
Hoe een handlezing van Isabel Capelli je leven kan veranderen

The Art of Living — Truus van Gogh
‘Geef mij je hand,’ zei Isabel Capelli.
Ik stak mijn rechterhand uit.
Anansi, een eigenwijze spin, kroop onmiddellijk over mijn pols.
‘Wat gaat ze doen?’ fluisterde hij.
‘Mijn toekomst lezen.’
‘In je hand? Heeft ze geen DigiD nodig?’
‘Nee, Anansi. Deze vrouw werkt nog met echte lijnen.’
Isabel bekeek mijn hand aandachtig.
‘Wat zie je?’ vroeg ik nieuwsgierig.
Anansi boog zich over mijn levenslijn.
‘Ik zie een vrouw die al heel wat heeft meegemaakt. En hier loopt een lijn die plotseling een andere richting neemt.’
‘Dat klopt,’ zei ik. ‘In 2007 werd ik ziek. Mijn leven als handelaar in confectie veranderde voorgoed.’


‘En wat gebeurde er daarna?’ vroeg Anansi.
‘Ik verloor mijn beroep, maar niet mijn handen en gezonde verstand .’
De spin keek verbaasd.
‘Hoe bedoel je?’
‘Met diezelfde handen waarmee ik vroeger stoffen beoordeelde, vrouwen mooi maakte maak ik tegenwoordig erfgoed kunst met keramiek.’
Anansi keek opnieuw naar mijn handpalm.
‘Dus je levenslijn is eigenlijk een kunstenaarslijn geworden?’
‘Misschien wel.’
‘En wat heeft Isabel daarmee te maken?’
Ik glimlachte.
‘Soms heb je iemand nodig die je hand vasthoudt en je iets laat zien wat je zelf niet meer kunt zien.’
Anansi ging rechtop zitten.
‘Heeft ze dan voorspeld dat jullie in een huis uit 1596 zouden gaan wonen?’
‘Nee, gekkie. Maar het bijzondere van een handlezing uit 2009 is niet altijd wat iemand over je toekomst vertelt. Het is wat je daarna zelf durft te veranderen.’
‘Aha!’ riep Anansi. ‘Dus Isabel leest de lijnen en jij schrijft het vervolg?’
‘Precies.’
‘En dat huis, Montancourt?’

‘Dat kochten wij niet, Anansi. Dat huis koos ons.’
De spin keek naar zijn acht pootjes.
‘Dan wil ik ook een handlezing!’
‘Jij hebt geen handen, Anansi.’
‘Acht poten! Acht kansen op een betere toekomst!’
Ik schoot in de lach.
‘En wat wil jij weten?’
‘Of ik ooit rijk word.’
‘Je woont in een rijksmonument, tussen kunstwerken, verhalen en vijf eeuwen geschiedenis. Wat wil je nog meer?’
Anansi dacht even na.
‘Een eigen sleutel.’
Ik wees naar mijn keramische vaas.

‘Die heb je al.’
Hij klom op de vaas, legde één poot op het oranje sleuteltje en keek mij ernstig aan.
‘Dan heb ik nog één vraag voor Isabel.’
‘Welke?’
‘Als je toekomst in je handen ligt, waarom laten zoveel mensen haar dan door anderen bepalen?’
Even was het stil.
Ik keek naar mijn handen. Naar de lijnen, de littekens en de verf onder mijn nagels.
De handen die ooit mijn beroep verloren.
De handen die een eeuwenoud huis hielpen herstellen.
De handen die nu nieuwe levens uit klei scheppen.
‘Weet je, Anansi,’ zei ik, ‘misschien is dat wel het mooiste aan een handlezing.’
‘Dat iemand je toekomst voorspelt?’
‘Nee. Dat iemand je eraan herinnert dat je nog altijd zelf iets te zeggen hebt over het vervolg.’
Anansi knikte.
‘Dan is Isabel Capelli geen waarzegster.’
‘Wat dan wel?’
‘Een vrouw die je leert opnieuw naar je eigen handen te kijken.’
Hij zweeg even.
‘Maar Silvia?’
‘Ja, Anansi?’
‘Kun je haar toch vragen of ik ooit een vlieg win in de Staatsloterij?’
Sommige ontmoetingen veranderen niet je levenslijn, maar de manier waarop je ernaar kijkt.
Dank je wel, Isabel Capelli, voor de bijzondere ontmoeting destijds en het opnieuw ontdekken van de toekomst in mijn eigen handen. – Eindcijfer 9 Hoge positie.

— Truus van Gogh
Montancourt Middelburg
The Art of Living