Fragile 

Komt het einde eindelijk in zicht?
Het is half zeven wanneer de wekker gaat en bij het openen van mijn ogen zie ik een strak blauwe lucht… Ohhh wat is het toch fijn wanneer de zon schijnt.

Ik maak me klaar voor de rit naar het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein waar ik weer aan het infuus ga op de Dagbehandeling A 2.

Na 9 jaar van maandelijkse kuren, 13 petscans en heel veel onderzoeken verder hoop ik dat de oorzaak naar mijn Sarcoidose snel bevestigd gaat worden en hoop ik dat er een einde komt na de jarenlange zoektocht naar deze grille en onvoorspelbare ziekte.

Man made fibers

Sinds januari 2016 is mij geadviseerd om man made fibers zoveel mogelijk te vermijden en sindsdien gaat het stukken beter met mij. De artsen en verpleegkundige van de afdeling Interne geneeskunde hebben mij na het aansluiten van het infuus gevraagd om mijn verhaal te doen op de iPad over hun service en dienstverlening. Dat is voor mij niet zo moeilijk omdat ik mij altijd al uitspreek wanneer er iets wel of niet goed gaat, want ook hier draait alles om beleving van Lichaam & Geest. 

  
Niets te verbloemen 

Na 10 juli 2015 is er voor mij heel erg veel veranderd en duidelijk geworden. 21 jaar heb ik gezocht, geknokt en gevochten en gestreden om een oorzaak te vinden waarom ik toch altijd overal ontstekingen krijg heeft zo zijn tol geëist.

Het bloggen over mijn leven, de onvoorwaardelijke steun van Wim, mijn familie, vrienden en het schilderen hebben me op de been gehouden tijdens vaak hele moeilijke momenten. Ik hoef niets te verbloemen en realiseer me elke dag dat “Niets is wat het lijkt”!
Achter elke voordeur hangt vaak een bak van ellende of zorgen…”Arm of rijk “staan hierin gelijk! Ook dr Rossi van 76 jaren jong heeft me geleerd dat ik dingen moet doen die ik leuk vindt en niet waar ik goed in ben!!!! De sleutel op het plancet heeft me inzicht gegeven dat ik eerst voor mijzelf moet zorgen ipv een ander!! Hoe moeilijk ik dit soms ook vind.

 

img_2723

Werken in de kleding zal ik waarschijnlijk nooit meer kunnen doen maar sinds ik weet dat ik er hoogstwaarschijnlijk ziek van ben geworden geeft dit me rust en troost na jarenlange frustraties en verdriet naar het zoeken van een oorzaak.

De stress hiervan heeft me wel beschadigd en bepaalde angststoornissen opgeleverd maar met het medicijn Amitriptyline is het beheersbaar voor me geworden. Maar naar het kijken van diverse tv programma ’s waar bijvoorbeeld een competitie element in zit vermijd ik want dit werkt op mijn zenuwen.

Tijdens het schrijven van dit blog in het ziekenhuis bed krijg ik een signaaltje op mijn iphone dat er een nieuwe booking is binnen gekomen voor onze B&B. Ik begin te glimlachen en denk: de techniek staat toch ook voor niets anno 2016!!
De verpleegkundige ziet mijn lach en lacht terug en we gaan beide weer vrolijk verder….! Ik zet mijn koptelefoon op en dommel bijna weg met een nummer van Sting Fragile en krijg er een rilling bij.

Ja …Fragile dat is wat we zijn !!!

img_2761

Met deze gedachte sluit ik mijn blog af en sluit mijn ogen nog even voordat de terugweg naar huis gaat beginnen.

Fijn weekend allemaal,

Liefs Silvia