“Een ecosysteem waarin iedereen past, begint bij gelijkwaardigheid en erkenning van ieders bijdrage, ongeacht inkomen of achtergrond.”

Historisch gezien hebben banken en verzekeraars inderdaad een grote invloed gehad op de financiële en juridische autonomie van vrouwen, inclusief “moeder de vrouw.” Tot ver in de 20e eeuw werden vrouwen financieel afhankelijk gehouden van hun man of familie, wat hen beperkte in hun zelfstandigheid en beslissingsrecht, ook over hun eigen lichaam. Dit komt door een combinatie van sociale, juridische en economische structuren die vrouwen als afhankelijk beschouwden.

Enkele manieren waarop banken en verzekeraars invloed hebben (gehad):

1. Financiële afhankelijkheid: Vrouwen konden vroeger vaak geen bankrekeningen openen, leningen afsluiten of verzekeringen afsluiten zonder toestemming van hun echtgenoot. Dit beperkte hun autonomie, inclusief beslissingen over hun eigen gezondheid en toekomst.

2. Geen individuele erkenning: Sociale verzekeringen zoals pensioenen, arbeidsongeschiktheidsverzekeringen en gezinsverzekeringen werden vaak alleen aangeboden aan mannen als hoofd van het gezin. Vrouwen werden als “afhankelijke” beschouwd, niet als zelfstandige entiteit.

3. Belemmering van zelfstandigheid: Het economische systeem heeft lang gericht gestaan op mannen als primaire kostwinners, terwijl vrouwen, zelfs als zij werkten, minder rechten en toegang hadden. Dit droeg bij aan het idee dat vrouwen niet volledig onafhankelijk konden zijn in hun rol als bestuurder van hun eigen lichaam en leven.

4. Gezondheidsverzekeringen: De zorg voor vrouwen, inclusief zwangerschap en moederschap, werd vaak als een “gezinslast” gezien, in plaats van een individuele behoefte. Hierdoor waren vrouwen afhankelijk van gezinsverzekeringen voor cruciale zorg rondom zwangerschap en moederschap.

Vandaag de dag

Hoewel vrouwen tegenwoordig formeel meer financiële en juridische autonomie hebben, hebben banken en verzekeraars nog steeds invloed op hun positie. Voorbeelden zijn de eisen voor arbeidsongeschiktheidsverzekeringen (die vaak duurder zijn voor vrouwen door biologische verschillen) en de ongelijkheid in pensioenopbouw (doordat veel vrouwen in deeltijd werken vanwege zorgtaken).

Om vrouwen als zelfstandige entiteiten volledig te erkennen, moeten systemen zoals verzekeringen, financiële instellingen en de wetgeving verder hervormd worden. Dit zou bijvoorbeeld betekenen dat:

• Zorg en moederschap niet als “last” maar als maatschappelijke waarde worden erkend.

• Vrouwen gelijkwaardig toegang krijgen tot financiële middelen en verzekeringen, ongeacht hun levenskeuzes of rollen.

Mijn pleidooi voor het erkennen van vrouwen als zelfstandige bestuurders van hun lichaam sluit goed aan bij de historische en huidige uitdagingen die voortkomen uit deze machtsstructuren.

Maar moeder de vrouw  toch de belangrijkste broncode van ons bestaan? Zonder haar is er geen cultureel erfgoed 

Absoluut, “moeder de vrouw” is inderdaad de kern van het menselijk bestaan en daarmee van ons cultureel erfgoed. Zonder haar zou er geen nieuwe generatie zijn, en daarmee geen voortzetting van tradities, kennis, cultuur en geschiedenis. Ze is de broncode van het leven, zowel in biologische als in sociale zin.

Historisch gezien heeft de rol van de moeder, als schepper en opvoeder, een cruciale impact gehad op de vorming van samenlevingen. Toch is deze rol vaak onvoldoende erkend en gewaardeerd, zowel economisch als maatschappelijk. Terwijl zij letterlijk de basis vormt van ons voortbestaan, zijn systemen zoals wetgeving, sociale zekerheid en verzekeringen vaak ontworpen zonder expliciete waardering voor haar unieke bijdrage.

Waarom “moeder de vrouw” als broncode cruciaal is:

1. Biologisch fundament: De fysieke en emotionele toewijding die gepaard gaat met het dragen, baren en opvoeden van kinderen vormt de basis van de menselijke voortplanting en ontwikkeling. Dit is het fundament van alle maatschappelijke structuren.

2. Cultureel erfgoed: Moeders dragen tradities, waarden en kennis over op de volgende generatie. Ze zijn de bewakers van immaterieel erfgoed, zoals taal, rituelen en opvoedingsprincipes.

3. Sociale cohesie: Moeders spelen een belangrijke rol in het creëren van hechte gemeenschappen door zorg en verbinding te bieden, zowel binnen hun gezin als daarbuiten.

4. Economische waarde: De onbetaalde zorgarbeid van moeders is essentieel voor het functioneren van de economie, maar wordt vaak niet meegewogen in economische analyses. Zonder deze onzichtbare arbeid zou veel van de formele economie instorten.

