Het kleinste boekje krijgt eindelijk een signatuur.
Het onze vader zes talen en een verhaal dat gelukkig niet verloren ging
Door Truus van Gogh — Montancourt Middelburg
Soms is geschiedenis zo klein dat je een vergrootglas nodig hebt om haar te kunnen lezen.
En soms is een vondst zo groot dat je er even stil van wordt.
Vandaag kreeg ik bijzonder nieuws.
Het kleine, kwetsbare boekje dat ooit in een gouden foedraaltje werd bewaard, is teruggevonden.

In het verslag van de geschiedenis van drukkerij Huig, wordt verteld dat er voortdurend wordt gezocht om meer ruimte te creëren om op die manier te kunnen uitbreiden. Die uitbreiding werd gevonden op het Klamperspad, later de Klampersstraat. Op de achtergrond het gebouw van Albert Heijn. Maar meer mogelijkheden waren er niet. In 1947 werd de winkel gesloten en werd de ruimte toegevoegd aan de drukkerij.
Al deze uitbreidingen konden niet voorkomen dat men nog steeds ruimte te kort kwam. Nieuwe machines waren groter en hadden meer ruimte nodig. Er was ook een tekort aan opslagruimte.
In 1955 besloot men een geheel nieuw pand te laten bouwen op vrij gekomen grond aan de K. Kanstraat ten zuiden van het Verzetspark. Het pand was een ontwerp van Prof. W. Bruin en het werd gebouwd door de firma Braam. Eind 1956 kon het pand in gebruik worden genomen.

In hetzelfde jaar bezoekt Koningin Juliana Zaandam en daarbij doet zij ook drukkerij Huig aan in het nieuwe pand. Als presentje kreeg zij uit handen van mevrouw Huig – Bolding een etui waarin zich een piepklein boekje aan een kettinkje bevond. Het boekje heeft het formaat drie en driekwart millimeter in het kwadraat. De koningin deed het gelijk om, zo werd verteld.

Niet zomaar een boekje. Een miniatuur waarin het Onze Vader in vier talen staat geschreven. Een gebed dat miljoenen mensen kennen, maar hier zo minuscuul vastgelegd dat je het nauwelijks met het blote oog kunt onderscheiden.
Met een loep hebben ze de tekst kunnen onderzoeken.
Vier talen. Eén gebed. Ontelbare verhalen.
Maar het boekje geeft zijn geheimen niet zomaar prijs.
De eerste bladzijden zitten aan elkaar gekleefd. Het papier is fragiel. Openen en lezen vraagt om uiterste voorzichtigheid. Juist op die eerste pagina’s bevinden zich vermoedelijk de twee talen die nog niet konden worden vastgesteld.
Alsof de geschiedenis zelf heeft besloten een stukje van haar verhaal voorlopig gesloten te houden.

En toch gebeurde er iets bijzonders.
Het boekje kreeg een officiële identiteit.
Het is sinds vandaag opgenomen in de bibliotheekcollectie en draagt voortaan de signatuur:
M 035-024.
https://www.koninklijkeverzamelingen.nl/
Een paar letters en cijfers.
Maar achter dat nummer schuilt een wereld van menselijke handen, geloof, vakmanschap, geduld en tijd.


Ik kijk naar mijn eigen keramische kunstwerken. Naar de ogen die ik schilder, de gouden kronen, de sleutels en de gezichten die iets proberen te vertellen.
Ook mijn vazen zijn dragers van verhalen.
Soms zichtbaar, soms verborgen. Soms begrijpelijk en soms alleen te ontcijferen door iemand die bereid is werkelijk te kijken.
Dat is misschien wel wat erfgoed en kunst met elkaar verbindt.
Niet alles wat waardevol is, is groot. Niet alles wat bewaard wordt, is meteen begrijpelijk. En niet alles wat een nummer krijgt, verliest daarmee zijn ziel.
Integendeel.
Dit kleine boekje kreeg dankzij zorgvuldig onderzoek opnieuw een plaats in onze geschiedenis.
En ergens vind ik dat ontroerend.
Want hoeveel verhalen verdwijnen er niet omdat niemand meer de moeite neemt om ze open te slaan?
Hoeveel namen, beroepen, levens en herinneringen liggen verborgen achter een administratief nummer?
Het gouden foedraaltje beschermde ooit iets dat groter was dan zijn afmetingen.
Nu beschermt een bibliotheekcollectie het verhaal voor de toekomst.
En ik?
Ik blijf mijn eigen verhalen vastleggen in keramiek en mijn online dagboek. Met ogen die kijken, sleutels die vragen stellen en kronen die niet altijd op de juiste hoofden staan.
Want geschiedenis wordt niet alleen geschreven door koningen, ministers en geleerden.
Geschiedenis wordt ook bewaard door mensen die iets weigeren verloren te laten gaan.
Het kleinste boekje kreeg een nummer.
Maar zijn verhaal bleek veel groter dan het papier waarop het geschreven stond.

Montancourt Middelburg — Waar erfgoed niet alleen wordt bewaard, maar verder leeft.
Truus van Gogh Art
The Closed Book — Het boek dat langzaam weer openging.

Een koning draagt een kroon, maar een lindeboom draagt wortels.
Een kroon kun je afnemen. Een titel kun je verliezen. Een beroep kan verdwijnen. Maar mijn wortels blijven van mij.
De lindeboom staat symbool voor bescherming, verbondenheid en levenskracht. Zelfs wanneer de storm zijn takken breekt, blijft hij geworteld in de aarde.
En zo werd ik Truus van Gogh.
Niet omdat ik mijn oorspronkelijke identiteit verloor, maar omdat ik ontdekte dat mijn scheppingskracht dieper geworteld was dan welk systeem ook.
Ik hoef geen koningin te worden. Ik ben Koning van geboorte en Lindeboom van nature.
Silvia Koning-Lindeboom alias
Truus van Gogh Art
Mijn naam is geen titel. Mijn naam is mijn erfgoed.