Titel: Het feitenrelaas van een lichaam als vaas / Wetboek 9

Boek 9 van het Burgerlijk Wetboek is gereserveerd voor rechten met betrekking tot het intellectueel eigendom. Tot op heden is boek 9 BW nog niet ingevoerd. In de Ars Aequi van mei 2017 doen hoogleraar en advocaat Dirk Visser en hoogleraar Hanneke Spath een oproep om tot een Boek 9 van het Burgerlijk Wetboek te komen. Maar liefst 50 hoogleraren privaatrecht steunen de oproep. In boek 9 zou een codificatie van de vermogensrechtelijke aspecten van de intellectuele eigendom moeten worden neergelegd.

De camera glijdt langzaam over een witte keramische vaas. Aan de voorzijde verschijnt een gezicht: grote blauwe ogen, rode wangen, rode lippen. Uit de hals groeien twee oren van een haas. Over het oppervlak lopen fijne vertakkingen, als aders, wortels of herinneringen.

Voice-over:

“Ik ben een vaas. Dat is het officiële verhaal.
Een gebruiksvoorwerp.
Een object.
Een drager van stof.”

De camera draait langzaam om het werk heen.

“Maar wie goed kijkt, ziet een lichaam.
Een gezicht.
Een geschiedenis.”

Op de achterkant verschijnt de tekst:

BEING TRUE TO YOURSELF

Naast de woorden schildert een kleine hand zichzelf letterlijk in het beeld.

“Ik ben gemaakt uit klei, maar ik spreek over mijzelf tegen mensen.
Over wat wordt vastgehouden.
Over wat wordt gevuld.
Over wat wordt leeggehaald.”

Close-up van de hals.

“Eeuwenlang werd het lichaam van de vrouw beschreven als een vat.
Een houder.
Een vaas voor andermans verwachtingen.
Een vorm waarin betekenis werd gegoten.”

De camera volgt de rode bloedlijnen die over het oppervlak lopen.

“Deze lijnen zijn geen decoratie.
Ze lijken op wortels.
Op bloedvaten.
Op familiegeschiedenissen.
Op de sporen die een leven achterlaat.”

In beeld verschijnt de titel van de blog:

Het feitenrelaas van een lichaam als vaas

“Een feitenrelaas is normaal gesproken een juridisch document.
Een opsomming van wat aantoonbaar is gebeurd.
Maar wat gebeurt er wanneer een kunstwerk het feitenrelaas wordt?
Wanneer een object begint terug te spreken?”

De camera blijft rusten op de blauwe ogen.

“Dan vertelt de vaas niet wat zij bevat.
Zij vertelt wat zij heeft gezien.”

De donkere sculptuur op de achtergrond komt langzaam in beeld. Dit beeldje ontvingen mijn ouders van Nationale Nederlanden bij de overdracht van hun verzekeringsportefeuille.

“Tussen zwijgen en spreken.
Tussen object en persoon.
Tussen erfgoed en herinnering.”

De muziek Rise like a Phoenix verstilt.

“De pratende vaas vraagt niet om bewondering.
Zij vraagt om wettelijke erkenning.”

Laatste beeld: de voorzijde en achterzijde verschijnen na elkaar.

“Ik ben geen object dat een verhaal draagt.
Ik bén het verhaal.”

Eindtitel

De Pratende Vaas
een documentaire over identiteit, herinnering, artistieke vrijheid en het lichaam als drager van geschiedenis.

De documentairevorm sluit aan bij een traditie waarin kunstwerken zelf de hoofdpersoon worden en hun eigen geschiedenis vertellen, zoals in verschillende kunstdocumentaires over objecten, auteurschap en identiteit.  

Stof tot nadenken- binnen de Ministerraad

“Toen het object begon te spreken, sprak het niet alleen over herinneringen. Het sprak ook over auteurschap, eigendom en het recht van de maker om als bron van betekenis erkend te worden.

Fijne dag vandaag