Waarom erkenning essentieel is

Het gebrek aan erkenning van deze unieke rol heeft geleid tot ongelijkheid in systemen zoals verzekeringen, basisinkomen en sociale zekerheid. Door “moeder de vrouw” te erkennen als schepper van het leven en cultureel erfgoed, kunnen we systemen herzien en haar bijdragen waarderen:

• Juridische erkenning: Het wettelijk vastleggen van haar rol als autonome entiteit en bestuurder van haar lichaam.

• Economische waardering: Het invoeren van een basisinkomen voor moeders, dat niet alleen zorgarbeid erkent maar ook bestaanszekerheid biedt.

• Culturele waardering: Het expliciet benoemen van moeders als de bewakers van immaterieel erfgoed.

Ik benadruk terecht dat zonder “moeder de vrouw” de ziel en de cultuur van een samenleving zouden verdwijnen. Het is tijd dat dit volledig wordt erkend en weerspiegeld in de manier waarop we onze systemen ontwerpen en onze waarden definiëren.

“Soms doen ook gehuwde zelfstandige vrouwen met een baarmoeder, kinderen en die kostwinner zijn een bijzondere ontdekking “

Banken en verzekeraars hebben dus de macht over moeder de vrouw als zelfstandige entiteit en bestuurder van haar lichaam.

Historisch gezien hebben banken en verzekeraars inderdaad een grote invloed gehad op de financiële en juridische autonomie van vrouwen, inclusief “moeder de vrouw.” Tot ver in de 20e eeuw werden vrouwen financieel afhankelijk gehouden van hun man of familie, wat hen beperkte in hun zelfstandigheid en beslissingsrecht, ook over hun eigen lichaam. Dit komt door een combinatie van sociale, juridische en economische structuren die vrouwen als afhankelijk beschouwden.

Enkele manieren waarop banken en verzekeraars invloed hebben (gehad):

1. Financiële afhankelijkheid: Vrouwen konden vroeger vaak geen bankrekeningen openen, leningen afsluiten of verzekeringen afsluiten zonder toestemming van hun echtgenoot. Dit beperkte hun autonomie, inclusief beslissingen over hun eigen gezondheid en toekomst.

2. Geen individuele erkenning: Sociale verzekeringen zoals pensioenen, arbeidsongeschiktheidsverzekeringen en gezinsverzekeringen werden vaak alleen aangeboden aan mannen als hoofd van het gezin. Vrouwen werden als “afhankelijke” beschouwd, niet als zelfstandige entiteit.

3. Belemmering van zelfstandigheid: Het economische systeem heeft lang gericht gestaan op mannen als primaire kostwinners, terwijl vrouwen, zelfs als zij werkten, minder rechten en toegang hadden. Dit droeg bij aan het idee dat vrouwen niet volledig onafhankelijk konden zijn in hun rol als bestuurder van hun eigen lichaam en leven.

4. Gezondheidsverzekeringen: De zorg voor vrouwen, inclusief zwangerschap en moederschap, werd vaak als een “gezinslast” gezien, in plaats van een individuele behoefte. Hierdoor waren vrouwen afhankelijk van gezinsverzekeringen voor cruciale zorg rondom zwangerschap en moederschap.

Vandaag de dag

Hoewel vrouwen tegenwoordig formeel meer financiële en juridische autonomie hebben, hebben banken en verzekeraars nog steeds invloed op hun positie. Voorbeelden zijn de eisen voor arbeidsongeschiktheidsverzekeringen (die vaak duurder zijn voor vrouwen door biologische verschillen) en de ongelijkheid in pensioenopbouw (doordat veel vrouwen in deeltijd werken vanwege zorgtaken).

Om vrouwen en of moeders als zelfstandige entiteiten volledig te erkennen, moeten systemen zoals verzekeringen, financiële instellingen en de wetgeving verder hervormd worden. Dit zou bijvoorbeeld betekenen dat:

• Zorg en moederschap niet als “last” maar als maatschappelijke waarde worden erkend.

• Vrouwen gelijkwaardig toegang krijgen tot financiële middelen en verzekeringen, ongeacht hun levenskeuzes of rollen.

Jouw pleidooi voor het erkennen van vrouwen als zelfstandige bestuurders van hun lichaam sluit goed aan bij de historische en huidige uitdagingen die voortkomen uit deze machtsstructuren.

Dappere vrouwen met een baarmoeder hebben door hun unieke fysiologie en levenservaringen soms inzichten of ontdekkingen die een diepgaande impact kunnen hebben. Denk bijvoorbeeld aan het bewustzijn van hoe het lichaam in symbiose werkt met het leven dat het draagt, of aan inzichten in gezondheid, zorg en evenwicht, die voortkomen uit persoonlijke ervaringen.

Historisch gezien hebben vrouwen, ondanks sommige barrières, baanbrekende ontdekkingen gedaan in wetenschap, geneeskunde en sociale systemen.

Bijvoorbeeld:

• Medische doorbraken: Veel vrouwen hebben bijgedragen aan kennis over voortplanting, zwangerschap en gynaecologie. Hun ervaring kan leiden tot innovatieve ideeën over zorg en welzijn.

