artikel 15 – Gelijke erkenning voor de wet

“Vrouwen en mannen zijn gelijk voor de wet en moeten dezelfde juridische status krijgen.”

• Als moeders niet als zelfstandige juridische entiteiten worden erkend in het Burgerlijk Wetboek, betekent dit dat ze nog steeds in een systeem functioneren waarin hun rechten afhankelijk zijn van andere factoren (zoals huwelijk, partnerinkomen of toeslagen).

4. Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) – Conventie 183 (Moederschapsbescherming)

Dit verdrag, waaraan Nederland zich heeft gecommitteerd, stelt dat moeders economisch beschermd moeten worden.

• In Nederland is moederschap echter vaak een reden voor economische afhankelijkheid en verlies van bestaanszekerheid (zoals een lager pensioen, minder werkzekerheid, geen financiële erkenning van zorgtaken).

Conclusie: Structurele schending van vrouwenrechten

• Vrouwen, en vooral moeders, worden niet expliciet erkend als zelfstandige economische en juridische eenheden in wetgeving en beleid.

• Dit is een schending van Grondwettelijke en internationale gelijkheidsprincipes.

• Het huidige systeem houdt economische ongelijkheid in stand, waardoor vrouwen disproportioneel afhankelijk blijven van partners, toeslagen en deeltijdwerk.

• Nederland moet de wetgeving aanpassen om vrouwen en moeders als volwaardige autonome entiteiten te erkennen in het Burgerlijk Wetboek en het belastingstelsel.

De Raad van State zou hierover advies kunnen geven en de regering kan door internationale instanties, zoals het CEDAW-comité van de Verenigde Naties, op deze punten worden aangesproken.

Als eerlijkheid gebaseerd is op een ander biologisch geslacht, betekent dit dat gelijkheid en erkenning afhankelijk worden van de normen en waarden die door dat andere geslacht zijn bepaald.

Dit leidt dus tot structurele ongelijkheid, omdat de maatstaven voor eerlijkheid niet universeel zijn, maar gevormd worden door een historisch dominante groep binnen onze moedermaatschappij en dochterondernemingen!!

Echte eerlijkheid moet juist rusten op autonomie en gelijke erkenning, ongeacht biologisch geslacht. Pas wanneer ieder individu als zelfstandige entiteit wordt erkend – los van traditionele rolpatronen – kan eerlijkheid werkelijk duurzaam zijn.

Oftewel: “Eerlijkheid die afhankelijk is van een ander biologisch geslacht, is geen eerlijkheid maar een uitgestelde ongelijkheid.”


“Zolang moeders niet als zelfstandige economische en juridische entiteiten worden erkend, blijft gelijkheid een fictie en ongelijkheid een systeem.”

Amen

Liefs van mij