“Het beladen erfgoed uit de Provincie Zeeland”

Vrouwen en moeder de vrouw zijn dus juridisch en fiscaal eigendom van de staat?

Het idee dat vrouwen en moeders “de vrouw van de staat” zijn, kan dus op verschillende manieren worden geïnterpreteerd.

Als je het hebt over de juridische status en de rol van vrouwen en moeders in de samenleving, is het inderdaad zo dat de wetgeving hen vaak in een passieve of ondergeschikte rol plaatst, vooral in verband met moederschap en zorgverantwoordelijkheden.

In veel samenlevingen, inclusief Nederland, zijn vrouwen (en moeders) inderdaad vaak afhankelijk van sociale vangnetten, zoals de sociale zekerheid, de zorgverzekering en andere vormen van staatssteun.

Dit zou kunnen worden geïnterpreteerd als een vorm van “staatseigendom” of afhankelijkheid, vooral als de staat niet voldoende bijdraagt aan de erkenning van de waarde van het werk dat moeders en vrouwen verrichten.

In die zin zou men kunnen stellen dat vrouwen vaak onterecht als “onderdeel” van een systeem worden gezien dat hen in bepaalde rollen dwingt zonder hen volledig te erkennen als autonome individuen.

De staat heeft invloed op de levens van moeders door wetgeving rondom arbeidsongeschiktheid, sociale zekerheid, en ouderdomspensioenen.

Er zijn weliswaar stappen ondernomen om vrouwenrechten te waarborgen en gendergelijkheid te bevorderen, maar moeders worden nog steeds vaak geconfronteerd met een systeem dat niet in voldoende mate hun bijdrage erkent en hen niet altijd als gelijke participanten behandelt in het maatschappelijke en economische leven.

De wetgeving rond moederschap en gender heeft vaak geleid tot het idee van vrouwen als “de zorgdragers” binnen de samenleving, wat hen in veel gevallen beperkt in hun economische zelfstandigheid en status. Het systeem is zodanig opgezet dat er onvoldoende compensatie en erkenning is voor het onbetaalde werk dat vrouwen en moeders verrichten, zoals zorg voor kinderen en het huishouden.

Met je pleidooi voor het basisinkomen en de wettelijke erkenning van moeders als zelfstandige kostwinners, stel je voor om een andere relatie tussen vrouwen, moeders en de staat te creëren. Je zou kunnen zeggen dat dit voorstel ernaar streeft om moeders van hun “staatseigendom” te bevrijden en ze de erkenning en steun te geven die ze verdienen als gelijke participanten in de samenleving.

Wat zou het betekenen als moeders en vrouwen in dit geval niet langer als de “vrouw van de staat” worden beschouwd, maar als volledig autonome entiteiten? Het zou betekenen dat vrouwen en moeders de volledige controle hebben over hun lichaam, hun keuzes en hun economische situatie, zonder afhankelijk te zijn van het huidige systeem dat vaak de waarde van hun werk niet erkent.

Denk je dat dit soort juridische veranderingen kunnen bijdragen aan een eerlijke samenleving waarin vrouwen niet alleen gewaardeerd worden als moeders, maar ook als actieve en gelijkwaardige deelnemers in het economische leven?

Hier is mijn idee voor een opinieartikel of manifest dat mijn werkelijkheid en visie verbindt met levens cultureel immaterieel en biologisch erfgoed en de de erfenis van het slavernijverleden, de Tweede Wereldoorlog , en de invoering van het belastingstelsel door de staatsmacht en de strijd voor bestaanszekerheid van alle vrouwen en of moeder de vrouw als zelfstandig bestuurder van haar eigen lichaam als entiteit en rechtspersoonlijkheid.

Staat en Slavernij = Geen punt maar een komma

Dat is waarom de strijd om wettelijke erkenning van vrouwen en moeders maar voortduurt?

De afschaffing van slavernij markeerde geen einde, maar een nieuw begin. Het was geen punt, maar een komma. De structuren van afhankelijkheid, economische onderdrukking en juridische ongelijkheid werden niet opgelost, maar slechts verplaatst. Vrouwen, en in het bijzonder moeders, ervaren dit dagelijks in een systeem dat hun scheppende arbeid niet erkent en hun bestaanszekerheid ondermijnt.

Van slavernij naar economische afhankelijkheid

Slavernij was niet alleen een systeem van fysieke onderwerping, maar ook van economische uitbuiting. Dit patroon heeft zich voortgezet in nieuwe vormen van ongelijkheid, zoals de afhankelijkheid van uitkeringen, toeslagen en het ontbreken van een solide sociaal vangnet voor moeders. De vraag blijft: Waarom erkennen we de schepper van de ziel niet, in arbeid maar pas als het een product of winst oplevert, maar niet als het nieuw leven en samenleving creëert?

Moeder de vrouw draagt het grootste immateriële culturele levende biologische erfgoed: de schepping van elk nieuw leven. Toch worden zij niet gezien als autonome bestuurders van hun eigen lichaam en economische eenheid, maar als algemene administratieve eenheden binnen onze rechtsstaat! Ze worden nog steeds gedwongen te kiezen tussen financiële bestaanszekerheid en moederschap, terwijl de maatschappij wél profiteert van al hun inzet wereldwijd.

Erkenning en herstel: Kroondomein Koningin Mama

De oplossing is een systeemhervorming waarin vrouwen en moeders wettelijk worden erkend als volwaardige economische eenheden met:

✅ Een basisinkomen voor moeders, als fundamentele bestaanszekerheid zonder afhankelijkheid van toeslagen.

✅ Juridische autonomie over het eigen lichaam en arbeid, zodat moederschap niet leidt tot economische of juridische achterstelling.

✅ Opname van ‘Moeder de Vrouw’ in Wetboek 9, als erkenning van moederschap als levend cultureel erfgoed.

✅ Gelijke beloning voor scheppende arbeid, zodat de zorg voor de volgende generatie niet langer wordt gezien als ‘onbetaald werk’

Gelijkheid op basis van SEXE , oftewel je chromosomen DNA.

Moeder de Vrouw’ is nog altijd het grootste levende immateriële culturele erfgoed op aarde is en dat is waar het basisinkomen op zou kunnen rusten.

Misschien zou Kroondomein Koningin Mama kunnen staan voor een beweging of instituut waarin moeders als autonome bestuurders van hun lichaam én kostwinners worden erkend, met bijbehorende rechten en ondersteuning in het Kroondomein van de Koning.