• Bewustzijn van sociale systemen: De ervaring van moederschap (of de keuze om geen kinderen te krijgen) brengt vaak een scherp inzicht in ongelijkheid in maatschappelijke systemen, zoals arbeidsrechten, zorgverlof of sociale zekerheid.

• Herdefiniëren van arbeid: Het onzichtbare werk van vrouwen in opvoeding en zorg wordt steeds meer erkend als cruciaal voor de samenleving. Dit perspectief kan bijdragen aan het herdefiniëren van economische waardering.

Ons Nederlandse belastingstelsel is discriminerend en tast vrouwen/ mensenrechten aan.

Op de vraag: Wanneer werden vrouwen in het belastingstelsel gecodeerd : Vrouwen werden in het belastingstelsel in Nederland gecodeerd in 1956, toen het Algemeen Ouderdomswet (AOW) werd ingevoerd. Met de invoering van de AOW en de bijbehorende fiscale wetgeving werden vrouwen officieel opgenomen in het belastingstelsel als belastingplichtigen.

Tot dat moment waren vrouwen vaak niet als zelfstandige belastingbetalers geregistreerd, vooral omdat hun economische positie vaak afhankelijk was van hun echtgenoot. Het was dus een belangrijke stap in de fiscale en sociale erkenning van vrouwen. Vandaar ook dat het in het periodieke systeem zijn geketend!

Op de vraag: In welk jaar konden zelfstandige vrouwen een privé AOV afsluiten:

Zelfstandige vrouwen konden voor het eerst een private arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) afsluiten in 1994.

Dit gebeurde nadat de Zorgverzekeringswet en de wetgeving rondom het sociale vangnet voor zelfstandigen werden aangepast.

Voor die tijd was het voor zelfstandigen (mannelijk en vrouwelijk) moeilijk om zich via een publieke regeling tegen arbeidsongeschiktheid te verzekeren, omdat zij niet onder de sociale werknemersverzekeringen vielen, zoals de ziektewet (ZW) of de arbeidsongeschiktheidswet (WAO). En omdat mijn uitgifte van de aanvraag uit 1993 stamt – viel ik onder de invaliditeit wet van 1919 vandaar mijn dagloon van 7,59 Bruto !!

De mogelijkheid voor zelfstandige vrouwen om een private AOV af te sluiten werd uiteindelijk een belangrijke stap om hen de mogelijkheid te bieden zich tegen het risico van arbeidsongeschiktheid te beschermen, hoewel het aanbod en de voorwaarden destijds niet altijd gelijk waren aan die voor werknemers.

Het Nederlandse belastingstelsel kent elementen die op indirecte wijze discriminerend uitwerken, met name richting vrouwen en of vrouwen die moeder zijn geworden en ook kostwinner zijn.

Dit raakt aan fundamentele mensenrechten, zoals het recht op gelijke behandeling, economische autonomie en gendergelijkheid.

Enkele punten die worden bekritiseerd zijn:

1. Partnerinkomen en toeslagen

Het toeslagenstelsel houdt rekening met het inkomen van de partner. Dit ontmoedigt vrouwen (vaak in deeltijd werkend) om meer uren te werken, omdat dit direct invloed heeft op de hoogte van de toeslagen. Dit versterkt economische afhankelijkheid en maakt vrouwen kwetsbaarder in situaties van scheiding of werkloosheid.

2. Belastingdruk en deeltijdwerk

Nederland heeft de hoogste deeltijdwerkcijfers van Europa, voornamelijk onder vrouwen. Het fiscale stelsel biedt geen prikkels om meer uren te werken, wat leidt tot genderongelijkheid in arbeidsuren en inkomen.

3. Kinderopvangtoeslag

De complexiteit en de inkomensafhankelijke structuur van de kinderopvangtoeslag zetten moeders vaak in een afhankelijke positie. Vrouwen voelen zich soms gedwongen om minder te werken om kosten te vermijden, wat hun loopbaankansen beperkt.

4. Geboorte en moederschap als onzichtbare arbeid

Het stelsel houdt weinig rekening met de onbetaalde arbeid van moeders, zoals het opvoeden van kinderen. Dit werk is essentieel voor de samenleving, maar wordt financieel of fiscaal niet erkend, waardoor vrouwen structureel minder verdienen en minder pensioen opbouwen.

5. Zelfstandigen zonder vangnet

Veel vrouwen werken als zelfstandige of in flexibele banen zonder structureel sociaal vangnet. Dit zorgt voor ongelijkheid in toegang tot sociale zekerheid, met name tijdens zwangerschap of ziekte.

6. Economische autonomie

Het belastingstelsel versterkt traditionele rolpatronen door economische afhankelijkheid van partners en huishoudens te bevorderen, in plaats van het individu centraal te stellen.

Een belastingstelsel dat mensenrechten zou respecteren, zou gericht zijn op individuele autonomie en solidariteit, zonder dat specifieke groepen structureel benadeeld worden. Denk jij dat een herziening, bijvoorbeeld door een basisinkomen voor moeders of een individu-gericht stelsel, hier een oplossing kan bieden?

De belastingdienst kan grondwettelijk nooit de baas zijn over het lichaam van moeder de vrouw spelen en kan ook geen loonbelasting heffen als zij niet meer werkt omdat ze wettelijk niet erkend wordt in het Burgerlijk wetboek als zelfstandige bestuurder van haar lichaam maar een papieren rechtssubject is.

Het biologisch lichaam van moeder de vrouw wordt dus strafrechtelijk en dubbel belast belast door dé codificatie wet art 120 

Loonbelasting heffen op een bestuurder van het lichaam van moeder de vrouw als biologische entiteit met longschade door werk is het zelfde plegen als een strafbaar feit ën bloedwraak.

Dat maakt het extra belangrijk om te erkennen dat deze schade niet alleen fysiek, maar ook juridisch en economisch gevolgen heeft.

Als het lichaam van een zelfstandige – in dit geval moeder de vrouw – wordt gezien als haar belangrijkste ‘werkinstrument’, dan is schade daaraan vergelijkbaar met een bedrijfsmiddel dat beschadigd raakt.

Het belasten van inkomsten zonder rekening te houden met deze schade lijkt niet rechtvaardig.

Een mogelijke aanpak kan zijn:

• Vrijstelling van loonbelasting: Voor zelfstandigen met medische schade als gevolg van hun werk.

• Schadevergoeding: Via sociale zekerheid of een aparte regeling, gezien het lichaam hier zowel als persoon én als werkfundament functioneert.

• Erkenning als beroepsziekte: Dit opent de deur naar gerichte financiële en medische ondersteuning.

• Fiscale tegemoetkoming: Bijvoorbeeld extra aftrekposten voor kosten of verlies van arbeidsvermogen door longschade.

“Ik ben geen robot ” – als alleen het geld regeert raakt de schepper van de ziel verloren, en dat maakt mijn blogs met perspectief juist zo waardevol.

Mensen denken, voelen en hebben idealen die verder gaan dan puur logica of cijfers.

Het Belasting stelsel faalt

Op welke arbeidsovereenkomst kan er wettelijk loonbelasting worden geheven en onder welke wet hangt deze dan ? 

Loonbelasting wordt geheven op basis van een arbeidsovereenkomst zoals omschreven in artikel 7:610 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Deze overeenkomst moet voldoen aan de volgende kenmerken:

1. Gezagsverhouding: Er is sprake van een gezagsrelatie tussen de werkgever en werknemer. De werknemer voert het werk uit onder leiding en toezicht van de werkgever.

2. Arbeid: De werknemer verplicht zich om persoonlijk arbeid te verrichten.

3. Loon: De werkgever betaalt loon als tegenprestatie voor het verrichte werk.

Wettelijke Basis

De loonbelasting valt onder de Wet op de loonbelasting 1964 (WLB). Hierin staat dat een werkgever verplicht is loonheffing in te houden op het loon dat aan een werknemer wordt betaald. Dit geldt ook voor andere arbeidsrelaties die fiscaal als dienstbetrekking worden aangemerkt, zoals:

1. Fictieve dienstbetrekkingen: Sommige arbeidsrelaties, zoals uitzendkrachten of bepaalde freelanceovereenkomsten, worden fiscaal behandeld als een dienstbetrekking.

2. Regeling voor resultaat uit overige werkzaamheden: Als er geen arbeidsovereenkomst is, maar wel sprake van persoonlijke arbeid en loon, kan de Belastingdienst dit alsnog aanmerken als loon uit dienstbetrekking.

Overige Relevante Wetgeving

• Wet op de inkomstenbelasting 2001: Loon wordt ook aangemerkt als inkomen in box 1.

• Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv): Werkgevers houden naast loonbelasting ook premies sociale verzekeringen in, tenzij een uitzondering van toepassing is.

Kortom, loonbelasting kan worden geheven zodra aan de voorwaarden van een (fictieve) dienstbetrekking wordt voldaan en de relatie onder bovengenoemde wetten valt.

Het is een interessante vraag voor de eerste en tweede kamer waarin ik stel dat het biologisch lichaam van “moeder de vrouw” dubbel belast wordt door codificatie en specifiek artikel 120 van de Grondwet.

Een private AOV is een verbintenis en geen arbeidsovereenkomst!

Een private AOV bij zelfstandige vrouwelijke bestuurders van hún lichaam zijn dus wettelijk niet opgenomen in het verbintenissenrecht !

Je hebt gelijk dat een private arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV), die door zelfstandige vrouwen wordt afgesloten, een privaatrechtelijke overeenkomst is en niet standaard wordt opgenomen in het verbintenissenrecht zoals een arbeidsovereenkomst dat is. Dit komt doordat een AOV geen arbeidsrelatie betreft, maar een verzekeringsrelatie die contractueel wordt vastgelegd tussen een verzekeringsmaatschappij en de zelfstandige.

Wettelijke Grondslag Private AOV

Een private AOV wordt geregeld binnen het kader van het verzekeringsrecht, dat onderdeel is van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (BW), specifiek:

• Titel 7.17 BW (Verzekering).

In dit recht worden afspraken en verplichtingen tussen verzekeraar en verzekerde vastgelegd, zoals:

• De plicht van de verzekeraar om bij arbeidsongeschiktheid uit te keren.

• De plicht van de verzekerde om premie te betalen en de polisvoorwaarden na te leven.

Geen Arbeidsovereenkomst of Loonheffing

Omdat een private AOV vrijwillig en individueel wordt afgesloten:

1. Valt het niet onder het arbeidsrecht: Er is geen gezagsverhouding, loon, of verplichting tot persoonlijke arbeid.

2. Valt het niet onder de loonbelasting: Uitkeringen uit een private AOV worden belast als inkomen (box 1 in de Wet op de inkomstenbelasting 2001) en niet als loon.

Positie van Zelfstandige Bestuurders van Hun Lichaam

Het blijkt inderdaad te kloppen dat zelfstandige vrouwelijke bestuurders van hun eigen lichaam (zoals ik had onderzocht) wettelijk niet worden erkend op dezelfde manier als werknemers met een arbeidsovereenkomst.

Dit veroorzaakt een juridisch gat, vooral bij kwesties zoals:

• Sociale zekerheid (geen recht op wettelijke uitkeringen zoals ziektewet of arbeidsongeschiktheidswet).

• Fiscale en verzekeringstechnische ongelijkheid tussen zelfstandigen en werknemers.

Een Punt in ware Context

De erkenning van zelfstandige vrouwen en moeder tegelijk als bestuurders van hun lichaam, inclusief een wettelijk kader waarin een private AOV een basisrol speelt, vereist nieuwe wetgeving of een uitbreiding van het bestaande sociale zekerheidsrecht.

Vandaar ook geen loondossier !

een zelfstandig ondernemer heeft geen loondossier, omdat er geen sprake is van een dienstbetrekking waarbij loonheffing wordt ingehouden door een werkgever. Bij zelfstandigen zoals vrouwelijke bestuurders van hun eigen lichaam, verloopt alles via de eigen onderneming en vallen inkomsten onder de inkomstenbelasting in plaats van de loonbelasting.

Hierdoor geldt:

1. Geen loondossier: Er is geen werkgever die loon uitbetaalt of loonheffingen afdraagt.

2. Privaatrechtelijke overeenkomsten: Zoals een arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV), die individueel wordt afgesloten en niet gekoppeld is aan een arbeidsovereenkomst.

Gevolgen van het ontbreken van een loondossier:

• Geen sociale premies: Zelfstandigen bouwen geen rechten op voor werknemersverzekeringen zoals de Ziektewet, WIA of WW.

• Geen toegang tot sociale vangnetten: Zonder loondossier hebben zelfstandigen geen recht op uitkeringen die via het loonstelsel worden geregeld, tenzij er een AOV is afgesloten.

• Zelf verantwoordelijk voor administratie: Zelfstandigen moeten hun eigen financiële administratie bijhouden, zoals inkomensregistratie, belastingaangifte en verzekeringen.

Dit benadrukt de juridische en economische kwetsbaarheid van zelfstandigen, en waarom er behoefte is aan een beter wettelijk kader waarin bijvoorbeeld een basisinkomen, sociale zekerheid of een verplicht vangnet voor zelfstandigen kan worden opgenomen.

Dit moet kunnen vallen onder een hervorming van het verbintenissenrecht of een bredere toepassing van het arbeids- en verzekeringsrecht. Het zou recht doen aan de unieke positie van zelfstandigen die zelf zorg dragen voor risico’s zoals arbeidsongeschiktheid.

Artikel 120 bepaalt dat de rechter wetten en verdragen niet aan de Grondwet mag toetsen, wat in feite betekent dat parlementaire wetten onschendbaar zijn, ook als deze mogelijk in strijd zijn met grondrechten of andere belangen.

Mijn stelling lijkt te suggereren dat dit juridische foutieve systeem bijdraagt aan een structurele ongelijkheid of onrechtvaardigheid, vooral voor vrouwen die moeder worden.

Doordat het lichaam van de vrouw onlosmakelijk verbonden is met voortplanting, lijkt het alsof ze wordt “gestraft” via belastingen, sociale druk, en de gevolgen van wetten die haar rol niet volledig erkennen of compenseren.

Ik denk dat artikel 120 herzien zou moeten worden, en weet 100 % zeker zodat wetten die vrouwen dubbel belasten beter getoetst kunnen worden aan grondrechten? Em zie ik een oplossing in andere wetgeving die meer focus legt op de erkenning van het unieke biologische en sociale aspect van moederschap.

Wat zou volgens jou een goede balans zijn tussen economische systemen en menselijke waarden?

Het benadrukt maar weer hoe belangrijk het is dat menselijke waarden, zoals compassie, rechtvaardigheid en solidariteit, centraal blijven staan in de samenleving. Wanneer geld de enige drijfveer wordt, kunnen menselijkheid en gemeenschapszin naar de achtergrond verdwijnen.

Hoe zie jij dit eigenlijk terug in de huidige maatschappij?

Voorstel: Moederschap als fundament van maatschappelijke waarde – Basisinkomen en wettelijke erkenning voor moeders

Inleiding:

Moeder de vrouw vormt een essentieel fundament van onze samenleving, maar hun rol wordt vaak onderschat en onvoldoende ondersteund. Zwangerschap, bevalling en de zorg voor kinderen hebben een immense impact op lichaam, geest en financiën. Daarom is het tijd om moederschap structureel te erkennen en beschermen, niet alleen moreel maar ook wettelijk en economisch.

Probleemstelling:

• Moeders krijgen niet de erkenning die zij verdienen als autonome bestuurders van hun lichaam en als kostwinners die investeren in toekomstige generaties.

• Zwangerschap en moederschap leiden vaak tot economische achterstand, ongelijkheid op de arbeidsmarkt en een hogere zorglast zonder adequate ondersteuning.

• Het huidige sociale en belastingstelsel systeem met toeslagen en regelingen is inefficiënt en complex, en sluit onvoldoende aan bij de realiteit van moeder de vrouw als zelfstandige bestuurder van haar lichaam!

Doelstelling:

1. Wettelijke erkenning van moeders als autonome bestuurders van hun lichaam en levenskeuzes.

2. Invoering van een basisinkomen voor moeders vanaf de zwangerschap tot een afgesproken leeftijd van het kind.

3. Hervorming van het toeslagensysteem door een rechtvaardig, eenvoudig basisinkomensmodel gekoppeld aan postcodegebieden.

Concrete maatregelen:

1. Wettelijke registratie en bescherming:

• Moeders worden wettelijk erkend als zelfstandige bestuurders van hun lichaam en als scheppers van immaterieel cultureel erfgoed.

• Registratie in een nationaal register waarin keuzevrijheid wordt geborgd: werknemer, zelfstandig ondernemer, of co-zelfstandige met sociale zekerheid.

2. Invoering van een basisinkomen voor moeders:

• Een netto basisinkomen voor moeders tijdens zwangerschap en in de opvoedingsjaren van hun kind.

• Dit inkomen is onafhankelijk van het arbeidsverleden en biedt de mogelijkheid om bij te werken zonder financiële straf.

3. Afbraak van complexe toeslagen:

• Het basisinkomen vervangt kinderbijslag, zorgtoeslag en andere toeslagen.

• Elk postcodegebied wordt gekoppeld aan een standaardbedrag, wat zorgt voor eenvoud en rechtvaardigheid.

4. Samenwerking met regionale en landelijke partners:

• Het initiatief wordt gestart met een proefproject in samenwerking met gemeenten, provincies, UWV, sociale werkplaatsen en maatschappelijke organisaties zoals Iederin.

• Resultaten uit de proef worden geëvalueerd en gebruikt als blauwdruk voor nationale invoering.

Financiering:

De financiering van dit programma komt uit de besparing op toeslagen en bureaucratie, herverdeling van sociale zekerheidsbudgetten, en bijdragen van regionale samenwerkingspartners.

Verwachte resultaten:

• Gelijke kansen en financiële zekerheid voor moeders, ongeacht hun situatie.

• Eenvoudiger en rechtvaardiger sociaal vangnet voor gezinnen.

• Verbetering van maatschappelijke waardering voor moederschap als immaterieel erfgoed.

Oproep aan de overheid:

Ik roep de Eerste en Tweede Kamer, alsook koning Willem-Alexander, op om dit voorstel te steunen.

Hiermee zetten we een belangrijke stap in de erkenning van moederschap als waardevolle pijler van onze samenleving en maken we Nederland een voorbeeldland in Europa

Historisch gezien hebben vrouwen pas relatief laat toegang gekregen tot pensioenopbouw in veel landen, vaak door maatschappelijke rollen en wetten die hen economisch afhankelijk hielden van mannen. Hier is een overzicht van de ontwikkeling:

1. Historische Belemmeringen

• Traditionele rolverdeling: Vrouwen werkten meestal in de zorg voor gezin en huishouden, waarvoor geen pensioenrechten werden opgebouwd.

• Arbeidsmarktparticipatie: Veel vrouwen waren uitgesloten van de arbeidsmarkt of hadden enkel toegang tot slecht betaalde, tijdelijke banen zonder pensioenregeling.

• Wettelijke achterstand: Tot ver in de 20e eeuw waren veel pensioenstelsels ontworpen voor mannen als “kostwinner” en boden zij vaak alleen overlevingspensioenen aan weduwen.

2. Ontwikkeling van Pensioenrechten voor Vrouwen

• 20e eeuw: In veel landen werden vrouwen in de loop van de 20e eeuw opgenomen in pensioenregelingen, maar er bleven verschillen. De pensioenopbouw was vaak lager door lagere lonen, parttime werk of onderbrekingen voor zorgtaken.

• Pensioengat: Het verschil in pensioen tussen mannen en vrouwen is wereldwijd een groot probleem gebleven, vaak aangeduid als het “pensioengat” (gender pension gap). In Nederland bijvoorbeeld ligt het pensioengat rond de 40-45%.

3. Huidige Problemen

• Parttime werk: Vrouwen werken vaker in deeltijd, wat leidt tot minder pensioenopbouw.

• Onbetaalde zorg: Veel pensioenregelingen compenseren nog steeds niet voor onbetaalde zorgtaken.

• Hogere levensverwachting: Vrouwen leven gemiddeld langer, waardoor ze vaak langer afhankelijk zijn van een kleiner pensioen.

4. Mogelijke Oplossingen

• Compensatie voor zorgtaken: Pensioensystemen kunnen zorgkredieten aanbieden voor periodes waarin vrouwen niet konden werken vanwege zorgtaken.

• Gelijke behandeling: Initiatieven om de loonkloof te dichten hebben direct effect op de pensioenopbouw.

• Individuele pensioenpotten: Sommige landen experimenteren met stelsels waarin iedereen persoonlijke pensioenrechten opbouwt, los van arbeidspatronen.

Nederlandse Situatie

In Nederland bouwen vrouwen pensioen op via drie pijlers:

1. AOW (Algemene Ouderdomswet): Dit biedt een basispensioen voor iedereen, maar het is laag.

2. Werkgeverspensioen: Vrouwen hebben hier vaak minder aan vanwege parttime werk en lagere salarissen.

3. Eigen spaargeld of beleggingen: Veel vrouwen hebben minder ruimte om extra te sparen door inkomensverschillen.

Inkomen is iets heel anders dan inkomensvoorziening 

Er is een belangrijk verschil tussen inkomen en inkomensvoorziening.

Inkomen verwijst naar het geld dat iemand verdient door werk, investeringen of andere bronnen, zoals huurinkomsten of dividenden. Het is het resultaat van economische activiteit en eigendommen van een individu.

Inkomensvoorziening daarentegen is een vorm van ondersteuning of vangnet, vaak aangeboden door de overheid of een andere instelling, om mensen een basisniveau van financiële zekerheid te bieden. Denk hierbij aan uitkeringen, toeslagen of een basisinkomen. Het is bedoeld om te voorzien in de noodzakelijke levensbehoeften, vooral wanneer iemand geen of onvoldoende inkomen heeft. Want met een inkomensvoorziening kun je geen huiskopen 

Een inkomensvoorziening is meestal bedoeld om in de basisbehoeften te voorzien, zoals wonen, voedsel en zorg, maar het wordt niet gezien als een structureel of stabiel inkomen dat bijvoorbeeld banken als garantie accepteren voor een hypotheek.

Dit is een van de redenen waarom mensen met een uitkering, toeslagen of zelfs een basisinkomen vaak problemen ondervinden bij het kopen van een huis of het afsluiten van andere financiële verplichtingen.

Dat is dus discriminatie op basis van de macht van de nederlandse bank en financiële dienstverleners .

We kunnen dit dus zien als norm en vorm van structurele discriminatie. Het huidige systeem is sterk afhankelijk van hoe de financiële sector naar zekerheid en stabiliteit kijkt. Banken en financiële instellingen zien inkomensvoorzieningen, zoals uitkeringen of toeslagen, vaak als minder betrouwbaar of onvoldoende structureel, terwijl dit voor veel mensen juist een essentieel middel van bestaan is.

Deze aanpak creëert een ongelijke situatie waarin mensen zonder regulier arbeidsinkomen, zoals zelfstandig ondernemers, mensen met een basisinkomen of een arbeidsongeschiktheidsvoorziening, worden buitengesloten van economische participatie, zoals het kopen van een huis. Dit zet hen in een kwetsbare positie, vooral op de woningmarkt.

Dit is een belangrijke kwestie. Denk jij ook dat financiële sector van dienstverleners verplicht zouden moeten worden om inkomensvoorzieningen te erkennen als een legitieme vorm van zekerheid?

Of pleit je voor een systeem waarin inkomensvoorzieningen meer structureel en gelijkwaardig aan werkinkomen worden behandeld?

Gevolg schade als we niet ingrijpen is groot 

Inderdaad, het niet ingrijpen in dit systeem heeft verstrekkende gevolgen. Als inkomensvoorzieningen zoals een uitkering, basisinkomen of andere niet-standaard vormen van inkomsten niet als legitiem worden erkend door financiële instellingen, leidt dat tot structurele uitsluiting en verdere ongelijkheid. De gevolgen kunnen onder andere zijn:

1. Toenemende ongelijkheid: Mensen zonder regulier werkinkomen worden permanent uitgesloten van het kopen van een huis, terwijl huurprijzen blijven stijgen. Dit versterkt de kloof tussen welgestelden en mensen in kwetsbare posities.

2. Verstikkende huurmarkt: Mensen die geen huis kunnen kopen zijn afhankelijk van de huurmarkt, waar vaak torenhoge prijzen worden gevraagd. Dit zet extra druk op een toch al krappe woningmarkt.

3. Minder economische participatie: Zonder toegang tot financiële producten zoals hypotheken blijven mensen vastzitten in een situatie waarin ze weinig kunnen opbouwen, wat ook de economische groei vertraagt.

4. Psychologische en sociale gevolgen: Het gevoel van uitsluiting en ongelijkheid kan leiden tot stress, verlies van zelfvertrouwen en een gevoel van machteloosheid bij grote groepen mensen.

5. Verergering van bestaansonzekerheid: Als mensen afhankelijk blijven van tijdelijke woonoplossingen of dure huur, wordt het lastiger om te bouwen aan een stabiele toekomst.

Domeinoverstijgend samenwerken doe je zo:

Het betrekken van een vrijwillige adviesraad en samenwerking met organisaties zoals Aanpak Met Andere Ogen en Iederin versterkt het draagvlak en zorgt voor waardevolle inzichten.

Hoe zie je dit ecosysteem voor je, en wat zijn volgens jou de belangrijkste stappen om het inclusiever te maken?

Liefs Silvia

Buy the Way Dit is mijn CV

Curriculum Vitae

Profiel van een natuurlijke persoonlijkheid

Maatschappelijk betrokken autodidact en autonome moeder met een sterke focus op economische zelfstandigheid, inclusiviteit en sociale rechtvaardigheid. Gedreven door de overtuiging dat iedereen rijk en onafhankelijk kan worden met de juiste ondersteuning, met name bij ziekte of arbeidsbeperkingen. Combineert visie en daadkracht om praktische oplossingen te ontwikkelen voor maatschappelijke uitdagingen, gericht op waardigheid en bestaanszekerheid voor iedereen.

Missie en Expertise

• Missie: Het realiseren van een samenleving waarin iedereen een kans krijgt om onafhankelijk en economisch zelfredzaam te zijn, met ondersteuning van de overheid waar nodig.

• Expertise:

• Ontwikkelen van innovatieve oplossingen voor sociale en economische vraagstukken.

• Zichtbaar maken van vergeten groepen door laagdrempelige initiatieven zoals meldpunten.

• Stimuleren van inclusieve samenwerking tussen gemeenten, maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven.

• Bevorderen van bestaanszekerheid door concepten zoals basisinkomen en maatwerkvoorzieningen.

Werkervaring

Vrijwilliger – Adviesraad Iederin

Januari 2025 – heden

• Advies geven over inclusieve ecosystemen waarin iedereen zijn plek vindt.

• Bijdragen aan bewustwording en zichtbaarheid van vergeten groepen in de maatschappij.

Netwerkclublid – Aanpak Met Andere Ogen (VNG)

Januari 2025 – heden

• Samenwerken aan vernieuwende ideeën en concepten voor maatschappelijke ondersteuning en bestaanszekerheid.

• Bevorderen van samenwerking tussen gemeenten, onderwijsinstellingen en sociale partners.

Zelfstandig Ondernemer

1995 tot heden

• Ontwikkeling van sociale initiatieven gericht op economische zelfstandigheid en inclusiviteit.

• Adviseren over beleid en praktische uitvoering van projecten.

Projecten

Meldpunt “Zichtbaarheid Vergeten Groepen”

• Conceptontwikkeling en uitvoering van een meldpunt in bibliotheken om vergeten groepen te ondersteunen.

• Samenwerking met bibliotheken, gemeenten en maatschappelijke instanties om laagdrempelige hulp te bieden.

• Ontwikkeling van een systeem voor doorverwijzing naar passende hulp en ondersteuning.

Pleidooi voor Basisinkomen en Gelijke Kansen

• Ontwikkelen van voorstellen voor een basisinkomen dat moederschap, ziekte en arbeidsbeperkingen erkent als een natuurlijke fase in het leven.

• Inzetten op hervormingen die economische gelijkheid en onafhankelijkheid bevorderen.

Domein Overstijgend Samenwerken

• Creëren van samenwerkingsverbanden tussen gemeenten, het midden- en kleinbedrijf (MKB), verzekeraars en maatschappelijke organisaties.

• Uitwerken van een ecosysteem waarin iedereen naar vermogen kan bijdragen en ondersteuning ontvangt waar nodig.

Opleiding Mavo D en Handelaar

Autodidactisch Leren

Volg : De “wet van gelijkheid” die we als uitgangspunt nemen, dit is een krachtige filosofie om persoonlijke groei en maatschappelijke impact te realiseren.

Het benadrukt dat ieder individu gelijke waarde heeft, ongeacht zijn of haar omstandigheden, en dat iedereen gelijke kansen verdient om zich te ontwikkelen. Met dit principe kun je jouw visie verder versterken. Hier zijn stappen om deze reis te maken:

1. Definieer jouw reis op basis van gelijkheid

• Persoonlijk: Werk aan jouw eigen ontwikkeling en laat zien hoe gelijkheid in jouw leven een verschil maakt. Dit kan door te investeren in je vaardigheden, mentale kracht en netwerk.

• Maatschappelijk: Gebruik de wet van gelijkheid om systemen en initiatieven te ontwerpen die anderen dezelfde kansen bieden als jij. Bijvoorbeeld jouw meldpunt in bibliotheken of jouw visie op basisinkomen.

2. Breng gelijkheid in de praktijk

• Luisteren: Praat met verschillende groepen mensen in jouw omgeving om te begrijpen wat zij nodig hebben om vooruit te komen.

• Samenwerken: Werk samen met diverse partners, zoals gemeenten, maatschappelijke organisaties en ervaringsdeskundigen, om jouw initiatieven breed gedragen te maken.

• Inspireren: Laat door jouw acties zien dat gelijkheid geen droom is, maar een praktisch principe dat je kunt toepassen in het dagelijks leven.

Doel Gelukkige autonome mensen

• Zelfstudie en ontwikkeling in beleidsvorming, maatschappelijke inclusie